Wat was er eerder, de kip of het ei? En wat heeft dat met vakantie te maken?

Ik zet de krat voor haar plekje op het terrasje achter de keuken, en maak een uitnodigend gebaar: “Kom maar Carolina, wip er maar in!” Geen reactie.

Ze kijkt nieuwsgierig naar me, maar zit lekker te zitten.

“Kom op, Carolina! Luie kippekop! Hinkel maar hier naar toe, da’s een goeie oefening, en wip maar in je krat!” Weer geen reactie, wel nieuwsgierig kijken.

“Heej, hoe zit dat? Ben je geen wipkip?”

Als ze eindelijk moeizaam overeind komt, zie ik iets bruins. Kijk nou toch! Een ei!

Dat was eerder dan verwacht. Kipje Carolina heeft zich niet meer hersteld, en blijft soort van verlamd. Ik zeg soort van, want ze kan haar rechterpoot wel gebruiken, maar ze kan er niet meer op staan. Als ze wil gaan lopen, nou ja, hinkelen, dan doet ze dat op een cartoon-achtige manier: eerst een heleboel loopgebaren maken, en dan eindelijk een hinkelsprongetje. Behalve als ze sla ziet. Dan gaat het wat sneller. Kijk maar:

Daar zijn we inmiddels aan gewend. Maar dat ei, dat is nieuw, ik had geen ei verwacht

Kipje Carolina heeft door haar handicap een prima positie. Ze krijgt mais, sla, banaan, tomaat, en woont achter de keuken. Ze gaat ‘s avonds in haar kratje naar binnen. Dat is warmer. Het is weliswaar geen koude winter, maar zij kan niet tegen haar zusjes aankruipen om lekker warm te blijven, zoals de andere drie, die in het officiële kippenhok wonen.

“Kom maar meissie, het is nog een beetje te koud om hier buiten te blijven. Straks bevriezen je eieren nog! – en dat is iets, dat doen alleen mensen, hun eieren bevriezen!”

(Het is 15º; tekst van een overbezorgde moeder … )

Ik had de drie andere kipjes als gezelschap op de markt gekocht (met een leuke toegift) maar de kippen-society zit heel gecompliceerd in elkaar. Vandaar dat kipje Carolina Opperhof Troetelkip geworden is, en achter de keuken resideert.

Dat is ook mijn plekje. Daar ontbijt ik, als het even kan; en het kan al snel even. Boven de 10º zie je mij daar ‘s ochtends lekker m’n koffie en m’n eitje nuttigen, met Carolina als gezelschap. Je kunt een heleboel onzin zeggen tegen zo’n kip, ze monkelt al snel tevreden terug. “Prrrrrroe-prrrrrrrrie.”

Zo hebben wij goede gesprekken tijdens het ontbijt

Het ei was niet de enige verrassing. De volgende dag was er niet alleen weer één, maar zaten er ook 2 dikke slakken in haar bordje. “Ho! Waar komen jullie ineens vandaan?” vroeg ik mezelf verbaasd af, want ik was er een half uur geleden nog geweest, en toen waren ze in geen velden of wegen te bekennen. En iedereen weet, dat slakken niet de snelste zijn.

Nu heb ik een moestuintje vlakbij, waar momenteel mijn rucola, selderij, rode sla en spinazie floreert, dus heb ik een hekel aan slakken. Het zijn gelukkig niet van die nare naaktlopers (die zijn echt eng). Eigenlijk zijn ze schattig met die huisjes en die sprieten, maar ze nemen zomaar overal een hap van en laten je stralende moestuintje gaterig achter. En daar zaten ze dan ineens zomaar in Carolina haar bordje.

twee-slakken-in-het-bord-van-onze-troetelkip-Carolina

“Waar komen jullie nou toch ineens vandaan?” vraag ik verbijsterd, “zijn jullie turboslakken ofzo?”

Je ziet ze nooit, hoeveel ik ook wied en spied. En nu zijn ze ineens in een half uurtje een heel stuk tuin en daarna terras overgestoken, en hebben het stro getrotseerd. Merkwaardig. Ik pak de éne beet maar zijn huisje is blijkbaar niet zo sterk want het breekt. “Sorry!” want dat is nu ook weer mijn bedoeling niet, “je kalkniveau is niet hoog genoeg, slakje, je moet meer eieren eten.” En ik smijt ‘m zover weg als ik kan, in het hoge gras aan de overkant van de sloot. De andere gaat er direct achteraan.

Nou ben ik toch benieuwd

Kunnen slakken zwemmen? En hoe weten ze dan waar ze heen moeten? Zouden ze dit als een prettig vakantie oord beschouwen? En dan de vraag waar het mee begon: wat was er eerst – de kip of het ei?

Allemaal vragen waar je mee blijft zitten …. de natuur is één en al mysterie.

Hoewel ik het antwoord op de laatste vraag weet, hoor. De kip natuurlijk!

ons-troetelkipje-legt-haar-eerste-ei.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.