Termas-da-Azenha vanuit een heel ander perspectief

Ze kunnen zoveel zeggen als ze willen, maar ik weet wat ik weet, en dat is het! Dat zeg ik je!
Het is kat.

Daar vergis ik me nooit in.
En ‘k heb die kat al gezien ook. ‘t Is een stiekemerd. Sluipt overal rond, alsof-ie van alles van plan is. Mijn eten jatten bijvoorbeeld. Zou me niet verbazen hoor.

blog_Termas-da-Azenha-vanuit-een-heel-ander-perspectief

Geen idee waarom ze nou weer speciaal hier willen blijven. Ik herken het wel vaag van verleden jaar, ‘t is hetzelfde luchtje maar dan anders. Hier ruikt het lekkerder, eigenlijk.

Hier in de tuin van Termas-da-Azenha is het wel prettig

Jammer van die kattenlucht. En alles is heel hoog. Je kunt het plafond in de kamer niet eens zien. Ik zie alleen maar haar. Zo hoog is het. Ik zit het liefst onder de tuintafel, bij de vrouw.
Dat is veilig, en het ruikt naar thuis.

En hier mag ik ook niet op het bed. Of op de bank.
“Naar je eigen bed!” roept de vrouw dan, “hupla, eraf!” Ik probeer het eigenlijk niet eens meer. Ik kan wel de twee treedjes naar de zaal opspringen. Dat vond ik dan wel weer knap van mezelf!

Dat mens waar dit van is, is wel aardig

Ze praat aardig tegen me. (Niet net alsof ik een kleuter ben. Ik ben volwassen hoor, ik ben een grote vent!) Die ruikt wel okee. Haar voeten dan, want dat is ook alweer zo’n enorm lang end – maar zij komt naar beneden om me even te aaien. Dat mag, want zij is wel aardig. Even dan.

Pas geleden kroop ze over de grond achter het muurtje met dat zwarte platte doosje voor haar gezicht, toen mannetje Eén haar net op tijd zag en bijna over haar struikelde. Ze is wel een béétje raar. Ze wou stiekem een foto maken van me, bleek. Ze lijkt wel – hoe heet dat ook alweer? – een paparazzi.

De baas kwam helpen, want ik luister natuurlijk niet naar mannetje Eén. Dan kun je wel bezig blijven. Ja, als ze iets leuks gaan doen, dan luister ik wel. Maar als ik het niet meer leuk vindt, ga ik gauw terug naar de vrouw. Die begrijpt me tenminste.

Ik heb haar wel gedag gezegd toen we weer weggingen

Ik heb het gevoel dat zij mij ook wel een beetje begrijpt. Niet helemaal natuurlijk, en zéker niet zoals de vrouw, maar ze komt een beetje in de richting. Dus ik ben even uit de auto gesprongen om dag te zeggen. Mocht ze me even aaien.

Wel een aardig plekje. Niet als thuis, maar het gaat wel.
Jammer van die kat.

Ik blijf erbij: het stinkt!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.