Tag Archives: zwerfhonden

Lucky bastard

Ooooo, waarom gebeurt toch altijd alles tegelijk? Je kunt je bij wijze van een uur lang zitten te vervelen, en dan ineens komen verwachte gasten aan, staat er iemand voor je neus die tóch handdoeken wil huren, een ander die een informatie wil, komt de volgende wat vragen en wil een weggaande afrekenen. Plus een ONverwachte gast.

Dan ben ik zo blij dat mijn jongste zoon hier ook meewerkt

blog_lucky-bastard-Termas-da-Azenha

Hij ging met de onverwachte campinggast mee om even de kampeerterreinen te laten zien. Ik noem het altijd expres kampeerterrein, een verschil dat je in het nederlands kunt maken en jammer genoeg in andere talen niet. Bij “camping” associeer je misschien olympische zwembaden, snackbars, ligweiden en animatieteams, maar dat hebben wij allemaal niet.

We hebben een terrein op de heuvel, en een terrein grenzend aan het dorpsplein. That’s it. Beide hebben een eigen toiletgebouw. Beneden heet dat “TwaLetGeBouw” en boven “De Bunker”.

Je moet hier alles een naam geven, anders word je knetter van de hele tijd dingen uitleggen

De onverwachte kampeergasten hadden gekozen voor op de heuvel. Goeie keuze, als je het mij vraagt, maar een pietsie een uitdaging qua oprit. Het is nogal steil. Je moet even een aanloop nemen, en nooit meer remmen voor je boven bent. Zelfs een beetje een aarzeling in je gas-geven kan het verschil maken tussen makkelijk-boven-komen of weer-terug-moeten-en-opnieuw-beginnen.

Zij kwamen met een best groot, heel mooi geel busje

En dat hadden we nog niet eerder gehad. Na een tijdje kwamen ze terug, zij en haar dochter, een beetje gestresst, duidelijk gekreukt door de ervaring. “Ik kan niet meer vooruit, en ik durf niet meer achteruit”, zei ze, en zakte aangeslagen op het bankje voor de receptie.

“Als je mij je bus toevertrouwt, durf ik het wel hoor”, antwoordde ik, inmiddels gelukkig vrij van verdere verplichtingen, “ik kan ‘m wel naar beneden krijgen.”

Opgelucht overhandigde ze me de sleutels

“Wat een prachtige bus!” zei ik enthousiast, “ik zal er heel voorzichtig mee doen hoor. Als jij op de weg blijft staan om het verkeer tegen te houden, dan laat ik ‘m langzaam naar beneden zakken.”

“Ja, zeker wel”, lachte ze alweer, “al dat verkeer zeker! Maar okee, er kan inderdaad iets komen, dus ik ga wel op de weg staan. Bovendien … dit wil ik niet missen natuurlijk!”

Nooit eerder in zo’n geweldige kleur gereden. Ik startte de motor, voor de zekerheid, en trapte op de koppeling. En daarna vele keren op de rem. Langzaam maar zeker zakten we naar beneden.

“O fijn, dankjewel powervrouw!” riep Irma, met haar dochter naast haar, “we gaan nu toch maar daar beneden staan!”

Vervolgens bleven ze dus een dag of 10 en het was al heel snel ouwe-jongens-krentenbrood

Tot ze op een mooie dag ze naar beneden kwam met een zwart-witte hond aan een touw. “Kijk nou wat er bij mij kwam aanlopen!” riep ze naar me, “is het geen schatje?”

Ik begreep onmiddellijk waar het hier om ging en reageerde heel spontaan met: “O nee, hè! Ik wil geen hond erbij hoor!”  Zij er gelijk overheen: “Maar ik wel!”

Blog_lucky-bastard-Termas-da-Azenha

En dat was voor mij het sein om direct alle weerstand te laten varen. Ja, je kunt denken: gosh, wat een naar, hard, koud rotwijf met zo’n reactie, maar ik heb in de afgelopen 20 jaar minstens gemiddeld 1 hond per jaar opgevangen/gered van de hongerdood/uit de vuilcontainer gehaald/van de weg geplukt/in m’n maag gesplitst gekregen en geherhuisvest met bijbehorende moeite, dus ik vind dat ik m’n portie wel gehad heb.

Een zwerfhond is bovendien beroerd te combineren met (uitslapende) gasten

Zwerfhonden kun je slechts met veel aandacht en liefde dingen bijbrengen. De liefde heb ik wel, maar de aandacht niet. Geen tijd. Vraag maar aan mijn zoons. Die weten daar alles van. Liefde – geen punt, aandacht – tuurlijk … maar tijd … hm …

De hond mag mee naar het rijke noorden

Als een portugese hond het besef had, zou-ie denken: “Wat? Een eigen slaapplek met een matrasje en een dekentje? En ze doen ‘m in bad? (Brrrr …. maar wel: geen vlooien meer. ) Ze willen met hem knuffelen en spelen? Spelen? Mag-ie spelen dan? En hij krijgt elke dag genoeg te eten? Jee …. de hemel!”

De enige prijs die deze pointer (want dat blijkt-ie te zijn) ervoor moet betalen, is een bezoekje aan de dierenarts, waarna hij als een je-weet-wel hond door het leven zal gaan.

Op basis van die laatste gegevens zou je dus kunnen zeggen, dat de titel van dit blogje volkomen onterecht is, maar ik blijf erbij: hij is een lucky bastard!

.

.Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Multi-getalenteerde vrijwilligers

Verhoudingsgewijs krijgen we hier veel (multi-)getalenteerde vrijwilligers en gasten binnen. Waarschijnlijk aangetrokken door alle eye-candy dat er al gecreëerd is de afgelopen jaren.

De eerste keer dat Bruno kwam, was het een spannende combi, want ik had een groepje van vier jonge meiden in huis. De vier kwamen uit alle windstreken, Duitsland, Canada, Frankrijk en Hongarije. Bruno kwam met zijn jeugdliefde-en-latrelatie-sinds-16-jaar Tooske, en schreef in zijn uitgebreide aanmeldingsmail dat hij het heel verrassend vond dat hij met zijn laatste verjaardag 65 geworden was.

Vanuit de hele wereld en in perfecte harmonie

Nu is de Termas ooit begonnen met de gedachte dat het een plek zou worden waar mensen, die elkaar normaal nooit zouden treffen, elkaar zouden kunnen tegenkomen. En dat is inderdaad bewaarheid, want ik heb hier de wonderlijkste combinaties mensen het prima met elkaar kunnen zien vinden.

Zo ook afgelopen herfst weer. Je krijgt er heel gezellige maaltijden van, als mensen goed met elkaar overweg kunnen. En in het geval van vrijwilligers gebeurt er op de werkvloer ook heel veel.

Ik vond het dus een geweldig idee dat Bruno weer terug kwam

Samen met zijn zoon dit keer. Jullie kennen hem al, hij is de Coco van het “broodje poep”-blogje van een paar weken geleden.

“Ik hoop dat-ie het leuk vindt hier”, zegt Bruno bij aankomst, “dat denk ik natuurlijk wel, want anders had ik het idee nooit geopperd. Maar het is afwachten … twee weken vader en zoon bij elkaar … dat is wel een tijdje geleden!” Coco is inmiddels 30, en dus al ruimschoots zelfstandig.

Ik had een huis voor ze gereserveerd. Het kan, want het is nog niet druk. We hebben tenslotte 8 huizen, dus voordat dat vol zit, moet het hoogseizoen zijn.

Een paar dagen daarna kwam mijn familie aan, 5 man sterk, gewend aan de drukte die een grote familie met zich brengt. De meeste mensen kennen dat niet zo, zo ook Coco niet, die even moest wennen. Maar ‘t kan druk zijn, het is ook heel warm en gezellig, en dat komt bij iedereen wel over.

Onze fietsen stonden klaar voor een grote beurt

multi-getalenteerde-vrijwilligers

Coco is fietsenmaker. Geweldig. Je weet niet wat er allemaal stuk kan aan een fiets, als ze door steeds andere mensen gebruikt worden! Ik had verwacht dat dat wel even zou duren, maar nee. Aan het eind van de eerste dag was het grootste werk gedaan. Indrukwekkend.

“Geweldig”, riep ik rood en bezweet, want wij waren inmiddels bezig om een vijgeboom te redden die door bramen bedreigd werd, “maarre … lekker slim, want als je wat langzamer was geweest, zat je nu nog lekker in de schaduw een bandje te plakken, lekker rustig in je eentje!”

Het was warm, tegen de 30º

Prima als je op vakantie bent, lekker rondhangen en genieten van de zon en het zeebriesje, maar als je in de volle zon op bramen aan het inhakken bent, krijg je het flink heet.

Coco zat er niet mee, en kwam zonder veel te zeggen de ploeg versterken. Hakte er lustig op los tot de noen. Daarna werd het echt te heet, en ging iedereen wat anders doen.

Engelachtig gezelschap

Bruno maakte “De Engel”, in de gang voor de voordeur van kamer Twee. Stond daar lekker in de schaduw te tekenen met pastelkrijt. “Het hondje” lag aan zijn voeten.

engelachtig-gezelschap-bij-het-schilderen-van-de-engel

“Het hondje” was een aanlopertje, een heel mager blond lieverdje. Jullie kennen haar ook al, lieve lezers, van een vorig blogje. Ik wil geen hond meer, maar niemand was het daarmee eens, “hondje” zeker al niet. Die had het prima naar haar zin, voelde zich veilig, en werd met de dag schattiger. Iedereen was dol op haar, en ik wist dat het nutteloos was om me tegen het onafwendbare te verzetten.

Alles was koek en ei

Tot ze een ongeluk kreeg. Onze hond, Donkeydog, kan uitstekend met auto’s overweg, maar “hondje” was nog te jong en te onervaren. Donkeydog vindt het leuk om achter de tractor van de buurman aan te jagen, maar die kleine kon dat nog niet. Die dacht dat ze met een hele grote hond van doen had, en dan is het niet zo erg als je eens wat over elkaar heen rolt. Maar dit was wel erg.

‘t Was een tragisch einde.

‘t Is ook een tragisch einde van een light verse blogje. Het spijt me, lieve lezers, ik had het ook liever anders gezien. Het leven is hier meestal heel aangenaam, maar een enkele keer gebeuren er ook weleens minder leuke dingen.

De Gemeente is gelukkig inmiddels bezig met een plan om de hele weg te veranderen.

En Bruno werd geinspireerd om een mooi lied te schrijven. Dat bedoel ik: multi-getalenteerd.

.

.Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....