Tag Archives: vrijwilligers

Het maken van een mozaiek in onze BnB

Toen deze klaar was (nou ja, bijna, nog maar een beetje te doen) dacht ik dat het een goed idee zou zijn om de hele gevel van het badhuis te doen, dorpsplein-kant.

blog_making-mosaic-in-our-BnB

Dit hoekje is net naast ons cafeetje. Je ziet het sowieso als je de trap op of af gaat.

Tijd voor een nieuw mozaiek project

Een vriendin zou komen, en zij doet altijd mee met mozaiek projecten als ze er is. En een vrijwilliger zou komen, dus we waren met z’n drieën. Zo durfde ik het wel te beginnen. Want ja, best een ambitieus project.

Eerste stap: voorbereidingen

Mijn onbetaalbare zoon Broes hing een groot zeil op, nam de hogedrukspuit ter hand, en maakte het eerste stuk gevel schoon. Het is eind mei, we hebben niet meer / nog niet zo veel gasten.

Het kan. Eén dag rotzooi, de volgende is de gevel schoon van verf en is het plein weer schoon.

Plakje cake.

blog_making-mosaic-in-our-BnB

 

Inmiddels waren wij drie bezig met andere voorbereidingen

blog_making-mosaic-in-our-BnB

blog_making-mosaic-in-our-BnB

blog_making-mosaic-in-our-BnB

blog_making-mosaic-in-our-BnB

Meestal heb ik een beeld in m’n hoofd van het uiteindelijke resultaat

Dan heb je daarna de uitdaging om het met anderen te communiceren. Met vriendin Astrid is dat niet zo’n punt, we werken al zo lang samen. Met vrijwilliger Viola was het eigenlijk ook niet zo’n enorme uitdaging, omdat ik wat mooie tekeningen vond als voorbeeld. Dan houden we alles een beetje hetzelfde.

Dit is het resultaat. Van zo dichtbij kun je schoonheid ervan niet zo makkelijk zien – hetzelfde als naar een pointillistisch schilderij van George Seurat van dichtbij kijken.

blog_making-mosaic-in-our-BnB

Zoals op deze foto, op de muur, is het een stuk beter, vind je niet?

blog_making-mosaic-in-our-BnB

De uitdaging was om het beschaafd te houden, zodat het ook nog leuk zou zijn voor die paar gasten die er waren. We begonnen in de hoek bij de keuken. Daar staat de steiger niet in de weg. De paar gasten die er waren, waren hele lieve mensen, die het fantastisch vonden om onze manier van mozaieken te zien.

En wij gingen door! Ondanks de warmte –  beschermd door factor 50 en parasols, gingen wij door!

blog_making-mosaic-in-our-BnB

 

blog_making-mosaic-in-our-BnB

Gisteren droogde de lijm redelijk snel op, en ik ook. Tijd om te stoppen – het was al 8 uur. Tijd om te eten. Wat je hier ziet, is het resultaat van 8 dagen werk met 3 mensen (als we Broes z’n werk even niet meetellen). De gevel is een beetje groter dan dit; we zullen wel het hele jaar hiermee bezig zijn. 

Ik vind het altijd leuk om een mozaiek project gaande te hebben in de zomer. Het lukt niet altijd … Soms zijn er getalenteerde vrijwilligers, en tijd tussen alle schoonmaak en koken door. Soms zijn er geinteresseerde gasten met wat ervaring die het leuk vinden om een paar uurtjes mee te plakken. 

Mozaïek maken is verslavend. Het is moeilijk om te stoppen

Het bewijs is ons dorpje zelf. Kom maar kijken! We hebben nog wat plekjes vrij van de zomer … info@termas-da-azenha.com

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

De erfzwerver

Henk komt langs in de keuken, als ik alles sta voor te bereiden voor de nasi goreng voor vanavond. “Kom ‘s even kijken, als je tijd hebt”, zegt hij, en loopt voor me uit naar zijn werkvloer voor vandaag.

Henk is hier al meerdere malen geweest, zet zijn camper neer, en gaat goeie, nuttige dingen doen

Dat vinden wij fijn, want hier zijn altijd goeie, nuttige dingen te doen. Dat doen we voor een groot deel alleen – dit is een moeder-en-zoon-bedrijf – maar een vrijwilliger die van wanten weet, wordt nog steeds op handen gedragen.

(Ik weet bijna zeker dat, als Henk dit leest, hij zou zeggen:”Nou, goed, kom maar op dan, ik ben er klaar voor. Draag mij op handen!”)

Ik leg mijn theedoek neer en volg naar het terrasje van gastenkamer 1. Daar komt een afdakje boven de deur. Dat is bijna geen luxe, want als het regent (dat doet het soms) en waait (idem), dan knalt dat direct op de achterdeur, en daar houden achterdeuren niet van. Dan gaan ze bladderen, en uiteindelijk rotten.

Tenminste, als ze van hout zijn. En dat is deze

Vanochtend bij de koffie vroeg hij er zelf naar, want ik had al heel subtiel een stuk of 20 keer laten vallen, dat ik zo graag een afdakje boven de deur van kamer 1 wou. Dat dat geen luxe zou zijn, en dat het afdakje dat hij verleden keer boven de deur van kamer 2 gemaakt heeft, zo geweldig goed bevalt. Dat dat de kwaliteit van ongeveer iedereen z’n leven verbetert!

Henk begreep de hint; het was ook niet makkelijk te negeren. Maar omdat er de eerste week gasten in die kamer waren, hield hij zich bezig met het bouwen van een overdekte stoel van pallets voor op het Schaakterras.

blog_de-erfzwerver

Ik sprong direct op om naar de plaats des onheils te lopen en enthousiast te gaan gebaren en wijzen en doen. We overlegden even over het materiaal.

“Ik ga wel even erfzwerven, dan vind ik wel wat ik nodig heb”, zei hij geruststellend, en ik: “Haha! Erfzwerven – dé nieuwe trend!”

Ik weet dat het helemaal goed komt. Laat Henk maar schuiven … eh … erfzwerven …

En ja hoor, als ik erbij geroepen word – zo van: “Dit was toch je idee, met die palen, hier heb ik rachels, en die dakplaatjes dan toch een beetje naar de wind- & regenkant?

“Jep! Dit is het precies. Toppie!”

“Heb je een grondboor?”

“Jawel, maar die gaat maar tot 30, 40 centimeter hoor. Ik kan wellicht ook een rol spelen in het graven van een gat … “ bied ik aan, en Henk vraag natuurlijk direct: “Hm, een rol spelen, een rol spelen, wat houdt dat in?”

“Wel, eh … ik zou m’n pompoms tevoorschijn kunnen halen, en je aanmoedigen met “Hup, Henk, je kan het!” bijvoorbeeld … ik zou eventueel ook een beetje aarde kunnen wegscheppen met een klein schepje …. het is gewoon allemaal zaak van het aanvragen. De juiste formulieren invullen, de juiste kruiwagens weten te vinden ….”

We moeten allebei hartelijk lachen. De leukste vrijwilligers zijn die waarmee je een beetje gekkigheid kunt uithalen, waar je een beetje mee kunt keten en lachen

blog_de-erfzwerver

Henk trekt weer een strak gezicht en zegt: “Ik neem het in welwillende overweging – mijn besluitvorming vindt later plaats.”

En met een boel geschater ga ik weer terug naar mijn theedoek, en gaat hij nog even verder met erfzwerven.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Fijn plan: 2019 wordt het “Jaar van de Vlinder”

Dit “Jaar-van-de-Vlinder”-project – daar is toch wel weer een paar maanden in gaan zitten. Het lijkt een klein muurtje, maar al met al duurt het toch wel even. Nu hebben we het natuurlijk niet over 24/7.

Dit is in de zomer begonnen; eigenlijk is 2018 al het “Jaar van de Vlinder”

Een russisch meisje gaf de aftrap. Ze was hier met haar zusje, oom, moeder, oma en hond, voor zo’n anderhalve maand. Ze wilde graag mozaieken leren, en aangezien ik bezig was met een ander project “De kleine zeemeermin” – kon ze makkelijk meedoen.

Ze had er wel oog voor, meer dan haar kleine zusje. Die was er eigenlijk nog te klein voor, en misschien ook te ongeduldig en te snel afgeleid. Geeft niks, Lisa was lekker bezig.

Ze maakte de eerste vlinder, die roze aan de linkerkant

blog_fijn-plan-2019-wordt-het-jaar-van-de-vlinder

Daarna was het de beurt aan mijn zussen Tineke en Nettie, die er ook nog een paar gezellige bloemetjes bij maakten. En een rups.

Ik had verwacht dat er wel zomergasten zouden willen meedoen, maar ondanks dat ik veel mozaiekworkshops gegeven heb, wilde iedereen liever iets maken om mee naar huis te nemen. Franse Nathalie vond het als enige wél geweldig om een vlinder te maken, en deed dat met veel overgave. In 1 dag had ze een flink exemplaar af. Chapeau!

Na de zomer zou mijn mozaiekmaatje Astrid langskomen, en vrijwilligster Gerda had ook al aangegeven dat ze al kleine dingen gemozaiekt had, en niet kon wachten om ‘s wat groters te doen.

Dat is natuurlijk het grote voordeel van de Termas: je kunt effen lekker uitpakken. Da’s toch wat anders dan een schaal of een vogelhuisje.

Dat heeft zo z’n eigen uitdagingen hoor, vergis je niet! Klein werken is best moeilijk, maar ik kan me voorstellen dat je het zat kan zijn, dat gepriegel op de vierkante centimeter. Maar goed, ik ben iemand van het grote gebaar …

Voor- en achterkant: check, zijkant: check, bovenkant: check. Veelzijdig muurtje …

blog_fijn-plan-2019-wordt-het-jaar-van-de-vlinder

Er was wel een gast die graag meedeed met de Vlindermuur: Lucille. Ook frans, kookte geweldig, fijn stel gasten, en behalve mooie herinneringen aan lekkere maaltijden liet ze ook nog een prachtige tastbare vlinder achter.

Astrid, dochter Isabelle en Gerda voegden daar nog een paar aan toe …

… en toen ze weg waren, begon het te regenen. Daarmee blijft het liggen, dus toen de zon zich eenmaal weer liet zien, pakte ik mezelf bij de haren, maakte een bak lijm, pakte de doos met stukken wit en de mozaiektang, en ging ‘s ochtends in het zonnetje aan de slag.

Gewoon stukjes wit plakken is werk

Een mozaiek afmaken is niet altijd even leuk. Dan is het grote gebaar best een nadeel; je zou dan liever op de vierkante centimeter zitten prutsen. Enfin, kwestie van verstand op nul, blik op oneindig en doorgaan met ademhalen.

Het is af! Fijn hoor! Lokvlinders op de muur, nu nog échte vlinders in de tuin

Dat zal nog even duren, want die vinden het nu natuurlijk te koud. Maar! Hopelijk komen alle bloemetjes weer op, over niet al te lang, want in maart is het alweer lente.

In Termas-da-Azenha wordt 2019 het “Jaar van de Vlinder”

(En allemaal heel erg bedankt voor je bijdrage aan deze schitterende veelzijdige muur!)

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Verdwaalde vrijwilligers

“Dat waren een heleboel kronkelige weggetjes, met prachtige doorkijkjes en vergezichten”, zegt de moeder van Ylva stralend, en Ylva zelf vertaalt: “We waren verdwaald. De gps zei dat we er al waren maar dat was dus niet zo. En ik herkende het niet helemaal meer, pas hier in … hoe zeg je dat ook alweer … Pudrògauwng?”

“Helemaal goed uitgesproken, geweldig”, lach ik terug, “en dit is wel een hele positieve manier om te verdwalen. Er zijn genoeg mensen die daar helemaal chagrijnig van aankomen.”

“Waarom zouden we daar nou chagrijnig van worden?” vraagt Wies oprecht verbaasd, “’t is een prachtig landschap, volop dag, en we weten zeker dat we er wel zullen komen uiteindelijk.”

Ylva is terug. Dit keer als gast, samen met haar moeder. De andere keren was ze er als vrijwilligster, en daar heb ik hele goeie herinneringen aan.

De eerste keer lag ik plat op m’n rug – letterlijk

De vrijwilligersploeg die er toen was, was mijn redding. Ik had een paar maanden voor het hoogseizoen een ischias opgelopen. Waarschijnlijk van het zware kratten tegels tillen, want mozaïek is een leuke kunstvorm hoor, maar het gaat wel gepaard met zwaar werk.

En ik deed altijd: “Eén, twee, drie …. en húp!!” met een ruk die krat van de grond tillen. Dat moet je dus precies niet doen. Sindsdien zeg ik altijd tegen een zwaar ding (een volle gasfles ofzo): “Eh-eh! Ik doe het nooit met een ruk!”, en de tegels verdeel ik dan over 2 dozen bijvoorbeeld.

Als je eenmaal die pijn gevoeld hebt van een beknelde zenuw tussen je ruggenwervels, dan vergeet je dat niet snel meer.

Die ploeg vrijwilligers heeft de zomer gered

blog_verdwaalde-vrijwilligers

Hulde aan Ylva, Roos, Judith, Barthe en Jesse! En zoon Broes natuurlijk, maar die ontwikkelt zich steeds meer als rots in de branding. Judith en Ylva toonden een duidelijke aanleg voor huishoudelijk werk. Dat vinden ze misschien niet leuk om te lezen, want niet stoer, maar ik vind dat er een enorme onderwaardering voor huishoudelijk werk bestaat.

Huishouden is deel van iedereens leven. En hier hebben we een enorm groot huishouden

Kwestie van goed organiseren en plannen. Alles op z’n plek, zodat je blindelings kunt grijpen. Junioren hebben die routine vaak niet, en zien er ook de zin niet van in. Ik zie dat duidelijk wel. ‘k Heb regelmatig het halve dorp afgezocht naar iets dat niet op z’n plek lag, en daar kan ik dan weer behoorlijk chagrijnig van worden.

Dan lukt het me heus niet om er zo stralend onder te blijven als bovengenoemde verdwaalde dames met hun flexibele houding!

blog_verdwaalde-vrijwilligers

.

<< vorige 

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Ze komen vrijwillig terug

“Ik vind dat portugees toch zo lekker klinken” zegt Tim vrolijk terwijl ik een paar honden probeer te ontwijken die langs de weg scharrelen, “ik versta er geen moer van, maar het klinkt lekker, en dat geeft me een enorm vakantiegevoel.”

Hij gaat verder: “Ik heb het voor het eerst gehoord van de vriend van mijn tante, die heeft ze in Brazilië ontmoet – haar man was overleden en toen is ze na een tijdje een beetje gaan reizen – en toen is ze die man tegengekomen. Hij sprak geen woord engels en zij ook niet …”

“Maar hoe communiceerden ze dan?” vraag ik verbaasd

“Ach, zo’n beetje met handen en voeten … hij kwam regelmatig logeren, en dan praatten ze zo een beetje langs mekaar heen – maar ze had wel een vriendin die portugees sprak, dus die kon dan zo nu en dan ‘s een beetje vertalen … grappig hè?”

We zijn bij de bouwmarkt, ik moet eruit en zaken gaan doen. Tegels regelen. Vóór de lunchpauze. Anders gaat de winkel dicht, en valt er niks meer te regelen voor half drie.

Jammer, want Tim is een gezellige kletser. Dat kon ik me nog wel herinneren, van 12 jaar geleden

Ze waren vrijwilligers, Tim en Jessica. In september, helemaal geen slechte tijd om te vrijwilligen hier in Portugal.

blog_ze-komen-vrijwillig-terug

Het was warm, dat weet ik nog wel. ‘s Ochtends een beetje op tijd beginnen want anders zijn sommige dingen niet meer te doen. Je kunt in september beter niet in de volle middagzon paaltjes in de grond gaan slaan, bijvoorbeeld. Of onkruid wieden in de moestuin.

“Ik weet nog goed dat ik zo de pest in had, dat ik precies over dat éne steentje struikelde”, lacht Jessica bij het avondeten, “ik ben ook zo’n oen wat dat betreft. Heb je die hele brede trap, en het hele dorpsplein, en dan struikel je over een steentje.”

Haar hele gezicht staat op lachen. De positieve levenshouding straalt ervan af

“En die André … wat is daarmee gebeurd?” vraagt Tim, “dat was wel een verhaal apart!”

Ach ja, zij waren hier samen met André. En Bernadette, de Hongaarse vrijwilligster, altijd bescheiden en glimlachend. Ik weet het nooit precies meer, wie wie nou kent, dat is bijna onmogelijk om te onthouden. Er zijn inmiddels zóveel vrijwilligers langs geweest!

blog_ze-komen-vrijwillig-terug

“De jonge Bart” heeft hier bijna anderhalf jaar gezeten, en heeft ooit eens geteld hoeveel vrijwilligers er waren in die tijd. Hij kwam op 127. Ik verbaasde me over dat getal. Wat veel! Ik had helemaal dat gevoel niet.

Met veel van de vrijwilligers heb ik nog steeds contact. Met “de jonge Bart”, met Tim & Jessica, en zo nog wat meer. Je krijgt een band – het is niet alleen voor hen speciaal, voor mij zeker ook.Een aantal gaan bij de familie horen.

Soms gaat het zoals nu: eerst als vrijwilliger hier verblijven, en dan terugkomen als gast. Soms gaat het andersom. En soms raken mensen verslaafd. Of als vrijwilliger, of als gast.

Van mij mag je verslaafd raken hoor!

Sterker nog: we doen alles om dat te bevorderen. Kijk maar uit als je boekt! Voor je het weet, kom je terug om lekker in de tuin te schoffelen of om de muur te verven …

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Werkgelegenheid: wat een baan!

Mijn rug heeft het zwaar. Alles wat we op het moment doen, is tillen en bukken, bukken en tillen.

We zijn bezig met een boogschietbaan te maken – ik zie het al helemaal voor me, maar jammer genoeg valt de realiteit niet te photoshoppen.

blog_werkgelegenheid-wat-een-baan_boogschietbaan-en-uitzicht

Zo ziet het er nu uit – bijna klaar

Kon het maar: even op het stempeltje klikken, en na een minuutje of 5 liggen al die steentjes mooi uitgespreid op de baan

Helaas. Het ergste is: de graafmachine kan er niet op, kan er niet bij. We moeten dus een groot deel handmatig doen. Eh … rugmatig dus.

Vóór de schietbaan komt de jeu-de-boule-baan. De helft in lengte, maar ook weer een boel van die pokkesteentjes. Sorry … dat is mijn rug die spreekt.

De eerste lading kwam met een vrachtwagen van 10 kubieke meter

Enig idee hoeveel dat is? Ik wist het ook niet, maar nu wel! De vrachtwagen kon nét niet door de poort. We hadden gemeten, maar geen rekening gehouden met de spiegelhouders. Die waren nét effen te veel. Jammer dan.

Als zo’n volle truck onderaan het badhuispad staat, kan-ie niet meer terug. Dat wil zeggen: leeg wel, vol niet. Het moest dus ter plekke gestort worden, maar chauffeur Sérgio zou die middag met z’n wondermachine komen om het naar de schietbaan te vervoeren.

Goddank, maar er bleef nog wel een kruiwagentje of 20 liggen. “Não consigo levar isso, tem que fazer manualmente – de rest lukt niet meer, dat moet met de kruiwagen”, zei Sérgio nonchalant, en maakte dat hij wegkwam.

Dat kun je werkgelegenheid noemen. Wat een baan!

Het was niet het eerste en enige buk-en-til-klusje van de afgelopen twee weken. Er is ook nog een hele rand riet gekapt. Kappen is leuk, maar dan moet je die bossen riet, die als een enorm mikado spel door elkaar liggen, naar de brandstapel zien te krijgen. Kampvuur is ook leuk, maar dit zijn hele ongeorganiseerde fikken. Je begint bij de kop (want die brandt het lekkerst) en dan schuif je het door naar de staart.

Altijd al een hekel gehad aan mikado. En aan de term werkgelegenheid trouwens ook

Canas heet dat riet in het portugees, en iedere bewoner van de buitengebieden weet waar dat over gaat. Als je niet uitkijkt, nemen ze samen met de bramen – silvas – je hele tent over. Wij hadden dit stukje een beetje verwaarloosd, en dat was dom.

In een jaar staat het huizenhoog, en beginnen ze welgemoed met de annexatie van het omringende terrein.

De graafmachine kon wel de grond omwoelen, maar er bestaat jammer genoeg geen wortel-uit-de-grond-trek-machine. (Is dat niet iets voor Elon Musk? Stuk nuttiger dan mensen naar Mars verhuizen!)

Ik sta regelmatig met mijn rug naar het nieuw verworven uitzicht

Niet omdat ik ogen in mijn rug heb, of omdat dit zwaar geteisterde lichaamsdeel dan ook ‘s kan zien hoe het opknapt, maar omdat het de kant van de zon is. Ik blijf gewoon gebukt staan, en hak alle kleiklonten fijn, grijp een bos wortels in z´n kraag, hak en schudt de aarde eruit, en gooi de rest in de gedecimeerde rietkraag. Met de worteltjes omhoog. Ha! Zie maar dat je het redt!

blog_werkgelegenheid-wat-een-baan_boogschietbaan

… en zo was het, een maand geleden!

Je wordt er gewoon barbaars van

Maar we zijn al een heel eind. En het wordt prachtig! Sowieso dat uitzicht, dat is al geweldig. De boogschietbaan heeft een afgeschermde toeschouwersplaats. Zo kun je zien dat je kind een toekomstige Legolas is, of een Robin Hood, of een Wilhelm Tell.

Nu houden we het even bij schieten op het doel. Appels op hoofden is meer voor gevorderden.

Natuurlijk kun je niet zomaar een beetje gaan staan te schieten. Dat kan alleen op afspraak, onder begeleiding, en als je minstens 20 centimeter hoger bent dan de boog.

Wij gaan nog even door. De jeu-de-boule-baan moet nog af. En dan op naar het volgende doel: de minigolf baan.

Er komen een boel banen bij, in de Termas. Goed voor de werkgelegenheid, zou je zeggen!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

 

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.