Tag Archives: vrijwilliger

De vrijwilliger die in een Volkswagen bus kwam

Haar zoon Olle zit in de keuken op een kruk, stralend en op z’n gemak, en kauwend op een paaseitje. Zestien jaar geleden, toen zijn moeder hier net zo stralend en op haar gemak hier in de keuken zat, bestond hij nog niet.

Grappig om te zien, dat haar zoon precies hetzelfde is en doet.

Ze kwamen laat in de middag aan in de Volkswagen bus

Het was nog vroeg in het jaar, of het was niet zulk mooi weer (komt hier ook voor), hoe dan ook – ze kwam in de keuken op een kruk terecht en maakte kennis met de andere vrijwilligers die er al een tijdje waren.

Ik voelde me verantwoordelijk voor haar welzijn, maar ik moest iets anders gaan doen. “Ga maar hoor, het gaat prima”, zei Arleen vrolijk, en kletste direct weer verder met een oudere vrouw die ook als vrijwilligster hier was, Conny.

Ze kwamen met een oude Volkswagen busje. Ja, zo een:

 

blog_Volkswagen-bus

Het was een leuke reis geweest, samen met haar ouwe maatje “Wubbe” die ze zo genoemd had op de kleuterschool. Wubbe heet in het echt Mirjam, maar natuurlijk nam iedereen direct haar bijnaam over. Wubbe had wat meer tijd nodig om te wennen, zoals “normale” mensen, want ik heb me altijd verwonderd over de lightning speed waarmee Arleen zich een plekje verwierf in de groep.

.

.

.

.

Zo makkelijk als ze op die kruk ging zitten, zo makkelijk kletste ze met iedereen (veel over de Volkswagen bus) die er al een tijdje was, zo makkelijk ze zich een plekje verwierf in de groepsdynamiek

De Volkswagen bus had wat probleempjes, hij rammelde een beetje, trok niet goed – kortom, had een beetje last van ouderdom. Ik bood aan om mee te gaan naar de dichtstbijzijnde garage om te vragen of ze daar iets aan konden doen. Hoe makkelijk Arleen ook met iedereen kletste, om in het portugees uit te leggen wat er mis is met je oude busje, is een heel ander verhaal. Dat wordt “hints” op het hoogste niveau.

Mijn portugees was toen ook nog niet zo denderend, en zeker mijn technisch-portugees niet, maar geholpen door mijn jongste van 8, lukte het om duidelijk te maken dat-ie bubbubbubbubbub deed op momenten dat-ie dat niet zou moeten doen. En dat je skrìeieieiek! de handrem moest aantrekken. Tot aan het plafond. En dat-ie in de bochten nogal wiebelde en fjoetfjoetfjoetfjoet deed.

Tja, dat was wel een ernstig probleem, maar ze gingen hun best doen met die Volkswagen bus

In de begintijd was het in de Termas anders dan nu. Logisch.

We waren een beetje aan het spelen, kolonistje spelen, en we probeerden de raarste dingen. In die tijd ontstond de Verkleedkamer 1.0, en daar is Arleen een drijvende factor in geweest. Grappig hè, hoe de dingen kunnen lopen?

Ze zag het kleine kamertje, er viel een idee op haar hoofd, en gezien haar natuur kwam ze daar onmiddellijk mee op de proppen. Ik schreef er al over in een vorig blogje – “Rode muur, paarse muur” en toen ik blijkbaar een gezicht trok, kwam er vlug achteraan: “en als je het niet mooi vindt, verf ik het op mijn kosten allemaal weer wit.”

Van het één kwam het ander, en inenen lag daar de mozaiek vloer van de komende Verkleedkamer in de gang. Ik had ooit dozen vol voorgesneden driehoekjes gescoord bij één van de tegelfabrieken in de buurt, en die kwamen nu mooi van pas voor het geometrisch patroon dat Arleen samen met Wubbe aan het uitwerken was.

‘t Is een beetje rotweer nu. April is net zoals in het noorden een onbestendige maand, kan-vriezen-kan-dooien, en dit jaar is het regen. Ach ja. Het was nodig. In het noorden hebben jullie verleden jaar ook al gemerkt dat de droogte kans op branden geeft, dus je begrijpt inmiddels beter dat regen nodig is. Maar wel jammer.

Zeker als je met 3 pubers in een huisje zit. 

foto

Ondanks het weer, toch heel erg leuk om weer bij te kletsen, herinneringen op te halen, bekende mensen te “behandelen” en weer als vanouds bij het kampvuur te zitten. (niet alleen maar regen, ook mooie avonden!)

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Vrijwilliger Raquelli Pirelli

“Ik zal de trein opnieuw controleren, oké?” zeg ik, terwijl ik de deur uitga, “vrij zeker dat we alles kunnen vinden op www.cp.pt. ‘t Is heel makkelijk!”

Raquel gaat naar het zuiden, het is hier te koud. Als je van Gran Canaria komt, een tropisch eiland, dan ben je niet gewend aan kou. Toen ze hier kwamen, Desi en zij, als vrijwilliger, was het nog zomer, maar na 6 weken is het anders.

Het is winter nu

Een zonnige winter met bijna geen regen. Overdag is het prachtig, maar als de zon ondergaat, moet je je trui en je vest gauw weten te vinden. Toch blijven ze altijd lachen, altijd positief, hoewel ze bijna al hun kleren tegelijkertijd dragen. 

blog_vrijwilliger-Raquelli-Pirelli

Tijd om afscheid te nemen. Voor hen begint een nieuw avontuur in het zonnige zuiden, waar ze als vrijwilliger gaan werken. Ieder op een eigen bestemming. 

Een paar dagen later krijg ik een telefoontje. Een Spaans nummer. Zou het vrijwilliger …?

 

“Hey Ellen!” zegt een bekende stem, “como estás, tudo bem?” Ah! Dat dacht ik al, het is Raquel. Het is niet zo’n groot succes, daar, en ze vertelt me erover. Ze dacht dat het een stel was, maar het lijkt een man alleen te zijn. “Hij is een aardige man, maar hij doet zulke vreemde dingen! Hij wil alles beheersen, ik moet eten als hij het zegt, zelfs als ik geen honger heb, maar ik moet mijn eigen eten maken. Hij werkt lange uren en verwacht dat ook van mij. Er is geen internet, dus daarom belde ik. Ik probeerde het nu een week, maar ik vind het hier niet zo leuk.”

Nu is ze bijna in tranen, dus ik zeg haar dat ze, indien nodig, hier altijd welkom is. ‘Hij is geen slechterik, weet je, maar hij is zo … zo grof, zo ongevoelig. Hij wil dat ik hem volg als een hond, en alles doe wat hij zegt. En hij neemt een bad met de deur open. Nee, nee, het is niet zo … ik voel me volkomen veilig … hij wil gewoon de controle houden. Het is raar.”

Ja, dat is best raar en best ongevoelig

Dit is niet de eerste rare ervaring met vrijwilligerswerk. De eerste, slechts 2 maanden geleden, was heel raar, op een boerderijen waar verwacht werd dat ze als vrijwilliger 12 uur per dag zouden werken. En ook hard werken, graven en houthakken.

Dat is niet hoe het moet.

De tweede gastvrouw was erg aardig, een schattige oudere Engelse vrouw, maar ze praatte heel veel en heel snel, de hele dag door. Raquels reispartner Desi verstaat geen Engels, alleen Spaans, dus de gesprekken waren allemaal op haar gericht.

Ze was dodelijk vermoeid aan het eind van de dag door al dat gepraat

Ja dat kan ik me voorstellen. Ook: bewonderenswaardig. Hoe doe je dat, de hele dag door praten? Toen landden ze hier en bleven zes weken lang. We hadden heel snel een mooie routine opgebouwd. Ze werkten graag ‘s ochtends van 8 tot 3, prima voor mij. We aten elke avond met z’n allen en voor de rest was het harmonieus en aangenaam.

‘Ik vond dat zo leuk, Ellen. Ik ga kijken of ik hier iets in het zuiden vind, maar zo niet, dan kom ik naar je toe”, zegt ze, “ik zal het je morgen laten weten.”

Haar reis partner Desi ging naar een andere plaats, omdat er niet zoveel vrijwilligers nodig zijn. Het is december, mensen zijn aan het warmlopen voor de kerst en op de quintas is niet zo veel te doen. Net zoals in de vakantiehuizen-branche.

De volgende dag haal ik haar op van het nabijgelegen treinstation. Er was niets te vinden als vrijwilliger, iedereen is aan het ontspannen, zich voorbereiden op Kerstmis, dus: “Daarom kom ik terug! Dan ga ik hier weer vrijwilliger zijn, en om rustig naar een plekje te zoeken. Jij hebt tenminste een goeie internetverbinding!” zegt ze stralend, vol goede bedoelingen.

Maar er is niets te vinden als vrijwilliger

Het lijkt erop alsof de hele wereld langzaam-aan tot stilstand komt.

“Ik heb een goedkoop ticket gevonden”, zegt ze de volgende ochtend, “ik ga naar huis, naar Gran Canaria. Mijn moeder is zoooo blij! En mijn broer ook!”

Goede beslissing. Je viert niet alleen Kerstmis in de zon, maar ook in de warme aanwezigheid van je familie.

blog_vrijwilliger-Raquelli-Pirelli

Vrolijk kerstfeest voor jullie allemaal! En voor degenen die geen Kerstmis “doen”:  fijne feestdagen!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

 

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

 

Portugese broodjes poep

Volgende week komt er een vrijwilliger. Hij is al eerder hier geweest, samen met zijn vriendin.
Afgelopen november. Toen maakte hij een prachtige muurschildering in huisje Pomarinho.

muurschildering-in-Casa-Pomarinho-in-Termas-da-Azenha

Het is zo goed bevallen, hij komt weer terug voor een week of drie. Lekker in de lente, lekker in de tuin werken. Dit keer komt zijn volwassen zoon mee. Een leuke manier om een tijdje bij elkaar in de buurt te zijn, zonder dat je tegenover mekaar aan tafel zit.

Het nieuwe schilderproject is ook al verzonnen. Een nis in de muur naast de ingang van hotelkamer 2 schreeuwt om een beschermengel. We komen er nog wel op terug ….

Als de zoon een beetje op z’n vader lijkt …

Bruno heeft een hele goeie naam om hier in Portugal rond te fietsen. Hij fietst graag en gaat er dus regelmatig in z’n eentje op uit. Zijn zoon is fietsenmaker, dus – alhoewel ik hem nog niet ken – ga ik er maar even vanuit dat ze met z’n tweeën op de fiets erop uit zullen trekken.

Maar Coco kan beter niet zeggen hoe hij heet tegen een praatgrage portugees in een cafeetje, want die zal dat niet begrijpen dat iemand “kokos” of “poep” kan heten. Dat betekent coco namelijk in het portugees. Het ligt eraan hoe je het uitspreekt.

We hebben hier ook weleens een Connie gehad, dan zeg je dat je “kont” heet. Terwijl haar volledige naam Cornelia was, een doodnormale naam in Portugal. Daar vindt niemand raar. Maar “Kont”, tja …

daar kijken een boel mensen echt even raar van op!

Ik heb zelf nogal moeite gehad met het verschil in uitspraak tussen sommige portugese woorden. Ik weet nog steeds het verschil niet tussen avó en avô – opa en oma. Nu is dat niet zo’n probleem, want dat gebruik ik zelden. Hooguit om eens te informeren naar de gezondheid van de oma van mijn pleegzoon João Pedro – en dan maar hopen dat ik het goed gebruikt heb.

De uitdaging van coco of cocô was veel groter, want ik ben toevallig dol op kokos en bij alle pastelarias in de buurt hebben ze heerlijke bolos met coco.

Het éne spreek je uit als kokkoe, het andere als kòkkò

Het wilde maar niet lukken.

Hoe vaak ik niet een broodje poep besteld heb, weet ik niet, maar de mevrouwen achter de toonbank bleven altijd beleefd.

Moeilijke taal hoor, portugees. Maar wel een hele mooie taal, vind ik, dus dat stimuleert wel om het te leren. ‘t Zal nooit hetzelfde niveau worden als m’n moedertaal. Ik moet zo nu en dan wat improviseren en er een beetje omheen lullen. En in het geval van mijn kokos-bolo heb ik dat simpel opgelost. Ik vraag gewoon altijd om mijn “favorito” – inmiddels weten ze dat wel.

Nooit meer een broodje poep.