Tag Archives: vakantiehuizen in Portugal

De kunst van het toekijken

“Neeneenee, jij doet helemaal niets! We gaan het op de traditionele manier doen”, zeg ik opgewekt omdat mijn onderhoudsprobleem in theorie is opgelost, “Jij bent erbij om toezicht te houden, ik ben erbij om een handje toe te steken, Kors staat erbij om ernaar te kijken en opmerkingen te maken, en Broes doet het werk.”

blog_de-kunst-van-het-toekijken

We lachen allebei.

“O ja, bijna vergeten”, voeg ik toe, “en Net komt zo nu en dan even langs om te kijken of het goed gaat, en om te waarschuwen dat de koffie klaar is. En dan krijgen we “vijf pik van de baas” en dan gaat het weer door.”

We zijn over de whatsapp aan het overleggen hoe een zwaarmoedig muurtje het best behandeld kan worden.

Zoals elke huiseigenaar weet, heb je weleens wat onderhoud aan je huis

Een dingetje hier, een reparatietje daar, een lekkende kraan of een groezelige muur die nodig geverfd moet worden. Wij hebben hier niet één, maar acht huizen, dus er is altijd wel wat. En er wordt ook altijd verbeterd, dus wij zijn lekker bezig in de winter.

Nu hebben we last van een muurtje dat scheurt. Het is niet ernstig, maar je moet er wel wat aan doen. Er gaan ankers in, is zojuist besloten.

Ik heb het gelukkie om een technisch adviseur te kunnen raadplegen. Mijn zwager Dick is van alle markten thuis, een handige Harrie, en dat is erg prettig. ‘k Heb wel veel geleerd hier, maar ik weet nog lang niet alles!

Met ernstiger onderhoud is de procedure meestal:

het probleem definiëren – aan diverse mensen vragen wat zij ermee zouden doen – je gezonde verstand blijven gebruiken en je budget in de gaten houden – het voorleggen aan de technisch adviseur (degene die je voor 100% vertrouwt) – effen tijd om na te denken – knopen doorhakken.

Soms zijn die knopen het ingewikkeldst

Soms kom ik in een stadium dat ik denk: we gooien de hele boel plat en we beginnen opnieuw!

Maar dan moet het wel erg zijn hoor. Zoals met de laatste lekkage, gelukkig alweer jaren geleden. Dat duurde een paar dagen voordat we de diagnose konden stellen.  

Zonder diagnose geen behandeling, dus dat was best wel frustrerend

Uiteindelijk viel het heel erg mee. Gewoon een lekje in een verbinding, die moest even wat vaster gedraaid met een nieuw rubber erin.  ‘t Was gewoon precies op de verkeerde plek: boven een plafonnière. Er zat alleen een gipsen plafonnetje tussen.

En tja, electriciteit en water willen niet samen.

Dit muurtje heeft een speciale behandeling nodig

Het is aan twee kanten gemozaïekt. Daar ga je niet zomaar even in staan hakken, dat mag wel met wat meer subtiliteit.

Maar goed, de oplossing is er. En de uitvoering komt eraan.

blog_de-kunst-van-het-toekijken

 

Op de traditionele manier.

Kijken, kijken, en erbij blijven.

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Vrijwilliger Raquelli Pirelli

“Ik zal de trein opnieuw controleren, oké?” zeg ik, terwijl ik de deur uitga, “vrij zeker dat we alles kunnen vinden op www.cp.pt. ‘t Is heel makkelijk!”

Raquel gaat naar het zuiden, het is hier te koud. Als je van Gran Canaria komt, een tropisch eiland, dan ben je niet gewend aan kou. Toen ze hier kwamen, Desi en zij, als vrijwilliger, was het nog zomer, maar na 6 weken is het anders.

Het is winter nu

Een zonnige winter met bijna geen regen. Overdag is het prachtig, maar als de zon ondergaat, moet je je trui en je vest gauw weten te vinden. Toch blijven ze altijd lachen, altijd positief, hoewel ze bijna al hun kleren tegelijkertijd dragen. 

blog_vrijwilliger-Raquelli-Pirelli

Tijd om afscheid te nemen. Voor hen begint een nieuw avontuur in het zonnige zuiden, waar ze als vrijwilliger gaan werken. Ieder op een eigen bestemming. 

Een paar dagen later krijg ik een telefoontje. Een Spaans nummer. Zou het vrijwilliger …?

 

“Hey Ellen!” zegt een bekende stem, “como estás, tudo bem?” Ah! Dat dacht ik al, het is Raquel. Het is niet zo’n groot succes, daar, en ze vertelt me erover. Ze dacht dat het een stel was, maar het lijkt een man alleen te zijn. “Hij is een aardige man, maar hij doet zulke vreemde dingen! Hij wil alles beheersen, ik moet eten als hij het zegt, zelfs als ik geen honger heb, maar ik moet mijn eigen eten maken. Hij werkt lange uren en verwacht dat ook van mij. Er is geen internet, dus daarom belde ik. Ik probeerde het nu een week, maar ik vind het hier niet zo leuk.”

Nu is ze bijna in tranen, dus ik zeg haar dat ze, indien nodig, hier altijd welkom is. ‘Hij is geen slechterik, weet je, maar hij is zo … zo grof, zo ongevoelig. Hij wil dat ik hem volg als een hond, en alles doe wat hij zegt. En hij neemt een bad met de deur open. Nee, nee, het is niet zo … ik voel me volkomen veilig … hij wil gewoon de controle houden. Het is raar.”

Ja, dat is best raar en best ongevoelig

Dit is niet de eerste rare ervaring met vrijwilligerswerk. De eerste, slechts 2 maanden geleden, was heel raar, op een boerderijen waar verwacht werd dat ze als vrijwilliger 12 uur per dag zouden werken. En ook hard werken, graven en houthakken.

Dat is niet hoe het moet.

De tweede gastvrouw was erg aardig, een schattige oudere Engelse vrouw, maar ze praatte heel veel en heel snel, de hele dag door. Raquels reispartner Desi verstaat geen Engels, alleen Spaans, dus de gesprekken waren allemaal op haar gericht.

Ze was dodelijk vermoeid aan het eind van de dag door al dat gepraat

Ja dat kan ik me voorstellen. Ook: bewonderenswaardig. Hoe doe je dat, de hele dag door praten? Toen landden ze hier en bleven zes weken lang. We hadden heel snel een mooie routine opgebouwd. Ze werkten graag ‘s ochtends van 8 tot 3, prima voor mij. We aten elke avond met z’n allen en voor de rest was het harmonieus en aangenaam.

‘Ik vond dat zo leuk, Ellen. Ik ga kijken of ik hier iets in het zuiden vind, maar zo niet, dan kom ik naar je toe”, zegt ze, “ik zal het je morgen laten weten.”

Haar reis partner Desi ging naar een andere plaats, omdat er niet zoveel vrijwilligers nodig zijn. Het is december, mensen zijn aan het warmlopen voor de kerst en op de quintas is niet zo veel te doen. Net zoals in de vakantiehuizen-branche.

De volgende dag haal ik haar op van het nabijgelegen treinstation. Er was niets te vinden als vrijwilliger, iedereen is aan het ontspannen, zich voorbereiden op Kerstmis, dus: “Daarom kom ik terug! Dan ga ik hier weer vrijwilliger zijn, en om rustig naar een plekje te zoeken. Jij hebt tenminste een goeie internetverbinding!” zegt ze stralend, vol goede bedoelingen.

Maar er is niets te vinden als vrijwilliger

Het lijkt erop alsof de hele wereld langzaam-aan tot stilstand komt.

“Ik heb een goedkoop ticket gevonden”, zegt ze de volgende ochtend, “ik ga naar huis, naar Gran Canaria. Mijn moeder is zoooo blij! En mijn broer ook!”

Goede beslissing. Je viert niet alleen Kerstmis in de zon, maar ook in de warme aanwezigheid van je familie.

blog_vrijwilliger-Raquelli-Pirelli

Vrolijk kerstfeest voor jullie allemaal! En voor degenen die geen Kerstmis “doen”:  fijne feestdagen!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

 

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

 

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....