Tag Archives: vakantiehuisjes Portugal

JC was hier

In mijn halfslaap hoor ik een auto starten. Ik herken de motor, maar ik ben nog druk bezig om een baby te verhinderen te vallen. De baby is zwanger, die mag helemáál niet vallen! Bovendien sta ik aan de rand van een heel diep zwembad, dus het is best spannend allemaal.

Huurautootjes hebben allemaal hetzelfde motorgeluid. Nieuwe auto’s hoor je weinig aan. Die hebben nog geen karakter ontwikkeld, en misschien gebeurt dat met die robot-gemaakte auto’s helemaal nooit meer. Deze heeft wel een eigen karakter …. net zo brommerig als z’n baas …

blog-Termas-da-Azenha_JC-was-hier

En daar gaat het vertrouwde gepieppiep van de telefoon

Zes uur. Opstaan. Veel mensen zijn geschokt door het tijdstip, maar ik vind het heerlijk. In de winter wordt het wat later, maar in de zomer wordt het rond een uur of vijf al licht, dus om zes uur is de dag al volop begonnen. Alle vogels zijn bezig, druk met fluiten en rondvliegen, en de mensen liggen allemaal nog lekker te slapen.

Op vakantie slaapt iedereen uit

Wat je wilt. Ik vind vroeg opstaan een luxe zonder weerga. Op je dooie gemak ontbijten, even bijkomen van al dat gedoe ‘s nachts (vermoeiend hoor, zwangere babies verhinderen in het zwembad te vallen) en dan rustig allerlei dingen doen zonder gestoord te worden door vragen, praatjes, ontbijters of de warmte.

Mijn mede-vroeg-opstaander is gemotiveerd door de warmte. Inmiddels is mijn vermoeden bevestigd; de auto van JC is inderdaad verdwenen. JC is bezig om zijn huis te bouwen en zijn terrein te maaien. Hij heeft pas een motormaaier gekocht die nu op de gang ligt uit te puffen van het zware werk. Twee hectare verwaarloosd terrein met een vervallen huis bewoonbaar maken is geen geringe opgave, en JC heeft maar 3 weken. In die tijd is het de bedoeling dat hij het huis bewoonbaar maakt voor zijn vrouw, die over een tijdje met hem meekomt.

De eerste tijd zullen ze heen en weer reizen tussen Portugal en Frankrijk

en daarna zullen ze zich hier definitief gaan vestigen. Gelukkig hebben ze geen plannen om kamertjes te gaan verhuren of een camping te gaan beginnen, zoals ongeveer alle emigrerende landgenoten, die blijkbaar niet beseffen dat je van de opbrengst van een paar kamertjes of tenten niet kan leven. Of dat je het leven van de mensen die er wél van moeten leven, een beetje moeilijk maakt.

Maar JC is niet gek

Hij snapt wel dat dat niet kan, en bovendien is hij daar niet geschikt voor – naar eigen zeggen. En zijn vrouw ook niet. Hij gaat nu nog door met het inspecteren van huizen op energievriendelijkheid, en begint zijn zaken hier op te bouwen. Hij gaat transportbanden importeren.

Dat vind ik nog eens een goed plan

Zijn vrouw gaat een grote moestuin aanleggen, en hij heeft inmiddels al fruitbomen geplant. Dat vind ik heel dapper, want als je over een week moet vertrekken, wie geeft dan de boompjes water? Geen punt hoor, JC regelt dat wel. De buurvrouw, die zijn varken ook onder haar hoede heeft genomen, zal dat doen.

Wat? Heb je een varken gekocht?

Tja, hij was op een dorpsfeest, en daar was een meisje, dat in franssprekend Luxemburg geboren was. Een “emigrante” die in augustus in een dure auto rondrijdt met een L erop. Daar zijn er best veel van. Ze komen in de vakantiemaand hun familie en hun geboortegrond bezoeken, hoewel er een heleboel bij zijn, die geen woord portugees meer spreken, en Portugal niet zien als hun land. Ze komen met hun vader en moeder mee, ze komen voor de bruiloft van een neef of nicht, ze komen nog eens kijken, maar eind augustus maken ze weer dat ze wegkomen.

Op het dorpsfeest kwam JC kwam in contact met zo’n franssprekende luxemburgse portugese, die klaagde dat ze een big had gewonnen in de dorpsloterij. Wat moest ze daar nou mee?
Och, daar wou hij zich wel over ontfermen, en kocht het beestje voor een habbekrats. Vervolgens maakte hij een mooie deal met zijn buurvrouw, die al een eeuwigheid aan ervaring in het boerenbestaan met zich meedraagt. Zij geeft de boompjes water, en kweekt het biggetje op.

Wat JC ermee gaat doen, weet ik niet. Ik vermoed dat hij iets minder vredelievend is dan zijn initialengenoot. Hij had al hele visioenen van een ongelooflijke hoeveelheid biggetjes, en ik vermoed dat die heerlijk roken naar gebraden speenvarken.

blog-Termas-da-Azenha_JC-was-hier

.

Maar nu is hij verdwenen

Terug naar Frankrijk, voorlopig tenminste. Hij zal nog weleens langskomen, de volgende keer dat-ie er weer is. Misschien krijgen we dan wel een biggetje cadeau.

 

.

.Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Lucky bastard

Ooooo, waarom gebeurt toch altijd alles tegelijk? Je kunt je bij wijze van een uur lang zitten te vervelen, en dan ineens komen verwachte gasten aan, staat er iemand voor je neus die tóch handdoeken wil huren, een ander die een informatie wil, komt de volgende wat vragen en wil een weggaande afrekenen. Plus een ONverwachte gast.

Dan ben ik zo blij dat mijn jongste zoon hier ook meewerkt

blog_lucky-bastard-Termas-da-Azenha

Hij ging met de onverwachte campinggast mee om even de kampeerterreinen te laten zien. Ik noem het altijd expres kampeerterrein, een verschil dat je in het nederlands kunt maken en jammer genoeg in andere talen niet. Bij “camping” associeer je misschien olympische zwembaden, snackbars, ligweiden en animatieteams, maar dat hebben wij allemaal niet.

We hebben een terrein op de heuvel, en een terrein grenzend aan het dorpsplein. That’s it. Beide hebben een eigen toiletgebouw. Beneden heet dat “TwaLetGeBouw” en boven “De Bunker”.

Je moet hier alles een naam geven, anders word je knetter van de hele tijd dingen uitleggen

De onverwachte kampeergasten hadden gekozen voor op de heuvel. Goeie keuze, als je het mij vraagt, maar een pietsie een uitdaging qua oprit. Het is nogal steil. Je moet even een aanloop nemen, en nooit meer remmen voor je boven bent. Zelfs een beetje een aarzeling in je gas-geven kan het verschil maken tussen makkelijk-boven-komen of weer-terug-moeten-en-opnieuw-beginnen.

Zij kwamen met een best groot, heel mooi geel busje

En dat hadden we nog niet eerder gehad. Na een tijdje kwamen ze terug, zij en haar dochter, een beetje gestresst, duidelijk gekreukt door de ervaring. “Ik kan niet meer vooruit, en ik durf niet meer achteruit”, zei ze, en zakte aangeslagen op het bankje voor de receptie.

“Als je mij je bus toevertrouwt, durf ik het wel hoor”, antwoordde ik, inmiddels gelukkig vrij van verdere verplichtingen, “ik kan ‘m wel naar beneden krijgen.”

Opgelucht overhandigde ze me de sleutels

“Wat een prachtige bus!” zei ik enthousiast, “ik zal er heel voorzichtig mee doen hoor. Als jij op de weg blijft staan om het verkeer tegen te houden, dan laat ik ‘m langzaam naar beneden zakken.”

“Ja, zeker wel”, lachte ze alweer, “al dat verkeer zeker! Maar okee, er kan inderdaad iets komen, dus ik ga wel op de weg staan. Bovendien … dit wil ik niet missen natuurlijk!”

Nooit eerder in zo’n geweldige kleur gereden. Ik startte de motor, voor de zekerheid, en trapte op de koppeling. En daarna vele keren op de rem. Langzaam maar zeker zakten we naar beneden.

“O fijn, dankjewel powervrouw!” riep Irma, met haar dochter naast haar, “we gaan nu toch maar daar beneden staan!”

Vervolgens bleven ze dus een dag of 10 en het was al heel snel ouwe-jongens-krentenbrood

Tot ze op een mooie dag ze naar beneden kwam met een zwart-witte hond aan een touw. “Kijk nou wat er bij mij kwam aanlopen!” riep ze naar me, “is het geen schatje?”

Ik begreep onmiddellijk waar het hier om ging en reageerde heel spontaan met: “O nee, hè! Ik wil geen hond erbij hoor!”  Zij er gelijk overheen: “Maar ik wel!”

Blog_lucky-bastard-Termas-da-Azenha

En dat was voor mij het sein om direct alle weerstand te laten varen. Ja, je kunt denken: gosh, wat een naar, hard, koud rotwijf met zo’n reactie, maar ik heb in de afgelopen 20 jaar minstens gemiddeld 1 hond per jaar opgevangen/gered van de hongerdood/uit de vuilcontainer gehaald/van de weg geplukt/in m’n maag gesplitst gekregen en geherhuisvest met bijbehorende moeite, dus ik vind dat ik m’n portie wel gehad heb.

Een zwerfhond is bovendien beroerd te combineren met (uitslapende) gasten

Zwerfhonden kun je slechts met veel aandacht en liefde dingen bijbrengen. De liefde heb ik wel, maar de aandacht niet. Geen tijd. Vraag maar aan mijn zoons. Die weten daar alles van. Liefde – geen punt, aandacht – tuurlijk … maar tijd … hm …

De hond mag mee naar het rijke noorden

Als een portugese hond het besef had, zou-ie denken: “Wat? Een eigen slaapplek met een matrasje en een dekentje? En ze doen ‘m in bad? (Brrrr …. maar wel: geen vlooien meer. ) Ze willen met hem knuffelen en spelen? Spelen? Mag-ie spelen dan? En hij krijgt elke dag genoeg te eten? Jee …. de hemel!”

De enige prijs die deze pointer (want dat blijkt-ie te zijn) ervoor moet betalen, is een bezoekje aan de dierenarts, waarna hij als een je-weet-wel hond door het leven zal gaan.

Op basis van die laatste gegevens zou je dus kunnen zeggen, dat de titel van dit blogje volkomen onterecht is, maar ik blijf erbij: hij is een lucky bastard!

.

.Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Blogje op bestelling in de Verkleedkamer

Het is rustig.

Maar ‘t is wel een bende. De laatste gebruikers van de Verkleedkamer hebben zich niet aan de afspraak gehouden. De afspraak is dat iedereen het weer netjes terug hangt. Dat vinden kinderen meestal al niet erg makkelijk, en hangt het wat onhandig gedrapeerd, maar dan is het sneller te corrigeren dan dat alles op een hoop op de grond ligt.

Ik ben dus een beetje aan het pruttelen, terwijl ik alle glitterjurken weer ophang en de hoge hakken in het rek zet.

Lekker tutten met leuke kleren in de Verkleedkamer

“O, waarom ligt alles nou op de grond?” vraagt ineens een helder stemmetje, “Wat zonde! Hee, daar is mijn jurk!” Ik ben aangenaam verrast, dit is een meisje dat zich altijd wel aan de afspraak heeft gehouden, en veel plezier heeft in het verkleden. Ze kan net zo tutten als ik, met dát jurkje op díe hanger, en díe rok dáár.

Verkleedkamer_Termas-da-Azenha-blog

Ik zet een grote witte zonnebril met vleugels op, kijk eroverheen en zeg met geaffecteerde stem: “Zo, meisje, wat ben jij hier vroeg. Wat kom je doen?” Ze speelt direct mee, pakt een hoedje en antwoord: “Ik kom me verkleden, mevrouw Donuts, want ik wil een verhaaltje gaan schrijven.”

“O, wat leuk”, zeg ik met mijn gewone stem, “Schrijf je verhaaltjes? Ik ook.”

En daar krijg ik opeens een bestelling

“Ha, dan moet jij een verhaaltje voor mij schrijven”, commandeert ze, “het moet over een kabouter gaan.”

“O, makkelijk zat”, zeg ik direct, “die hebben we hier bij bosjes. Er schoot er net nog één onder die plant net buiten de deur. Ik denk dat ze m’n afwas gedaan hebben, net.”

Ze lacht: “Dan moet-ie maar ‘s naar ons huisje komen, want mijn pappa vindt het niet zo leuk dat er geen afwasmachine is. Hij zegt: ik heb toch 2 afwasmachines, maar wij zijn nog te klein.”

“O, en kabouters dan?” vraag ik, “weet je hoe klein kabouters zijn?”

“Ja, tuurlijk, zo groot ongeveer”, en ze houdt haar hand naast haar knie. “Ik heb ze hier ook wel gezien hoor! En nu mijn verhaaltje!”

Verkleedkamer_Termas-da-Azenha-blog

“Okee, even verzinnen dan”,

zeg ik peinzend, “Ik geloof dat ze hier achter een vergadering hebben gehad, pas geleden, om te overleggen of ze nu eigenlijk wel doorgaan met mensen helpen of niet. Er zijn teveel mensen, en ook kinderen, die niet eens meer geloven dat ze bestaan. En er zijn heel veel mensen die van die robots in huis hebben.”

“O, zo’n stofzuigrobot waar je poes op zit! Die hebben wij, die hebben wij thuis!” En van enthousiasme klapt ze in haar handen, “Niet lief, dat mensen niet geloven in kabouters. Maar ze komen niet naar ons huisje, kun je dat vragen?”

“Robots of kabouters, het is één van de twee”, zeg ik, “dat is misschien slecht nieuws, maar dat was de uitkomst van hun vergadering.”

“O, o”, ze kijkt in gedachten naar de grond en komt met de oplossing: “Bij ons stofzuigt-ie ‘s nachts, dus misschien kunnen ze dan net als de poes er bovenop zitten en plezier maken?”

Ik vind het een geniaal idee

“Ik zal het met kabouterinkt op een briefje schrijven en dat in een potje bij de vergaderplek achterlaten”, glimlach ik, “kijken wat ze doen. Wat denk jij?”

“Tuurlijk doen ze dat”, zegt ze zelfverzekerd, “als ik een kabouter was, zou ik dat doen. Maar wel stiekem.”

Ook weer opgelost. Realiteit en fantasie bij elkaar geplakt. Dankjewel, Verkleedmeisje!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....