Tag Archives: vakantiehuisjes in Portugal

Hèhè! Twee mozaieken erbij in ons vakantiedorpje

De mozaïeken in ons kleine vakantiedorpje lopen (altijd) uit de hand

Waarom? De eerste fase van de entree van het badhuis is eindelijk klaar. Vier mozaïeken samen – als een weergave van wat je te wachten staat in de rest van het dorp.blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorpje

Het begon in oktober en nu zijn de twee grote mozaïeken eindelijk klaar

Ik had hulp van een paar vrienden. Dat is prettig, want bij het maken van mozaïek heb je geduld, liefde en toewijding nodig, omdat het altijd veel werk is. Hoewel je je al realiseerde dat het meer werk is dan je denkt, is het nog steeds meer werk dan je denkt.

Natuurlijk is het geen dag in, dag uit baan. Je werkt er niet elke dag acht uur aan. Er zijn veel andere dingen te doen (onderhoud, bijvoorbeeld, hier en daar schoonmaken, een badjas naaien – om er maar een paar te noemen) maar al met al denk ik dat ongeveer de helft van deze tijd daarin zit.

Maar woorden drukken niet uit wat je ziet. Laten we de rest van het verhaal maar overslaan en direct naar de foto’s gaan. Met trots presenteer ik u – het maken van “De vijver” en “Een kleurrijke zonsondergang aan de oceaan” (met daarboven “De mieren” en ernaast “Antoine, het zeepaardje”):

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

Op zoek naar de juiste compositie, de kleuren, de grootte van de stukken – soms is het keuzestress, maar meestal is het heerlijk om in de zon te zitten en te puzzelen.

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

.

Nu is het echt prettig om hulp te hebben, omdat dit bord te groot is om alleen om te draaien.

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorpControleren of alles in orde is vóór het meest opwindende deel van dit proces.

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp.

… maar ik kan het wel zelf aan de muur lijmen.

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

En nu begint het plakken ter plekke …blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

… en dat gaat een halve eeuwigheid door … in de meest onelegante en oncomfortabele denkbare posities. Het kost tijd en gedurende die tijd kun je nieuwe plannen maken. Voor een ander mozaïek bijvoorbeeld. Zoals ik deed. Mozaiekvriendin Astrid vond het een uitstekend idee.blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

Ze is hierin een geestverwant, helaas met een veeleisende baan, dus ze komt van tijd tot tijd slechts een week meemozaïeken.blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

We slaan enkele stappen over; het bovenste kleurige stuk lucht was ook ter plekke plakken. Dus ja, hoe interessant is dat? We zijn dan wel weer blij met het resultaat.

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorpDe andere heerlijke ontdekking waren de schaaldelen. Wanneer een boom in planken wordt gezaagd, gooien ze de eerste en de laatste weg omdat ze aan één kant rond zijn. Ik vind ze prachtig! Met een beetje schuren en beitsen krijg je geweldig behang. Maar dan behang in ruwe vorm …

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

Het mooist van al: mooi weer! Heel gepast voor de officiële opening van de ingang, vin-je niet?

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Ontspan, laat los, en hou het dan stevig vast, vakantiegangers!

“Ik voel mijn zenuwen alweer aanspannen” zegt de moeder van twee prachtig verklede dochtertjes aan de ontbijttafel, “dat is het naderende vertrek. Het einde van onze kampeervakantie.”

blog_ontspan-laat-los-en-hou-het-vast-vakantiegangers

Ik (her)ken het. Jullie waarschijnlijk ook. Het is mijn schuld dat ze die zenuwen voelt opkomen.

Alsjeblieft: ontspan, laat los!

Toen ik hun verse bakkie kwam brengen, hadden we even een praatje over de laatste vakantiedag, en wat dat met je doet, en ik vertelde: “De laatste vakantie die ik me herinner, was alles heel relaxed, en de laatste dag liep ik direct alweer alles tegelijk te doen: tanden poetsen terwijl ik op de wc zat, m’n schoenen aantrekken, en de laatste dingen met een boogje in de koffer gooien. Tja, dan weet je: je bent weer op weg naar je normale leven.”

Die anecdote triggerde haar zenuwen blijkbaar

Ik probeer direct mijn fout goed te maken: “Neenee, niet nodig. Jullie waren net zo ontspannen. De beste vakantiegangers ooit. Jullie zijn daar juist heel goed in, in loslaten, ontspannen – nog niet nodig om te gaan stressen!”

Het is toch ook niet zo dat je terug gaat naar een zwaar en ellendig leven. Je normale leven is voor de meeste mensen iets om tevreden en blij mee te zijn. Hier & daar een moeilijkheid, een dingetje, soms een rampje of een drama, maar over het algemeen leiden we toch een aangenaam leven thuis.

‘k Heb er nooit wetenschappelijk onderzoek naar gedaan, maar ik heb het sterke vermoeden dat ik wel goed zit met deze bewering.

En deze belgische familie is zeker en vast kampioen OO – Onthaast Ontspannen

Ik was gistermiddag aan mijn mozaiek bezig (nieuwsgierig? lees ‘t vorige blogje) en stond achter het schaduwdoek verstopt. Mijn mozaiekplek is bij het zwembad, en ‘s middags staat de zon erop. Vandaar dat ik achter het schaduwdoek stond.

Zij waren in en bij het zwembad. Pap, mam, en hun twee dochters van (schatting) 6 en 4. De jongste leert zwemmen met behulp van een ingenieus zwemvestachtig drijfding, en een duikbril met een neus. Die vind ik erg leuk. Het is nieuw, en het lijkt me wel effectief, maar het heeft bij sommigen wel een komisch effect.

(Deze meisjes zien er overal schattig mee uit, de geluksvogels!)

blog_ontspan-laat-los-en-hou-het-vast-vakantiegangers

Het visuele heb ik helemaal gemist – verstopt achter mijn schaduwdoek – maar auditief was het aangenaam. Ik zat lekker in de flow van een goed-lopend mozaiek, pakte het éne na het andere precies-passende stukje, met dat gezellige gebabbel op de achtergrond.

Iedereen met jonge kinderen kent het, dat kletsen over alles en niks. Heel harmonieus, heel gezellig

Ik kon het niet verstaan, daarvoor waren ze nét iets te ver weg, en zat ik ook nét iets teveel in mijn flow. Maar ik kon wel de diverse talen onderscheiden. Vlaams natuurlijk, de taal van het land waar ze wonen, maar ook spaans. De taal van pappa. En tussendoor frans tegen de kamperende buurvrouw. En en passant ook een paar franse zinnen tegen de dochtertjes.

Die het gewoon allemaal verstonden, en opgewekt meegingen in alle taalwisselingen

Fijn, als je zo twee- of drietalig opgroeit! Dat is een mooi cadeautje waar je je hele leven plezier van blijft hebben. De plons- en snuifgeluiden van een kind dat net leert zwemmen en heel erg haar best doet, zijn dan wel weer universeel en niet taalgebonden.

Misschien heeft het Onthaaste Ontspannen zijn wel met cultuur te maken

Misschien is deze familie wel kampioen omdat ze een twee-componenten-familie zijn, spaanse en belgische wortels hebben. Wie zal het zeggen? Daar wordt vast geen wetenschappelijk onderzoek naar gedaan.

blog_ontspan-laat-los-en-hou-het-vast-vakantiegangers

Stiekem hoop ik dat die familie – net als alle anderen die hier geweest zijn – het lukt om dat OO een beetje in te bedden in het dagelijks leven. Dat je je vakantie een beetje mee naar huis neemt. Dat het je lukt om thuis ook zo lekker OO met je kinderen te babbelen over niks. Dat je van tijd tot tijd lekker kunt uitslapen. Dat je gezellig met z’n allen gaat passagieren, en je weet helemaal niet waar naar toe.

Niks loslaten, vakantiegangers! Hou het zo lang mogelijk vast!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Moeder mozaiek

Ik sta voor een uitdaging.

Het is maar een stukje van 42 bij 95 centimeter, maar het is voor m’n gevoel heel bepalend voor de rest. Waar schrijvers soms last hebben van writer’s block en angstig naar het witte papier staren, heb ik nu last van een mosaicer’s block en staar ik (in gedachten) angstig naar dat stukje witte muur.
Je kunt het maar één keer doen. Dan zit het vast.

Maar nu zit ik vast.

blog_moeder-van-alle-mozaiek

Grappig genoeg leer ik veel van mijn mozaiek cursisten

Niet altijd natuurlijk – meestal leren zij meer van mij tijdens de mozaiek workshops. Dat is uiteindelijk de bedoeling ook. Maar soms doen mensen dingen die me verbazen. Ik vind het sowieso verbazingwekkend dat iedereen iets heel anders maakt, met precies dezelfde ingrediënten. Tegeltjes, lijm en een gipsplaatje.

Je hebt niet zoveel nodig om iets moois te maken

Het is al een tijdje geleden begonnen. Het overkoepelende thema is overal: sprookjes. Niet de gebruikelijke, die Disney al verkr … excuseer, gebruikt heeft, maar onbekende. Voor mij zijn ze overbekend, want ik heb dit boek ooit van mijn zus geleend en nooit meer teruggegeven (sorry Til! Nu weet je het eindelijk!). Ik vond het zulke mooie verhalen, en het prikkelde mijn verbeelding nogal.
Kun je nagaan, want ik heb het al vanaf m’n zesde.

blog_de-moeder-van-alle-mozaiek

Samen met mijn mozaiekmaatje Astrid en enthousiaste vrijwilligster Viola begonnen we aan de fries voor boven de ingang van de grote zaal.

Meestal doe je een fries bovenaan, maar we doen hier wel vaker dingen op een ongebruikelijke manier, dus onderaan moet kunnen. Als je met mensen samenwerkt, is het handig om met plaatjes te communiceren. Anders wordt het erg moeilijk uitleggen wat voor beelden je in je hoofd hebt.

Dat adviseer ik de mozaiek-workshoppers ook vaak

Wil je een dolfijn maken? Zoek er even een plaatje bij, liefst een tekening, zodat je houvast hebt aan de lijnen. Daar gaat het uiteindelijk om. Nu wilden de laatste mozaiekers iets anders: een kleurig hart (een bekende vorm, zeker voor jonge meisjes), een vlinder (hier komt een tekening alweer handig van pas), en het portret van de jongste dochter (rechts op de foto).

Daar hoef je geen tekening van, want dat beeld staat in je hart gegrift, natuurlijk. Tenminste, als je haar moeder bent. Ik vond het een gewaagd project voor je eerste keer mozaiek, maar zoals je ziet is het prachtig gelukt! Voor mij was het bijzonderst de keuze van de achtergrond.

Ik bemoei me over het algemeen nergens mee – dat wil zeggen: ik heb het materiaal en de kennis, maar wat het ontwerp en de kleurkeuze betreft blijf ik erbuiten. Dat is aan de maker. Ik had er altijd al een hekel aan als mijn jongens op school gingen “knutselen” – dat betekende meestal dat de juf alles al klaar had, en dat ze het nog een beetje in elkaar moesten plakken en dan wat kleuren.

Heel flauw allemaal. Ook weer van geleerd!

Moeder koos een hele drukke pointilistische tegel als achtergrond. Okee. Het was niet zo dat ik op mijn tong moest bijten, maar ik moest me wel inhouden om niet te zeggen dat ik er niks van ging zeggen. Maar dat heb ik niet gezegd! Knap van mij hè!
En achteraf ben ik daar reuze blij mee, want het is schitterend.

blog_de-moeder-van-alle-mozaiek

En het werkt inspirerend. Weer wat geleerd. Alleen nu nog dat mosaicer’s block overwinnen, de juiste tegels vinden, en kom dan maar op met die 42 bij 95 centimeter!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Spinnen op vakantie

Ik vind de spin die ik eerder probeerde te redden in het bakje met bleekwater waar ik altijd de afwaskwast in dompel om de boel lekker fris te houden.

Ze was er ineens. Dat is een typisch kenmerk van spinnen, ze zijn er ineens. Ze kunnen zomaar ineens vanachter een luik tevoorschijn springen (de zogenaamde springspinnen), ze kunnen zich vanaf het plafond ineens naar beneden laten vallen (heb ik wel ‘s meegemaakt toen ik me lag te verwonderen over 2 spinnen op mijn plafond toen ik net wakker was – de zogenaamde valspinnen) en je hebt ook die ik koester: de webspinnen. Van die laatste weet je tenminste waar ze zijn, en ze vangen vliegen en muggen ook nog.

Als kind was ik als de dood voor spinnen

blog_spinnen-op-vakantie

Mijn moeder zei dan, als ze een gevangen spinnetje in haar hand hield: “Je hoeft niet zo bang te zijn, zij zijn banger voor jou dan jij voor hen.” Haha. Ja hoor. Toen ik 10 was, was ik maar al te blij dat zij in de tropen had gewoond, en daar dus van allerlei types had meegemaakt, dus dat zij met die spin in haar hand zat, en dat ik veilig was.

.

Maar ‘t is wel waar. Die verdronken spin in het bakje bleekwater was haar eigen noodlot tegemoet gelopen, omdat ze bang voor me was, en zich overal onder en tussen verschool. Ik wou haar redden, en zat haar zodoende achterna met m’n bekertje en m’n papiertje, maar ze snapte het niet. Ook al riep ik wanhopig na een jacht van een paar minuten: “Hee stop nou, luister! Ik ga je geen kwaad doen, sufferd, ik wil je redden!”

Blijkbaar hebben ze geen 10 oren …

Enfin, vroeger bij moeder thuis was ik veilig. Soort van. Tot het volgende enge insect. (O ja, sorry, spinnen zijn dan weer geen insecten, maar spin-achtigen – ze hebben 2 poten meer, en een stuk of 10 ogen)

Die ogen, daar gaat het me niet om. Die zie je alleen maar op van die enge vergrotingen in de “Kijk” ofzo, en als je gauw de bladzij omslaat, dan ben je nog steeds onschuldig en onwetend.

Wat is het dan, dat spinnen zo eng zijn?

Die twee scenario’s die ik boven heel even aantik, hebben diepe indruk op mij gemaakt. Ik deed een luik dicht, en opeens springt daar een spin tevoorschijn, die waarschijnlijk net zo teleurgesteld was als ik geschrokken. Die dacht: “Ha! Een lekkere vlezige vlieg!” en sprong erop af. Jammer dan. Het was alleen maar een bijna verlamd-van-schrik mens. Veel te groot voor een lekker hapje.

In het andere scenario lag ik dromerig in bed, net wakker, de wereld is nog heel pril en mooi; mijn brein begon z’n ochtendgymnastiek te doen, en tot dat het helemaal wakker is was ik in een tussenwereld. In die tussenwereld keek ik naar mijn plafond, wat met een ingenieus soort van “flikker het maar omhoog”-stucwerk versierd was, en in die stalagtieten zag ik altijd van alles en nog wat in de tussenwereld. Soort rorschach test.

blog_spinnen-op-vakantie

Maar die ochtend dus wel twee spinnen

Twee echte levende spinnen. Ze zaten eerst dicht bij elkaar, en terwijl ik mijn ongefocuste blik op hen gericht hield, gingen ze uit elkaar. Dat leverde bij mij, in die tijd van m’n leven vooral (hoezo projectie?), gedachten op als: “Ik heb er genoeg van hou nou ‘s op met dat geleuter en heb het ‘s ergens over waarom doe je altijd zoals je doet ik stik hier ik ben weg”.

Ik was erg benieuwd naar de afloop. Wat gebeurt er met 2 spinnen als ze uit elkaar gaan?

De kleinste verdween in een scheurtje in de zijkant. Had ik eigenlijk nog nooit gezien. Hm. Dat daar een scheurtje zat waar een spin in kan verdwijnen …

De grootste had de ruzie blijkbaar gewonnen, want die zat triomfantelijk bijna pal boven mijn hoofd. En wellicht was-ie zo euforisch over de overwinning dat-ie zich ineens – hopla! – liet vallen. Bovenop mijn dekbed, op kruishoogte.

Ik was reuze blij dat ik dat gezien had. Stel je voor van niet! Dan zou die mythe misschien toch wel waar zijn, dat je elke nacht twee spinnen in slikt. Brrrr

We zijn weer een paar jaar verder. Er zijn hier inmiddels heel veel mensen geweest, die als de dood zijn voor een spinnetje, en die ik dus voor hen moet weghalen. Dat doe ik altijd op de Albert-Schweizer-methode: bekertje eroverheen, papiertje eronder, en zo naar buiten lopen om ‘m in de vrije natuur te laten lopen.

Spinnen zijn zeer nuttige beesten, heb ik geleerd. Ik kan ze zelfs mooi vinden. Er zitten hier van die lichtbruine types met een kruis op hun rug (de zogenaamde kruisspinnen). Volgens mij zijn dat allemaal vrouwtjes, want ze hebben allemaal brede heupen en maken een vruchtbare indruk. Maar het gros bestaat uit magere spillepoten. Beetje zoals een langpootmug (die ik altijd heel aandoenlijk te groot vind). Er zat er ‘s eentje vlak bij de poot van de balie – ik keek er op uit – die een vlieg gevangen had. Dat ging ineens razendsnel, die vlieg had geen kans meer. Eerst dat plakkerige webje, en toen al die poten die ‘m heel behendig met vers-geweven spindraad inpakte. Lekker hapje voor vanavond bij de borrel, of misschien een cadeautje voor een jarige buurspin.

Ik heb bewonderend toe zitten kijken, wensend dat ik zelf ook 4 armen had

Al die ogen hoeft niet zo nodig (ik heb een bril), maar een of twee paar extra armen is wel verduveld handig! Kan de wetenschap daar nou niet iets mee? Beetje spinnengen inbouwen in je DNA?

Ik bied me aan als proefkonijn!

.

.

 

..

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Vakantie? Lekker lezen!

Ik lees net dat we allemaal cyborgs worden, en wel veel eerder dan we denken!

‘k Heb net het nieuwste boek van Dan Brown uit. Oorsprong. Ooit, lang geleden, las ik de Da Vinci Code, net als iedereen. Ik begon aan het eind van de middag erin met een flinke dosis scepsis – “We zullen zien of het al die mooie woorden waard is” – en ik legde het met rode oogjes rond een uur of 4 ‘s nachts weg.

Hoe doen ze dat toch? Zo’n bladzijomdraaier schrijven en maken? Fascinerend

De andere Brown-boeken heb ik overgeslagen, want je wordt weliswaar in het verhaal getrokken, maar het is niet helemaal mijn genre. Er komen teveel helicopters in voor.

De nieuwste is hier achtergelaten door een gast, vermoed ik. Ik koop zelden boeken. Er komen er altijd een boel mee met de Rode Bus in het voorjaar, geschonken door familie en vrienden, en daar zit een boel leuks bij.

Nu was het deze keer niet beginnen en niet meer ophouden tot het uit is – het is hoogseizoen. Het ging dus in kleine porties. Ik sta altijd vroeg op, dus dan kan ik even op m’n gemakkie ontbijten en lezen. En ‘s avonds voor het slapen gaan. Altijd even lezen.

Als ik een goed boek te pakken heb, zit ik de hele dag in de sfeer. Ken je het verschijnsel?

 

Een klein deeltje van je hersens blijft een beetje in het verhaal hangen. Ik vind dat een magisch iets. Daarom denk ik ook dat het misschien helemaal niet zo’n goed idee is, al die technologie.

Mijn voornaamste bezwaar ertegen is dat computers niet in sprookjes geloven.

Lezen is goed voor je fantasie

Zoals een goede vriend van me altijd al zei: “Je mooiste speelgoed heb je altijd bij je.” En daarmee bedoelde hij natuurlijk je verbeeldingskracht. Nu moet je dat wel ontwikkelen, en normaal gesproken doe je niet anders als je kind bent.

Tijden veranderen, en kinderen zitten vaker achter een beeldscherm. Is dat goed voor je fantasie?

Geen idee hoe dat wetenschappelijk zit, maar ik heb het idee van niet. Lezen is daarentegen geweldig voor de ontwikkeling ervan. Je moet van alle woorden immers zelf beelden maken. En waar je ook bent, je kunt lezen. Geen electiciteit of internet voor nodig.

 

blog_vakantie-lekker-lezen

 

We hebben nu een meisje te gast, dat graag leest

“Ze heeft in die twee weken dat we weg zijn, al 21 boeken uitgelezen”, zegt haar moeder trots, en ja, daar mag je zeker trots op zijn. Onze bibliotheek ligt overhoop, en dat zie ik graag want waar hebben we anders al die boeken voor?

Het laatste dat ze las, was “Je bent geweldig!”

Helemaal mee eens. Veellezers zijn geweldig!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Porthola! Daar is onze lerares portugees van 20 jaar geleden

Inmiddels is iedereen alweer terug naar het dagelijkse leven, met een vage herinnering aan de vakantie. Het leven slokt je op, en sleurt je verder. Dat gebeurt hier ook wel, maar is er hier letterlijk en figuurlijk ruimte om even terug te kijken, om even lekker nostalgisch te doen.

Het drupt nog een beetje na met gasten

Twee franse broers met een héél klein hondje, een grote duitse familie met mooie toekomstplannen, die hier minstens een jaar gaan blijven, een paar portugese stellen en een jong duits stel met een schattige baby van bijna een jaar.

blog_onze lerares-van-20-jaar-geleden

Al met al toch nog een vol dorp

Met de franse broers is het moeilijk communiceren. Ze spreken alleen frans, en dat ben ik zo goed als kwijtgeraakt met het leren van portugees. Het lijkt te veel op elkaar, ik moet veel te lang nadenken. Maar ik versta het nog altijd, dus als de andere partij dan op z’n minst engels verstaat, gaat het best.

‘t Is een beetje ‘n babylonische spraakverwarring met die twee, maar we komen er wel uit. Met de duitsers is het makkelijker, want ik spreek nog steeds redelijk duits, én zij spreken goed engels. Beide duitse families hebben plannen om hier naar toe te verhuizen, dus één van mijn eerste vragen is: “Spreek je de taal al?” De andere vraag is: “Ben je hier als ‘s in de winter geweest?”

Met al die zomerse nostalgie in mijn ziel associeer ik me direct weer terug naar vóór deze ingrijpende emigratie, geholpen door een berichtje via Messenger

Ik herken haar naam onmiddellijk, ook al is het bijna 20 jaar geleden dat we mekaar voor het laatst zagen. Dat is niet altijd het geval – ik heb nogal wat namen te onthouden, maar deze is er één die verbonden is met een belangrijk moment in mijn leven. En we hebben meer dan een jaar met mekaar van doen gehad, één keer per week.

We hebben er jaren over gedaan voordat het zover was, en in die jaren van voorbereiding werd er broertje Broes nog geboren, en hebben we – behalve heel veel dozen ingepakt – ook de taal geleerd.

In eerste instantie van Jeanine, die op dat moment in verwachting was van de jongen die hier en nu 20 is alsof er niks gebeurd is en als een grote vent aan tafel zit! Voor mij is het: het éne moment een bobbel in de buik van je moeder, en het volgende moment een knappe jongeman van 20.

Porthola! De tijd vliegt zeker!

Soms was het moeilijk voor Jeanine, de persoonlijke redenen niet altijd helemaal duidelijk, maar iederéén heeft wat minder energie voor aardse zaken als ze zwanger is, dus een enkele keer kwam Miguel les geven op de vrijdagavond.

Jeanine en Miguel – een grensoverschrijdend huwelijk. Hij portugees, zij nederlands: Porthola!

blog_porthola_onze-lerares-portugees-van-20-jaar-geleden

Van hen leerden we de term “Porthollands” – en dat spreken we eigenlijk nu nog steeds. Nederlands doorspekt met portugese, en in ons geval ook engelse woorden en uitdrukkingen. De jongens spreken veel beter portugees dan ik inmiddels, ook al zijn ze met een enorme achterstand begonnen indertijd.

En ook al heb ik een wat beperkter vocabulaire, ik ben Jeanine en Miguel nog steeds erkentelijk voor hun inspanningen om nons de eerste beginselen van de mooie portugese taal bij te brengen.

Septembernostalgie? Nee … niet alleen maar …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

De truc met de gootsteenontstopper

Weer wat geleerd!

Wat ik allemaal niet wijzer wordt van mijn gasten … ik zou hen moeten betalen in plaats van zij mij! (Hee! Ho! Dat is een geintje!!)

“Heb jij een gootsteenontstopper voor me?”

vraagt een gast aan mij. Ik zat net een beetje te ontspannen en uit te buiken van een lekker diner, maar door deze vraag zit ik direct rechtop.

“Eh … ja, jazeker heb ik een ontstopper …”, hij ziet mijn groeiende ongemakkelijkheid en plotse alertheid, en stelt me gerust: “Het heeft niks met de gootsteen van doen hoor, die werkt prima. Het is voor de auto.”

Okee … ja, dat kan natuurlijk ook …

blog_de-truc-met-de-gootsteenontstopper

Nu heb ik een zwager die veel van auto’s af weet en me al vele malen door een auto-gerelateerde crisis heen geholpen heeft, en een neef die automonteur is, dus ik ken wel veel van de trucjes en de ditjes-en-datjes. Maar van een truc met een gootsteenontstopper had ik nog nooit gehoord.

“Ik zou de koffers in de auto doen, maar het was een pietsie krap. Dus ja, ik druk een beetje teveel door … en daar dat een deukje in het blik. Balen. Ik wou het maar ‘s proberen met die truc, misschien werkt het, je weet maar nooit. ‘t Heeft geen haast hoor! ‘t Is al een week zo, maar we gaan overmorgen naar huis.”

Ze gaan naar Coimbra de volgende dag

Met z’n allen, want er zijn 3 families met kinderen die het goed met mekaar kunnen vinden. De kinderen, én de ouders. Lekker een dagje shoppen (de moeders en de dochters) en een dagje “Choupal” – een-plekje-bij-de-rivier-met-een-terrasje-met-een-biertje (de vaders en de zoons).

De volgende ochtend maak ik mijn lijstje voor de dag, nadat ik de bestelde brood geregeld, en de Vlindertuin water gegeven heb. O ja! De gootsteenontstopper!

Ik pak het ding, loop naar het appartementje, en plop het ding op de deur

Tot mijn verbazing blijft-ie in één keer zitten. Zo. Zo kunnen ze hem niet missen. En ik kan het niet meer vergeten.

Aan het eind van de middag tref ik hem weer, terwijl ik een bekende portugese passant van een Duveltje voorzie. “Hee, dankjewel voor de ontstopper”, zegt hij opgewekt, “het is gelukt, maar helaas niet met deze truc. De lettertjes van de auto zaten in de weg. Ik heb gewoon de bekleding weggeschroefd en het deukje met de hand teruggeduwd. Niks meer aan de hand.”

blog_de-truc-met-de-gootsteenontstopper

Je moet voorzichtig zijn met die huurautootjes

“We hadden de blikschade niet verzekerd”, vertelt hij, “want dat is een paar honderd euro borg, en die moet je maar weer terug zien te krijgen. Je hoort van die rare verhalen!” Nu geloof ik dat het wel meevalt, maar je moet wel blijven opletten bij het huren van je vakantieautootje. Die verhuurbedrijven hebben natuurlijk wel goeie deals met autofabrikanten, maar ze moeten wel ergens hun winstmarges vandaan halen.

Als je dus iets hebt met een huurautootje, kun je beter proberen om het eerst zelf op te lossen

En altijd heel goed uitkijken als je ‘m meeneemt!

Mocht de nood aan de man komen, dan weet je nu, dat we hier in elk geval een gootsteenontstopper hebben om ‘m effen uit te deuken …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

.

 

Alle eendjes zwemmen in het water**

Ik word elke ochtend heel vroeg wakker met het gesnater van eendjes in de velden.

Correctie: ik WERD elke ochtend zo wakker, want afgelopen zondag was het met PANG PANG PANG BENG BOEM KNAL pang pang pang PANG BOEM KNAL knal knal knal knal knalletje BOEM BOEM ad infinitum

Opening van het jachtseizoen, onderduiken eendjes!

Het klinkt behoorlijk gefrustreerd, alsof de knallers zich lang hebben moeten inhouden, en dat zal ook wel zo zijn geweest. Ze hebben vanaf de lente niet meer mogen jagen, dus nu is de bloeddorst enorm. Zo te horen.

Ik kom meestal rond een uur of 6 bovendrijven, en hoewel ik dan nog niet helemaal wakker ben, komt er toch al van alles binnen. Soms hoor ik vaag de bakker aankomen of wegrijden, maar meestal hoorde ik de eendjes snateren.

Dat geeft een gezellig en goed gevoel.

blog_alle-eendjes-zwemmen-in-het-water

credits: sfgate.com

Wat is het toch, dat het gesnater van eendjes zo vrolijk en onbekommerd klinkt?

“Geniet maar van je leven, jongens”, dacht ik dan, “het duurt niet zo lang meer.”

We hebben ooit een paar eenden gehad. Samen met een toom kippen was dat een heel gezellig troepje. Jammer genoeg is het ook in een drama geëindigd, net als pas het goeie leventje van die snateraars in de velden.

Het éne eendje heeft het op mysterieuze wijze niet gered, dus het overgebleven eendje sloot zich bij de kippen aan. We hebben al vroeg geleerd om alleen kippen te hebben, zonder haan. We hoeven tenslotte geen kuikentjes, en voor eieren is een haan niet nodig. Dat regelen die kippen zelf wel.

En hun dagelijkse gangetje naar grazige weiden en weer terug regelen ze ook zelf wel.

Ze waren nog heel jong, dus ze accepteerden het eendje als één van hen. En het eendje was een schatje. Ik heb haar weleens speciaal terug zien komen naar de achtertuin, om een achtergebleven kipje te roepen, die niet met de troep mee naar bed was gegaan.

Ze had een hele lieve blik in haar oogjes. Het was gewoon een schat onder de eendjes

Het was een genot om haar te zien spelen, duiken en spartelen in de sloot, snaterend en onder water duikend, genietend van het water en haar spel ermee. De kipjes stonden dan schouderophalend langs de kant – ‘t is toch een beetje een rare, zag je ze denken.

Alles was idyllisch en het spijt me om de idylle nu te vermoorden, maar daar kan ik werkelijk niets aan doen, want dat vermoorden … dat deed een hongerige zwerfhond.

Onze kippen waren vrij om te gaan en te staan waar ze wilden. Nou já, in theorie, in de praktijk werden ze op een pad gelokt, en als kippen eenmaal iets zus-en-zo gedaan hebben, doen ze dat vervolgens altijd hetzelfde.

Heel handig, en lekker overzichtelijk

Ze drentelden ‘s ochtends op hun gemakkie naar de boomgaard om daar gras te eten, wormen te pikken en een zandbad te nemen, gingen elk even terug naar het hok om een ei te leggen, en kwamen aan het eind van de middag weer terug gewaggeld om vroeg naar bed te gaan. En ‘t eendje deed dapper mee.

blog_alle-eendjes-zwemmen-in-het-water

credits: wikiwand.com

Misschien heb ik ook wel een moord op m’n geweten

Het eendje zwom steeds minder en deed steeds meer met de kippen mee – diegenen die nog over waren na het bezoek van de zwerfhond. Hij had er wel vier omgebracht, en de overgebleven zes waren duidelijk wat meer op hun hoede, zeker de eerste tijd.

Het eendje hield hen in de gaten. Dat was ook het moment dat ze het kipje uit de achtertuin ging halen, de groep was niet compleet in het nachthok. Zo lief.

Onbegrijpelijk dat er mensen zijn die denken dat dieren geen gevoelens hebben. Ik zag duidelijk de ontzetting in de ogen van Dikke Truus toen ze de dag na het drama bij de plek des onheils langs kwam: “O nee!” zag je haar denken, “O nee, daar kom ik nóóit meer!”

Logisch. Waar je vier zusters gruwelijk omgebracht zijn, en opengescheurd achtergelaten, nee, daar kom je nooit meer.

Het was me opgevallen dat het eendje niet meer in de sloot zwom. Zou het te koud geworden zijn? Maar het water wordt toch nooit écht koud, het komt met 30º uit de bron. Dan koelt het ‘s nachts wel af, maar zo koud was het niet, eind oktober.

Ik probeerde haar in het water te lokken. Dat lukte, en het leek alsof ze het prima naar haar zin had

Sorry hoor, lieve lezers. Dit is een dramatisch blogje. De volgende ochtend vond ik haar terug in de sloot. Verdronken.

Ze had te lang niet meer gezwommen waarschijnlijk.

 

 

** Ken je het nog? Kinderliedje van vroeger.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

Bosmaaier stuk? Geeft niks

Er ligt een grote vlek op de grond van de adega onder de bosmaaier. Ik doe net alsof ik het niet zie. Ik pak er één en ga.

Daarna laat ik ‘m weer achter in de werkplaats

Er ligt een grote vlek onder de bosmaaier op de grond van de werkplaats. Ik doe net alsof ik het niet zie. Ik pak wat ik nodig heb en ga.

Maar als de bosmaaier niet start, houdt het op. Dan valt het niet meer te negeren. Twee vlekken betekent: lekken. Hij lekt. Olie of benzine. Alletwee niet goed. Maakt niet uit wat, want hij doet het toch niet.

“Geeft niks”, zeg ik tegen mezelf, “we gaan gewoon naar de bosmaaier-maker, en dan mag ik als troost een lekkere meia-de-leite met een bolo bij de pastelaria.”

“Geeft niks” wordt meer en meer mijn motto

Als je een dorpje te onderhouden hebt (6 huizen, 4 kamers, een badhuis en 2,5 hectare terrein) dan is het wel prettig als je er wat laconiek onder kan blijven. Ik train mezelf dus om onaangetast en positief te zijn.

Cirkelzaag bot? Geeft niks, brengen we ‘m gewoon naar de timmerwerkplaats aan de overkant van de vallei. Effen een week geduld.

Die leuke schoenen, die ik bestelde op het internet, nét iets te klein? Pech gehad, maar geeft niks, kunnen ze naar de Verkleedkamer.

blog_bosmaaier-stuk-geeft-niks

Reservering van 3 weken gaat niet door na een lange correspondentie met veel vragen (“Na lang aarzelen hebben we toch voor Frankrijk gekozen”)? Jammer, geeft niks, het was voor eind juli dus er komen heus nog wel andere kandidaten.

Na een nat voorjaar eindelijk tijd om te gaan maaien, maar dan is de bosmaaier kapot? Geeft niks, we hebben er drie, dus dan pakken we een andere.

En dan gaan we dus naar senhor Mário de bosmaaier-maker, een hele aardige man, die veel verstand heeft van die dingen

Ik word niet enthousiast begroet, en dat snap ik wel. De grond van zijn werkplaats ligt bezaaid met bosmaaiers. Senhor Mário heeft blijkbaar genoeg te doen. “Ik heb er geen haast mee”, zeg ik geruststellend, want ik wil de man niet meer belasten dan hij blijkbaar al is. Hij heeft ook nog ‘s problemen met zijn gezondheid, vertelt hij; al die kapotte machines en hij zelf ook niet helemaal heel.

blog_bosmaaier-stuk-geeft-niks

Hij moet blijkbaar even zijn ongenoegen spuien. Geeft niks, is prima, dat willen we allemaal weleens

De “geen haast” aanpak werkt altijd uitstekend. Het is ook waar – ik kan een andere bosmaaier nemen, dus ik heb ook echt geen haast. Na een week wordt ik gebeld dat-ie klaar is.

“Het was niks”, zegt senhor Mário nu haast stralend, “de schroefjes van de tank waren wat losgetrild en ik heb … heel technisch verhaal waar ik geen moer van begrijp … de carborateur is dus nu ook weer bijgeslepen … “

Het was niks, en het kost ook niks, ondanks dat hij er blijkbaar toch een tijdje mee bezig geweest is

Dat valt niet onder de categorie “Geeft niks” – dat is grote klasse. Service van de zaak, kom daar nog ‘s om!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Een Olifant in de kamer

Het is niet helemaal duidelijk hoe we binnen gekomen zijn, maar binnen zijn we. Vriendin B. duikt gelijk de badkamer in, ik kijk een beetje rond. Een redelijk groot huis met lichte grote kamers, beetje rommelig, met veel spullen en boeken.

Gezellig wel, ik hou niet zo van een strakke kale boel

Als B. weer opgelucht verschijnt, neuzen we een beetje rond. We hebben niets vreselijks in de zin, maar we giechelen er een beetje nerveus bij. “Ik hoor wat!” zegt B. ineens, “Stil!”

Ik sta als verstijfd, en ja hoor, daar komt een vrouw en haar dochter de voordeur in. “Hee, kijk nu toch ‘s” zegt ze tegen haar dochter, en ze lijkt nauwelijks verbaasd, “wie hebben we daar!”

“Eh …” stamel ik, want ik weet niet hoe ik moet beginnen. Hoe leg je uit dat je bij iemand ingebroken hebt, en je bent op heterdaad betrapt?

Ze lacht, ze lijkt helemaal niet geschokt

B. is verdwenen. En de dochter ook. Hee, hoe kan dat nou? Gewoon, weg, spoorloos.

De vrouw neemt me mee naar een grote binnentuin-achtige ruimte, waar drie beelden van olifanten met de staarten in elkaar gedraaid staan. Ze zijn kleiner dan in het echt. Ze zijn hard, maar tegelijkertijd knuffelachtig zacht, en hun staarten zijn ouderwetse gekrulde telefoondraden. En die oren … dat lijken wel vlinders …. ?

blog_een-olifant-in-de-kamer

De vrouw neemt de slurf van de haak, geeft die aan mij en zegt:

“Ik denk dat je mij wél een verhaal over olifanten verschuldigd bent.”

Ja, dat kan ik niet ontkennen, dat lijkt me heel billijk.

Ik probeer: “Er was eens een klein olifantje dat aan haar moeder vroeg: “Mam, ze zeggen dat je roze kunt worden. Kan dat mam? Ik wil niet roze worden, dan zien ze me overal altijd. Ik ben toch geen flamingo! Die eten garnalen om roze te worden, en ik lust geen garnalen. En ik vind roze geen mooie kleur, en zeker niet voor een olifant. Mam?”

Moeder olifant antwoordt zuchtend: “Ach, kind, rare mensenpraat. Daar moet je je niets van aantrekken. Ze zeggen ook dat je in de kamer kunt staan. Idioot natuurlijk. Wij passen niet eens door de meeste deuren, maar toch zouden we dan ineens in de kamer staan? Gekkigheid.”

De vrouw knikt goedkeurend. “Ja, goed, aardig begin, leuk ingeleefd. En toen?”

“Eh … tja … daar moet ik even over nadenken … “ peins ik, terwijl de binnentuin langzamerhand oplost, de vrouw schimmiger wordt en er aan de voorkant van mijn hoofd scherp gearticuleerde gedachten binnendringen. Gedachten als: “Wij hebben dit al eerder gedaan, B. en ik, toen ik het OlifantHuis aan het verbouwen was … ”

no images were found

Mijn eigen slaapkamer begint haar vertrouwde contouren aan te nemen. Ik staar in het oneindige, op zoek naar de droom, maar de europese vlag wordt blauwer en dominanter. Het is het plafond van mijn klamboe. Er is geen beginnen meer aan: ik ben wakker.

En toen kwam er een olifant met een lange snuit, en die blies dit verhaaltje uit

Ach, ‘t is maar goed ook. De zon schijnt, zo te zien, het is een mooie tijd om op te staan. Toevalligerwijs (?) ben ik bezig om een geweldige terrasbank te maken voor het OlifantHuis.

En ik zou toch niet veel verder meer gekomen zijn dan het beetje oubollige rijmpje:

Ben je boos / Pluk een olifant / Zet ‘m op je hoed / Ben je morgen plat

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

 

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

« Older Entries