Tag Archives: vakantiehuisjes in Portugal

Bosmaaier stuk? Geeft niks

Er ligt een grote vlek op de grond van de adega onder de bosmaaier. Ik doe net alsof ik het niet zie. Ik pak er één en ga.

Daarna laat ik ‘m weer achter in de werkplaats

Er ligt een grote vlek onder de bosmaaier op de grond van de werkplaats. Ik doe net alsof ik het niet zie. Ik pak wat ik nodig heb en ga.

Maar als de bosmaaier niet start, houdt het op. Dan valt het niet meer te negeren. Twee vlekken betekent: lekken. Hij lekt. Olie of benzine. Alletwee niet goed. Maakt niet uit wat, want hij doet het toch niet.

“Geeft niks”, zeg ik tegen mezelf, “we gaan gewoon naar de bosmaaier-maker, en dan mag ik als troost een lekkere meia-de-leite met een bolo bij de pastelaria.”

“Geeft niks” wordt meer en meer mijn motto

Als je een dorpje te onderhouden hebt (6 huizen, 4 kamers, een badhuis en 2,5 hectare terrein) dan is het wel prettig als je er wat laconiek onder kan blijven. Ik train mezelf dus om onaangetast en positief te zijn.

Cirkelzaag bot? Geeft niks, brengen we ‘m gewoon naar de timmerwerkplaats aan de overkant van de vallei. Effen een week geduld.

Die leuke schoenen, die ik bestelde op het internet, nét iets te klein? Pech gehad, maar geeft niks, kunnen ze naar de Verkleedkamer.

blog_bosmaaier-stuk-geeft-niks

Reservering van 3 weken gaat niet door na een lange correspondentie met veel vragen (“Na lang aarzelen hebben we toch voor Frankrijk gekozen”)? Jammer, geeft niks, het was voor eind juli dus er komen heus nog wel andere kandidaten.

Na een nat voorjaar eindelijk tijd om te gaan maaien, maar dan is de bosmaaier kapot? Geeft niks, we hebben er drie, dus dan pakken we een andere.

En dan gaan we dus naar senhor Mário de bosmaaier-maker, een hele aardige man, die veel verstand heeft van die dingen

Ik word niet enthousiast begroet, en dat snap ik wel. De grond van zijn werkplaats ligt bezaaid met bosmaaiers. Senhor Mário heeft blijkbaar genoeg te doen. “Ik heb er geen haast mee”, zeg ik geruststellend, want ik wil de man niet meer belasten dan hij blijkbaar al is. Hij heeft ook nog ‘s problemen met zijn gezondheid, vertelt hij; al die kapotte machines en hij zelf ook niet helemaal heel.

blog_bosmaaier-stuk-geeft-niks

Hij moet blijkbaar even zijn ongenoegen spuien. Geeft niks, is prima, dat willen we allemaal weleens

De “geen haast” aanpak werkt altijd uitstekend. Het is ook waar – ik kan een andere bosmaaier nemen, dus ik heb ook echt geen haast. Na een week wordt ik gebeld dat-ie klaar is.

“Het was niks”, zegt senhor Mário nu haast stralend, “de schroefjes van de tank waren wat losgetrild en ik heb … heel technisch verhaal waar ik geen moer van begrijp … de carborateur is dus nu ook weer bijgeslepen … “

Het was niks, en het kost ook niks, ondanks dat hij er blijkbaar toch een tijdje mee bezig geweest is

Dat valt niet onder de categorie “Geeft niks” – dat is grote klasse. Service van de zaak, kom daar nog ‘s om!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Een Olifant in de kamer

Het is niet helemaal duidelijk hoe we binnen gekomen zijn, maar binnen zijn we. Vriendin B. duikt gelijk de badkamer in, ik kijk een beetje rond. Een redelijk groot huis met lichte grote kamers, beetje rommelig, met veel spullen en boeken.

Gezellig wel, ik hou niet zo van een strakke kale boel

Als B. weer opgelucht verschijnt, neuzen we een beetje rond. We hebben niets vreselijks in de zin, maar we giechelen er een beetje nerveus bij. “Ik hoor wat!” zegt B. ineens, “Stil!”

Ik sta als verstijfd, en ja hoor, daar komt een vrouw en haar dochter de voordeur in. “Hee, kijk nu toch ‘s” zegt ze tegen haar dochter, en ze lijkt nauwelijks verbaasd, “wie hebben we daar!”

“Eh …” stamel ik, want ik weet niet hoe ik moet beginnen. Hoe leg je uit dat je bij iemand ingebroken hebt, en je bent op heterdaad betrapt?

Ze lacht, ze lijkt helemaal niet geschokt

B. is verdwenen. En de dochter ook. Hee, hoe kan dat nou? Gewoon, weg, spoorloos.

De vrouw neemt me mee naar een grote binnentuin-achtige ruimte, waar drie beelden van olifanten met de staarten in elkaar gedraaid staan. Ze zijn kleiner dan in het echt. Ze zijn hard, maar tegelijkertijd knuffelachtig zacht, en hun staarten zijn ouderwetse gekrulde telefoondraden. En die oren … dat lijken wel vlinders …. ?

blog_een-olifant-in-de-kamer

De vrouw neemt de slurf van de haak, geeft die aan mij en zegt:

“Ik denk dat je mij wél een verhaal over olifanten verschuldigd bent.”

Ja, dat kan ik niet ontkennen, dat lijkt me heel billijk.

Ik probeer: “Er was eens een klein olifantje dat aan haar moeder vroeg: “Mam, ze zeggen dat je roze kunt worden. Kan dat mam? Ik wil niet roze worden, dan zien ze me overal altijd. Ik ben toch geen flamingo! Die eten garnalen om roze te worden, en ik lust geen garnalen. En ik vind roze geen mooie kleur, en zeker niet voor een olifant. Mam?”

Moeder olifant antwoordt zuchtend: “Ach, kind, rare mensenpraat. Daar moet je je niets van aantrekken. Ze zeggen ook dat je in de kamer kunt staan. Idioot natuurlijk. Wij passen niet eens door de meeste deuren, maar toch zouden we dan ineens in de kamer staan? Gekkigheid.”

De vrouw knikt goedkeurend. “Ja, goed, aardig begin, leuk ingeleefd. En toen?”

“Eh … tja … daar moet ik even over nadenken … “ peins ik, terwijl de binnentuin langzamerhand oplost, de vrouw schimmiger wordt en er aan de voorkant van mijn hoofd scherp gearticuleerde gedachten binnendringen. Gedachten als: “Wij hebben dit al eerder gedaan, B. en ik, toen ik het OlifantHuis aan het verbouwen was … “

Mijn eigen slaapkamer begint haar vertrouwde contouren aan te nemen. Ik staar in het oneindige, op zoek naar de droom, maar de europese vlag wordt blauwer en dominanter. Het is het plafond van mijn klamboe. Er is geen beginnen meer aan: ik ben wakker.

En toen kwam er een olifant met een lange snuit, en die blies dit verhaaltje uit

Ach, ‘t is maar goed ook. De zon schijnt, zo te zien, het is een mooie tijd om op te staan. Toevalligerwijs (?) ben ik bezig om een geweldige terrasbank te maken voor het OlifantHuis.

En ik zou toch niet veel verder meer gekomen zijn dan het beetje oubollige rijmpje:

Ben je boos / Pluk een olifant / Zet ‘m op je hoed / Ben je morgen plat

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

 

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

De Flintstone methode

“¡Mira, Ellen! ¡Nos está yendo tan bien!”, Raquel roept lachend naar me terwijl ik hen aan het filmen ben vanaf mijn naaiatelier op de eerste verdieping. Mijn rug wil soms niet meer zo heel erg mee doen, en bovendien: er is geen plaats. De stenen zijn wel zwaar, maar niet zo groot. Met z’n drieën moet het lukken. Ze zijn lekker bezig zo.

Zoon Broes is een geweldenaar, vrijwilliger Desi doet er niet voor onder

Broes is gewend aan het doen van allerlei merkwaardige dingen, zoals het verplaatsen van dit prachtige stuk steen dat altijd als bankje diende onder de perzikboom. Sinds die deze wereld verruild heeft voor een betere – in de perzikbomenhemel? – is het bankje een beetje misplaatst.

blog_Flintstone-methode_stenen-verplaatsen

Letterlijk misplaatst.

Met het creeëren van een Vlindertuin is er behoefte aan een plaats waar je een ondiep bakje met water kunt zetten. Waar vlinders even lekker kunnen zitten in de zon, waar ze kunnen opladen. Vlinders hebben zonnewarmte nodig, net als de overvloedig aanwezige hagedisjes – met regen en kou doen ze niets.

Vlinders willen graag lekkere bloemen waar ze de nectar uit kunnen zuigen. Een warme steen om in de zon te kunnen zitten. Een stiekem hoekje waar ze zich kunnen verstoppen voor rovers en slecht weer. Je doet ze een enorm plezier met afgesneden plekje van een nectarine-met-een-plekje. Beetje water, dat ze kunnen drinken maar niet verdrinken, en dan benn je al een heel end met je Vlindertuin.

Het plan was dus al snel geboren: dat stenen bankje gaat naar het midden van de tuin.

Nu hebben we toevallig geen handige sterke optil-machine

En we kunnen er ook niet één huren. Ze komen er niet in, in deze geheel ommuurde tuin. Da’s wel jammer, maar aan de andere kant is het een uitdaging voor je inventiviteit. Ik heb hen met z’n drieën net al het bouwen van de pyramiden horen noemen – en ik vond het geen slechte associatie.

Die stenen zijn verrekte zwaar!

Desi heeft er een paar dikke takken van een gesnoeide sinaasappelboom bij gehaald. Slim. Nu ze de eerste steen eenmaal weg hebben, kan de tweede daarop gerold. Die is nog wat zwaarder en massiever, maar vooral ook kleiner. En dat maakt het nog wat ingewikkelder, want je kunt ‘m niet goed pakken.

Met een koevoet, een kei en aanmoedigingen van Raquel lukt het de jongens om ‘m op z’n kant te krijgen. Even krijgsraad, en dan hebben ze de manier gevonden. Koevoet, kei d’r onder, kiepen, Raquel holt met de stammetjes om de steen heen – koevoet, kei d’r onder, kiepen, Raquel met haar stammetjes … enzovoort.

Ze hebben met z’n drieën het wiel weer uitgevonden

Ik sta te smullen vanuit mijn VIP-loge. De videootjes die ik maak slaan nergens op, want je ziet bijna niks van die afstand, en als je al wat ziet zijn het ruggen of in de lucht gestoken achterwerken. Geeft niet, het is een legitimatie om hier te staan kijken.

“¡Mira, Ellen, inventamos el método Flintstone!“, Raquel heeft het zo te horen prima naar haar zin, en danst in de rondte als de jongens even moeten uitrusten. Ze moeten nodig even overleggen over welke richting ze op gaan.

Tuurlijk!

Stel je voor dat je uit de bocht vliegt met die vaart!

Na een paar uur ligt de ene zware steen bovenop de andere, en kunnen de vlinders komen. Jammer dat het november is – dat zal dus niet gebeuren – maar ‘t is er warm genoeg voor. De magnolia in de hoek heeft het ook al in haar hoofd gehaald dat het lente is. Staat vol in de bloemen.

blog_Flintstone-methode_magnolia-in-bloei-in-november

Nog even wachten. Nog een paar maandjes, en dan is het zover. Dan mogen alle vlinders uit de weide omgeving gezellig komen fourageren!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

 

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Lekker klef blogje

Er zijn veel mensen die dingen achterlaten. Meestal zijn dat dingen als olijfolie, zout & peper, open zakken pasta, aangebroken pakken melk, kaas, een paar eieren … “Zonde om weg te gooien” zeggen ze dan, “en jij kunt het nog wel gebruiken toch? Anders moet je het maar wegdoen.”

Ik ben het van ganse harte met hen eens: “Bij ons komt het allemaal wel op, dankjewel.”

Het enige dat ik weggooi is margarine. Dat vind ik – excusez le mot – niet te vreten. Maar de rest komt in onze keuken terecht, dus ik heb aan het eind van het hoogseizoen altijd een heel bataljon flessen olijfolie staan, en tig peper- & zoutvaatjes, enzovoorts.

lekker-klef-blogje-Termas-da-Azenha

Op de één of andere rare manier helpt het me om de weemoed van de voorbije zomer aan te kunnen

Want ja, het is één ding dat mensen aankomen, maar ze gaan ook weer weg. Nu is dat bij de één erger dan bij de ander, maar het is toch wel een kunst – afscheid nemen. Wat ik deze zomer opvallend vond, is dat zo goed als iedereen tot op het laatst hier was.

Huh? Hoe bedoel je? Tuurlijk zijn ze hier

Nee hoor, niet waar. Veel mensen zijn een paar dagen tevoren alvast daar, of alvast met de reis bezig, met de planning, met de volgende bestemming, of ze zijn mentaal al thuis.

Zou dat komen omdat men een stuk mindfuller leeft?

Het komt wel even naar boven, soms. Een single dame 45+ (die van de doelgroep!) verzuchtte een paar dagen voor vertrek: “Ooooo, ik wil helemaal niet weg … ik wil helemaal niet naar huis … het is net zo lekker hier, wakker worden met de vogeltjes …. “ Ik antwoordde ferm: “Maar ‘t is nog niet zover, het duurt nog een eeuwigheid voordat je weer naar huis gaat … en daar heb je ook een leuk leven, toch?”

“Jazeker, zeker waar”, zei ze een stukje opgewekter, “maar mijn kelder wacht op een poetsbeurt, en ik heb helemaal geen zin in dat uitgezoek en gesop”, maar blijkbaar begon er een lampje te branden: “maar hee, daar heb ik nog een voorraad wol liggen, dus daar kan ik dan weer mee vilten.”

“Ha!” roep ik even opgewekt, “Lekker uitzoeken, en kijken wat je allemaal nog hebt … en tja, het slepen naar het milieupark of de kringloop is misschien minder, maar daar doe je A/ ons allemaal een plezier mee, en B/ een arme medemens, die blij is met jouw spulletjes.”

Na dit gesprekje gingen we beiden weer welgemoed aan de slag:

ik aan het poetsen, en zij aan het vilten in badkamertje 14. Daar zit een marmeren massagetafel in, en er is heet water, en dat schijn je allemaal nodig te hebben om te vilten. Het hele proces is me niet helemaal duidelijk geworden, maar ik kreeg als afscheidscadeau de hier gemaakte lap, en ik vind ‘m erg mooi, met al die blauwen.

lekker-klef-blogje-Termas-da-Azenha

En ik kreeg meer (afscheids)cadeautjes

Lief hoor! Een kinderviool, een gebloemd rokje, een mooie roze bak, een hele lekkere pot honing, eigengemaakte bramenjam (twee keer zelfs), een ukelele, teenslippers, een boek (Adriaan van Dis: Ik kom terug – een hint), een hele mooie tekening, een geranium.

Een stek van de oergeranium wordt achtergelaten op een plekje waar dit vriendengroepje het goed naar de zin heeft gehad. Dat is natuurlijk een gigantische verantwoordelijkheid voor iemand als ik, die geen groene vingers heeft. Gelukkig heeft-ie rode bloemen, en zijn gerania voorzien van een enorme levensdrang.

Ik word daar natuurlijk heel blij van

Dat begrijp je. Mijn sentimentele zelf is helemaal ontroerd ervan, en fluistert zachtjes: “dank je wel, en het enige dat ik graag wil, is dat jullie een goeie tijd hebben … ” – dat is waarschijnlijk het stukje moeder-die-zich-wegcijfert dat nog steeds in mij zit, want dat was het voorbeeld dat mijn oude moedertje mij gaf. Wij zijn natuurlijk allemaal een stuk stoerder geworden; dit zou je niet meer in je hersens halen om te zeggen, maar toch …. stiekem is het wel waar.

Klapper op de vuurpijl: cadeautje van mijn zoon

Dat gebeurt niet vaak, dus daar ben ik echt heel blij mee. Alleen: het is een cactus, en hij ziet er zo uit:

lekker-klef-blogje-Termas-da-Azenha

Hoe moet ik dit nou interpreteren?

 

.

.Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Langzalzeleven (in de gloria)

“Wat zingen jullie eigenlijk in België?” vraagt de jarige stralend, nadat ze haar kaarsje uitgeblazen heeft, “ook langzalzeleven?”

“Ja, ‘t is geloof ik over de hele wereld hetzelfde”, antwoordt haar tafelgenoot, “ik ben in Polen geboren, en ook in Polen zingen we hetzelfde liedje.”

We hebben een verjaardag, inclusief verjaardagsdiner

Het gebeurt elk jaar wel een paar keer, dat er iemand jarig is, meestal meerderen. Voor kinderen hangen we slingers op, maken een bol van ballonnen en zingen we Het Lied.

Voor volwassenen ligt het soms wat gevoeliger

Sowieso is het al de zoveelste keer, dus de opwinding neemt wel wat af. En veel mensen vinden het ook helemaal niet zo leuk om ouder te worden, maar – heel inconsequent – wel leuk om jarig te zijn. Nu ben ik wel van inconsequent, want anders wordt het leven wat te rechtlijnig, maar het klopt natuurlijk niet.

“Hoe voelt het nou, dat je 50 wordt?” vraagt de belgische Poolse voorzichtig aan de jarige, “vind je het leuk?” “Ach, het voelt niet anders dan gisteren”, lacht jarige Jet, “ik heb er geen problemen mee, ‘t is nog steeds leuk om ouder te worden. Langzallikleven!”

blog-Langzalzeleven-verjaardag

We wensen je een lang leven

Weet jij veel wat dat inhoudt, als je 5 wordt? Alleen als er een nulletje bij komt, dan denk je daar misschien weleens over na. De familieleden van een van onze kampeergasten hebben waarschijnlijk net iets te vaak tegen hem gezegd, dat ze hem een lang leven wensen, want van de weeromstuit is hij over de 2 meter gegroeid. Hij heeft het letterlijk genomen.

Boven de 2 meter is zelfs voor een nederlander lang. In een land als Portugal val je dan wel op. Ik zie altijd al mensen op de zondagsmarkt in Louriçal met verbazing op onze gasten reageren; de kleinste portugezen vooral. Ik heb er zelf ook erg aan moeten wennen, om steeds overal bovenuit te steken.

In Nederland ben ik heel gemiddeld met mijn 1.76

In het begin probeerde ik dan stiekem een beetje door m’n knieën te zakken, zonder dat iemand het zou merken. Dat werkt natuurlijk maar voor een paar centimeter hooguit. En als je het overdrijft, is het bijzonder merkwaardig voor je – veel kortere, en dus gevoelige op dat punt – mannelijke gesprekspartner.

De vorige generaties portugezen zitten rond de 1.50 of een beetje meer. Je pikt de nederlanders er zó tussenuit, op de markt.

De mooiste reactie ooit

Onze lange gast stond van de week met zijn iets minder lange maar nog steeds indrukwekkende partner in een pastelaria te wachten op bediening, toen er een vrouw met een klein jongetje binnen kwam. Alle aanwezigen probeerden heel beleefd om niet te kijken, maar ze hadden zo’n reus van 2.12 nog nooit van hun langzalzeleven gezien, dus dat was best spannend. Ze deden heel erg hun best om niet te gluren.

Het jongetje brak die spanning door onbeschaamd en stralend naar Peter op te kijken. Wat is dat nu? Prachtig! Dus reuzen bestaan echt! En door zijn onbevangen bewondering voor zo’n ongelooflijk lange man brak iedereen in een bevrijdend gelach uit.

We zijn er natuurlijk niet bij geweest, maar we hebben geprobeerd om die scène te reconstueren. Volgens ons prima gelukt. Mijn 1e gedachte bij deze foto was:

“Oi! Hoe klein kun je zijn??!”

Langzalzeleven-blog-verjaardag

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Ketelbinkie in het hoogseizoen

Tot nu toe druppelde het wat … hier ‘s een familie, daar ‘s een stel, soms ineens het hele dorp vol voor een paar dagen als er een festival in de buurt is, soms een weekend vol stellen-zonder-kinderen met Moederdag en tussendoor steeds oppoppende kampeerders. Vanaf maart gaat het in stijgende lijn zo, tot half juli.

En dan begint het hoogseizoen

 

Nederland en België heeft vakantie! En aangezien Portugal het veiligste, leukste, prettigste, aardigste land van Europa is, wat steeds meer mensen aan het ontdekken zijn, wordt ons tweede thuisland nu langzamerhand van onder naar boven opgevuld met huurautootjes met  bruinverbrande mensen erin.

Het begint hier al goed

Voor ons is het leukst van het hoogseizoen, dat je allemaal verschillende mensen tegenkomt. Een spaans vrouwenstel, waarvan er één bij de bouw van Gaudi’s Sagrada Familia betrokken was, en de ander glaskunstenares is; een moeder met twee kinderen die een wereldreis maakt en haar kinderen zelf les geeft, en een nederlands stel waarvan de hij voor de KLM de hele wereld rond vliegt en de zij betrokken is bij een bijzondere theaterproductie in “onze” thuisstad Rotterdam.

Mooie verhalen hoor je dan

 

Ketelbinkie-in-het-hoogseizoen

Natuurlijk wil ik alles horen over die theaterproductie. Mijn roots liggen in Rotterdam, én in het theater, dus tja, wat wil je nog meer?  En het heet ook nog eens een keer: “Toen wij van Rotterdam vertrokken”.  De eerste zin van het onsterfelijk lied “Ketelbinkie”. Geweldig toch, niet dan?

Soms vind ik het jammer dat ik er niet meer woon, want ik zou zó naar deze voorstelling gaan. ‘k Heb even zitten googelen, maar ik miste wel een écht rotterdamse versie van Ketelbinkie op YouTube. Als verrassing heb ik het zelf maar toegevoegd ….

Gespreksstof genoeg, want Portugal staat nummer 1

Ze komen al jaren hier, en toevallig is dat met al deze mensen het geval. Ze kennen Portugal dus ook nog van hoe het 30 jaar geleden was –  dus we kunnen ook nog eens een beetje nostalgisch worden.

Ron vertelt over de eerste snelweg in het zuiden, die in ’93 (!) werd aangelegd van Sevilla naar Albufeira. Sindsdien is er qua infrastructuur wel het één en ander verbeterd, maar ik ken ook nog wel de gaten en de kuilen van jaren geleden, toen ik hier voor het eerst rondreed.

Ze blijven bezig met verbeteren

En dat is heel prettig, want we zijn met z’n allen inmiddels gewend om in de auto te stappen om even iets te gaan doen. Een dagje naar het (rivier)strand, effen naar Coimbra, zullen we even een ommetje, een dagje cultuur snuiven in de nabij gelegen kloosters en kathedralen of sportief doen in het klimpark in de duinen.

Het is 3 uur en iedereen is passagieren

Ketelbinkie-in-het-hoogseizoen

Je merkt er weinig van, zo, van het hoogseizoen hier in Termas-da-Azenha. Er is 1 stel achtergebleven, die ik net even sprak: “Heerlijk, die rust”, zei de zij van het stel, “even bijkomen van alle gestress – lekker zo met dat windje en de vogeltjes … ik val bijna weer in slaap.”

“Lekker toch?”, zeg ik, “tenslotte ben je in Portugal, in het zuiden van Europa hoort een siësta er een beetje bij … truste!”

.

.Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Bosbrand

Dit blog moet over de brand gaan, dat kan even niet anders. Het is nog maar een paar dagen geleden dat de nationale rouw eindigde, en dat onze eigen tsunami aan “Hoe-is-het-bij-jullie’s” ophield.

Bosbrand hoort erbij in Portugal

een-helikopter-boven-een-grote-bosbrand

Tenminste, van tijd tot tijd. De afgelopen jaren viel het mee, want het was steeds een lekker temperatuurtje – zo rond de 25º. Ideaal! Ik teken ervoor. Het zwembad doet het goed bij 25º, de plantjes vinden het lekker, en ik loop te zingen.

Wordt het warmer, zoals afgelopen week toen we de 37º haalden, dan neemt per graad het risico op brand toe. Nu is dat hier aan de kust heel zeldzaam, dat het zo warm is.

.

De laatste keer dat ik me kan herinneren, is zeker 15 jaar geleden

We hebben ook een keer bosbrand meegemaakt. “De brand van 2005” noemen we het nog steeds, want het is heel indrukwekkend. Het begon met in een cirkel om ons heen rookpluimen aan de horizon. Dat je denkt: ach, da’s wel ver weg. ‘t Is maar een beetje verontrustend.

Maar toen begon het bij Moinho de Almoxarife, 5 kilometer verderop. De wind wakkert het vuur lekker aan, en het kruipt over het gras verder, en vliegt met vonkjes door de lucht. Bij ons is het een rare situatie: aan de ene kant van de weg is er niet veel aan de hand, want daar zit je aan de rand van de velden. En daar stroomt het water.

Aan de andere kant van de weg beginnen de heuvels. Ons terrein loopt tot aan de top van de heuvel, en op de top begint de eucalyptusplantage van de buurman. Een geluk dat hij net gerooid had, en er hele kleine boompjes voor terug geplant had. We hadden een minibos op onze heuvel.

Ik heb een grenzeloos respect voor de brandweer gekregen

de-jeep-van-de-commandant-komt-om-de-hoek

Ze weten precies wat ze doen. De commandant rijdt rond in zijn jeep, houdt alles in de gaten, en geeft zijn orders. Ze houden de huizen in de gaten, en als die risico lopen, gaan ze blussen, daarbij rekening houdend met de wind en de snelheid van het vuur.

In die tijd kwamen ze bij een nabijgelegen bassin vullen, dus wij hadden de hele tijd brandweer langs. Met enige tussenpozen stopten ze, vielen uit de auto, en laafden wij ze met koud bier en smakelijke tosti’s, zodat ze weer verder konden. Drie dagen achter elkaar.

Ik heb wel met een paar brandweermannen naar het brandende bos staan kijken, waarbij ze uitlegden dat ze toch niet alles kunnen blussen, dus dat je stukken moet laten gaan. Ok, dat snap ik. En ook: het wordt allemaal gecoördineerd, als er vliegtuigen hun lading laten vallen, hoef jij niet met je slang erbij te gaan staan.

Wat ik merkwaardig vond, is dat er ongelooflijk veel mensen ineens komen kijken. Het was filerijden op ons normaal gesproken zo rustige weggetje. Ze reden allemaal voor elkaars voeten, en moesten als de wiedeweerga maken dat ze wegkwamen als de brandweer auto erdoor moest.

Het drama van Pedrógão Grande

Afgelopen week in Pedrógão Grande werd het een drama, omdat veel mensen in paniek gevlucht zijn. Het is daar een heel bebost gebied, met kleine weggetjes erdoorheen. Er komen veel stadsmensen uit Lissabon naar hun weekendhuisje – die weten niet precies waar ze wonen en wat ze moeten doen als er zoiets gebeurt.

Veel oudere bewoners in die streek zijn bij hun huis gebleven, en hebben alles nat gehouden. Ik bewonder ze enorm, die moeten stalen zenuwen hebben. Ik heb zelf van een afstand van minstens een halve kilometer die bosbrand gezien toen, maar als je dat langs je achtertuin hebt razen, is het inderdaad wel erg moeilijk om niet in paniek te raken.

Het is voorbij, godzijdank

Hierdoor is het nationale gesprek over wat er voor maatregelen genomen moeten worden weer opgerakeld. Omdat het zo’n uitzonderlijke situatie was, iets dat eigenlijk nog nooit is voorgekomen. Laten we er met z’n allen voor zorgen dat het ook nooit meer voorkomt!

Tips:

– maak geen open vuur, zeker niet als het vonkt

– gebruik een gasbarbecue als je heel graag wilt barbecuen

– maak je sigaretten uit met water en gooi ze zeker niet brandend uit de auto

– geef je plantjes voldoende water dat ze niet uitdrogen

.

.Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Portugese broodjes poep

Volgende week komt er een vrijwilliger. Hij is al eerder hier geweest, samen met zijn vriendin.
Afgelopen november. Toen maakte hij een prachtige muurschildering in huisje Pomarinho.

muurschildering-in-Casa-Pomarinho-in-Termas-da-Azenha

Het is zo goed bevallen, hij komt weer terug voor een week of drie. Lekker in de lente, lekker in de tuin werken. Dit keer komt zijn volwassen zoon mee. Een leuke manier om een tijdje bij elkaar in de buurt te zijn, zonder dat je tegenover mekaar aan tafel zit.

Het nieuwe schilderproject is ook al verzonnen. Een nis in de muur naast de ingang van hotelkamer 2 schreeuwt om een beschermengel. We komen er nog wel op terug ….

Als de zoon een beetje op z’n vader lijkt …

Bruno heeft een hele goeie naam om hier in Portugal rond te fietsen. Hij fietst graag en gaat er dus regelmatig in z’n eentje op uit. Zijn zoon is fietsenmaker, dus – alhoewel ik hem nog niet ken – ga ik er maar even vanuit dat ze met z’n tweeën op de fiets erop uit zullen trekken.

Maar Coco kan beter niet zeggen hoe hij heet tegen een praatgrage portugees in een cafeetje, want die zal dat niet begrijpen dat iemand “kokos” of “poep” kan heten. Dat betekent coco namelijk in het portugees. Het ligt eraan hoe je het uitspreekt.

We hebben hier ook weleens een Connie gehad, dan zeg je dat je “kont” heet. Terwijl haar volledige naam Cornelia was, een doodnormale naam in Portugal. Daar vindt niemand raar. Maar “Kont”, tja …

daar kijken een boel mensen echt even raar van op!

Ik heb zelf nogal moeite gehad met het verschil in uitspraak tussen sommige portugese woorden. Ik weet nog steeds het verschil niet tussen avó en avô – opa en oma. Nu is dat niet zo’n probleem, want dat gebruik ik zelden. Hooguit om eens te informeren naar de gezondheid van de oma van mijn pleegzoon João Pedro – en dan maar hopen dat ik het goed gebruikt heb.

De uitdaging van coco of cocô was veel groter, want ik ben toevallig dol op kokos en bij alle pastelarias in de buurt hebben ze heerlijke bolos met coco.

Het éne spreek je uit als kokkoe, het andere als kòkkò

Het wilde maar niet lukken.

Hoe vaak ik niet een broodje poep besteld heb, weet ik niet, maar de mevrouwen achter de toonbank bleven altijd beleefd.

Moeilijke taal hoor, portugees. Maar wel een hele mooie taal, vind ik, dus dat stimuleert wel om het te leren. ‘t Zal nooit hetzelfde niveau worden als m’n moedertaal. Ik moet zo nu en dan wat improviseren en er een beetje omheen lullen. En in het geval van mijn kokos-bolo heb ik dat simpel opgelost. Ik vraag gewoon altijd om mijn “favorito” – inmiddels weten ze dat wel.

Nooit meer een broodje poep.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....