Tag Archives: vakantiehuisjes in Portugal

Vakantie? Lekker lezen!

Ik lees net dat we allemaal cyborgs worden, en wel veel eerder dan we denken!

‘k Heb net het nieuwste boek van Dan Brown uit. Oorsprong. Ooit, lang geleden, las ik de Da Vinci Code, net als iedereen. Ik begon aan het eind van de middag erin met een flinke dosis scepsis – “We zullen zien of het al die mooie woorden waard is” – en ik legde het met rode oogjes rond een uur of 4 ’s nachts weg.

Hoe doen ze dat toch? Zo’n bladzijomdraaier schrijven en maken? Fascinerend

De andere Brown-boeken heb ik overgeslagen, want je wordt weliswaar in het verhaal getrokken, maar het is niet helemaal mijn genre. Er komen teveel helicopters in voor.

De nieuwste is hier achtergelaten door een gast, vermoed ik. Ik koop zelden boeken. Er komen er altijd een boel mee met de Rode Bus in het voorjaar, geschonken door familie en vrienden, en daar zit een boel leuks bij.

Nu was het deze keer niet beginnen en niet meer ophouden tot het uit is – het is hoogseizoen. Het ging dus in kleine porties. Ik sta altijd vroeg op, dus dan kan ik even op m’n gemakkie ontbijten en lezen. En ’s avonds voor het slapen gaan. Altijd even lezen.

Als ik een goed boek te pakken heb, zit ik de hele dag in de sfeer. Ken je het verschijnsel?

 

Een klein deeltje van je hersens blijft een beetje in het verhaal hangen. Ik vind dat een magisch iets. Daarom denk ik ook dat het misschien helemaal niet zo’n goed idee is, al die technologie.

Mijn voornaamste bezwaar ertegen is dat computers niet in sprookjes geloven.

Lezen is goed voor je fantasie

Zoals een goede vriend van me altijd al zei: “Je mooiste speelgoed heb je altijd bij je.” En daarmee bedoelde hij natuurlijk je verbeeldingskracht. Nu moet je dat wel ontwikkelen, en normaal gesproken doe je niet anders als je kind bent.

Tijden veranderen, en kinderen zitten vaker achter een beeldscherm. Is dat goed voor je fantasie?

Geen idee hoe dat wetenschappelijk zit, maar ik heb het idee van niet. Lezen is daarentegen geweldig voor de ontwikkeling ervan. Je moet van alle woorden immers zelf beelden maken. En waar je ook bent, je kunt lezen. Geen electiciteit of internet voor nodig.

 

blog_vakantie-lekker-lezen

 

We hebben nu een meisje te gast, dat graag leest

“Ze heeft in die twee weken dat we weg zijn, al 21 boeken uitgelezen”, zegt haar moeder trots, en ja, daar mag je zeker trots op zijn. Onze bibliotheek ligt overhoop, en dat zie ik graag want waar hebben we anders al die boeken voor?

Het laatste dat ze las, was “Je bent geweldig!”

Helemaal mee eens. Veellezers zijn geweldig!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Porthola! Daar is onze lerares portugees van 20 jaar geleden

Inmiddels is iedereen alweer terug naar het dagelijkse leven, met een vage herinnering aan de vakantie. Het leven slokt je op, en sleurt je verder. Dat gebeurt hier ook wel, maar is er hier letterlijk en figuurlijk ruimte om even terug te kijken, om even lekker nostalgisch te doen.

Het drupt nog een beetje na met gasten

Twee franse broers met een héél klein hondje, een grote duitse familie met mooie toekomstplannen, die hier minstens een jaar gaan blijven, een paar portugese stellen en een jong duits stel met een schattige baby van bijna een jaar.

blog_onze lerares-van-20-jaar-geleden

Al met al toch nog een vol dorp

Met de franse broers is het moeilijk communiceren. Ze spreken alleen frans, en dat ben ik zo goed als kwijtgeraakt met het leren van portugees. Het lijkt te veel op elkaar, ik moet veel te lang nadenken. Maar ik versta het nog altijd, dus als de andere partij dan op z’n minst engels verstaat, gaat het best.

’t Is een beetje ’n babylonische spraakverwarring met die twee, maar we komen er wel uit. Met de duitsers is het makkelijker, want ik spreek nog steeds redelijk duits, én zij spreken goed engels. Beide duitse families hebben plannen om hier naar toe te verhuizen, dus één van mijn eerste vragen is: “Spreek je de taal al?” De andere vraag is: “Ben je hier als ’s in de winter geweest?”

Met al die zomerse nostalgie in mijn ziel associeer ik me direct weer terug naar vóór deze ingrijpende emigratie, geholpen door een berichtje via Messenger

Ik herken haar naam onmiddellijk, ook al is het bijna 20 jaar geleden dat we mekaar voor het laatst zagen. Dat is niet altijd het geval – ik heb nogal wat namen te onthouden, maar deze is er één die verbonden is met een belangrijk moment in mijn leven. En we hebben meer dan een jaar met mekaar van doen gehad, één keer per week.

We hebben er jaren over gedaan voordat het zover was, en in die jaren van voorbereiding werd er broertje Broes nog geboren, en hebben we – behalve heel veel dozen ingepakt – ook de taal geleerd.

In eerste instantie van Jeanine, die op dat moment in verwachting was van de jongen die hier en nu 20 is alsof er niks gebeurd is en als een grote vent aan tafel zit! Voor mij is het: het éne moment een bobbel in de buik van je moeder, en het volgende moment een knappe jongeman van 20.

Porthola! De tijd vliegt zeker!

Soms was het moeilijk voor Jeanine, de persoonlijke redenen niet altijd helemaal duidelijk, maar iederéén heeft wat minder energie voor aardse zaken als ze zwanger is, dus een enkele keer kwam Miguel les geven op de vrijdagavond.

Jeanine en Miguel – een grensoverschrijdend huwelijk. Hij portugees, zij nederlands: Porthola!

blog_porthola_onze-lerares-portugees-van-20-jaar-geleden

Van hen leerden we de term “Porthollands” – en dat spreken we eigenlijk nu nog steeds. Nederlands doorspekt met portugese, en in ons geval ook engelse woorden en uitdrukkingen. De jongens spreken veel beter portugees dan ik inmiddels, ook al zijn ze met een enorme achterstand begonnen indertijd.

En ook al heb ik een wat beperkter vocabulaire, ik ben Jeanine en Miguel nog steeds erkentelijk voor hun inspanningen om nons de eerste beginselen van de mooie portugese taal bij te brengen.

Septembernostalgie? Nee … niet alleen maar …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

De truc met de gootsteenontstopper

Weer wat geleerd!

Wat ik allemaal niet wijzer wordt van mijn gasten … ik zou hen moeten betalen in plaats van zij mij! (Hee! Ho! Dat is een geintje!!)

“Heb jij een gootsteenontstopper voor me?”

vraagt een gast aan mij. Ik zat net een beetje te ontspannen en uit te buiken van een lekker diner, maar door deze vraag zit ik direct rechtop.

“Eh … ja, jazeker heb ik een ontstopper …”, hij ziet mijn groeiende ongemakkelijkheid en plotse alertheid, en stelt me gerust: “Het heeft niks met de gootsteen van doen hoor, die werkt prima. Het is voor de auto.”

Okee … ja, dat kan natuurlijk ook …

blog_de-truc-met-de-gootsteenontstopper

Nu heb ik een zwager die veel van auto’s af weet en me al vele malen door een auto-gerelateerde crisis heen geholpen heeft, en een neef die automonteur is, dus ik ken wel veel van de trucjes en de ditjes-en-datjes. Maar van een truc met een gootsteenontstopper had ik nog nooit gehoord.

“Ik zou de koffers in de auto doen, maar het was een pietsie krap. Dus ja, ik druk een beetje teveel door … en daar dat een deukje in het blik. Balen. Ik wou het maar ’s proberen met die truc, misschien werkt het, je weet maar nooit. ’t Heeft geen haast hoor! ’t Is al een week zo, maar we gaan overmorgen naar huis.”

Ze gaan naar Coimbra de volgende dag

Met z’n allen, want er zijn 3 families met kinderen die het goed met mekaar kunnen vinden. De kinderen, én de ouders. Lekker een dagje shoppen (de moeders en de dochters) en een dagje “Choupal” – een-plekje-bij-de-rivier-met-een-terrasje-met-een-biertje (de vaders en de zoons).

De volgende ochtend maak ik mijn lijstje voor de dag, nadat ik de bestelde brood geregeld, en de Vlindertuin water gegeven heb. O ja! De gootsteenontstopper!

Ik pak het ding, loop naar het appartementje, en plop het ding op de deur

Tot mijn verbazing blijft-ie in één keer zitten. Zo. Zo kunnen ze hem niet missen. En ik kan het niet meer vergeten.

Aan het eind van de middag tref ik hem weer, terwijl ik een bekende portugese passant van een Duveltje voorzie. “Hee, dankjewel voor de ontstopper”, zegt hij opgewekt, “het is gelukt, maar helaas niet met deze truc. De lettertjes van de auto zaten in de weg. Ik heb gewoon de bekleding weggeschroefd en het deukje met de hand teruggeduwd. Niks meer aan de hand.”

blog_de-truc-met-de-gootsteenontstopper

Je moet voorzichtig zijn met die huurautootjes

“We hadden de blikschade niet verzekerd”, vertelt hij, “want dat is een paar honderd euro borg, en die moet je maar weer terug zien te krijgen. Je hoort van die rare verhalen!” Nu geloof ik dat het wel meevalt, maar je moet wel blijven opletten bij het huren van je vakantieautootje. Die verhuurbedrijven hebben natuurlijk wel goeie deals met autofabrikanten, maar ze moeten wel ergens hun winstmarges vandaan halen.

Als je dus iets hebt met een huurautootje, kun je beter proberen om het eerst zelf op te lossen

En altijd heel goed uitkijken als je ‘m meeneemt!

Mocht de nood aan de man komen, dan weet je nu, dat we hier in elk geval een gootsteenontstopper hebben om ‘m effen uit te deuken …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

.

 

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Alle eendjes zwemmen in het water**

Ik word elke ochtend heel vroeg wakker met het gesnater van eendjes in de velden.

Correctie: ik WERD elke ochtend zo wakker, want afgelopen zondag was het met PANG PANG PANG BENG BOEM KNAL pang pang pang PANG BOEM KNAL knal knal knal knal knalletje BOEM BOEM ad infinitum

Opening van het jachtseizoen, onderduiken eendjes!

Het klinkt behoorlijk gefrustreerd, alsof de knallers zich lang hebben moeten inhouden, en dat zal ook wel zo zijn geweest. Ze hebben vanaf de lente niet meer mogen jagen, dus nu is de bloeddorst enorm. Zo te horen.

Ik kom meestal rond een uur of 6 bovendrijven, en hoewel ik dan nog niet helemaal wakker ben, komt er toch al van alles binnen. Soms hoor ik vaag de bakker aankomen of wegrijden, maar meestal hoorde ik de eendjes snateren.

Dat geeft een gezellig en goed gevoel.

blog_alle-eendjes-zwemmen-in-het-water

credits: sfgate.com

Wat is het toch, dat het gesnater van eendjes zo vrolijk en onbekommerd klinkt?

“Geniet maar van je leven, jongens”, dacht ik dan, “het duurt niet zo lang meer.”

We hebben ooit een paar eenden gehad. Samen met een toom kippen was dat een heel gezellig troepje. Jammer genoeg is het ook in een drama geëindigd, net als pas het goeie leventje van die snateraars in de velden.

Het éne eendje heeft het op mysterieuze wijze niet gered, dus het overgebleven eendje sloot zich bij de kippen aan. We hebben al vroeg geleerd om alleen kippen te hebben, zonder haan. We hoeven tenslotte geen kuikentjes, en voor eieren is een haan niet nodig. Dat regelen die kippen zelf wel.

En hun dagelijkse gangetje naar grazige weiden en weer terug regelen ze ook zelf wel.

Ze waren nog heel jong, dus ze accepteerden het eendje als één van hen. En het eendje was een schatje. Ik heb haar weleens speciaal terug zien komen naar de achtertuin, om een achtergebleven kipje te roepen, die niet met de troep mee naar bed was gegaan.

Ze had een hele lieve blik in haar oogjes. Het was gewoon een schat onder de eendjes

Het was een genot om haar te zien spelen, duiken en spartelen in de sloot, snaterend en onder water duikend, genietend van het water en haar spel ermee. De kipjes stonden dan schouderophalend langs de kant – ’t is toch een beetje een rare, zag je ze denken.

Alles was idyllisch en het spijt me om de idylle nu te vermoorden, maar daar kan ik werkelijk niets aan doen, want dat vermoorden … dat deed een hongerige zwerfhond.

Onze kippen waren vrij om te gaan en te staan waar ze wilden. Nou já, in theorie, in de praktijk werden ze op een pad gelokt, en als kippen eenmaal iets zus-en-zo gedaan hebben, doen ze dat vervolgens altijd hetzelfde.

Heel handig, en lekker overzichtelijk

Ze drentelden ’s ochtends op hun gemakkie naar de boomgaard om daar gras te eten, wormen te pikken en een zandbad te nemen, gingen elk even terug naar het hok om een ei te leggen, en kwamen aan het eind van de middag weer terug gewaggeld om vroeg naar bed te gaan. En ’t eendje deed dapper mee.

blog_alle-eendjes-zwemmen-in-het-water

credits: wikiwand.com

Misschien heb ik ook wel een moord op m’n geweten

Het eendje zwom steeds minder en deed steeds meer met de kippen mee – diegenen die nog over waren na het bezoek van de zwerfhond. Hij had er wel vier omgebracht, en de overgebleven zes waren duidelijk wat meer op hun hoede, zeker de eerste tijd.

Het eendje hield hen in de gaten. Dat was ook het moment dat ze het kipje uit de achtertuin ging halen, de groep was niet compleet in het nachthok. Zo lief.

Onbegrijpelijk dat er mensen zijn die denken dat dieren geen gevoelens hebben. Ik zag duidelijk de ontzetting in de ogen van Dikke Truus toen ze de dag na het drama bij de plek des onheils langs kwam: “O nee!” zag je haar denken, “O nee, daar kom ik nóóit meer!”

Logisch. Waar je vier zusters gruwelijk omgebracht zijn, en opengescheurd achtergelaten, nee, daar kom je nooit meer.

Het was me opgevallen dat het eendje niet meer in de sloot zwom. Zou het te koud geworden zijn? Maar het water wordt toch nooit écht koud, het komt met 30º uit de bron. Dan koelt het ’s nachts wel af, maar zo koud was het niet, eind oktober.

Ik probeerde haar in het water te lokken. Dat lukte, en het leek alsof ze het prima naar haar zin had

Sorry hoor, lieve lezers. Dit is een dramatisch blogje. De volgende ochtend vond ik haar terug in de sloot. Verdronken.

Ze had te lang niet meer gezwommen waarschijnlijk.

 

 

** Ken je het nog? Kinderliedje van vroeger.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Bosmaaier stuk? Geeft niks

Er ligt een grote vlek op de grond van de adega onder de bosmaaier. Ik doe net alsof ik het niet zie. Ik pak er één en ga.

Daarna laat ik ‘m weer achter in de werkplaats

Er ligt een grote vlek onder de bosmaaier op de grond van de werkplaats. Ik doe net alsof ik het niet zie. Ik pak wat ik nodig heb en ga.

Maar als de bosmaaier niet start, houdt het op. Dan valt het niet meer te negeren. Twee vlekken betekent: lekken. Hij lekt. Olie of benzine. Alletwee niet goed. Maakt niet uit wat, want hij doet het toch niet.

“Geeft niks”, zeg ik tegen mezelf, “we gaan gewoon naar de bosmaaier-maker, en dan mag ik als troost een lekkere meia-de-leite met een bolo bij de pastelaria.”

“Geeft niks” wordt meer en meer mijn motto

Als je een dorpje te onderhouden hebt (6 huizen, 4 kamers, een badhuis en 2,5 hectare terrein) dan is het wel prettig als je er wat laconiek onder kan blijven. Ik train mezelf dus om onaangetast en positief te zijn.

Cirkelzaag bot? Geeft niks, brengen we ‘m gewoon naar de timmerwerkplaats aan de overkant van de vallei. Effen een week geduld.

Die leuke schoenen, die ik bestelde op het internet, nét iets te klein? Pech gehad, maar geeft niks, kunnen ze naar de Verkleedkamer.

blog_bosmaaier-stuk-geeft-niks

Reservering van 3 weken gaat niet door na een lange correspondentie met veel vragen (“Na lang aarzelen hebben we toch voor Frankrijk gekozen”)? Jammer, geeft niks, het was voor eind juli dus er komen heus nog wel andere kandidaten.

Na een nat voorjaar eindelijk tijd om te gaan maaien, maar dan is de bosmaaier kapot? Geeft niks, we hebben er drie, dus dan pakken we een andere.

En dan gaan we dus naar senhor Mário de bosmaaier-maker, een hele aardige man, die veel verstand heeft van die dingen

Ik word niet enthousiast begroet, en dat snap ik wel. De grond van zijn werkplaats ligt bezaaid met bosmaaiers. Senhor Mário heeft blijkbaar genoeg te doen. “Ik heb er geen haast mee”, zeg ik geruststellend, want ik wil de man niet meer belasten dan hij blijkbaar al is. Hij heeft ook nog ’s problemen met zijn gezondheid, vertelt hij; al die kapotte machines en hij zelf ook niet helemaal heel.

blog_bosmaaier-stuk-geeft-niks

Hij moet blijkbaar even zijn ongenoegen spuien. Geeft niks, is prima, dat willen we allemaal weleens

De “geen haast” aanpak werkt altijd uitstekend. Het is ook waar – ik kan een andere bosmaaier nemen, dus ik heb ook echt geen haast. Na een week wordt ik gebeld dat-ie klaar is.

“Het was niks”, zegt senhor Mário nu haast stralend, “de schroefjes van de tank waren wat losgetrild en ik heb … heel technisch verhaal waar ik geen moer van begrijp … de carborateur is dus nu ook weer bijgeslepen … “

Het was niks, en het kost ook niks, ondanks dat hij er blijkbaar toch een tijdje mee bezig geweest is

Dat valt niet onder de categorie “Geeft niks” – dat is grote klasse. Service van de zaak, kom daar nog ’s om!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Een Olifant in de kamer

Het is niet helemaal duidelijk hoe we binnen gekomen zijn, maar binnen zijn we. Vriendin B. duikt gelijk de badkamer in, ik kijk een beetje rond. Een redelijk groot huis met lichte grote kamers, beetje rommelig, met veel spullen en boeken.

Gezellig wel, ik hou niet zo van een strakke kale boel

Als B. weer opgelucht verschijnt, neuzen we een beetje rond. We hebben niets vreselijks in de zin, maar we giechelen er een beetje nerveus bij. “Ik hoor wat!” zegt B. ineens, “Stil!”

Ik sta als verstijfd, en ja hoor, daar komt een vrouw en haar dochter de voordeur in. “Hee, kijk nu toch ‘s” zegt ze tegen haar dochter, en ze lijkt nauwelijks verbaasd, “wie hebben we daar!”

“Eh …” stamel ik, want ik weet niet hoe ik moet beginnen. Hoe leg je uit dat je bij iemand ingebroken hebt, en je bent op heterdaad betrapt?

Ze lacht, ze lijkt helemaal niet geschokt

B. is verdwenen. En de dochter ook. Hee, hoe kan dat nou? Gewoon, weg, spoorloos.

De vrouw neemt me mee naar een grote binnentuin-achtige ruimte, waar drie beelden van olifanten met de staarten in elkaar gedraaid staan. Ze zijn kleiner dan in het echt. Ze zijn hard, maar tegelijkertijd knuffelachtig zacht, en hun staarten zijn ouderwetse gekrulde telefoondraden. En die oren … dat lijken wel vlinders …. ?

blog_een-olifant-in-de-kamer

De vrouw neemt de slurf van de haak, geeft die aan mij en zegt:

“Ik denk dat je mij wél een verhaal over olifanten verschuldigd bent.”

Ja, dat kan ik niet ontkennen, dat lijkt me heel billijk.

Ik probeer: “Er was eens een klein olifantje dat aan haar moeder vroeg: “Mam, ze zeggen dat je roze kunt worden. Kan dat mam? Ik wil niet roze worden, dan zien ze me overal altijd. Ik ben toch geen flamingo! Die eten garnalen om roze te worden, en ik lust geen garnalen. En ik vind roze geen mooie kleur, en zeker niet voor een olifant. Mam?”

Moeder olifant antwoordt zuchtend: “Ach, kind, rare mensenpraat. Daar moet je je niets van aantrekken. Ze zeggen ook dat je in de kamer kunt staan. Idioot natuurlijk. Wij passen niet eens door de meeste deuren, maar toch zouden we dan ineens in de kamer staan? Gekkigheid.”

De vrouw knikt goedkeurend. “Ja, goed, aardig begin, leuk ingeleefd. En toen?”

“Eh … tja … daar moet ik even over nadenken … “ peins ik, terwijl de binnentuin langzamerhand oplost, de vrouw schimmiger wordt en er aan de voorkant van mijn hoofd scherp gearticuleerde gedachten binnendringen. Gedachten als: “Wij hebben dit al eerder gedaan, B. en ik, toen ik het OlifantHuis aan het verbouwen was … ”

Mijn eigen slaapkamer begint haar vertrouwde contouren aan te nemen. Ik staar in het oneindige, op zoek naar de droom, maar de europese vlag wordt blauwer en dominanter. Het is het plafond van mijn klamboe. Er is geen beginnen meer aan: ik ben wakker.

En toen kwam er een olifant met een lange snuit, en die blies dit verhaaltje uit

Ach, ’t is maar goed ook. De zon schijnt, zo te zien, het is een mooie tijd om op te staan. Toevalligerwijs (?) ben ik bezig om een geweldige terrasbank te maken voor het OlifantHuis.

En ik zou toch niet veel verder meer gekomen zijn dan het beetje oubollige rijmpje:

Ben je boos / Pluk een olifant / Zet ‘m op je hoed / Ben je morgen plat

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

 

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

De Flintstone methode

“¡Mira, Ellen! ¡Nos está yendo tan bien!”, Raquel roept lachend naar me terwijl ik hen aan het filmen ben vanaf mijn naaiatelier op de eerste verdieping. Mijn rug wil soms niet meer zo heel erg mee doen, en bovendien: er is geen plaats. De stenen zijn wel zwaar, maar niet zo groot. Met z’n drieën moet het lukken. Ze zijn lekker bezig zo.

Zoon Broes is een geweldenaar, vrijwilliger Desi doet er niet voor onder

Broes is gewend aan het doen van allerlei merkwaardige dingen, zoals het verplaatsen van dit prachtige stuk steen dat altijd als bankje diende onder de perzikboom. Sinds die deze wereld verruild heeft voor een betere – in de perzikbomenhemel? – is het bankje een beetje misplaatst.

blog_Flintstone-methode_stenen-verplaatsen

Letterlijk misplaatst.

Met het creeëren van een Vlindertuin is er behoefte aan een plaats waar je een ondiep bakje met water kunt zetten. Waar vlinders even lekker kunnen zitten in de zon, waar ze kunnen opladen. Vlinders hebben zonnewarmte nodig, net als de overvloedig aanwezige hagedisjes – met regen en kou doen ze niets.

Vlinders willen graag lekkere bloemen waar ze de nectar uit kunnen zuigen. Een warme steen om in de zon te kunnen zitten. Een stiekem hoekje waar ze zich kunnen verstoppen voor rovers en slecht weer. Je doet ze een enorm plezier met afgesneden plekje van een nectarine-met-een-plekje. Beetje water, dat ze kunnen drinken maar niet verdrinken, en dan benn je al een heel end met je Vlindertuin.

Het plan was dus al snel geboren: dat stenen bankje gaat naar het midden van de tuin.

Nu hebben we toevallig geen handige sterke optil-machine

En we kunnen er ook niet één huren. Ze komen er niet in, in deze geheel ommuurde tuin. Da’s wel jammer, maar aan de andere kant is het een uitdaging voor je inventiviteit. Ik heb hen met z’n drieën net al het bouwen van de pyramiden horen noemen – en ik vond het geen slechte associatie.

Die stenen zijn verrekte zwaar!

Desi heeft er een paar dikke takken van een gesnoeide sinaasappelboom bij gehaald. Slim. Nu ze de eerste steen eenmaal weg hebben, kan de tweede daarop gerold. Die is nog wat zwaarder en massiever, maar vooral ook kleiner. En dat maakt het nog wat ingewikkelder, want je kunt ‘m niet goed pakken.

Met een koevoet, een kei en aanmoedigingen van Raquel lukt het de jongens om ‘m op z’n kant te krijgen. Even krijgsraad, en dan hebben ze de manier gevonden. Koevoet, kei d’r onder, kiepen, Raquel holt met de stammetjes om de steen heen – koevoet, kei d’r onder, kiepen, Raquel met haar stammetjes … enzovoort.

Ze hebben met z’n drieën het wiel weer uitgevonden

Ik sta te smullen vanuit mijn VIP-loge. De videootjes die ik maak slaan nergens op, want je ziet bijna niks van die afstand, en als je al wat ziet zijn het ruggen of in de lucht gestoken achterwerken. Geeft niet, het is een legitimatie om hier te staan kijken.

“¡Mira, Ellen, inventamos el método Flintstone!“, Raquel heeft het zo te horen prima naar haar zin, en danst in de rondte als de jongens even moeten uitrusten. Ze moeten nodig even overleggen over welke richting ze op gaan.

Tuurlijk!

Stel je voor dat je uit de bocht vliegt met die vaart!

Na een paar uur ligt de ene zware steen bovenop de andere, en kunnen de vlinders komen. Jammer dat het november is – dat zal dus niet gebeuren – maar ’t is er warm genoeg voor. De magnolia in de hoek heeft het ook al in haar hoofd gehaald dat het lente is. Staat vol in de bloemen.

blog_Flintstone-methode_magnolia-in-bloei-in-november

Nog even wachten. Nog een paar maandjes, en dan is het zover. Dan mogen alle vlinders uit de weide omgeving gezellig komen fourageren!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

 

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Lekker klef blogje

Er zijn veel mensen die dingen achterlaten. Meestal zijn dat dingen als olijfolie, zout & peper, open zakken pasta, aangebroken pakken melk, kaas, een paar eieren … “Zonde om weg te gooien” zeggen ze dan, “en jij kunt het nog wel gebruiken toch? Anders moet je het maar wegdoen.”

Ik ben het van ganse harte met hen eens: “Bij ons komt het allemaal wel op, dankjewel.”

Het enige dat ik weggooi is margarine. Dat vind ik – excusez le mot – niet te vreten. Maar de rest komt in onze keuken terecht, dus ik heb aan het eind van het hoogseizoen altijd een heel bataljon flessen olijfolie staan, en tig peper- & zoutvaatjes, enzovoorts.

lekker-klef-blogje-Termas-da-Azenha

Op de één of andere rare manier helpt het me om de weemoed van de voorbije zomer aan te kunnen

Want ja, het is één ding dat mensen aankomen, maar ze gaan ook weer weg. Nu is dat bij de één erger dan bij de ander, maar het is toch wel een kunst – afscheid nemen. Wat ik deze zomer opvallend vond, is dat zo goed als iedereen tot op het laatst hier was.

Huh? Hoe bedoel je? Tuurlijk zijn ze hier

Nee hoor, niet waar. Veel mensen zijn een paar dagen tevoren alvast daar, of alvast met de reis bezig, met de planning, met de volgende bestemming, of ze zijn mentaal al thuis.

Zou dat komen omdat men een stuk mindfuller leeft?

Het komt wel even naar boven, soms. Een single dame 45+ (die van de doelgroep!) verzuchtte een paar dagen voor vertrek: “Ooooo, ik wil helemaal niet weg … ik wil helemaal niet naar huis … het is net zo lekker hier, wakker worden met de vogeltjes …. “ Ik antwoordde ferm: “Maar ’t is nog niet zover, het duurt nog een eeuwigheid voordat je weer naar huis gaat … en daar heb je ook een leuk leven, toch?”

“Jazeker, zeker waar”, zei ze een stukje opgewekter, “maar mijn kelder wacht op een poetsbeurt, en ik heb helemaal geen zin in dat uitgezoek en gesop”, maar blijkbaar begon er een lampje te branden: “maar hee, daar heb ik nog een voorraad wol liggen, dus daar kan ik dan weer mee vilten.”

“Ha!” roep ik even opgewekt, “Lekker uitzoeken, en kijken wat je allemaal nog hebt … en tja, het slepen naar het milieupark of de kringloop is misschien minder, maar daar doe je A/ ons allemaal een plezier mee, en B/ een arme medemens, die blij is met jouw spulletjes.”

Na dit gesprekje gingen we beiden weer welgemoed aan de slag:

ik aan het poetsen, en zij aan het vilten in badkamertje 14. Daar zit een marmeren massagetafel in, en er is heet water, en dat schijn je allemaal nodig te hebben om te vilten. Het hele proces is me niet helemaal duidelijk geworden, maar ik kreeg als afscheidscadeau de hier gemaakte lap, en ik vind ‘m erg mooi, met al die blauwen.

lekker-klef-blogje-Termas-da-Azenha

En ik kreeg meer (afscheids)cadeautjes

Lief hoor! Een kinderviool, een gebloemd rokje, een mooie roze bak, een hele lekkere pot honing, eigengemaakte bramenjam (twee keer zelfs), een ukelele, teenslippers, een boek (Adriaan van Dis: Ik kom terug – een hint), een hele mooie tekening, een geranium.

Een stek van de oergeranium wordt achtergelaten op een plekje waar dit vriendengroepje het goed naar de zin heeft gehad. Dat is natuurlijk een gigantische verantwoordelijkheid voor iemand als ik, die geen groene vingers heeft. Gelukkig heeft-ie rode bloemen, en zijn gerania voorzien van een enorme levensdrang.

Ik word daar natuurlijk heel blij van

Dat begrijp je. Mijn sentimentele zelf is helemaal ontroerd ervan, en fluistert zachtjes: “dank je wel, en het enige dat ik graag wil, is dat jullie een goeie tijd hebben … ” – dat is waarschijnlijk het stukje moeder-die-zich-wegcijfert dat nog steeds in mij zit, want dat was het voorbeeld dat mijn oude moedertje mij gaf. Wij zijn natuurlijk allemaal een stuk stoerder geworden; dit zou je niet meer in je hersens halen om te zeggen, maar toch …. stiekem is het wel waar.

Klapper op de vuurpijl: cadeautje van mijn zoon

Dat gebeurt niet vaak, dus daar ben ik echt heel blij mee. Alleen: het is een cactus, en hij ziet er zo uit:

lekker-klef-blogje-Termas-da-Azenha

Hoe moet ik dit nou interpreteren?

 

.

.Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Langzalzeleven (in de gloria)

“Wat zingen jullie eigenlijk in België?” vraagt de jarige stralend, nadat ze haar kaarsje uitgeblazen heeft, “ook langzalzeleven?”

“Ja, ’t is geloof ik over de hele wereld hetzelfde”, antwoordt haar tafelgenoot, “ik ben in Polen geboren, en ook in Polen zingen we hetzelfde liedje.”

We hebben een verjaardag, inclusief verjaardagsdiner

Het gebeurt elk jaar wel een paar keer, dat er iemand jarig is, meestal meerderen. Voor kinderen hangen we slingers op, maken een bol van ballonnen en zingen we Het Lied.

Voor volwassenen ligt het soms wat gevoeliger

Sowieso is het al de zoveelste keer, dus de opwinding neemt wel wat af. En veel mensen vinden het ook helemaal niet zo leuk om ouder te worden, maar – heel inconsequent – wel leuk om jarig te zijn. Nu ben ik wel van inconsequent, want anders wordt het leven wat te rechtlijnig, maar het klopt natuurlijk niet.

“Hoe voelt het nou, dat je 50 wordt?” vraagt de belgische Poolse voorzichtig aan de jarige, “vind je het leuk?” “Ach, het voelt niet anders dan gisteren”, lacht jarige Jet, “ik heb er geen problemen mee, ’t is nog steeds leuk om ouder te worden. Langzallikleven!”

blog-Langzalzeleven-verjaardag

We wensen je een lang leven

Weet jij veel wat dat inhoudt, als je 5 wordt? Alleen als er een nulletje bij komt, dan denk je daar misschien weleens over na. De familieleden van een van onze kampeergasten hebben waarschijnlijk net iets te vaak tegen hem gezegd, dat ze hem een lang leven wensen, want van de weeromstuit is hij over de 2 meter gegroeid. Hij heeft het letterlijk genomen.

Boven de 2 meter is zelfs voor een nederlander lang. In een land als Portugal val je dan wel op. Ik zie altijd al mensen op de zondagsmarkt in Louriçal met verbazing op onze gasten reageren; de kleinste portugezen vooral. Ik heb er zelf ook erg aan moeten wennen, om steeds overal bovenuit te steken.

In Nederland ben ik heel gemiddeld met mijn 1.76

In het begin probeerde ik dan stiekem een beetje door m’n knieën te zakken, zonder dat iemand het zou merken. Dat werkt natuurlijk maar voor een paar centimeter hooguit. En als je het overdrijft, is het bijzonder merkwaardig voor je – veel kortere, en dus gevoelige op dat punt – mannelijke gesprekspartner.

De vorige generaties portugezen zitten rond de 1.50 of een beetje meer. Je pikt de nederlanders er zó tussenuit, op de markt.

De mooiste reactie ooit

Onze lange gast stond van de week met zijn iets minder lange maar nog steeds indrukwekkende partner in een pastelaria te wachten op bediening, toen er een vrouw met een klein jongetje binnen kwam. Alle aanwezigen probeerden heel beleefd om niet te kijken, maar ze hadden zo’n reus van 2.12 nog nooit van hun langzalzeleven gezien, dus dat was best spannend. Ze deden heel erg hun best om niet te gluren.

Het jongetje brak die spanning door onbeschaamd en stralend naar Peter op te kijken. Wat is dat nu? Prachtig! Dus reuzen bestaan echt! En door zijn onbevangen bewondering voor zo’n ongelooflijk lange man brak iedereen in een bevrijdend gelach uit.

We zijn er natuurlijk niet bij geweest, maar we hebben geprobeerd om die scène te reconstueren. Volgens ons prima gelukt. Mijn 1e gedachte bij deze foto was:

“Oi! Hoe klein kun je zijn??!”

Langzalzeleven-blog-verjaardag

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Ketelbinkie in het hoogseizoen

Tot nu toe druppelde het wat … hier ’s een familie, daar ’s een stel, soms ineens het hele dorp vol voor een paar dagen als er een festival in de buurt is, soms een weekend vol stellen-zonder-kinderen met Moederdag en tussendoor steeds oppoppende kampeerders. Vanaf maart gaat het in stijgende lijn zo, tot half juli.

En dan begint het hoogseizoen

 

Nederland en België heeft vakantie! En aangezien Portugal het veiligste, leukste, prettigste, aardigste land van Europa is, wat steeds meer mensen aan het ontdekken zijn, wordt ons tweede thuisland nu langzamerhand van onder naar boven opgevuld met huurautootjes met  bruinverbrande mensen erin.

Het begint hier al goed

Voor ons is het leukst van het hoogseizoen, dat je allemaal verschillende mensen tegenkomt. Een spaans vrouwenstel, waarvan er één bij de bouw van Gaudi’s Sagrada Familia betrokken was, en de ander glaskunstenares is; een moeder met twee kinderen die een wereldreis maakt en haar kinderen zelf les geeft, en een nederlands stel waarvan de hij voor de KLM de hele wereld rond vliegt en de zij betrokken is bij een bijzondere theaterproductie in “onze” thuisstad Rotterdam.

Mooie verhalen hoor je dan

 

Ketelbinkie-in-het-hoogseizoen

Natuurlijk wil ik alles horen over die theaterproductie. Mijn roots liggen in Rotterdam, én in het theater, dus tja, wat wil je nog meer?  En het heet ook nog eens een keer: “Toen wij van Rotterdam vertrokken”.  De eerste zin van het onsterfelijk lied “Ketelbinkie”. Geweldig toch, niet dan?

Soms vind ik het jammer dat ik er niet meer woon, want ik zou zó naar deze voorstelling gaan. ‘k Heb even zitten googelen, maar ik miste wel een écht rotterdamse versie van Ketelbinkie op YouTube. Als verrassing heb ik het zelf maar toegevoegd ….

Gespreksstof genoeg, want Portugal staat nummer 1

Ze komen al jaren hier, en toevallig is dat met al deze mensen het geval. Ze kennen Portugal dus ook nog van hoe het 30 jaar geleden was –  dus we kunnen ook nog eens een beetje nostalgisch worden.

Ron vertelt over de eerste snelweg in het zuiden, die in ’93 (!) werd aangelegd van Sevilla naar Albufeira. Sindsdien is er qua infrastructuur wel het één en ander verbeterd, maar ik ken ook nog wel de gaten en de kuilen van jaren geleden, toen ik hier voor het eerst rondreed.

Ze blijven bezig met verbeteren

En dat is heel prettig, want we zijn met z’n allen inmiddels gewend om in de auto te stappen om even iets te gaan doen. Een dagje naar het (rivier)strand, effen naar Coimbra, zullen we even een ommetje, een dagje cultuur snuiven in de nabij gelegen kloosters en kathedralen of sportief doen in het klimpark in de duinen.

Het is 3 uur en iedereen is passagieren

Ketelbinkie-in-het-hoogseizoen

Je merkt er weinig van, zo, van het hoogseizoen hier in Termas-da-Azenha. Er is 1 stel achtergebleven, die ik net even sprak: “Heerlijk, die rust”, zei de zij van het stel, “even bijkomen van alle gestress – lekker zo met dat windje en de vogeltjes … ik val bijna weer in slaap.”

“Lekker toch?”, zeg ik, “tenslotte ben je in Portugal, in het zuiden van Europa hoort een siësta er een beetje bij … truste!”

.

.Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....
« Older Entries