Tag Archives: Termas da Azenha

Smerige profiteurs

Smerige profiteurs

 

Ik zit nietsvermoedend te lunchen. Beetje suffig van het vroege opstaan en al die kilometers die ik maak door het dorp hier. “De familie” is nog niet zo lang geleden aangekomen, en dat brengt altijd wat extra drukte met zich mee.

 

“De familie” – da’s natuurlijk de onze, en ze zijn hier thuis

 

Ze weten precies waar het aardappelschilmesje ligt, vullen de koelkast met hollandse kaas en roggebrood (en nog veel meer) en vragen nonchalant welk huisje ze toegewezen hebben gekregen. Sommigen van hen willen altijd dezelfde.

 

Mijn oudste zus wil kamer 4. Punt. Lekker op het terrasje in de zon je middagdutje doen en alles gelijkvloers. De knieën willen niet meer zo mee, ook al zijn ze van titanium, dus een mens moet zich aanpassen.

 

De andere zus verzekert meerdere malen met klem dat het voor hen niet uitmaakt: “Wij kunnen desnoods op een matrasje in de trainingskamer hoor, dat is helemaal geen probleem, L!” Jaja, dat zal wel, maar voordat je op een matrasje in de trainingskamer komt te liggen, moet er toch heel wat gebeuren.

 

Ik puzzel en maak schema’s om alle gasten goed onder te brengen

 

Er is het groepje “buizenmannen”, de familie Zwart komt aan (kom ik nog op terug) en je houdt toch automatisch rekening met ‘s mensen’s voorkeuren als je ze weet. Mijn zwager wil graag een goed bed, want die slaapt graag.

 

Nou, dan geef je iemand toch een goed bed? Zeker als die zo lief is om op dag 1 mijn moestuinkas-project tot een goed einde te brengen, samen met mijn broer.

 

FOTO

 

Mijn puzzel klopt precies voordat de groep van 27 Italianen aankomt

 

Volgende uitdaging is de aankomst van de andere familie, schertsend de Familia Preto genoemd. Zij kwamen jarenlang hier op vakantie met het hele gezin. Jongste dochter Roos is hier jaren achtereen vrijwilliger geweest – een zomer zonder Roos was geen zomer.

 

Nu gaan ze met de extended family komen. De oudste kinderen hebben een aanhanger opgepikt, en die mogen mee (of moeten mee … gingen pruilen omdat ze mee wilden … daar wil ik effen buiten blijven).

 

Gelukkie, want ze komen precies in de tijd dat ik een leuke aanbieding heb lopen

 

‘k Weet het niet eens uit m’n hoofd, maar ‘t is zoveel in plaats van zoveel, en het eerste zoveel is minder. Mooi dus, want het gaat eigenlijk om 3 gezinnen – jonge stelletjes hebben veel ruimte nodig, letterlijk en figuurlijk. En ook: de hele tijd op elkaars lip zitten is niet gezond. Fijn dat hier de ruimte is om comfortabel te slapen, zitten, hangen, beetje met je mond open stiekem te dutten, spannend boek te lezen of te surfen naar hartelust.

 

Op het internet dan, hè.

 

Voor het echte werk moet je toch heus eerst 20 minuten gaan rijden naar het strand en daar al die moeite gaan doen om de golven te “bedwingen”.

 

Daar zijn zij dus van aan het profiteren, van die aanbieding

 

Nou ja, goed, okee, smerige profiteurs was dan misschien niet de juiste benaming en een beetje overdreven. Zo vies waren ze dan ook weer niet van vroeg opstaan, en beetje-hangen-op-het-vliegveld, zitten in die volle cabine, rondlopen in drukke erfgoed-stad Porto en anderhalf uur op de snelweg.

 

Uitgepuzzeld zit ik een beetje suffig te lunchen en daar voel ik ineens een paar armen om m’n nek.

Hoe?! Wat?! Maar zo’n schrik is het niet.

Die armen horen bij Roos natuurlijk.

 

Hehe!! Daar zijn ze!

 

                                —————————————————————

 

Ik heb familie. Zoals iedereen. Alleen: je hebt familie en familie. Voor sommige mensen betekent dat woord iets heel naars. Voor mij zeker niet. Precies het tegenovergestelde. En zo zijn er meer families. En die komen ook hier. Lees maar in de volgende aflevering van ons wekelijks blog:

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Een merkwaardige combinatie van gasten

Wij zijn hier begonnen met een Idee.

Nou, niet alleen een idee, maar meer een idee-aal. Ja, dat kon je toen nog hebben! Of ben ik nu direct te cynisch?

Wij zijn begonnen met het idee-aal dat er hier in de Termas-da-Azenha mensen zich konden verzamelen – mensen die elkaar normaal gesproken nooit zouden treffen in het gewone dagelijkse leven.

Wel, dat ideaal is in de praktijk gebracht hoor!

Ik zit hier op zaterdagavond, bijna middernacht, nog m’n blogje te schrijven, want wat ik heb afgesproken, dat doe ik. Zo laat in de week en op de dag wordt het zelden, dan is er echt wat gaande.

Precies. Er is nu wat gaande.

Het is werkelijk alsof de duvel ermee speelt. Tot begin deze maand gebeurde er weinig, hier en daar ‘s een gast, ondertussen probeerden wij wat onderhoud uit te voeren, maar omdat het gestaag regende (heel fijn, want dat was nodig, en zo worden de voorraden weer aangevuld, maar wel stikvervelend en frustrerend) konden we geen muren witten, of ramen verven, of zwembadranden her-betegelen, of mini-golf-baan-terreinen egaliseren.

Ook het volleybalveld en moestuinkas moeten wachten. Het regende

Ik hield mijn hart vast. De 16e april zou mijn familie aankomen, met de befaamde Rode Bus, en het regende. Dat is minder leuk.

blog_een-merkwaardige-combinatie-van-gasten

En er zou een coachingsgroep aankomen de dag erna. Twee coaches en hun groep vrouwen.

En het regende. Stukken minder leuk.

Vooral omdat het “strandcoaches” zijn – dus ze doen hun dingen graag op het strand. Wij zitten hier hemelsbreed slechts 12 kilometer van prachtige rustige stranden af, vandaar dat hun keuze op de Termas gevallen was.

Heel fijn. Maar het regende

In de week voorafgaand aan de aankomst van de Rode Bus en de strandcoachingsgroep, kreeg ik een telefoontje van een aardige mevrouw, die graag een groep buizenwerkers onderdak wilde brengen.

Daar hebben weleens vaker mee te maken gehad. Twee jaar geleden hadden we drie maanden lang “De schilders” – een groep van 20 mannen die maanden lang aan de treinbruggen in de buurt hebben geschilderd, en in het weekend weer naar huis gingen.

Goeie ervaringen. Nette mannen, harde werkers. Ze komen ‘s avonds laat “thuis”, douchen, gaan dan in het nabije restaurant eten, gaan op tijd naar bed, roken netjes buiten, laten maar een enkele keer hun peuk op straat vallen, en parkeren keurig op de aangewezen plek.

blog_een-merkwaardige-combinatie-van-gasten

Zo ook weer ditmaal. Hardwerkende mannen, die soms een flesje bier meenemen (één p.p.), werken, slapen, en vroeg weer op.

Toch een tamelijk bijzondere combinatie – mijn familie, de strandcoaching en de harde werkers, allemaal tegelijk in één dorpje

En ‘t zit mekaar niet in de weg. Integendeel bijna. Je merkt bijna niks van de harde werkers, maar ze zeggen wel heel aardig “Boa noite” tegen de strandcoaches als die zitten uit te rusten op hun schommelbank in huisje Oliveira. Leuk toch.

Toch een stukje authenticiteit in dit toch al zo authentieke dorpje

Mijn zus brengt haar geweldige kwaliteiten als gastvrouw mee, en maakt “effen” een soepje met haar onvolprezen tosti’s als de coachingsgroep op de patio mozaiekjes zit te maken.blog_een-merkwaardige-combinatie-van-gasten

 

Die groep gecoachte vrouwen komt ondertussen heel toevallig een portugees-nederlandse vriendin van me tegen op het strand in Figueira da Foz, en praat (roddelt??!) heel gezellig over de Termas e.d.

Mijn broer heeft welwillend toegestemd om de mozaiekwerkjes mee te nemen in zijn Rode Bus, omdat er toch een beetje weinig tijd is om het helemaal af te maken, en we graag …. brrrr …. stress … willen vermijden.

En zo kan dat. Stress vermijden, bedoel ik.

Een merkwaardige combinatie van gasten

Precies zoals we dat ooit bedacht hadden. Wonderlijk, hoe de dingen soms gaan, vind je niet?

En ‘t mooiste was: ze brachten de zon mee!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Ze komen vrijwillig terug

“Ik vind dat portugees toch zo lekker klinken” zegt Tim vrolijk terwijl ik een paar honden probeer te ontwijken die langs de weg scharrelen, “ik versta er geen moer van, maar het klinkt lekker, en dat geeft me een enorm vakantiegevoel.”

Hij gaat verder: “Ik heb het voor het eerst gehoord van de vriend van mijn tante, die heeft ze in Brazilië ontmoet – haar man was overleden en toen is ze na een tijdje een beetje gaan reizen – en toen is ze die man tegengekomen. Hij sprak geen woord engels en zij ook niet …”

“Maar hoe communiceerden ze dan?” vraag ik verbaasd

“Ach, zo’n beetje met handen en voeten … hij kwam regelmatig logeren, en dan praatten ze zo een beetje langs mekaar heen – maar ze had wel een vriendin die portugees sprak, dus die kon dan zo nu en dan ‘s een beetje vertalen … grappig hè?”

We zijn bij de bouwmarkt, ik moet eruit en zaken gaan doen. Tegels regelen. Vóór de lunchpauze. Anders gaat de winkel dicht, en valt er niks meer te regelen voor half drie.

Jammer, want Tim is een gezellige kletser. Dat kon ik me nog wel herinneren, van 12 jaar geleden

Ze waren vrijwilligers, Tim en Jessica. In september, helemaal geen slechte tijd om te vrijwilligen hier in Portugal.

blog_ze-komen-vrijwillig-terug

Het was warm, dat weet ik nog wel. ‘s Ochtends een beetje op tijd beginnen want anders zijn sommige dingen niet meer te doen. Je kunt in september beter niet in de volle middagzon paaltjes in de grond gaan slaan, bijvoorbeeld. Of onkruid wieden in de moestuin.

“Ik weet nog goed dat ik zo de pest in had, dat ik precies over dat éne steentje struikelde”, lacht Jessica bij het avondeten, “ik ben ook zo’n oen wat dat betreft. Heb je die hele brede trap, en het hele dorpsplein, en dan struikel je over een steentje.”

Haar hele gezicht staat op lachen. De positieve levenshouding straalt ervan af

“En die André … wat is daarmee gebeurd?” vraagt Tim, “dat was wel een verhaal apart!”

Ach ja, zij waren hier samen met André. En Bernadette, de Hongaarse vrijwilligster, altijd bescheiden en glimlachend. Ik weet het nooit precies meer, wie wie nou kent, dat is bijna onmogelijk om te onthouden. Er zijn inmiddels zóveel vrijwilligers langs geweest!

blog_ze-komen-vrijwillig-terug

“De jonge Bart” heeft hier bijna anderhalf jaar gezeten, en heeft ooit eens geteld hoeveel vrijwilligers er waren in die tijd. Hij kwam op 127. Ik verbaasde me over dat getal. Wat veel! Ik had helemaal dat gevoel niet.

Met veel van de vrijwilligers heb ik nog steeds contact. Met “de jonge Bart”, met Tim & Jessica, en zo nog wat meer. Je krijgt een band – het is niet alleen voor hen speciaal, voor mij zeker ook.Een aantal gaan bij de familie horen.

Soms gaat het zoals nu: eerst als vrijwilliger hier verblijven, en dan terugkomen als gast. Soms gaat het andersom. En soms raken mensen verslaafd. Of als vrijwilliger, of als gast.

Van mij mag je verslaafd raken hoor!

Sterker nog: we doen alles om dat te bevorderen. Kijk maar uit als je boekt! Voor je het weet, kom je terug om lekker in de tuin te schoffelen of om de muur te verven …

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Van droom naar daad

Stiekem, diep in m’n hart, denk ik dat wij een unieke bestemming aan het worden zijn. Niet het meest luxe, het mooist gelegen, het prachtigste uitzicht, de schitterendste locatie van allemaal, maar wel absoluut uniek.

Dat komt natuurlijk door het water en door de mozaieken. En het overkoepelende thema daarvan: sprookjes

Soms vallen dingen gewoon zomaar op hun plek. Ken je dat? Je hebt het niet zo gepland, je hebt daar nooit aan gedacht, maar het groeit terwijl je ermee bezig bent.

Precies zo is het hier gegaan. Er was een plan, een idee, dat natuurlijk wel. Ik droomde van een dorpje – maar geen idee waarom eigenlijk. Mijn eigen dorpje.

blog_van-droom-naar-daad

Wie wil dat nou?

Wie wil dat nou niet?

Ik heb een levendige fantasie, al zeg ik het zelf, en daar kwam het steeds op uit, in de jaren van voorbereiding. Een eigen dorpje. Ik wist toen niet eens dat dat in Portugal niet eens ongewoon is. Ik kreeg pas een mail binnen van een grote makelaar die 6 dorpjes in de aanbieding had … in diverse staten van ontbinding.

Het heeft een tijd geduurd, van droom naar daad

Het heeft zelfs bijna 6 jaar geduurd. Praten, praten, praten. Plannen maken. Op onderzoek uitgaan – en het internet stelde in die tijd nog niet zoveel voor. Contact zoeken met makelaars. Bellen met mensen die ergens iets van konden weten. Erheen om eens te kijken in welke streek we het het leukste vonden. De taal leren. En heel veel dromen en fantaseren.

Allemaal niet zo makkelijk te combineren met je werk, kleine kinderen en je gewone leven dat doorgaat.

Maar als je ergens enthousiast over bent, kun je bergen verzetten

In dat voorbereidende proces ben ik een half jaar hier gaan wonen. Alleen. Ik zou voor een makelaarskantoor in Coimbra de nederlandse klanten voor m’n rekening nemen.

Het lastigste half jaar van m’n leven. Het was best moeilijk om m’n gezin achter te laten, en in een schaars bemeubeld huisje in een klein dorpje net boven Coimbra te gaan wonen. Niet zo makkelijk om elke dag naar Lusatenas, het makelaarskantoor, te rijden om daar ternauwernood met mensen te kunnen communiceren, omdat die portugezen allemaal zo verd … snel praten, en ik de taal nog niet zo heel erg machtig was.

Na een half jaar ging ik weer naar huis. Lesje geleerd

Nederlanders willen een huis in de bergen met uitzicht op zee. Liefst een goedkope bouwval, maar wel turn-key. Ik had een boel kilometers gemaakt, voor eigen rekening, heel veel huizen gezien, en er uiteindelijk maar 1 verkocht. Daar kan de motor niet op draaien.

In dat half jaar ben ik op mijn zwerftochten ook bij de Termas langs gekomen. Een stil weggetje, een mooi plekkie, lekker in de zon …. ik heb hier bovenaan de trap gezeten om een broodje te eten en te genieten van de stilte en de goeie aardstralen. Een fijne plek.

Het stond al jaren leeg, toen, en het was helemaal ondergegroeid, stuk en vervallen

Kapotte ramen, gras tussen de stenen, overal torenhoge braamstruiken. Doornroosje lag er zeker niet te slapen, dus geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om het aan te melden voor de verkoop bij Lusatenas.

blog_van-droom-naar-daad

En ook geen haar op mijn hoofd die vermoedde dat ik er over een paar jaar zou wonen!

Het was een beetje boven de begroting, maar een mens moet risico’s durven nemen. We hadden een groot netwerk, en er waren veel mensen voor te porren om een beetje mee te investeren. De plannen werden concreter en realistischer, de vrachtwagen reed voor, de tickets waren geboekt, en op 13 september woonden we officieel in Portugal.

De start van een nieuw leven.

In “Ik vertrek van A tot Z” kun je in 26 amusante hoofdstukken lezen hoe het hier de eerste tijd toeging.

Binnenkort verkrijgbaar! 

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

 

 

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Spelletjes veld

Wij zijn helemaal enthousiast over het maken van de speelweide!

Ik zie het al helemaal voor me: een paar tieners aan het volleyballen met het daarbij gepaard gaande gegiebel en gejoel; een vader die z’n dochter voordoet hoe je met enig beleid je golfballetje in het gaatje puttert; Broes die een geconcentreerde tiener leert hoe je met pijl en boog omgaat.

blog_spelletjesveld

En daarachter zijn dan weer een paar kinderen bezig om een hut te bouwen en die aan te kleden met kleurige lappen

Als je je erin gaat verdiepen, zijn er zoveel leuke dingen te doen.

Spelletjes doen is een geweldige manier om verbinding te maken. Gezinnen met kinderen onder de tienerleeftijd doen heel vaak spelletjes, is me opgevallen. Verleden jaar zaten ze zelfs spontaan pim-pam-pet te spelen, met de originele oude kaartjes. En ze hadden er nog een boel pret bij ook!

Dat bracht me op ideeën voor uitbreiding, meer spelletjes en: de speelweide

De pingpongtafel is al jaren een groot succes, net als de tafelvoetbal en de poolbiljart. De Verkleedkamer zorgt voor uren plezier, pijn-in-je-buik-lachbuien en goeie foto momenten, die je als herinnering mee naar huis neemt.

En daar komt dan nu het buitengebeuren bij.

De ruimte hebben we al. Het moest wel even anders ingericht, en dat was het grootste werk afgelopen winter. Als we nu de rietkraag in bedwang houden, hebben we een speelweide met een groots uitzicht ook nog ‘s een keer!

Er wordt beweerd dat kinderen niet meer voldoende spelen, en ouders hebben te weinig tijd en zijn moe

Buiten spelen, welteverstaan. Het zal schelen – als je midden in een grote stad woont zal het wellicht lastiger zijn dan als je ergens op het platteland zit of op een woonerf.

En tja, een baan plus een gezin is topsport. Hoewel ik wel het idee heb, dat mensen daar ook wat meer ervaring mee krijgen. Dat de taken beter verdeeld worden, en dat het over het grote geheel na de eerste zware jaren wel meevalt.

In de vakantie worden dat soort dingen vaak ingehaald. Dan heb je de tijd om met mekaar rond te tutten, dus dan kun je makkelijk ‘s even een uurtje gaan sjeudeboelen of hutten gaan bouwen.

En als je als ouder daar geen zin in hebt dan ga je lekker aan de kant zitten zodat je wel de boel in de smiezen kunt houden, maar dat je zelf ook ‘s een beetje in de Volkskrant Magazine kunt bladeren ofzo.

(ik las zelf altijd graag een spannend boek als mijn kinderen fijn bezig waren in de speeltuin)

Voor kinderen en tieners is het geweldig als je de ruimte krijgt om met elkaar dingen te doen.

Hebben jullie je golfslag al geoefend? Hole in one!

blog_spelletjesveld

Binnenkort gaan we bezig met de mini golf baan.

Er komt één hele serieuze baan voor de échte golfer, die zijn/haar swing en eindspel wil oefenen. De rest is vrij. Na maanden studie (= surfen op het net) kwamen we tot de conclusie dat je ongeveer alles mag met mini golf. Je moet het lekker zelf maar weten wat je doet en hoe je het doet.

Prima. Dat is dus precies wat we gaan doen.

En dan gaan we gelijk door met meer buitenspelen waar pijpen, ringen, ballen, kegels, hoepels en kringen bij betrokken zijn. Lekker luieren en spelen in je vakantie, en je hoeft er de deur niet voor uit. Nou ja, je moet ervoor naar de speelweide achter het zwembad lopen …

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

 

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Vrouwelijke coaches op het strand

De strandcoaching50plus vrouwen staan op de app. Ze zijn enthousiast en nog jong (tenminste in mijn 56+ ogen). Ze willen praten over wanneer ze dit-en-dat, en hoe ze zus-en-zo gaan doen en regelen en dingesen.

Ze hebben wensen. Ze hebben eisen. Ze eisen kwaliteit en zorg, dat zijn ze gewend.

Prima.

vrouw-op-het-strand

Ik probeer contact te krijgen via whatsapp, en als vrouw van 50 plus ben ik daar (nog) niet zo bedreven in

Ik kijk ondertussen naar de foto.

Een vrouw. Zo één met een vestje, en laarzen bijna tot op de knie, en een zichtbaar lingeriesetje onder haar jurkje. Niet zozeer sexy of uitdagend, meer nonchalant en vrijmoedig. Ik schat haar op midden dertig.

Gaat zij vrouwen van 50 plus coachen?

Ik ben reuze benieuwd hoe dat gaat gaan. Mijn inschatting op voorhand: vrouwen oppeppen om te blijven meedoen met de rest, niet opgeven, leren hoe je dingen voor elkaar krijgt. Wat wil je nog bereiken in je carrière? En hoe krijg je dat voor elkaar? Kom voor jezelf op! Hoe doe je dat op een manier waar je je goed bij voelt?

Kom op! Doe mee! Het is leuk! Blijf in beweging, letterlijk en figuurlijk

Jawel, tuurlijk, maar vergeet de natuurlijke gang van de dingen niet. Vrouwen – mensen, want met mannen gaat het precies hetzelfde – gaan niet voor niks wat langzamer. Je wordt milder met ouder worden, je weet zoveel meer, je ziet zoveel meer. Je zou jongere mensen zo vaak voor misstappen kunnen behoeden, ware het niet dat je beseft dat ze dat nodig hebben omdat je leert van je fouten.

Je kunt je eigen fouten zien. Ze beoordelen voor wat ze zijn. Jezelf vergeven, en anderen in het proces. We zijn allemaal maar mensen …

Daar word je soms wat bescheidener van.

Die open, warme, grootse wijsheid, die is goud waard. De warmte van opa en oma. De wijsheid die kan luisteren naar de tranen van de jeugd. De grootsheid die beseft dat het grootste meer in kleine dingen zit dan in de Matterhorn bedwingen of naar Mars vliegen.

Maar de strandcoach50plus vrouwen hebben ook gelijk

Stilstaan is dodelijk. Waar ieder mens voor leeft, is vooruitgang, hoe klein ook. Groei en iets bijdragen aan het grote geheel – hoe “slecht” een mens ook is, dat zit altijd ergens in een hoekje van haar wezen.

Ik ben reuze benieuwd hoe dit gaat gaan.

.

.

Dit is de eerste keer dat ze hier komen, met de bedoeling dat het niet de laatste zal zijn. Van beide kanten. Zij zoeken een prettige locatie waar iedereen zo goed mogelijk uitkomt, ik zoek leuke groepen die mooie dingen toevoegen aan de al aangename vibraties hier in de Termas.

18 april is het zover. Vier dagen intensieve menselijke groei om me heen. Wow!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

 

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Aan de muzikale (piano)rol

De pianostemmer schudde droevig zijn grijze hoofd. Nee, daar was eigenlijk niets meer aan te doen … ja, hij kon nog wel wat, maar: “dan moet-ie helemaal uit elkaar, alle snaren eraf, het vilt vervangen … dat wordt zo tegen de 900 euro.”

Ik begon ook droevig met mijn hoofd te schudden. “Tjee, 900 euro, daar kun je een hele leuke tweedehands piano voor kopen”, zeiden wij tegen elkaar, en schudden elkaar hartelijk de hand. Bedankt voor het langskomen, en tot de volgende keer maar weer.

Ik begon me te oriënteren over een vervanging.

Zo één met van die kandelaars voorop, en mooie gedraaide poten

Mijn rug begon direct te protesteren, want we hadden dit kreng met ongelooflijk veel moeite hier binnen gekregen, en zo één met kandelaars voorop zijn nóg veel zwaarder.

En dat allemaal, omdat er een familie muizen een onderkomen zocht aan het begin van de winter. Welk idioot zoogdier eet er nu vilt? Waarom doen muizen dat? Maar ja, logisch, we zitten hier midden tussen het groen, er wonen van allerlei beestjes en beesten hier, en in feite hebben zij de oudste rechten.

Ze willen ook graag warm zitten in de winter.

Ik ging op zoek naar vervanging. Ik zag een heleboel mooie plaatjes van je-wilt-niet-weten-wat-een-prachtige-piano’s, maar waar het natuurlijk op neer komt is die rand van wit en zwarte toetsen. Die zijn uiteindelijk het belangrijkst. Het model minder.

blog_aan-de-muzikale-pianorol

credits: pianotechniek.nl

 

 

 

.

.

.

.

.

.

 

.

.

.

.

.

.

.

en ja – ik kan wel dromen dat ik zo’n geweldige varkenpiano heb staan, maar dat gaat nooit werkelijkheid worden. Net zoals die met die kandelaars niet.

Tijd om praktisch te worden, te zijn en te blijven.

En toen viel ik over een rol. Een pianorol

Dit leek me wel wat! Een electrische piano, maar dan terug gebracht naar de essentie: die zwart en witte toetsen. Je kunt ‘m oprollen als je ergens anders wilt zitten. Je kunt het volume harder en zachter zetten. Dat zijn al twee dingen waar ik erg enthousiast van wordt.

Reden genoeg om ‘m te bestellen.

recreatie_muziekinstrumenten

Hij ligt nu bovenop de oude piano, waar de muizen overigens allang uit verjaagd zijn. Dat lijkt me een prima plekkie. Mocht je graag piano spelen, dan kan dat dus, als je hier je vakantie viert. En zoals je ziet, hebben we ook een (kinder)viool, een (gele) ukelele, een (portugese) gitaar, een (ouderwetse) melodica, een (klein) trommeltje en een (afgekloven) blokfluit.

Er zijn aardig wat gasten die (kinderen hebben die) piano spelen

Ik vind het altijd een balsem voor de ziel om te horen. Heerlijk.

O ja, nog één kleinigheidje: de vlooienmars is verboden, net als “Für Elise”. Dat heb ik nou nét een keer te veel gehoord.

Toetje: de link naar ELO – Roll over Beethoven.

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

 

 

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Een ritje naar de supermarkt van Jorge Neto

Ik had trek in iets lekkers. Maar er was niks in huis. Tenminste niet iets waar ik trek in had. Jammer.

Dan heb je de keuze tussen zitten smachten of zuchtend opstaan, de autosleutel pakken en naar de supermarkt van Jorge Neto in Alqueidão rijden. Ik moest toch nog dingen halen voor het gastenontbijt morgenochtend.

Nu is dat niet zo’n straf, want het is altijd gezellig in het supermarktje van Jorge Neves. Het is een goedlachse veertiger, die dit al z’n hele leven doet, en hij is er goed in. En zo klein is het nu ook weer niet – er werken 6 mensen, en ze hebben alles. Inclusief een hardnekkig goed humeur.

Een klantenbinder – dat is-ie

blog_een-ritje-naar-de-supermarkt

Ze hebben alles daar. Vers gebakken brood (elke dag, ook op zondag) en ook nog mijn favoriet: centeio. Bruin brood is hier nog steeds niet overal te krijgen, dus een lekker donkerbruin broodje pik ik altijd mee. Ze weten het al: “Todo o centeio?” – allemaal? Jazeker, dankuwel.

Maar daar kom ik nu niet voor (hoewel ze natuurlijk wel mee gaan). Cakejes erbij voor het ontbijt morgenochtend … met koffie en een cupcakeje begin je de dag goed.

Mocht je dringend deo nodig hebben of een fles drank, een kaarsenhouder voor je romantische picknick of een plastic gieter om je tere plantjes te begieten – het is er. Ze hebben verse groente van de boeren uit de omgeving, zelfs superfoods als goji bessen en notenmix. Maar ik wil niet iets verantwoords, ik wil iets lekkers. Iets lekkers hartigs … chips.

TexMex of chili, campeoneta of 3D cornchips, wat moet het worden?

Met mijn 3D-zak kom ik langs de slagerstoonbank. Daar wordt vers geitenvlees aangeprezen. Direct schiet me een recept voor een beroemde portugese stoofschotel te binnen.

Yes!

Daar heb ik trek in.

Geniet samen met mij van dit heerlijke gerecht. Het is éven een werkje, maar dan heb je ook wat! Morgen, dus ook nog ‘s veel voorpret! Nu eerst die zak 3D maar ‘s soldaat maken …

Leuke bijkomstigheid: een groepje gasten vonden het zo lekker ruiken bij de keuken, dat ze afspraken om te komen eten.

blog_een-ritje-naar-de-supermarkt-van-Jorge-Neto

Ingrediënten 4 personen

1,5 kilo geitenvlees – 75 gram chorizo – 1 el suiker – 2 uien – 1 bosje peterselie – 75 dl rode wijn – 4 el olijfolie – 1 el verse fijngehakte korianderblaadjes – 200 gram spekjes – 2 teentjes knoflook – 4 laurierblaadjes – 5 kruidnagels – 1 el paprikapoeder (niet pikant) – versgemalen zwarte peper en grof zeezout

cassarole of römer topf (in elk geval een ovenschotel met deksel)

Voorbereiding

Snijd het vlees in flinke stukken. Meng het zout, de paprikapoeder, knoflook, suiker, verkruimelde laurierblaadjes , koriander en olijfolie en smeer het vlees ermee in. Leg de reepjes of blokjes spek er tussenin, daarop de in ringen gesneden uien en maal de peper eroverheen. Overgiet alles met rode wijn. Het moet helemaal onder staan. Leg de kruidnagels erin en laat 6 à 8 uur marineren op een koele plaats, maar niet in de koelkast. Je kunt dit ‘s avonds doen, bijvoorbeeld, dan is het de volgende middag klaar voor de oven.

En verder:

Verwarm de oven voor op 180º C.
Zet het deksel op de casserole en laat zachtjes garen in de oven. Kijk elk uur na of er nog genoeg vocht in de casserole staat en voeg anders meer wijn toe, terwijl u voorzichtig roert. Als het vlees begint los te laten van de beentjes (na ongeveer 3 a 4 uur braiseren) de in stukjes van 3 cm gesneden chorizo en de gehakte peterselie toevoegen. Laat afgedekt verder garen tot het vlees volledig van de beentjes valt (nog 1 a 2 uur). In dit stadium zijn er 2 mogelijkheden : meteen serveren of laten afkoelen en de volgende dag weer opwarmen. Ik persoonlijk verkies de tweede mogelijkheid, een stoofschotel is meestal lekkerder opgewarmd.

En ik eet daar dan graag een simpel gekookt aardappeltje en sla bij. Lekker hoor!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Een Olifant in de kamer

Het is niet helemaal duidelijk hoe we binnen gekomen zijn, maar binnen zijn we. Vriendin B. duikt gelijk de badkamer in, ik kijk een beetje rond. Een redelijk groot huis met lichte grote kamers, beetje rommelig, met veel spullen en boeken.

Gezellig wel, ik hou niet zo van een strakke kale boel

Als B. weer opgelucht verschijnt, neuzen we een beetje rond. We hebben niets vreselijks in de zin, maar we giechelen er een beetje nerveus bij. “Ik hoor wat!” zegt B. ineens, “Stil!”

Ik sta als verstijfd, en ja hoor, daar komt een vrouw en haar dochter de voordeur in. “Hee, kijk nu toch ‘s” zegt ze tegen haar dochter, en ze lijkt nauwelijks verbaasd, “wie hebben we daar!”

“Eh …” stamel ik, want ik weet niet hoe ik moet beginnen. Hoe leg je uit dat je bij iemand ingebroken hebt, en je bent op heterdaad betrapt?

Ze lacht, ze lijkt helemaal niet geschokt

B. is verdwenen. En de dochter ook. Hee, hoe kan dat nou? Gewoon, weg, spoorloos.

De vrouw neemt me mee naar een grote binnentuin-achtige ruimte, waar drie beelden van olifanten met de staarten in elkaar gedraaid staan. Ze zijn kleiner dan in het echt. Ze zijn hard, maar tegelijkertijd knuffelachtig zacht, en hun staarten zijn ouderwetse gekrulde telefoondraden. En die oren … dat lijken wel vlinders …. ?

blog_een-olifant-in-de-kamer

De vrouw neemt de slurf van de haak, geeft die aan mij en zegt:

“Ik denk dat je mij wél een verhaal over olifanten verschuldigd bent.”

Ja, dat kan ik niet ontkennen, dat lijkt me heel billijk.

Ik probeer: “Er was eens een klein olifantje dat aan haar moeder vroeg: “Mam, ze zeggen dat je roze kunt worden. Kan dat mam? Ik wil niet roze worden, dan zien ze me overal altijd. Ik ben toch geen flamingo! Die eten garnalen om roze te worden, en ik lust geen garnalen. En ik vind roze geen mooie kleur, en zeker niet voor een olifant. Mam?”

Moeder olifant antwoordt zuchtend: “Ach, kind, rare mensenpraat. Daar moet je je niets van aantrekken. Ze zeggen ook dat je in de kamer kunt staan. Idioot natuurlijk. Wij passen niet eens door de meeste deuren, maar toch zouden we dan ineens in de kamer staan? Gekkigheid.”

De vrouw knikt goedkeurend. “Ja, goed, aardig begin, leuk ingeleefd. En toen?”

“Eh … tja … daar moet ik even over nadenken … “ peins ik, terwijl de binnentuin langzamerhand oplost, de vrouw schimmiger wordt en er aan de voorkant van mijn hoofd scherp gearticuleerde gedachten binnendringen. Gedachten als: “Wij hebben dit al eerder gedaan, B. en ik, toen ik het OlifantHuis aan het verbouwen was … ”

Mijn eigen slaapkamer begint haar vertrouwde contouren aan te nemen. Ik staar in het oneindige, op zoek naar de droom, maar de europese vlag wordt blauwer en dominanter. Het is het plafond van mijn klamboe. Er is geen beginnen meer aan: ik ben wakker.

En toen kwam er een olifant met een lange snuit, en die blies dit verhaaltje uit

Ach, ‘t is maar goed ook. De zon schijnt, zo te zien, het is een mooie tijd om op te staan. Toevalligerwijs (?) ben ik bezig om een geweldige terrasbank te maken voor het OlifantHuis.

En ik zou toch niet veel verder meer gekomen zijn dan het beetje oubollige rijmpje:

Ben je boos / Pluk een olifant / Zet ‘m op je hoed / Ben je morgen plat

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

 

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Loving Vincent, kunstfilm van klasse

De zaal stroomt langzaam vol. Ik zit tamelijk vooraan, want ik was net iets te laat, en de zaal zal al half vol. Heel blij dat ik de moeite genomen had om vantevoren een kaartje te kopen. Er stond een lange rij voor de balie, maar ik kon doorlopen, dwars door de binnentuin naar boven, naar “O grande auditório”.

Daar ga je ergens heen, of wat?

De voorstelling begon wat later omdat het uitverkocht was. Ik kon op mijn gemak kijken hoe iedereen binnenkwam, en verbaasde me eigenlijk over de gewoonheid van de gemiddelde bezoeker. Allemaal mensen in donkere winterkleding, de jassen nog aan. Allemaal met een binnenkleurtje, want tja, het is hier ook koud in de winter.

blog_Loving-Vincent-kunstfilm-van-klasse

Misschien had ik een wat kleurrijker publiek verwacht

Een groep tieners, meest meisjes met een paar jongens er tussen, vulde de eerste rij. Opdracht voor school? Een vierkante kleine vrouw met lichtblond gebleekt haar en een konijnenbontjas zocht met haar even vierkante man een plekje op de tweede. Ik zat een paar stoelen van een jonge vrouw alleen, en even later zocht een andere vrouw-alleen een plekje tussen ons in.

Er klonk een gezellig geroezemoes. Het groepje naast mij begroette een bevriend stel, en fluisterde stiekem naar elkaar toen een vrouw met kort felblauw geverfd haar een stukje verder kwam te zitten. Dit zijn wel stadsmensen en kunstliefhebbers, maar blauw geverfd haar is toch nog net effen té.

De lichten gaan uit, en iedereen verschuift vol verwachting in een makkelijke houding

Ik zit niet helemáál goed, het niveau van mijn toenemende blindheid in aanmerking genomen. Nét te ver om het helemaal scherp te zien, net te dichtbij om mijn vergrotende bril op te zetten. Geeft niet, ik kan het verstaan, dus ik hoef de portugese ondertitels niet te lezen. De rest gaat prima.

Ik word direct meegezogen in de bewegende penseelstreken die zo typisch zijn voor Van Gogh. Van het begin af aan zit ik bij wijze van spreken met open mond naar al die pracht te kijken. Het is zo mooi gedaan, de geschilderde scènes wisselen heel makkelijk af met de grijzere, omfloerste geacteerde stukken.

De film is in elk geval wel kleurrijk

blog_loving-Vincent-kunstfilm-van-klasse

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De hoofdpersoon is een jonge man, de zoon van een eerbiedwaardige postmeester, wiens prachtig geschilderde baard en zachtmoedigheid enorm respect afdwingt, die de laatste brief van Vincent aan zijn broer Theo moet bezorgen. Dat is een heel avontuur, want onderweg komt hij van allerlei dingen te weten.

Hij wordt net zo in het verhaal gezogen als ik. ‘k Zal verder niets verklappen, want als je ‘m nog niet gezien hebt, kan ik je het van harte aanraden

Halverwege de film stonden de tranen in m’n ogen, en was ik blij dat ik een zakdoek bij me had. De meeste indruk maakte de dochter van de dokter, de enige die tijdens zijn leven het genie van de schilder zag. Daarom elke dag bloemen op zijn graf legde, als eerbetoon aan een kunstenaar die pas veel later als genie werd erkend.

Als een boom in het oerwoud omvalt, en niemand ziet het, is het dan echt gebeurd?

Als niemand je genie ziet, je inspanningen erkent, je levenswerk apprecieert, is het er dan wel? Vincent van Gogh was een nerveus gekweld mens, maar met een verbinding naar een andere wereld. Wie zou dat zomaar begrijpen?

Ik was even in een andere wereld. De wereld waarin je tranen in je ogen krijgt, en een beetje pijn in je hart. Het echte leven. En een prachtige film.

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+,  op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....
« Older Entries