Tag Archives: schildercursus

Een stressige tas

En Jan had nog zo gezegd: doe je portemonnee in je jaszak!!!

05:00 UUR: de wekker gaat, een heerlijk luchtig muziekje … om 06:00 uur staan we allemaal op het station. Vrolijke enthousiaste begroeting, we hebben er duidelijk zin in.

De “mannen” groeperen zich bij elkaar, luid roepend dat ze zich best redden en dat ze NIET zielig zijn.

De treinreis verloopt zoals die moet. Alles keurig op tijd.

In Eindhoven een run op Shuttlebus 400 en ik vraag me bezogd af waar Ienske is … ze zit al in de bus. Wij staan opgedrongen tussen koffers en mensen, zoekend naar een zitplaats. Direct achter de chauffeur kan ik nog zitten. Rugtas af, op schoot, koffer pal naast me. M’n medepassagier stapt bij het ziekenhuis uit.

Ik voel ruimte in die krappe plek en leg m’n tas naast me. We zullen zo wel verder gaan … maar nee, de chauffeur stapt uit, komt er weer in en stapt weer uit.

Een elektrische bus hoor je niet, denk ik nog … contact met de centrale, hoor ik de chauffeur roepen … hij gaat weer in … uit … dan komt er een bus naast ons staan: heb jij nog plek? Deze rijdt niet meer!!! Wij als hazen de bus uit. Ik was razendsnel buiten maar zag dat er heel veel anderen nog sneller waren … vond nog net een plaatsje … en toen ineens … waar is m’n TAS???? WAAR is m’n TAS ??? eerst denk ik nog, hij ligt naast me …

Bertha klopt rustgevend op m’n schouder … rustig maar!

Ik kijk verdwaasd en in paniek om me heen, ren naar voren en zeg: “Chauffeur, ik ben helemaal in paniek!!! Ik heb m’n tas in die andere bus laten liggen en ALLES zit er in!!” … paniekkkk.

De chauffeur blijft rustig, roept de centrale op en legt duidelijk uit dat het om de bus gaat die defect bij het winkelcentrum staat. Alles duurt lang nu. Frédérique zegt: “Rustig maar, Ina.”

Steffie geeft een goeie tip: kan de volgende bus de tas niet meenemen?

De centrale wil daar niets van weten: mevrouw haalt de tas zelf op en anders ligt hij bij Gevonden Voorwerpen.

De aardige chauffeur wil nog meer uitleggen maar het helpt niet … ik vlieg naar de taxi’s. Frédérique rent achter mij aan: “Zal ik meegaan?” Oooo GRAAG … ze geeft haar dochter haar paspoort met de boodschap: check jij vast mijn koffer in en als we niet op tijd zijn, ga jij lekker met de groep mee … de chauffeur begrijpt wat de bedoeling is: RACEN!

Hij neemt contact op met het vliegveld: hoe laat gaat de gat dicht van de vlucht naar Portugal?»

Frédérique belt met Steffie, die niet alleen verder reizen wil zonder mamma … ik word steeds banger. Paniek klotst in m’n oren!

En dan zien we de bus.

De taxi wordt ervoor gezet. Ik vlieg eruit, omhels de chauffeur!

De taxi vliegt terug. Op tijd bij het vliegveld!

We rennen eruit, €50 lichter, maar de tas is er!!!

Bedankt Frederique. Bedankt schildergroep.

Portugal, here we come!

 

Het begin van de schildercursus op de 13e

Ze worden zelfs lachend wakker, denk ik, terwijl ik de bladeren van de nespereira opveeg, en ik het geluid van achter de hotelkamers hoor. Hoe bijzonder is dat!

Gistermiddag kwam Wil, de docente van de schildercursus, de keuken binnenlopen met: “Nu krijgen we allemaal de slappe lach” – wat ik een goed teken vond

Net als dat ik het een goed teken vond dat ze de keuken binnenliepen om melk uit de koelkast te pakken, koffie te zetten of thee, en een sinaasappel (“Zo lekker, dat smaakt echt heel anders dan in Nederland!”) mee te pikken.

En wie zijn “ze” dan wel?

blog_schildercursus

De dames van de schildercursus, die verleden jaar in de zomervakantie spontaan ontstaan is, en die nu werkelijkheid wordt. Wil was hier verleden jaar op vakantie met haar dochter en kleinzoons, en vond het een inspirerende omgeving voor een cursus op lokatie.

Wil geeft al haar hele leven lang schildercursussen, 73 jaar oud en nog lang niet van plan om ermee te stoppen! Samen met haar maat Louise zijn ze een onverslaanbaar team.

Gisteravond deed ik wat ik het liefst doe aan het eind van de dag: na het douchen even zitten lezen met m’n avondsigaretje erbij. Schuin onder mij zat de hele groep aan de grote tafel te kletsen. Dat klonk heel gezellig. Er werd veel gelachen.

Ik zat te genieten op mijn stille plekje boven, met het idee dat deze schildercursus een succes aan het worden is

Ik kan er niets van verstaan, maar je hoort het geanimeerde gepraat. Eéntje was er iets aan het vertellen, en dat was blijkbaar hilarisch want het gelach barstte steeds los op diverse toonhoogten. Lachen is besmettelijk. Ik zat als een gek te grijnzen in mijn eentje.

De dames van de schildercursus doen niet alleen lachen, er wordt ook gewerkt!

blog_schildercursus

Gistermiddag zaten overal mensen met een tekenbloc op schoot. Er worden veel bloemen geschilderd, want die zijn er nu veel. In het voorjaar is het hier een feest wat dat betreft. Vinden de vlinders en de bijen ook.

Ik laat alles staan als ik zie dat vlinders en bijen ze lekker vinden. Maaien doen we later wel weer, als alles droger wordt. Bovendien heb ik daar nu toch geen tijd voor, want er moet gekookt worden voor 11 mensen!

En dat terwijl het allemaal niet zo voorspoedig begon, op de 13e …

De bus naar het vliegveld kreeg pech, ze moesten overstappen in een andere bus. “Gauwgauw, we halen het vliegtuig straks niet!” Iemand liet van de zenuwen haar tas met alles erin in de kapotte bus staan, en moest ‘m met gillende sirenes gaan ophalen, terwijl de anderen stonden te trappelen van ongeduld omdat de gate zo dicht zou gaan. (lees hier het verslagje van de direct-betrokkenen)

Het ging, maar ‘t was op het nippertje

Twee-en-een-half uur om bij te komen en grappen te maken over al die stress, maar in Portugal deed de 13e zich nog steeds gelden. De trein had vertraging; er was iemand voor gesprongen.

Dat is natuurlijk heel naar – laten we er maar respectvol het zwijgen toe doen – maar wel weer meer vertraging.

Eindelijk in Alfarelos, het eindstation, stond er maar 1 taxi. Met handen en voeten lukte het wel om duidelijk te maken dat de groep naar Termas-da-Azenha moest

Helaas konden er maar 5 + bagage mee

Ik had inmiddels het een en ander wel via de app meegekregen, en was weer ‘s een keer blij met mijn hooikist, waar het diner heerlijk warm in stond te blijven. Een curry wordt niet slechter van een uurtje langer staan, dus dat was geen punt. Het was lekker weer, 32º – ook al geen probleem.

Ik vroeg aan de taxichauffeur of hij geen collega’s kon ronselen, en toen kwam de aap uit de mouw. “Het is de 13e” zei hij hoofdschuddend (ja, dat wisten wij allemaal ook al wel!), “al mijn collega’s zijn in Fátima.” Ah! Daar viel mijn kwartje, eindelijk! Tuurlijk! 13 mei, de eerste keer dat de drie herderskindertjes van Fátima Maria hadden gezien!

blog_schildercursus

Het stikt van de mensen in Fátima op 13 mei, 13 augustus en 13 oktober

Geen ongeluksdag voor katholieken. Als je naar Fátima gaat op de 13e, worden al je zonden je vergeven. Voor ongelovigen zoals wij ligt het dan weer een pietsie anders ….

.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

In de grote zaal vind je spelletjes als pingpong, tafelvoetbal en pool; we hebben een Verkleedkamer, en buiten kun je volleyballen, jeu-de-boulen of het zwembad in springen. En nog veel meer.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Over schilderen en stress, en over een schildercursus

Als ik “schilderen” lees, schiet ik gelijk in de stress.

blog_schildercursus

Dat ligt duidelijk aan mij. Na jaren huiseigenaar te zijn en dus verantwoordelijk voor alle onderhoud, denk ik bij schilderen onmiddellijk aan bladderende ramen.

Houten ramen. Die je aldoor moet schilderen. Omdat het authentiek moet blijven

Ik weet niet waarom dat schilderen heet, eigenlijk, want dat is het allerlaatste stukje van het hele pakket. Dat pakket bestaat voornamelijk uit schrappen, schuren, de pest erin hebben dat je bent uitgeschoten met je verfschrapper en een lelijke haal hebt gemaakt, spierpijn, het vervangen van glaslatjes, en het opvegen van alle rotzooi.

Als we dan nog het afplakken van de ruitjes erbij nemen, heb ik al gegeten en gedronken. Hoe langer ik dat voor me uit kan schuiven, hoe liever het me is.

blog_schildercursus

Natuurlijk kun je ook heel anders reageren als je “schilderen” leest. Dan denk je gelijk aan ezels, ateliers met grote ramen op het noorden, penselen van echt marterhaar, vrouwen met elegante wijde lange broeken met een penseel in hun nonchalante knot gestoken, een mooi palet van heldere kleuren …

En dat is precies wat we hier gaan doen: een schildercursus! In de mooiste tijd van het jaar ook nog ‘s! 

We organiseren een schildercursus, zo eentje waarin je kleuren leert mengen, je ogen dichtknijpen op een bepaalde manier, begeleiding krijgt bij het opzetten van je werk; waarin je leert schetsen, welk papier je moet gebruiken, en waarna je met een boel kennis en een boel van je eigen werk weer naar huis gaat.

Zo’n cursus waar je helemaal blij van wordt, omdat je niet alleen een heleboel dingen leert, maar je ook in een fijne omgeving verblijft, met mooi landschapjes, zingende vogeltjes ‘s ochtends vroeg, het zonnetje op je gezicht in de pauze en met gezellige mensen om je heen.

blog_schildercursus

Ik zou het zelf zó doen, zo’n schildercursus, maar ja, ik moet koken voor de cursisten …

‘k Heb lang geleden nog wel ‘s geschilderd, en ik weet nog hoe je je erin kunt verliezen. Heerlijk!

Het is in een prachtige tijd van het jaar: 13 tot 20 mei, en als er veel belangstelling is, blijven Wil en Louise nog een week langer voor de volgende groep. De eerste is al voor twee-derde vol, en we hebben nog niet eens echt reclame gemaakt.

Dat komt natuurlijk door die twee dames. Honderd jaar ervaring met z’n tweeën

Klik ‘s even door, als je dat nog niet gedaan hebt, dan kun je er nog meer over lezen. Maar het mooiste is natuurlijk wel als je gezellig komt meedoen! (info@termas-da-azenha.com)

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, Futurenet, en op maandagochtend op LinkedIn.