Tag Archives: museum Termas-da-Azenha

Verkeer in Portugal: bumperklevers en voorranggevers

Verkeer is verkeer zou je zeggen

Ja, waar, maar het is hier toch weer net een beetje anders. En omdat je niet met je eigen auto rijdt, rij je natuurlijk nog een beetje voorzichtiger. Hopelijk helpt dit om je zeker van je zaak te voelen achter het stuur. We beginnen goed. Kijk maar:

De wegen zijn niet al te best

Zeker in de richting van Soure is het volop hobbel en bobbel. Niet al té hard rijden dus, want de vering en je schokbrekers kunnen maar zoveel hebben.

Wat veel portugezen doen (ik ook): rij in het midden van de weg, dan mis je alle kuilen en bulten aan de zijkant. Pas als je een tegenligger ziet aankomen ga je naar je eigen kant.

Brengt me op het volgende puntje:

anticiperend rijden. Autorijden gaat uiteraard over regels, maar er zijn hier in de buurt erg weinig mensen (lees: politie) die daarop letten. Het gaat er dus vooral om of je je verantwoordelijkheid neemt. Als je nog niet zoveel ervaring hebt, is het misschien wat lastiger, maar een goeie oefening.
Vooruit kijken en calculeren wat je medeweggebruikers gaan doen.

(En wat de weg gaat doen, want soms lijkt een bocht een beetje flauw, maar als je er eenmaal inzit valt dat reuze tegen!)

Dat was ooit een stuk lastiger, want vroeger kon je het meemaken dat een boertje gewoon z’n ouwe Ford met 30 kilometer onverhoeds de grote weg opreed. Zonder op of om te kijken.

Dat zul je nu niet meer zo meemaken. Die boertjes zijn uitgestorven, en hun blinkende vintage Fordjes ook. De nieuwe generatie rijdt in keurige nieuwe auto’s rond, die allemaal nog afbetaald moeten worden, dus ze kijken wel link uit om dat soort grappen uit te halen.

blog_verkeer-in-Portugal

Driving donkey, Odemira. Alentejo, Portugal.

Bumperkleven

Veel van onze buitenlandse gasten klagen over die enerverende gewoonte. En ja, ik snap het, want ik heb al twee keer eentje achterop gehad. Dat is nooit jouw schuld, maar wel vervelend vanwege alle gedoe dat je dan direct over je heen krijgt. Verzekeringspapieren invullen is niemands hobby.

De eerste keer dat het mij overkwam, was omdat ik in een reflex remde voor een hond die vlak voor mijn busje de weg op sprong. Nu is dat een zeldzaamheid, en je reageert altijd goed met je remreflex, maar de dame achter mij zat even niet op te letten.

Remde wel maar schoof door (dit puntje komt later nog terug).

Wat kun je doen tegen bumperkleven?

In principe niks. Als je het echt vervelend vindt, en je merkt dat je er nerveus van wordt, blijf dan vooral doorgaan met ademhalen, en vindt een plekje om even aan de kant te gaan. Mopperen, schelden, de pest in krijgen en zenuwachtig worden helpt je niet veel en bewolkt je leven (en dat van je passagiers) alleen maar.

Gewoon in je eigen tempo doorgaan, en vooral door blijven gaan met lachen. Laat je niet verleiden tot een machtsspelletje.

blog_verkeer-in-Portugal

Regen

Met regen wordt alles anders. We hebben hier namelijk niet van dat wonder-asfalt dat jullie in het noorden hebben. Dit asfalt wordt glad met regen of hoge luchtvochtigheid. Dat betekent dat je wat rustiger moet rijden, en vooral in de bochten je snelheidszucht moet inhouden.

Mocht je voelen dat je in een slip gaat:

rustig blijven, beetje tegensturen (niet overdrijven) en vooral niet keihard op je rem gaan staan. Dan ga je zeker in een slip. Als je voelt dat je geen controle meer hebt op je auto, ga je pompend remmen. Lijkt me een duidelijke term, maar voor de overduidelijkheid: even remmen en loslaten, en dat een aantal keren achter elkaar. Je kunt ook de handrem rustig erbij aantrekken.

Sneeuw, vorst en daarmee gepaard gaande gladheid doen we hier niet aan.

Boem is ho

Wel: zon in je ogen! In de zomer zul je daar niet zoveel last van hebben, want dan staat-ie lekker hoog, maar verder kan-ie behoorlijk hinderlijk zijn, die zon. Een goeie zonnebril en je zonnescherm omlaag helpt uiteraard, maar soms ga je – ik zeg maar wat – met de opkomende zon naar de bakker. Of je gaat de zon in de zee zien zakken. In beide gevallen zie je geen donder meer.

Rij dan vooral niet te hard én in het midden van de weg, want dan weet je pas dat er eventuele fietsers en wandelaars op de weg zijn als je boem voelt en hoort.

 

Wat portugezen niet / wel doen in het verkeer

‘k Heb het zelden meegemaakt dat mensen hun knipperlicht gebruiken op een rotonde. Knipperlichten worden steeds minder vaak gebruikt. Heel irritant als je staat te wachten of inhoudt, omdat je zo lekker anticiperend aan het rijden bent maar misgegokt hebt.

Er wordt hard gereden. Laat je niet verleiden om daaraan mee te doen als je je rijbewijs nog niet zolang hebt. Hard rijden is best een kunst. Die niet iedereen verstaat ….

Als er iemand ook maar naar een zebrapad kíjkt, stop je. Dat is gebruikelijk, en het wordt als ongelooflijk onbeschoft gezien als je doorrijdt. Mocht je het écht te laat gezien hebben, maak dan een verontschuldigend gebaar.

Portugezen zijn namelijk best beleefd, en ook in het verkeer. Dat wilden we graag zo houden, want de botheid waarmee er in het noorden gereden wordt is niet iets wat je moet willen.

Er wordt voorrang gegeven. Laat ‘s iemand voorgaan, en lach erbij. Je voelt je er zoveel beter door!

Velocidade controlada

Op veel plekken kom je tegenwoordig die borden tegen, in combinatie met een reeks stoplichten. Als je harder gaat dan 50, gaat het stoplicht op rood. Je weet nooit of er een camera aan vasthangt, dus jammer dan.

Op de weg naar Coimbra zul je die een paar keer tegenkomen.

Het wordt vergoed door het feit dat je in Coimbra zelf alle stoplichten voorzien zult zien van een teller. Hartstikke handig. Zo kun je effen chillen, want het duurt toch nog 68 seconden voor je weer groen hebt.

blog_verkeer-in-Portugal

Smart rijden

Ongetwijfeld een overbodig kopje. Je foon ligt lekker in z’n hoekje, en alle chatberichten zie je straks bij aankomst wel.

Ik hoop dat het je een beetje helpt om zelfverzekerd en voorbereid achter het stuur van je (huur) auto te kruipen! Zegen op je pad!

 

‘k Heb al ‘s een stukje over verkeer geschreven in een nostalgische serie over hoe-dat-allemaal-ging met onze emigratie: https://www.portugalportal.nl/het-verkeer-in-portugal

Mocht je het leuk vinden om de hele serie te lezen, er popt een bestel-ezeltje op op diverse pagina’s van deze site.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Joggende vrijwilligers en andere aangename dingen

Wist je dat ik bijna gearresteerd was wegens lastig vallen?” vraagt Paul met een guitige blik in zijn ogen. “O??” deins ik bijna achteruit, “moet ik me nu zorgen gaan maken, m’n deur ‘s nachts op slot doen?”

blog_joggende-vrijwilligers-en-andere-aangename-dingen

Hij wuift mijn opmerking weg, duidelijk zin hebbend in het verhaal:

“Het was toen ik in Nijmegen woonde, en daar elke dag hardliep. Ik stopte dan mijn jas enzo in een holletje in het park, en dan ging ik op pad. En daarna haalde ik mijn jas weer uit dat holletje, en zo was alles heel makkelijk.”

Ik moet al lachen omdat ik het hem zó zie doen. En het is ook logisch.

Waarom zou je sjouwen met een jas als je gaat joggen?

Waarom zou je ‘m niet in een holletje verstoppen omdat je ‘m daarna toch weer nodig hebt als je daarna gewoon lopend naar huis gaat?

Er komt nog meer: “Maahaar! Op een mooie dag zat er ineens een groepje vrouwen vlakbij mijn holletje. Dus toen ik kwam aangehold, schrokken ze al – daar kon ik niks aan doen hoor, ik had het gewoon even niet door – en begonnen ze ….” en nu kijkt hij echt schalks: “… als kippen door mekaar te tokken.”

Even tussen haakjes, Paul is een echte heer. Zo eentje die ze tegenwoordig niet meer maken. Zo eentje die altijd de deur voor je open zal houden, je geduldig te woord zal staan ook al kom je met de raarste dingen, en nooit zijn middelvinger zal opsteken in het verkeer.

Heel ouderwets, met een goede opvoeding.

Dat wou ik er even ingooien, dat er geen luchtje aan dat holletje zat. Alleen gewoon een jas

Want ja, een heer holt nu eenmaal alleen in het park. Niet zomaar door de straten. Dat is raar. Dat doe je niet.

“Wat doe je hier?! Wat moet je in dat holletje?!” Paul gaat ondertussen gewoon door met zijn verhaal, “ze waren aan het schreeuwen en wijzen, en ik kwam alleen maar even mijn jas halen. Ze zaten gewoon in de weg, meer niet.” Dit verhaal is doortrokken van amusement, maar ook van verontwaardiging. Nog steeds.

“Ze hebben de politie gebeld, kun je nagaan! Ik kreeg een waarschuwing. Ik snapte het nog steeds niet helemaal. Wat schuilt er nu voor kwaad in een man die zijn jas in een holletje in het park verstopt? En dan gaat joggen?”

Het is inmiddels de vierde keer dat joggende vrijwilliger Paul hier is

blog_jogging-vrijwilligers-en-andere-aangename-dingenn-andere-

De eerste keer kwam hij als vrijwilliger, en heeft geweldig werk gedaan aan het OlifantHuis. We kennen mekaar inmiddels wel. Ik weet dat die onschuldige blauwe ogen echt onschuldig zijn, en dat dit een kwestie is van heus en alleen maar een handige verstopplek voor een handig ding dat je straks weer nodig hebt, en nu even niet.

Een zogenaamd cunning plan

Ik moet geweldig hard lachen om dit verhaal. Ik zie het helemaal voor me: een groepje wantrouwige vrouwen die het slechtste denken van een allenige man die een beetje raar staat te schutteren, nét iets te dichtbij.

Ongemakkelijk voor iedereen, terwijl het helemaal niet nodig zou zijn als je van de welwillendheid van je medemens uitgaat. Maar wel weer een leuk verhaal achteraf. Ik heb buikpijn van het lachen over deze idiote situatie.

Zou dat dan het effect zijn van “het nieuws kijken”? Dat je overal iets achter zoekt, omdat je altijd de rotte-appel-verhalen hoort?

Wat vinden jullie? Ik ben benieuwd!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Forensische studenten in the house!

“Forensisch” is een beetje een mysterieus woord voor mij. Waarschijnlijk komt dat omdat het stikt van de forensische teams zodra er een misdaad op te lossen valt … in de thrillers die ik van tijd tot tijd graag mag lezen.

Forensische studies is een breed begrip. Gelukkig. Het mysterie geeft zich niet snel prijs

Waarom zou ik bang zijn om dit mysterie te ontrafelen? Wel, we hebben een groepje stagiaires in huis, die drie maanden lang van allerlei dingen aan het ontdekken zijn om dingen te weten te komen. Tenslotte zijn het toekomstige wetenschappers. Die moeten dingen weten.

Forensische stagiaires op onderzoek

blog_forensische-studenten-in-the-house

Deze studenten zijn nu al bijna twee maanden hier. Ze zijn al over de helft van hun stage, die in totaal drie maanden duurt. Het is tamelijk intensief, lijkt me, niet alleen vanwege je studie en opdrachten, maar ook het samenzijn. Je woont drie maanden lang met mensen die je voorheen niet of nauwelijks kende.

De stagebegeleider leek het een goed idee als er op de stageplek een nederlandse-maar-portugees-sprekende eigenaar was 

Niet zo gek gedacht. Portugees is toch een heel ingewikkelde taal om te leren, en tenzij je een dikke talenknobbel hebt, gaat dat niet lukken in 3 maanden. Vooral omdat je ook nog van allerlei andere dingen te doen hebt natuurlijk.

Ik vermoed dat forensische studies niet direct een talenknobbel vereisen maar meer een bèta-brein

Nu is dit groepje wel van zessen klaar, en heeft niet onder een steen geleefd, dus ze redden zich wel. Ze schrijven zelf ook elke week een blogje vanuit hun persoonlijke invalshoek, waarin o.a. beschreven wordt hoe een bezoekje aan de pastelaria verloopt, een interview met de brandweer en een uitstap naar Coimbra. Ze redden zich wel.

blog_forensische-studenten-in-the-house

Ik heb hun blogs met enige terughoudendheid gelezen, want ik wil zo graag het mysterie behouden dat voor mij in het woord “forensisch” zit. Ik ben geen wetenschapper, zoals zij, ik ben meer een dromer. Als je niet weet wat iets betekent, kun je er zo fijn over fantaseren.

Ik kan je de blogjes (en de rest) van harte aanbevelen!

Ze zijn amusant, leuk geschreven, en geven een goed beeld van hoe het leven van een forensische stagiair in het buitenland is. Je wordt er wel wat wijzer van, van die blogjes, maar het mysterie is in stand gebleven. Heel fijn. Wat ik nu meer weet als voorheen, is dat insecten op hun tellen moeten passen, want zodra er een kever of een tor geheel onschuldig hun huisje binnen zou wandelen, wordt hij direct in een pot gestopt.

Wat ik nog ‘s zal vragen, is of dat een zogenaamde stikpot is of niet, want dat zou ik wel weer sneu vinden voor zo’n prachtige neushoorntor bijvoorbeeld …

blog_forensische-studenten-in-the-house

Ik mag gewoon blijven doordromen. En zij komen van alles te weten.

Mooier kun je het niet hebben!

blog_forensische-studenten-in-the-house

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Tai Chi Chuan is in Portugal geland!

Als ik kok zou zijn, zou ik waarschijnlijk de dunste kok ter wereld zijn.

Na een hele week koken, zit ik vol met etensluchtjes. ‘s Ochtends na het ontbijt begint het al, want de groep wil graag warm lunchen. Naar goed portugees voorbeeld.

We schrijven vrijdag, de laatste dag van de (nederlandse) Tai Chi groep

De groep komt hier een intensieve training doen. Ver van de bewoonde wereld, geen kans om te ontsnappen! Bootcamp Tai Chi.

Het begint al voor het ontbijt met een sessie buiten op het Sprookjesterras of op het veldje ervoor. Het beoefenen van Tai Chi luistert heel nauw, alle bewegingen zijn helemaal uitgedokterd. En dan je concentratie en je evenwicht nog … je kan er jaren over doen om alles te leren.

Vandaar een intensieve trainingsweek.

De docenten hebben een speciaal pak aan. Chique hoor!

blog_tai-chi-chuan-is-in-Portugal-geland

Er zou veel buiten getraind worden. Geen punt, want we hebben 1 hectare tot onze beschikking. Het kampeerveld, het veldje achter het zwembad en het Sprookjesterras worden al snel de favorieten. Ze hebben alleen niet zoveel geluk met het weer. Zondag gaat het nog wel, maar maandag begint het te regenen.

Nu regent het nooit dagen achter elkaar in Portugal, dus dat scheelt wel, maar het gras is wel nat natuurlijk. Gelukkig is het warm voor de tijd van het jaar. 21º gaat prima.

Wij zouden voor hen koken in die week

Nu ben ik een redelijk instabiele kok. Als ik in de kookstand sta, zoals ‘s zomers, gaat het prima, vanzelf, gooi ik precies de juiste kruiden in de juiste hoeveelheid bij heerlijk geurende gerechten. Maar nu stond ik eigenlijk in de mozaiekstand, en interesseert eten me niet zoveel.

Lastige situatie, maar gelukkig is er ervaring genoeg in huis om desondanks toch een lekkere maaltijd op tafel te zetten. En gaandeweg de week vordert, krijgen we een soort routine, Broes en ik. Het enige dat ik nog steeds wel lastig vind, is beginnen met – bijvoorbeeld – beginnen met bouillon te trekken om 9 uur ‘s ochtends. Dan ruikt je hele keuken naar een winterse zondagmiddag, terwijl het nog zomers is en dinsdagochtend vroeg.

Je biologische klok raakt er gewoon van in de war!

Normaal gesproken eet ik yoghurt met fruit en muesli voor de lunch, maar nu willen mijn receptoren niet meer meedoen. Die hebben zoiets van: já, doei, dat past niet bij elkaar hoor, nasi-goreng-geur en kouwe kiwi. En ‘s avonds zit ik al zo vol van alle etensluchtjes dat ik helemaal geen honger meer heb. Vandaar: ik zou de dunste kok ter wereld zijn.

Woensdag gingen ze op excursie naar Coimbra

Een korte trainingssessie in de ochtend, een vroege lunch, en dan met het boemeltje naar Coimbra.

blog_Tai-Chi-Chuan-is-in-Portugal-geland

Ze zouden een sessie doen in de Jardim Botânico – een mooi plekje in het centrum. Ik had geadviseerd om te dineren in “A Cozinha da Maria”, in een van de charmante steegjes vlakbij het station, en dat advies was opgevolgd. Enthousiaste berichten de volgende dag! “A Cozinha da Maria” is echt de moeite waard!

We mochten er eerst niet in”, vertelt Matthea, “maar toen ik stiekem door het raampje keek, zag ik ze in hun ondergoed. Ze waren zich aan het verkleden in hun werkkleding.” We lachen samen, gecharmeerd door zo’n lieve scène.

Maar gelukkig vonden ze het ook weer niet erg dat Broes en ik de scepter zwaaiden in onze keuken …. “A Cozinha das Termas” is blijkbaar ook niet zo slecht!

blog_Tai-Chi-Chuan-is-in-Portugal-geland

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

Portugese natuur, deel 1: chichorei

Het overkomt me niet vaak dat ik op vrijdag denk: “Poeh, waar moet het blogje nóú weer over gaan?” – maar dat is deze week dus wel het geval. Meestal dient het onderwerp zich vanzelf wel aan. Kwestie van het opschrijven. Deze keer kwam ik er niet uit. Alles blank.

Misschien is het omdat het deze week nogal veel tegelijk is. Zou goed kunnen!

Net terug uit Nederland (voor een vierdaags bezoekje aan mijn oudste, en aan de rest van de familie), kon ik al direct m’n harnas aantrekken en de motormaaier op m’n rug hangen. We zijn bezig met de voorbereidingen voor de aanstaande Tai Chi week. Een groep uit Delft die in diverse formaties binnen, buiten, op het kampeerterrein en in Choupal (Coimbra – daarover later meer) gaat trainen.

Prachtplan, maar vooral het veld achter het zwembad staat vol met chichorei

Chichorei groeit hier spontaan. Overal waar je maar wilt, en ook waar je het niet wilt. Op het kampeerterrein wordt natuurlijk altijd gemaaid, dus daar hebben ze geen kans. Maar achter het zwembad komt eigenlijk niemand, dus daar laat ik ze maar staan.

Waarom? Chichorei heeft een hele mooie kleur bloem, en vlinders zijn er dol op

Verder is het een irritante rotplant. Ze zijn niet uit te roeien, en je breekt je benen over hun stengels, want ze groeien vaak laag over de grond. Toen de ezels nog leefden, liepen zij er ook met een boog omheen. Geen denken aan dat ze dat zouden eten! Ze hebben natuurlijk de reputatie dat je er koffie van kunt zetten, maar ik maak me sterk dat dat een niettedrinken bocht is. Dat je dat echt alleen maar doet als je niet anders kunt.

Maar die kleur blauw … die is prachtig. Zulke schitterende kleuren vind je eigenlijk alleen maar in de natuur. Nu heb ik natuurlijk alles al platgemaaid, en toen pas het idee gekregen om hier een blogje over te schrijven, maar hier heb je een indruk:

blog_portugese-natuur-deel-1-chichorei

Het leek me een goed idee om alles helemaal aan flinters te maaien, want ik weet zeker niet alles van Tai Chi, maar ik meen me te herinneren dat je met langzame bewegingen met je voeten over de grond schuift, dus ik zag het al helemaal gebeuren. Elke keer weer een gesmoorde kreet, en daar gaat weer iemand plat op z’n gezicht … fnuikend voor de concentratie!

Wat dat betreft zitten ze in Choupal gelijk goed

Daar vind je enorme oude bomen, dito struiken (goedgoed, niet zó oud) en mooi aangeharkte pleinen van heel fijn en licht gravel. De botanische tuin van Coimbra staat op het to-do-lijstje van elke toerist, maar ik vind Choupal veel leuker.

blog_portugese-natuur-deel-1-chichorei

Het ligt vlak naast de rivier (de Mondego) waar je kinderen in kunnen spelen met alle stenen die daar liggen. Het is lekker rustig. Er komen eigenlijk alleen portugezen. Er zijn picknickbanken – en als je je eigen wifi meeneemt, zou je daar een heerlijk werkplekje kunnen hebben ook nog.

Pronto! Klaar met de reclame voor Choupal!

En klaar met de voorbereidingen! Morgenochtend nog even de terrasjes aanvegen (laatstemomentklusje) en dan mag het los!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Portugese cultuur, deel 1: het rolluik

We rijden door kleine dorpjes, allemaal bekend terrein. De weg naar Coimbra is al zó vaak gereden, maar niet zo vaak ‘s nachts. Tussen de kleine dorpjes door is het pikdonker. De maansikkel is heel klein, die geeft amper licht.

Alle huizen zijn donker. Alle rolluiken dicht

Da’s niet veel anders dan overdag, dan zijn alle rolluiken ook vaak dicht. Soms zie je weleens een huis met een open rolluik, dat wil zeggen: een spleet van een centimeter of 30 hooguit, zodat er toch wat licht binnenkomt.

Ik heb de ins en outs van het verschijnsel “rolluik” nog steeds niet opgepikt

‘k Ben weleens met een collega overdag naar zijn huis gemoeten om iets op te halen. “We komen er bijna langs, ‘t is maar een kleine omweg, dan kun je even kijken hoe ik woon!” Het was kasteelachtig in zijn huis – in het halfduister kon je nog de enorme open haard zien met twee grote leunstoelen ervoor. De rest was in geheimzinnige schaduwen gehuld, want alle rolluiken waren uiteraard dicht. “Joh, wat woon je leuk!”

Rolluiken, ongelooflijk populair in Portugal. Waarom heb je ze en wat doe je ermee?

blog_portugese-cultuur-deel-1-het-rolluik

Het hele concept is mij volkomen vreemd. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit in een huis zou wonen met rolluiken. Ik zou me ongelooflijk opgesloten voelen, want je krijgt die krengen niet zomaar open.

Een oude vriendin (letterlijk oud) woonde in een huis met rolluiken. Ze kwam op het laatst eigenlijk bijna niet meer op de bovenverdieping, dus die bleef zo goed als altijd afgesloten. Ik blijf het raar vinden om vanuit een stralende dag met oog-dichtknijpende zon naar binnen te stappen in een schemerwereld waar vanuit het niets van alles kan gebeuren.

Wij zaten altijd in haar keuken te kletsen, maar op een dag moest ze iets van boven hebben. Of ik even wilde meegaan. Maar natuurlijk, zeg maar wat ik doen moet.

Boven werd ik getroffen door dezelfde sfeer die dichte rolluiken blijkbaar bij zich hebben

Dat vleugje geheimzinnigheid, dat tikkeltje enerverende halfduister, het vermoeden van verbazingwekkende ontdekkingen – ik heb niet het idee dat er hier een thriller gaat beginnen, maar meer dat er zo een psychologische ontwikkeling van de hoofdpersonen van dit verhaal begint.

En die begon inderdaad ook, want er kwam van alles boven water wat herinneringen naar boven sleurde. Van de oude vriendin natuurlijk. Die rolluiken hebben ervoor gezorgd, dat er mooie verhalen naar buiten kwamen die middag.

In het Casa Principal van Termas-da-Azenha, waar wij onze geschiedenis in ons kleine dorpje begonnen, hadden we houten luiken. Aan de binnenkant. Dat geeft een heel andere sfeer. Je sluit actief de buitenwereld buiten. In geval van regen en storm is dat heel prettig.

Als het volle maan is, kun je ze open laten, en voordat je in slaap valt van het zachte licht genieten

Dichte houten luiken geven niet zo’n geheimzinnige sfeer. Misschien omdat je weet dat je ze zo open kunt maken. En dat is met die gemene banden van rolluiken wel anders.

Alle rolluiken waren potdicht bij alle huizen waar we langs reden vannacht. Ik ben er inmiddels aan gewend, maar er komt altijd weer de vraag van de vakantiegangers die dit verschijnsel ook niet in hun systeem hebben zitten: “Zijn die huizen wel bewoond?” Want ook overdag blijven ze dicht. En in het weekend ook. Ze gaan eigenlijk gewoon nooit open.

Die vakantiegangers komen net als ik uit een land, waar mensen in vissenkommen wonen – altijd alles open. Als de zon gaat schijnen: alles open. ‘s Avonds iedereen in de huiskamer met alle lichten aan: gordijnen en alles open.

Dat deed ik hier in het begin ook. Maar daar ben je heel rap vanaf! Als de zon gaat schijnen: alles dicht, en naar binnen. Bij regen uiteraard idem.

Lunchen met z’n allen: binnen. TL aan, tv aan, luiken dicht

Elke cultuur heeft weer z’n eigen merkwaardigheden. Het verschijnsel Rolluik is net zo Portugees als bacalhau eten. Voor beide geldt: je moet er eerst iets meer van weten!

blog_portugese-cultuur-deel-1-het-rolluik

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Lekker boek: Portugal! Portugal! Portugal!

Altijd even lezen. ‘s Avonds voor het naar bed gaan, even de zinnen verzetten. ‘s Ochtends op het gemakkie met een bakkie. Ik lees van alles, als het maar boeit.

blog_lekker-boek-Portugal-Portugal-Portugal

Het laatste boek boeide vanaf pagina 1. Hoe kan het ook anders met zo’n titel: Portugal! Portugal! Portugal!

Tijdens mijn laatste bezoekje aan Coimbra kreeg ik het van vriendin Anja te leen. Wij wisselen altijd boeken uit. Ik had al ‘s wat van Lieke Noorman gelezen, en dat was goed bevallen.

Deze begint ook weer veelbelovend:

“Portugal 2019. De ideale vakantiebestemming: strand, bergen en levendige steden. Een modern Europees land met snelwegen en wifi. Maar wie even graaft vindt onder de oppervlakte de spannende verhalen. Over wat binnen een mensenleven kan veranderen. Over de strijd van toen, die soms opspeelt in de betrekkelijke rust van nu.

Manu, Ana Paula en Andreia zijn nog steeds in mijn leven, drie zestigjarige Portugesen die de recente geschiedenis van hun land in zich mee dragen. Met hen, maar vooral op eigen houtje, maak ik een tijdreis door hun land, om steeds weer uit te komen bij het Portugal van nu. De verhalen over vroeger, mijn herinneringen en het hedendaagse Portugal, ze lopen in elkaar over in een boek vol nostalgie en levenslust. Portugal is het ideale land voor wie houdt van weemoedig zwijmelen, maar barst ook van de vitaliteit.”

Dat is nog maar bladzijde 9. Van dit boek ga ik ongetwijfeld genieten, als verportugeeste nederlander

blog_lekker-boek-Portugal-Portugal-Portugal

Wij hangen er een beetje tussenin. We zijn geen nederlanders meer, maar we zijn ook geen portugezen geworden. Het is een mix van alletwee – en ik vind dat wel het voordeel geven dat je daardoor een beetje buitenstaander bent in beide culturen.

.

.

Dan zie je meer dan dat je er middenin zit. “Middenin” is dan Nederland of Portugal

We zitten nu eigenlijk in 3 culturen, want hier in de Termas is een beetje een eigen cultuur ontstaan. Gemaakt uit de mix Portugal en Nederland, maar met invloeden uit alle hoeken van de wereld. De vrijwilligers hebben daar flink aan bijgedragen; tot aan Nieuw-Zeeland aan toe kwamen er mensen meehelpen met de opbouw van dit historische oord. En ook de gasten natuurlijk. Half Europa komt een nachtje slapen.

Veel geleerd van de portugezen. Eén van die dingen is een onbekommerde hartelijkheid

Ik moest 20 jaar geleden wel erg wennen aan dat een oud vrouwtje net zo makkelijk je hand pakte en je twee klapzoenen op je wangen gaf terwijl je haar alleen maar om de weg naar Café Xis had gevraagd. Mannen zullen je niet snel zo lichamelijk benaderen – dat is voornamelijk aan oudere vrouwen voorbehouden. Maar die zijn er zeker niet zo afgemeten in als nederlanders – die elkaar amper aanraken!

Glimlachen naar mekaar in het verkeer, voorrang geven, geduldig wachten in de rij in de supermarkt (geen gemopper te horen!), zelfs aangeven dat jij als eerste aan de beurt was in plaats van voor te dringen. Kinderen die mee gaan naar het restaurant, en om 11 uur ‘s avonds lekker zitten te smullen. Hele families die zitten te picknicken op één van de vele picknickplekjes – met toiletten, stromend water en vaste barbecues.

De hele samenleving leeft samen, lijkt het, in Portugal

Tijdens een onverwacht bezoekje van een fotografe afgelopen week, vroeg ze ineens: “Heb je er nooit spijt van gehad?” Ze vroeg naar waarom we indertijd naar Portugal zijn verhuisd. “Wat is het verhaal erachter?”

Nee, nooit spijt van gehad. ‘t Is niet altijd even makkelijk geweest, maar ach, zo zit het leven nu eenmaal in elkaar.

Non, je ne regrette rien.

Nog steeds heel blij met Termas-da-Azenha! Termas-da-Azenha! Termas-da-Azenha!

blog_lekker-boek-Portugal-Portugal-Portugal

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Een fee als inspiratie voor een nieuw mozaiek

Sommige gasten hebben het zo goed naar hun zin, dat ik spontaan dingen ga roepen als: “O, and I love you for it!”  Dat was het antwoord op: “We couldn’t get ourselves to go. So we stayed.”  En die opmerking kwam dan weer omdat ik door de grote zaal liep, en hen aan “hun” tafeltje zag zitten. Daar zaten ze al een week.

Niet fulltime natuurlijk.

Ze zaten ook bij het zwembad. En ze gingen ook passagieren. En ze deden een workshop mozaiek

blog_een-fee-als-inspiratie-voor-een-nieuw-mozaiek

Zo mag ik het graag zien. Stralende gasten in de stralende zon.

Het was een gezellig sfeertje zo ‘s avonds in de grote zaal

Dit stel zat aan “hun” tafeltje, een familie was aan het pingpongen, een andere familie een spelletje aan het doen aan de eettafeltjes aan de andere kant van de zaal, en een man stond een boek uit te zoeken bij de boekentoren.

Ondertussen liep ik de dingen te doen die ik moet doen. Wassen, de zwembaden een beetje proper houden, (belgisch) bier bijvullen in de barkoelkast, de mail beantwoorden – van die dingen die elke vakantiehuisjesverhuurder annex B&B-houder moet doen.

En ondertussen wenste ik vurig dat de gast die zo op een fee leek, ook écht een fee zou zijn, en mijn wens in vervulling zou doen gaan. Mijn wens was dat al het tot nu toe gemaakte mozaiek op de gevel van het badhuis perfect gevoegd zou zijn.

blog_een-fee-als-inspiratie-voor-een-nieuw-mozaiek

Voegen is het minst leuke van mozaieken, je bent er altijd veel langer mee bezig dan je denkt – ook al denk je vantevoren al dat je er veel langer mee bezig bent dan je denkt, dan is het nóg langer.

Je begrijpt het: niet mijn favoriet.

Het resultaat van het voegen daarentegen is geweldig. Het allerlaatste stadium is schoonmaken, maar dat is meestal een fluitje van een cent. Hoewel het regelmatig “vergeten” wordt, want na een paar uur voegen heb je pijn in spieren waarvan je niet eens wist dat je ze had, en heb je van die warme-bad-rimpels in je sophand. Heb je niet veel behoefte meer om nóg een keer over die muur heen te vegen met een schone droge doek.

Ik heb het nu natuurlijk over een flinke muur. Niet over een kunstwerkje dat je tijdens een mozaiekworkshop maakt om mee naar huis te nemen

Mijn andere wens was (want je mag toch altijd 3 wensen doen, als je een fee tegenkomt?) om te beginnen met de Draak. Dat stukje muur waar ik een paar weken geleden nog een probleem mee had, maar waar inmiddels een prachtidee voor uit de lucht gevallen was.

Ik liep te popelen.

Eindelijk had ik een zondagmiddag, en daarna nog een dinsdagochtend, en om het helemaal af te maken nog een woensdagavond. Daar was-ie dan!

blog_een-fee-als-inspiratie-voor-een-nieuw-mozaiek

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Portugezen zorgen goed voor hun kinderen

‘t Is goed geregeld hier, met zwangerschapsverloven enzo. Daar kunnen bijna alle andere europese landen nog een puntje aan zuigen! Moeder mocht met 4 maanden al ophouden met werken, vader krijgt een maand voor de uitgerekende datum vrij.

Hoezo?, vraag je? Ik ben niet direct geinteresseerd in zwangerschapsverlof … en zeker niet in Portugal

‘k Heb een nieuwtje. Ik ben een héél klein beetje oma geworden!

Hoe dat zit?

Nou, het begon zo:

blog_portugezen-zorgen-goed-voor-hun-kinderen

Dit is zich aan het ontwikkelen als een vriendschap voor het leven

Mijn jongste en João Pedro werden vriendjes in de eerste klas van het schooltje, hier in Pedrógão. Het schooltje was 1 klaslokaal rijk, 8 kinderen, en 1 juf voor 4 klassen. Dat was niet abnormaal voor de buitengebieden in Portugal.

Tot ongeveer 10 jaar geleden werden al die schooltjes open gehouden. Het criterium was minimaal 3 leerlingen. Deze sloeg zijn poorten dicht toen JP en Broes de vierde klas afgerond hadden, en gingen verhuizen naar de middelbare.

JP ging naar Louriçal, Broes naar Paião. Maar ze speelden nog steeds regelmatig

blog_portugezen-zorgen-goed-voor-hun-kinderen

In Paião voegden Hugo en Adam zich bij het vriendengroepje. Oudste zoon Fausto zat natuurlijk sowieso al aan de grote tafel in de receptie (in het afgescheiden hangjongeren-gedeelte), waar ze regelmatig met z’n vijven zaten te kletsen, grappen, gamen en orders schreeuwen (hoort bij gamen: “Kill! Kill!” “Ga! Ik ben vlak achter je!” – en het spel dat teruggromt: “So here we fight!”)

Spelen doen ze nog steeds, ook al zijn ze nu dan volwassen. Nu heet het gamen

Het groepje is een beetje uit elkaar gevallen. Adam zit in Ierland, Fausto in Nederland, maar Broes en Hugo wonen nog steeds in Termas-da-Azenha. João Pedro heeft hier ook jarenlang gewoond, dus het voelt een beetje als een zoon.

blog_portugezen-zorgen-goed-voor-hun-kinderen

Een jaar of 3 geleden kwam hij z’n grote liefde tegen, en ging met haar samenwonen. En nu hebben ze dan net hun eerste kind gekregen. Een babyjongetje. Vóór je het weet, zitten ze weer met z’n vijven aan tafel te gamen, want de “volwassen” jongens zijn daar niet mee opgehouden. JP komt regelmatig langs, en dan gaat het er weer van langs!

Nog even, en hij neemt z’n zoon mee!

blog_portugezen-zorgen-goed-voor-hun-kinderen

En toen was het dan zover. Daar is-ie dan, wereldburger nummer zoveel.

Schattig toch, zo’n babietje?

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

De Moeder van het water en herverkaveling

blog_de-Moeder-van-het-water-en-herverkaveling .

 

De ingenieur wenkt ons om binnen te komen. Dat valt alvast weer mee, dat gaat gesmeerder dan wij dachten. “Wij” is in dit geval buurman Josué en ik, op pad om een misverstand over de komende herverkaveling op te helderen.

Buurman Josué was al eerder langs, nogal opgewonden en bezorgd over de recente ontwikkelingen.

De Moeder van het water zit in de problemen! En daar is hij behoorlijk bezorgd over.

De hele vallei wordt verkaveld. Die herverkaveling is onderwerp van gesprek in veel families in de buurt, want het is ieders levensonderhoud

Dat was niet zo’n gek idee, want in de loop der eeuwen is de vallei een quilt geworden van kleine stukjes akker, voor ieder van de erfgenamen één. Er werd hier ‘s een stukje verkocht, daar ‘s een sloot veranderd omdat waterwegen nu eenmaal ondoorgrondelijk zijn.

blog_de-Moeder-van-het-water-en-herverkaveling

 

Dat had tot gevolg dat de eigenaar van een stuk land aan de éne kant van de vallei woont, en elke keer met z’n tractor naar de andere kant moet. En aangezien de vallei veel eigenaren kent, zou herverkaveling de enige oplossing zijn

Want het ging natuurlijk niet om één eigenaar. Het is een grote vallei, en iedereen heeft z’n deel. Er werden vergaderingen aangekondigd, waarvoor alle eigenaren werden uitgenodigd, om iedereen voor te lichten over de komende veranderingen.

Het is een behoorlijke operatie, het herverkavelen van 330 hectare

Volgens Josué – ik noem hem de buurman, omdat hij de aangrenzende akkers bewerkt – is er een fout gemaakt, en wil de ingenieur een sloot dwars door zijn land graven, en een waterput op ons terrrein plaatsen. Een put om je land te kunnen bewateren. Voor ons niet nodig. Die paar bomen op het kampeerterrein redden zichzelf prima, staan naast een sloot. Voor Josué ook niet. Voor de 2,5 hectare die hij bebouwd, heb je een ander kaliber bewateringssysteem nodig.

blog_de-Moeder-van-het-water-en-herverkaveling

We moesten er dus op af. In Portugal gaat dat zo. Bellen helpt niet, langsgaan wel

Onderweg naar Montemor-o-Velho, waar de ingenieur kantoor houdt, windt Josué zich zo mogelijk nog meer op. “Die bureaucraten zijn allemaal hetzelfde” schreeuwt hij, wat ik moeilijk vond want bijna over de pijngrens in die kleine ruimte, “hij zit maar achter z’n bureau, en wat weet hij nou van de echte situatie?!” Nu kan ik beter niet over bureaucraten beginnen, want anders zouden we met z’n tweeën in die auto zitten te schreeuwen van frustratie. Ik onthield me dus van verder commentaar, en probeerde iets van een plan van aanpak te bedenken.

“We pakken het als volgt aan, Josué: hij moet het mij maar uitleggen, want eerlijk gezegd snap ik het nog niet helemaal, met die Moeder van het water (“Mãe d’água” – waar het ondergrondse water naar boven komt – we hebben meerdere Moeders) en die put, en dan kijken we wel even verder. Ik ga in elk geval niet jaarlijks 85 euro betalen voor een put waar ik niet om gevraagd heb en die ik niet nodig heb.”

“Okee, je gaat dus doen alsof je dom bent?” vraagt Josué en kijkt me waarderend aan. “Ja, prima, laten we het zo maar doen. Hij moet vooral langskomen, om ter plekke te kijken waar het nou eigenlijk om gaat.”

Eenmaal binnen in het ingenieurskantoor gaat het dus veel makkelijker dan het ergste scenario waarop wij onszelf hebben voorbereid

De ingenieur is een goedlachse man, die binnen een paar minuten bereid is om af te spreken om morgen langs te komen. Doet dat ook. Tien uur de volgende ochtend hoor ik Josué roepen: “O Helena! Helena!” (*)

De vriendelijke ingenieur begrijpt het punt nu volkomen. Technisch slippertje. De Moeder van het water gaat onder de weg door en wordt naar een doorvoersloot geleid. De sloot dwars door Josué zijn akker gaat niet door, en de put idem.

Probleem in 10 minuten opgelost.

Diepe zucht.

.

* Ellen is een rare naam in het portugees. Al snel werd dat spontaan vertaald. Sindsdien ben ik “Helena van de Termas”.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

« Older Entries Recent Entries »