Tag Archives: museum Termas-da-Azenha

Portugees leren, poispois

‘k Heb een jaar lang staan luisteren naar de professora van de kinderen, tijdens de pauze van ‘t schooltje. Na de eerste verwarring over waar de jongens naar school moesten, bleek natuurlijk dat ze nog niet veel portugees spraken. En wij waren nou ook niet bepaald vloeiend, ook al hadden we een jaar lang les gehad.

Ik mocht dus mee naar het schooltje van 8 kinderen en 1 juf – professora Maria Teresa – portugees leren

blog_portugees-leren-poispois

Een vrolijk hartelijk dikkerdje, die elke pauze volpraatte in rad portugees. Een goeie luistertest, maar veel terug zeggen kon ik nog niet. En ik was nog niet op mijn gemak genoeg in die vreemde taal, om van die typische tussenvoegsels door haar conversatie heen te gooien, als: “Pronto!” of “Claro!” of “Pois!”

Ik zei dus eigenlijk heel vaak “Sim!”, en als het echt menens was; “Simsim!”

Als je continue aan het vertalen bent in je hoofd (stiekem) dan praat je niet zo ontspannen.

Na 18 jaar lukt het me om flink terug te ratelen, heb ik een automatisme ontwikkeld om de linguistische valkuilen in een conversatie te vermijden, en zeg ik zelfs een enkele keer: “Pronto!” tegen het eind van een praatje.

“Pronto” is namelijk een inleiding tot de afronding van een gesprek – dat ben ik wel wijzer geworden met portugees leren

Maar wat mij tegenwoordig opvalt, is dat het “pois” verdwijnt. Ik hoor het niet vaak meer. Dat was natuurlijk een van de eerste woorden die ik oppikte; ook al omdat vrienden de achternaam Poiesz hebben. Zelfde uitspraak. Dus dat was dubbel leuk.

De Poiesz-jes hebben dikke pret gehad omdat ze op de markt liepen en telkens hun achternaam hoorden. De Poiesz-jes hebben sowieso een uitstekend gevoel voor humor.

blog_portugees-leren-poispois

Op de markt zie je vaak gezellig kleppende groepjes, maar Portugezen waren – zijn – altijd in voor een praatje. Het was zelfs redelijk normaal om op deze boerenweggetjes twee tegenliggers tegen te komen die de weg versperden om even een praatje te maken. Dan wachtte je gewoon even. Niks toeteren niet.

In de supermarkt idem, twee bekenden die het pad blokkeerden omdat ze even moesten bijkleppen, en daar kwamen een boel “pois-en” bij te pas.

Een instemmend geluid is het, het betekent zoiets als: jaja / zeker / joh! / nounou / precies! / dathadiknouook / ik hoor je

Ik hoor het steeds minder. Dat kan twee dingen betekenen. Het is gewoon geworden voor mij – dat merk ik wel aan wat meer dingetjes. Ik val niet meer achterover van aandoening als ik een portugees in een restaurant naar zijn oorlelletje zie grijpen om aan te geven dat het Heel Erg Lekker is. Ik ga niet meer bijna van mijn stokje van ontroering bij het zien van een schitterend schoon breed stil strand vol met mosselschelpen (nou …. hoewel ….)

Ik vermoed dat de portugese maatschappij behoorlijk aan het veranderen is

De “pois”-consensus is een beetje aan het verdwijnen. Jongeren roepen “Fixe (fiesje)!” als ze iets heel geweldig vinden, maar ik hoor hen zelden aan de telefoon pois-en. De ultieme uiting van harmonie – “meid, ik weet precies waar je het over hebt, vertel mij wat, je hebt helemaal gelijk” is langzaam aan het verdwijnen.

Het zal wel een andere mode zijn. Meer iets van oudere mensen. De jongeren roepen: “Fixe!”, wat ook een instemming is, maar op een andere, wat enthousiastere, manier. Ze zitten nog niet in die kalmere pois-achtige fase van hun leven.

Gezellig een praatje maken, com calma, het komt wel, poispois … misschien maakt het nog wel een come-back!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

De erfzwerver

Henk komt langs in de keuken, als ik alles sta voor te bereiden voor de nasi goreng voor vanavond. “Kom ‘s even kijken, als je tijd hebt”, zegt hij, en loopt voor me uit naar zijn werkvloer voor vandaag.

Henk is hier al meerdere malen geweest, zet zijn camper neer, en gaat goeie, nuttige dingen doen

Dat vinden wij fijn, want hier zijn altijd goeie, nuttige dingen te doen. Dat doen we voor een groot deel alleen – dit is een moeder-en-zoon-bedrijf – maar een vrijwilliger die van wanten weet, wordt nog steeds op handen gedragen.

(Ik weet bijna zeker dat, als Henk dit leest, hij zou zeggen:”Nou, goed, kom maar op dan, ik ben er klaar voor. Draag mij op handen!”)

Ik leg mijn theedoek neer en volg naar het terrasje van gastenkamer 1. Daar komt een afdakje boven de deur. Dat is bijna geen luxe, want als het regent (dat doet het soms) en waait (idem), dan knalt dat direct op de achterdeur, en daar houden achterdeuren niet van. Dan gaan ze bladderen, en uiteindelijk rotten.

Tenminste, als ze van hout zijn. En dat is deze

Vanochtend bij de koffie vroeg hij er zelf naar, want ik had al heel subtiel een stuk of 20 keer laten vallen, dat ik zo graag een afdakje boven de deur van kamer 1 wou. Dat dat geen luxe zou zijn, en dat het afdakje dat hij verleden keer boven de deur van kamer 2 gemaakt heeft, zo geweldig goed bevalt. Dat dat de kwaliteit van ongeveer iedereen z’n leven verbetert!

Henk begreep de hint; het was ook niet makkelijk te negeren. Maar omdat er de eerste week gasten in die kamer waren, hield hij zich bezig met het bouwen van een overdekte stoel van pallets voor op het Schaakterras.

blog_de-erfzwerver

Ik sprong direct op om naar de plaats des onheils te lopen en enthousiast te gaan gebaren en wijzen en doen. We overlegden even over het materiaal.

“Ik ga wel even erfzwerven, dan vind ik wel wat ik nodig heb”, zei hij geruststellend, en ik: “Haha! Erfzwerven – dé nieuwe trend!”

Ik weet dat het helemaal goed komt. Laat Henk maar schuiven … eh … erfzwerven …

En ja hoor, als ik erbij geroepen word – zo van: “Dit was toch je idee, met die palen, hier heb ik rachels, en die dakplaatjes dan toch een beetje naar de wind- & regenkant?

“Jep! Dit is het precies. Toppie!”

“Heb je een grondboor?”

“Jawel, maar die gaat maar tot 30, 40 centimeter hoor. Ik kan wellicht ook een rol spelen in het graven van een gat … “ bied ik aan, en Henk vraag natuurlijk direct: “Hm, een rol spelen, een rol spelen, wat houdt dat in?”

“Wel, eh … ik zou m’n pompoms tevoorschijn kunnen halen, en je aanmoedigen met “Hup, Henk, je kan het!” bijvoorbeeld … ik zou eventueel ook een beetje aarde kunnen wegscheppen met een klein schepje …. het is gewoon allemaal zaak van het aanvragen. De juiste formulieren invullen, de juiste kruiwagens weten te vinden ….”

We moeten allebei hartelijk lachen. De leukste vrijwilligers zijn die waarmee je een beetje gekkigheid kunt uithalen, waar je een beetje mee kunt keten en lachen

blog_de-erfzwerver

Henk trekt weer een strak gezicht en zegt: “Ik neem het in welwillende overweging – mijn besluitvorming vindt later plaats.”

En met een boel geschater ga ik weer terug naar mijn theedoek, en gaat hij nog even verder met erfzwerven.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Op de step, op de step, een dagje Lissabon

Ik zit bij te komen van mijn voettocht in Lissabon op een leeg terrasje aan de drukke weg, bijna op de plek waar ik wezen moet. Nog een half uurtje voor het afgesproken uur.

Ik was – als altijd – optimistisch, en dacht dat ik het stukje van Santa Apolónia wel kon lopen. Lekker wandelingetje van het station naar mijn bestemming. Dacht ik.

Optimisme is een vloek, zeg ik je – het was inderdaad een lekkere wandeling (niks: -etje), maar ik was even vergeten dat het februari is!

Hè wat, hoezo, hoe bedoel je, nou en?

Simpel. Februari betekent dat je dagen beginnen in de winter, dan rap veranderen naar een dag in hoogzomer, en vervolgens bij zonsondergang weer veranderen in winter.

Nee? Je hebt ‘m nog niet?

Dat is in combinatie met een dagje grote stad – “Een Dagje Lissabon”, wat altijd betekent dat je meer loopt dan je gewend bent – moordend

Ik begon de dag om 7 uur met goeie dikke sokken, warme stappers, een zwarte corduroy broek leek geen slecht idee, net als een roze thermo hemdje, twee truien en een bodywarmer. Dat is zo’n beetje mijn standaard uitrusting in de winter, en als het écht koud wordt – wat in januari wel ‘s wil gebeuren – dan wordt de bodywarmer vervangen door een dik vest.

Gelukkig had ik dat laatste achterwege gelaten!

Het is een half uur lopen van Santa Apolónia, het treinstation aan de Taag, naar de ambassade

blog_op-de-step-op-de-step-een-dagje-Lissabon

In dat halve uur zag ik hele aantrekkelijke zitjes om een lekker koel drankje te doen (ik had dorst inmiddels! En even een gelegenheid om een trui uit te trekken!), maar ik mocht niet, want hup, doorlopen anders zou ik m’n afspraak niet halen.

Ondertussen zag ik steeds meer mensen zich verzamelen op een terrasje voor de lunchpauze, want dat is ook hier in de grote stad nog steeds een goede gewoonte.

‘k Heb nog heel even getwijfeld of ik het trammetje zou pakken, of een dubbeldekker, of zo’n koele electrische step. Tegen de tijd dat ik een halte tegenkwam, moest ik afslaan, een straat in die alleen heuvel-op-trottoir was. Jammer dan. Niks geen trammetjes of dubbeldekkers, zelfs geen step.

Die steps zijn de grote rage zegt men. Ik kan me voorstellen, dat ze “Een Dagje Lissabon” een stuk veraangenamen!

blog-een-dag-in-Lissabon

Het werkt zo: je download een app, bijvoorbeeld van Lime, je registreert je, je voegt je creditkaartgegevens toe aan de app, scant ermee de QR-code op een step en je ontgrendelt hem direct. Een paar keer steppen en je kunt – elektrisch – gas geven. Evenwicht houden is gemakkelijk, zolang je maar met twee handen het stuur blijft vasthouden. Als je van je step af wil, zet je hem gewoon via je app op slot en de teller stopt met lopen.

Is-ie weg als je weer terugkomt, neem je gewoon een andere

Ze worden elke dag gedistribueerd om 9 uur, en weer opgehaald om dezelfde tijd ‘s avonds. Om op te laden gedurende de nacht.

Op de terugweg stond er één midden op mijn pad. Tja … toen kon ik er niet meer omheen. Registreren is in ongeveer een minuut gebeurd, en de QR code had mijn telefoon al voor doorgeleerd, dus ik stond in 5 minuten op een step. Nooit gedacht dat ik dát nog ‘s zou doen! Ik viel bijna achterover omdat-ie toch wat sneller accelereert dan ik dacht, maar verder … om te zoenen.

Al ‘s de step geprobeerd? Laat het weten!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, Futurenet, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Seksisme of gewoon politiek incorrect

Ja, nou, ik kan het niet helpen dat mijn stem nogal sarcastisch klinkt … “Eh … graag gedaan, senhor!”

Hij kwam aanrijden, en zou precies voor mij kunnen afslaan. Hoeft hij niet te stoppen en ik maar een beetje in te houden. Met een beetje opletten gaat het allemaal vanzelf. Officieel zit ik op de doorgaande weg, maar ik hou erg van hoffelijkheid in het verkeer. Hij mag voorgaan van mij; ik hou dus een beetje in.

blog_seksisme-of-een-heer-in-het-verkeer

Maar helaas. ‘t Is een oudere man

Mannen nemen geen voorrang van vrouwen aan. Portugezen zijn tamelijk macho, maar heel bedekt. Vooral de ouderen. Wij zouden het inmiddels sexistisch noemen, ware het niet, dat de meeste vrouwen ook meedoen aan dit spel – dus dan is het niet sexistisch meer maar gewoon ouderwets, eigenlijk.

Het ergste voorbeeld van seksisme dat ik ooit heb meegemaakt, gebeurde de allereerste keer dat we hier in Portugal waren

We zaten lekker op het strand, het was oktober, tamelijk ongewoon dus om in de zon in het zand te liggen. Dat waren wij niet gewend. Volle buik, goed humeur, gezellig gesprekje, leuke grappen, mooie toekomstplannen, harmonieuze stiltes, alles perfect.

Het was he-le-maal i-de-aal

Het enige kleine minpuntje was een hangglider met een buitenboordmotortje. Die waren toen nét in de mode. Ze waren met z’n tweeën, en vlogen steeds over ons hoofd, een paar kilometer de éne kant op, en dan weer terug.

Tjeez, wat een zinloze bezigheid! Ga lekker in het zand liggen jongens! Maak je ook geen lawaai!

Irritant, die bromvliegen. Maar goed, wij waren de enigen zover je kon kijken, dus ja … daar gaan die rijkeluisjochies geen rekening mee houden natuurlijk. (Om zulke dingen te doen moest je in die tijd zeker wel bij de betere standen horen, want de middenklasse stond nog in de kinderschoenen.)

Eén verdween achter het duin. Hèhè. Eén uit

Maar de ander landde heel dichtbij de waterlijn, een flink stuk verderop. Zijn parachute kwam in de branding terecht, en hij werd direct het water ingesleurd, want alles hing nog aan hem.

Ik zag dat het niet goed ging, sprong overeind, en holde heel hard naar hem toe.

blog_seksisme

Tegen de tijd dat ik bij hem was, had de branding hem al een aardig stukje weggezogen

Ik greep hem bij zijn buitenboordmotortje, dat nog steeds op z’n rug hing, maar het enige dat ik verder kon doen, was mijn hakken in het zand zetten en met m’n hele gewicht eraan gaan hangen. De kracht van de branding was veel te sterk om ‘m eruit te sleuren.

Hij zette zich ook schrap natuurlijk, en probeerde ondertussen de touwen van de parachute naar zich toe te halen. Die parachute ving een boel water. Ondertussen was mijn inmiddels ex ook aangekomen – hij is iets zwaarder gebouwd – en pakte de touwen ook vast. Maar ook hij was niet sterk genoeg om ook maar iets richting strand te krijgen.

Daar stonden we dan met z’n drieën, tot ons middel in de branding, onmogelijk om weg te komen

Goddank had iemand het gezien, en hulp gehaald. Er kwam een tractor aan, waar ze normaal de netten mee binnen halen. Toen alles eenmaal aan de traktor hing, was het snel bekeken.

Er waren natuurlijk ook een boel mensen mee gekomen, en iedereen liep een beetje door elkaar te praten en te doen. Wij verstonden daar nog geen klap van, want we spraken nét 3 woorden portugees.

We stonden er een beetje bij. Okee, eind goed, al goed, laten we maar weer gaan

Maar wat ik altijd heel opvallend heb gevonden, is dat de parachute-man geen woord tegen me zei, geen blik op me wierp en me volkomen negeerde. Het verbaasde me nogal, want portugezen zijn erg beleefd en vormelijk, het was doodnormaal geweest als hij me bedankt had voor de redding.

Tenslotte, als ik niet aan zijn motortje was gaan hangen, was-ie nu al halverwege Amerika geweest.

Nou ja, goed, wat weet ik ervan?

Vliegend of rijdend – soms zijn ze bewerkelijk, die macho mannen! Vind je niet?

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, Futurenet, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Sceptisch over de septic tank?

“Ja … dat zit helemaal vast …” zeg ik enigszins mismoedig, “en ik voel er eigenlijk niet zoveel voor om daarin rond te gaan woelen …”

Het ruikt ook niet bepaald aantrekkelijk, en ik zie korreltjes mais ronddrijven in het bruinige water.

De buurman ziet het ook: “Ja, wij eten veel mais …” zegt hij bijna verontschuldigend.

blog_sceptisch-over-de-septic-tank

Hij staat er ook wat mismoedig bij. Misschien hadden ze geen ervaring met een fossa – een septic tank. Had ik ook niet, stadskind dat ik ben. Ik kan me nog wel herinneren dat wij ooit terpentine en verfresten door de gootsteen spoelden, en de kwasten daar schoonmaakten. Warme kraan hard aan, en goed borstelen. Etensresten van de borden – goed proppen in die afvoer!

Geen wonder dat we nu te maken krijgen met klimaatverandering. De natuur pikt het niet meer. En de septic tank ook niet

In mijn onwetende onschuld heb ik nog wel eens een overbodige en niet-meer-zo-fleurige bloemkool door het toilet proberen te spoelen. In stukjes, dat dan weer wel, maar toch werkte het niet. De loodgieter stak zijn hand in een grote plastic zak en vervolgens onvervaard in de pot, om ‘m met een paar bloemkoolroosjes en een verbijsterde uitdrukking op zijn gezicht weer naar boven te halen. Ik stond er wat lullig bij …

Nu ben ik al jaren de trotse (!) bezitter van 3 fossa’s – zonder problemen

Eh, dat wil zeggen, behalve die éne keer, toen er iemand een luier door de w.c. gespoeld had. Hoe ze dat voor elkaar gekregen hebben – Joost mag het weten, maar wij zaten met een enorme uitdaging. We hebben een heel terras open moeten breken om te ontdekken wat het precies was.

Dat was de tijd dat ik alles leerde over pvc-pijpen, riolering, wat wel en wat niet met een septic tank

Nou, ik zal je zeggen: ook al zit je nog zo aangesloten op een pracht van een stadsriolering, een luier door de w.c. spoelen is nooit een goed idee! En nu we het er toch over hebben: doe de verlepte bloemkool maar liever in de biobak. (Die hadden we toen nog niet, hè!)

Ik heb totaal geen zin om weer mijn hoofd – en de boel open – te gaan breken om te ontdekken wat er mis gegaan is. Je moet alles 1 keer gedaan hebben in je leven; dit is afgevinkt. Ik verzin snel Plan B – en bel de aannemer voor hoeveel een nieuwe fossa is.

blog_sceptisch-over-de-septic-tank

De gemeente is weliswaar bezig met het aanleggen van riolering, maar dat duurt al een jaar of twee, en geen idee wanneer dat dan eindelijk een keer werkelijkheid wordt. Bovendien: ik ben wel fan van fossas*. Het werkt uitstekend, als je maar zorgt dat je er de goeie dingen in blijft stoppen.

Mais: uitstekend! Bleekmiddelen: uit den boze! Een vergeten kilootje kip kun je er zo in gooien, daar smullen de fossa-bacterieën van

blog_sceptisch-over-de-septic-tank

Na een week langs gaan en bellen, staan ze dan ineens op de stoep. Verrassingen, daar houden aannemers erg van – maar okee, dit is een prettige verrassing. Sérgio rijdt doelbewust de kleine graafmachine naar de plek des onheils en begint met het goede werk.

Beetje decadent gevoel overvalt me. Soort van: ik ben dit bankstel een beetje beu, dus laten we maar een ander huis kopen. Maar het gaat wel lekker snel, en het is in 1 dag opgelost!

Laat mij dan maar decadent wezen …

*Wij mogen zelfs onze fossas tot in de eeuwigheid blijven gebruiken! Jep, je moet er een vergunning voor hebben, zoals met alles hier in Portugal. Maar je mag nog wel een ongelicencieerde puf laten …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, Futurenet, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Kaarttoernooi: de kaarten zijn geschud

Je ziet regelmatig mensen kaarten in het café.

Nu is het cafébezoek nogal teruggelopen, en ik kom er ook niet zo vaak, maar áls – dan zitten er bijna standaard mensen te kaarten.

blog_kaarttoernooi-de-kaarten-zijn-geschud

credits: sportv.globo.com

‘k Heb 20 jaar geleden nogal veel gekaart. Dat was in het begin, toen we met een klein ploegje aan het opknappen waren hier. Het lijkt wel of het erbij hoort: verbouwen en klaverjassen.

En met je kinderen doe je dat natuurlijk ook – als je er echt niet onderuit kunt

Nu was ik niet de beste kaartspeler aller tijden, er is zelfs ‘s iemand geweest die schaterlachend na het potje zei, dat-ie 3 keer de boer had gespeeld, en ik niks in de gaten had gehad. Mijn partner ook niet, trouwens.

Ik hoor dus niet bij de mensen die zitten te tellen, alles opslaan wat er gespeeld wordt, en spelen om te winnen. Ik speel meer om slap te kletsen, om het gezellig te hebben. Ik hoor dus zeker niet thuis op het toernooi, dat hier in de buurt georganiseerd is.

‘k Zag het ineens hangen, toen ik bij de bakker kwam: een kaarttoernooi

blog_kaarttoernooi-de-kaarten-zijn-geschud

Niks bijzonders, zou je zeggen, hoewel: in deze digitale tijden misschien toch wel. Er zitten wellicht duizenden mensen online te kaarten, maar “live” gebeurt het niet zoveel meer.

Nee, niks bijzonders eigenlijk, totdat ik de prijzen zag.

Hoofdprijs: een varken. Tweede: een ram. Een schaap, twee hanen, enzovoort

Allemaal levende beesten. Je kunt een hele boerderij winnen! Dat vond ik nou wel bijzonder!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, Futurenet, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Blije dronkenschap

De dag begon vanochtend met heel koud zijn, verbeterde zichzelf toen gauw met een veelbelovend lente-achtig briesje, en gaf de zon een harde duw zodat het snel warmer werd.

Veel te lekker weer om te werken!

Kijk, dan heb je al snel door waar de voordelen liggen van het ondernemerschap. Je loopt risico, jawel, maar je kunt ook lekker zelf bepalen wanneer je wat doet, waar en hoe. Vooral dat wanneer is op deze prachtige winterse zonnige dagen erg prettig.

Ik lig dan al snel met mezelf in discussie, maar gelukkig win ik het altijd

“Je moet …” begin ik dan, maar já, dat is een rot begin, want daar trap ik al direct niet meer in. “Jaja”, is de standaard reactie, “Jaha, maak je niet druk, ik doe het heus wel!”

blog_blije-dronkenschap

“Ja maar”, probeer ik nog een keer, en nu laat ik me niet meer afschepen, dus het is zaak om dit zo snel mogelijk naar voren te brengen: “Je moet je vlogje doen, dus je moet je nu gaan omkleden in de nieuw kimono in een kouwe kamer maar de zon staat er wel op dus het valt wel mee en als je het niet doet wordt het nooit wat met dat Rondjebed, dus ik wor-echt heel chagrijnig als je nou niet onmiddellijk gaat, en dan hebben we nog de advertenties voor de schildercursus die je moet regelen en de documentatie van het kadaster dat je moet uitzoeken, want anders hoeft het niet meer, en dan gaat het nog niet eens over de Rondjebed-webshop, die vergeten we dan maar even …”

 

blog_blije-dronkenschap

“Ah … doe niet zo lullig … het is zulk mooi weer, dat kan ik vanavond ook wel, maar nu wil ik zo graag even verder in m’n boek … zo spannend … kom op, joh, je leeft niet om te werken …!”

Diepe zucht. Ik leef onder m’n eigen regime, en dat valt niet mee hoor!

Maar het lukt in elk geval wel om deze interne onderhandelingen tot een goed einde te brengen. “Okee, ik ga nú dat videootje maken, want dat duurt wel even voordat het is opgeladen, maar daarna ga ik toch heus heel lang in de zon zitten lunchen met een goed boek, en dan wil ik je niet meer horen, já?”

Voordeel van ouder worden: je bent het sneller met jezelf eens

Daar zit ik dan, met een goed gevoel over het videootje dat op het moment van schrijven aan het opladen is, en een goed gevuld broodje met tonijn, mayonaise en kappertjes, en een goed boek. In de zon. Het leven is zo rot nog niet. Ik lunch vaak laat, tegen borreltijd, en op zo’n dag als vandaag is een borrel een prima idee.

Daar zit ik dan, met dat goeie gevoel, dat goed gevulde broodje, het goeie boek en een goeie borrel

Alleen … wat draait daar de hele tijd rond m’n hoofd?

Ik ga even kijken hoe het gaat met het vlogje, en als ik terug kom, spartelt er een zwart stipje in m’n glas. Ach gosh, dat was het dus! Ik wist niet dat fruitvliegjes ook geinteresseerd waren in borrels. Ik vis het stipje voorzichtig uit het glas.

Ze leeft nog: “Pfoeh, dat was een krappe ontsnapping!”  Ze schudt zich ‘s flink, helemaal, en begint dan met onzekere rondjes lopen. Het is duidelijk dat ze genoeg gehad heeft. Helemaal ondergedompeld in whiskey – dat is nog ‘s borreltijd! 

blog_blije-dronkenschap

Ze schudt zich uit, loopt een paar pasjes, ja, toch heus als een dronkeman hoor. Ze probeert te vliegen maar smakt weer neer, op haar gezichtje stel ik me voor, en gaat – net alsof er niets aan de hand is – haar haar zitten kammen. Blije dronkenschap.

En pootjes wrijven, zoals vliegen dat doen, alleen zijn fruitvliegjes dan wat eleganter. Tenminste, dat vind ik nu, nu we zo buiten zitten, en zij de enige in de wijde omtrek is. Meestal is mijn reactie op die beestjes iets anders. Wat paniekeriger, wat aggressiever, en wat definitiever ook. Voor hen dan.

Ik neem de laatste slok, dan kan ze er tenminste niet meer invallen. Dan is het wel genoeg geweest. En voor haar ook …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, Futurenet, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Over schilderen en stress, en over een schildercursus

Als ik “schilderen” lees, schiet ik gelijk in de stress.

blog_schildercursus

Dat ligt duidelijk aan mij. Na jaren huiseigenaar te zijn en dus verantwoordelijk voor alle onderhoud, denk ik bij schilderen onmiddellijk aan bladderende ramen.

Houten ramen. Die je aldoor moet schilderen. Omdat het authentiek moet blijven

Ik weet niet waarom dat schilderen heet, eigenlijk, want dat is het allerlaatste stukje van het hele pakket. Dat pakket bestaat voornamelijk uit schrappen, schuren, de pest erin hebben dat je bent uitgeschoten met je verfschrapper en een lelijke haal hebt gemaakt, spierpijn, het vervangen van glaslatjes, en het opvegen van alle rotzooi.

Als we dan nog het afplakken van de ruitjes erbij nemen, heb ik al gegeten en gedronken. Hoe langer ik dat voor me uit kan schuiven, hoe liever het me is.

blog_schildercursus

Natuurlijk kun je ook heel anders reageren als je “schilderen” leest. Dan denk je gelijk aan ezels, ateliers met grote ramen op het noorden, penselen van echt marterhaar, vrouwen met elegante wijde lange broeken met een penseel in hun nonchalante knot gestoken, een mooi palet van heldere kleuren …

En dat is precies wat we hier gaan doen: een schildercursus! In de mooiste tijd van het jaar ook nog ‘s! 

We organiseren een schildercursus, zo eentje waarin je kleuren leert mengen, je ogen dichtknijpen op een bepaalde manier, begeleiding krijgt bij het opzetten van je werk; waarin je leert schetsen, welk papier je moet gebruiken, en waarna je met een boel kennis en een boel van je eigen werk weer naar huis gaat.

Zo’n cursus waar je helemaal blij van wordt, omdat je niet alleen een heleboel dingen leert, maar je ook in een fijne omgeving verblijft, met mooi landschapjes, zingende vogeltjes ‘s ochtends vroeg, het zonnetje op je gezicht in de pauze en met gezellige mensen om je heen.

blog_schildercursus

Ik zou het zelf zó doen, zo’n schildercursus, maar ja, ik moet koken voor de cursisten …

‘k Heb lang geleden nog wel ‘s geschilderd, en ik weet nog hoe je je erin kunt verliezen. Heerlijk!

Het is in een prachtige tijd van het jaar: 13 tot 20 mei, en als er veel belangstelling is, blijven Wil en Louise nog een week langer voor de volgende groep. De eerste is al voor twee-derde vol, en we hebben nog niet eens echt reclame gemaakt.

Dat komt natuurlijk door die twee dames. Honderd jaar ervaring met z’n tweeën

Klik ‘s even door, als je dat nog niet gedaan hebt, dan kun je er nog meer over lezen. Maar het mooiste is natuurlijk wel als je gezellig komt meedoen! (info@termas-da-azenha.com)

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, Futurenet, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Het portugese rijbewijs verlengen …

Mijn portugese rijbewijs én m’n paspoort moest worden verlengd. Merkwaardigerwijs zouden ze op dezelfde datum verlopen: 27 februari. Daar hebben de goden vast weer schik in gehad. Ik was er – door ervaring wijs geworden en door een grijs voorgevoel gevoed – al in november mee begonnen.

Een kind kan de was doen, als je je paspoort in het buitenland moet verlengen

Eitje! Effen naar de site van de Nederlandse ambassade. Daar vind je alles wat je weten moet. Formulier, alles copiëren, ouwe ID mee, afspraak maken online bij de ambassade. Het adres van de juiste fotograaf staat er ook bij, even de trein opzoeken, beetje op je vingers tellen om uit te rekenen wat dan de beste tijd is – klaar! Tegen geringe meerkosten sturen ze het naar je op, aangetekend.

Hoe anders ging dat met het portugese rijbewijs verlengen!

Ik ging eerst ‘s effen naar de Fb-page van de NCA – weergaloos – een daar kreeg ik een stortvloed aan goed advies over me heen. Dankjullienogwel, collega-Nederlanders-in-het-buitenland!

Mijn grijze voorgevoel klopte dus. Ik ben boven de 55 dus ik moet medisch gekeurd. Reactie van mijn zus: “Jee, wat idioot! Dat hoef je hier pas als je 75 bent!!”

Oepsie! Vijf-en-zeventig! Dat is twintig jaar verschil!

Tja … ‘s lands wijs, ‘s lands eer, enzo. Je hebt er weinig over te zeggen

blog_mijn-portugese-rijbewijs-verlengen

Ik maakte dus een afspraak bij het Centro Médico. Graça is een aardige vrouw, wij kennen mekaar sinds de vaccinaties van de kinderen (nee, breek me de bek niet open …) Ze gaf me behalve het formulier om in te vullen ook het advies om naar de opticien in de Intermarché te gaan, want die was het snelst en het goedkoopst.

Ik wierp hier en daar eens een blik op brillenetalages, als ik ergens was, en schrok me een hoedje van de prijzen. Voor een heel simpel modelletje willen ze toch al snel een paar honderd euro hebben. Typisch. Dat is toch in Nederland heel anders? Ja, klopt, dat was via de zussenapp natuurlijk binnen 5 minuten helder.

Ik zou in november naar Nederland, dus ik maakte online een afspraak bij de Specsavers, want die zitten toevallig bij mijn zus om de hoek 

Wij brachten daar met z’n drieën een heel gezellige ochtend door, zetten de hele brillenwinkel op zijn kop, lieten het personeel met rode wangen van het lachen achter en zouden alle brillen binnen een week opgestuurd krijgen. Alle brillen?

Tja, ik kon voor een beetje meer een zonnebril op sterkte, en mijn zus was eigenlijk ook wel aan een nieuwe toe … en een zonnebril op sterkte is nooit weg, en haar schoondochter was zich aan het oriënteren …

Half december had ik twee prachtige kokers binnen, en kon ik naar de vriendelijke senhor om mijn ogen te laten meten. Dat was binnen een kwartiertje bekeken en ook nog ‘s helemaal gratis. (Sindsdien groet ik hem vriendelijk als ik de Intermarché binnen kom.)

Ik ging m’n lijstje “Portugees rijbewijs verlengen”  nog ‘s na, en kwam tot de conclusie dat ik het er wel op kon wagen

Óp naar Coimbra met m’n hele map vol met documenten en copiën daarvan – conform het advies van de NCA groep. Na een uurtje zat ik tegenover een grijze dame die me erg aan mijn vroegere Franse lerares deed denken. Neenee, dat kon niet, ze kon niets voor me doen, ik had namelijk geen inschrijving in het bevolkingsregister in Soure. “Hoe lang woont u al hier?”, en zette grote ogen op van mijn antwoord. “Maar ik ben van Soure naar Vinha da Rainha gestuurd, want ik moest me in de Freguesia inschrijven” leg ik voor de vierde keer uit, “Ik weet niet hoe dat allemaal geregeld is – als ze in Soure zeggen dat ik naar Vinha da Rainha moet, dan doe ik dat, nietwaar?”

Helaas! Het feest ging niet door. Eerst die inschrijving regelen, dan kon ze met dat nummer het systeem in duiken

Goed, goed … ik was waarschijnlijk toch van verbazing achterover gevallen als het zomaar in één keer gelukt was. Functionarissen worden er volgens mij voor betaald om te vermijden dat ze de dingen doen waar ze voor aangenomen zijn.

Ik bracht de rest van de middag door in het monumentale stadhuis van Soure, en vond uiteindelijk een vriendelijke mevrouw achter een klein deurtje die precies wist waar het over ging. Ik liep blij en gelukkig met mijn nieuw-verworven nummer de deur uit.

blog_portugese-rijbewijs-verlengen

De volgende dag ging ik terug naar het IMT. Na een uurtje wachten was ik aan de beurt. De franse lerares herkende me, maar ik had dit keer het nummer van haar buurvrouw getrokken. Ik zei vriendelijk goedemiddag tegen de opgetrokken wenkbrauwen van de franse lerares, en begon met papieren uit mijn map te trekken.

Daarbij zei ik op lijzige monotone toon: “Hier is mijn oude rijbewijs en-een-copie, hier is mijn identiteit en-een-copie, hier is mijn residência en-een-copie …” en liet daarbij de papieren op tafel neerdalen. Bij de residência-en-een-copie pakte ze het papier, en zei op precies dezelfde monotone toon: “die-heb-ik-niet-nodig … “ waarop we allebei heel hard moesten lachen.

Het ijs was gebroken, dit kon niet meer mis. Eén portugees rijbewijs coming up!

Zelfs niet toen haar buurvrouw, een beetje uit haar hum door mijn snelle terugkeer en mijn ogenschijnlijke succes, zich naar haar overboog om de inschrijving in Soure te zien: “Onbegrijpelijk dat dat niet eerder gebeurd is …” maar helaas, ze kon er niets meer aan veranderen.

Mijn rijbewijs ging onvermijdelijk verlengd worden!

En we konden er nog om lachen ook. Ik mocht zelfs op de foto lachen!

Een wonder!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, Futurenet, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Bevroren van voren, gebakken van achter

Tja … daar zitten we dan, midden tussen onze goede voornemens in de eindeloze en beetje sombere maand Januari. Je bent een beetje van de wap, omdat je je vertrouwde routines kwijt bent, en misschien wel voorgoed! (Projectie, L.?)

Ze noemen deze maand tegenwoordig: Droge Januari

Ik vermoed dat dag 1 van deze maand de dag is, waarop het minste gerookt en gedronken wordt. Als ik me tenminste de zee van peuken, lege flessen en aangeschoten mensen voor de geest haal, waar je op oudejaarsnacht in Figueira je nek over breekt, kan ik me niet anders voorstellen dat er een hele grote groep mensen is die kreunend denkt: “Oooooo … ik drink nóóit meer …. “ en vervolgens weer achterover valt in bed. Om daar als dood te blijven liggen tot de 3e.

Zilveren randje: al 3 dagen je goede voornemens waargemaakt. Check!

Die scène met de flessen dateert van jaren geleden, toen ik de jongens en hun vrienden naar Figueira bracht om daar feest te gaan vieren. Dan reed ik gauw terug naar de rust van de Termas, en kwamen ze ‘s ochtends met de eerste trein naar huis.

Merkwaardige maand, die droge Januari

Ik weet niet hoe het met jullie is, maar als je toevallig niet jarig bent in deze maand, is er niets feestelijks om naar uit te kijken. Ik vind de confrontatie met de felrealistische werkelijkheid altijd nogal heftig – januari is duidelijk niet mijn favoriete maand.

blog_bevroren-van-voren-gebakken-van-achteren

Wat zeur je nou? – zul je zeggen – je zit daar lekker in de zon. Dag in, dag uit: zon! We krijgen een 10 van Weeronline.

Jawel, dit is ook luxe geklaag

Het is weliswaar wat moeilijk om (vroeg) op te staan, dat wil zeggen: vroeg, daar dénk ik niet eens aan. Als het rond half negen is, is het vroeg genoeg. Een mens slaapt ook een stuk meer, in de winter, jullie niet?

Eerst maar ‘s een ontbijtje in de door het water verwarmde zaal. Heerlijk daar. Goed boek erbij, dan wordt het toch al snel half tien voordat het werk begint. Voordeel van eigen baas zijn. Hoewel ik ook wel een zeikerd kan zijn hoor! De interne discussies zijn zo nu en dan heftig: “Als je nou niet zorgt dat je vandaag een aardig videootje op je Facebook zet, dan … “ “Ja, wat dan?” vraag ik mezelf dan uitdagend, “ontsla je me dan?”

“Je weet precies wat ik bedoel!” zeg ik dan streng tegen mezelf, en inderdaad: natuurlijk weet ik precies wat ik bedoel. “Jaha, ik doe het heus wel”, sputter ik dan nog wat tegen, in de wetenschap dat ik er écht niet meer onderuit kom.

In het kantoor zit je ‘s ochtends te verkleumen: ‘t is vooral koud in die droge Januari

Alles is gebouwd op de warmte buiten houden, dus met de deur en de gordijnen open gaat het wel. Verwarming hebben we daar niet, naar goeie ouwe portugese traditie. ‘k Ben gister nog in een paar (nieuwe) winkels geweest, waar het personeel allemaal dik ingepakt in truien, jassen, sjaals en handschoenen loopt te werken.

Ja, het is een zonnige winter. Heerlijk!

Van half twaalf tot een uur of vier, zeker. Als je in de zon zit, dan. Ik zit achter de keuken te lunchen, en moet me half uitkleden om het te kunnen uithouden. Je wordt gestoofd daar. Pufpuf!

Moet ik toevallig even naar voren, naar het dorpsplein, omdat er mensen langskomen die iets willen vragen over het water of over de kamers, staan ze kleumend in hun dikke jassen te wijzen naar mijn blote voeten: “Olhe! A senhora não é portuguesa, pois não?” (de senhora is geen portugese zeker?)

Ik voel de kou me bekruipen, want het temperatuursverschil is ongeveer 20 graden. In 20 stappen knal je van hartje zomer naar diepvries. Het lijkt hier wel min 30!

blog_bevroren-van-voren-gebakken-van-achter

Ik vertel de mensen gauw wat ze willen weten, geef ze een kaartje mee, en stap gauw weer terug naar mijn oventje, vast van plan om die heerlijke warmte diep in mijn botten op te slaan om kracht te hebben voor over een paar uur. Dan is ze weer weg, mijn goede vriend de zon.

Tot morgen, lieve vriend! Je maakt onze nachten weliswaar siberisch, maar onze dagen een stuk makkelijker door de ijsvlakte van goede voornemens en die sombere en droge Januari te dragen!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, Futurenet, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....
« Older Entries