Tag Archives: museum Termas-da-Azenha

Een schriftelijke uitdaging tijdens de lockdown

Geen gasten – tijd zat om me ‘s te verdiepen in een aantal dingen. Crypto’s, schrijven, marketing, je eigen groenten verbouwen, me verlekkeren aan mooie stofjes voor de kimono’s.

de-moestuin-met-uitzicht-van-Termas-da-Azenha-vakantiehuisjesverhuur-in-Portugal

Ik kwam een uitdaging tegen – van ene Peter Post, copywriter

Mooi zo, want ik wil best beter leren schrijven. Dit was van het begin af aan inderdaad een uitdaging; heel inspirerend door de hoeveelheid gemotiveerde mensen die eraan meededen. De inzet van Peter Post was ongelooflijk. Elke dag maar weer honderden commentaren in de Facebookgroep. Respect!

De challenge begon 14 dagen geleden, toen er nog bijna niets aan de hand was qua C-crisis. We begonnen bij het eind (welk resultaat wil je je lezer aanbieden?) en stapje voor stapje werkten we naar voren. Door die inzet en goeie tips kwam ik op de volgende wervende tekst:

Als je ‘s ochtends in de spiegel kijkt, zie je dat het waar is wat je voelt: je bent moe

Ook na een nacht slapen ben je nog steeds moe. Je weet dat je de discipline hebt om je weer naar je computer te slepen, maar zin heb je er niet in. Je batterij is leeg. En die van je lief ook. En zo te horen aan het geruzie hebben je kinderen het ook wel gehad.

Het is tijd.

Tijd voor iets anders dan alleen maar werk, zorgen, moeten en regelen.

Tijd voor elkaar. Tijd voor een beetje avontuur. Tijd voor een dagje niks, of giechelend achter je kinderen aan hollen, een berg beklimmen … of kanoën, vliegeren op het strand, suf voor je uit zitten staren naar het mooie landschap voor je met een lekker wijntje naast je … iets creatiefs doen … waar zou je nu eigenlijk zin in hebben?

Er moet op vakantie gegaan. Het is genoeg geweest.

 

“Eh … de situatie is nu een béétje anders. We zitten nu al meer dan een week opgesloten met de kinderen, dus die kwaliteitstijd zit wel snor. We zouden best iets minder kwaliteitstijd kunnen gebruiken … hoewel het op vakantie natuurlijk wel heel anders is. Dan zit je niet opgesloten. Dat scheelt.”

 

(Ik ga even stug door, want zeker weten dat er nog een wereld bestaat ná het Coronavirus.)

 

Even wegdromen voor de spiegel …

ooievaar-in-een-boom-naast-vakantiehuisje-Palmeira

Drie ooievaars lopen in een evenwijdige lijn majesteitelijk over het veld tussen de sapgroene jonge spruiten. Ze zijn op zoek naar kikkers, waarvan de eerste hun avondlijk concert zijn begonnen, wachtend tot de rest invalt. De zon piept nog nét boven de horizon uit – het eerste vuurvliegje is al te zien.
Je zit zo lekker te kijken naar dit levende schilderij; een glas wijn naast je op tafel. “Die portugezen kunnen toch wel lekkere wijn maken hè …” zeg je, bijna meer tegen jezelf dan tegen je man, die naast je zit. Hij kijkt naar je met die warme, beetje luie blik in z’n ogen waar je ooit voor gevallen bent. Hij knijpt beide ogen even dicht, en draait z’n hoofd langzaam terug, wijst zonder iets te zeggen naar het vuurvliegje.
Binnen hoor je je jongste een slaperig verhaaltje vertellen tegen je oudste, een gewoonte waar ze deze vakantie mee begonnen zijn.
Het eind van weer een mooie dag, het begin van …. ?

Precies. Dat is wat je wilt.

Hoe anders voelde je je na de vakantie verleden jaar!

Hoe anders zag dat mooie bruinverbrande mens eruit in deze zelfde spiegel!

Dat mooie bruinverbrande mens had toen volop zin in alles – werk, beetje flirten met je liefje, grappen maken met die leuke collega, avondje uit, je kinderen eindeloos hetzelfde verhaaltje voorlezen, bij je opa op bezoek … wat een levenslust en een energie had je toen. Waar is dat gebleven?

Het is hoog tijd om op vakantie te gaan.

Lekker even eruit.

“Klinkt lekker hoor. Krijg er gewoon zin in. Maar heb je het laatste nieuws al gehoord?

Er heerst een virus over de wereld, dus we mogen nergens heen. Neem me niet kwalijk als ik wat cynisch klink. Ik denk niet dat ik een vakantie ga boeken als het nog helemaal niet zeker is dat we wel ergens naartoe kunnen, van de zomer.”

 

(Ik ga nog even stug door, want ná deze crisis bestaat de wereld nog steeds. Zeker weten.)

 

Herken je je hierin, lieve lezer?

Mag ik je dan een tip geven?

Portugal is het liefste land van Europa, vol met hartelijke levenslustige goedlachse mensen.

Portugal barst van de schone stranden. Ligt vol met heuvels en bergen – en in sommige gebieden waan je je in de pre-historie, zo gaaf en ongerept.

In Portugal spreken ze een zangerige, onverstaanbare taal, wat heerlijk is als je op vakantie bent.

En in Termas-da-Azenha spreken we jouw taal. Letterlijk en figuurlijk.

Okee, okee … helaas leven we op het moment allemaal in onzekerheid over de toekomst. Het is maar de vraag of we dit jaar op vakantie kunnen – maar als dat wel zo is, wordt het waarschijnlijk overal best druk. Dan zit je last-minute niet zo goed.

 

We hebben een oplossing voor je: je boekt nu gewoon je vakantie, en kan het niet doorgaan, wordt je aanbetaling automatisch omgezet in vakantie-tegoed

Dat is meer dan een jaar geldig – tot en met september 2021. Je krijgt een voucher toegestuurd.

voucher-voor-een-vakantie-in-Termas-da-Azenha-in-2020-of-2021

Op die manier heb jij op zeker een mooi plekje om van die ooievaars enzo te gaan genieten, als we weer lekker naar buiten mogen. Of het nu in 2020 is, of in 2021.

 

(Oi, laat het alsjeblief in 2020 zijn! Hoeveel kwaliteitstijd met je gelieven kan een mens verdragen? Dat is pas echt een uitdaging!)

Mail ons even voor de beschikbaarheid: info@termas-da-azenha.com.

Weet je nog niet welk huis je het leukst zou vinden? Kijk dan ‘s even op de site: https://www.termas-da-azenha.com/nl/vakantiehuisjes/

Enne … bovenstaand aanbod is serieus hè! Niet alleen een schrijfoefening!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

 

De wereld op z’n kop

doʞ u,z do pןǝɹǝʍ ǝp

Saamhorigheid – dat is het overheersende gevoel hier in ons dorpje. We zijn met z’n twintigen, en ze hebben allemaal een speciale naam; de duitse familie, nog een duitse familie, een engels stel, een portugees stel, de twee studenten, Paul en wij drieën.

Mooi groepje om de crisis mee te overleven

Eerlijk gezegd – ik ben nu 4 dagen geleden voor het laatst boodschappen wezen doen – het leven gaat hier gewoon door zoals het was. We hoeven niet per se binnen te blijven, we kunnen gewoon naar buiten, de moestuin in, met mekaar praten, fietsen, wandelen, de hond aaien, sporten – vooral het niet verplicht binnen hoeven blijven is geweldig.

Ik zou het binnen een paar dagen echt heel moeilijk hebben, continue binnen

Ik vind een weekje Nederland (pas achter de rug – net op tijd weer terug) altijd heel gezellig, maar dan ben ik al eigenlijk bijna altijd binnen vanwege het jaargetijde en het weer, en dat vind ik al moeilijk. Ik hoop van harte dat jullie allemaal het goed uithouden, en je een beetje kunnen amuseren. De één is daar anders in dan de ander.

blog_de-wereld-op-z'n-kop-Paulie-komt-aan-op-z'n-fiets

Paul “Paulie” – omdat hij altijd refereert aan “The Godfather” – zou gaan verhuizen naar de Alentejo. Hij is dol op warmte, op hitte zelfs – maar dat staat op losse schroeven want in Portugal is het verplichte isolament nu ook van kracht. Bovendien is zijn auto stuk gegaan, en het is niet de beste tijd om nu naar een andere op jacht te gaan.

“De meisjes” – de studenten die het wildleven hier gaan bestuderen – zijn nét op tijd aangekomen

Ze waren er nét voordat het escaleerde, en waren in tranen toen de universiteit pas een bericht uitstuurde dat alle stagiaires onmiddellijk terug moesten. We hebben dat met z’n allen gelukkig kunnen voorkomen, dankzij een heel begripvolle stagebegeleider, die uit zichzelf alle voordelen van het hier blijven begon op te noemen. De foto demonstreert wel hoe dat zit:

blog_de-wereld-op-z'n-kop_de-meisjes-op-hun-balkon

De duitse familie – “the Germans”, standaard aanduiding van mijn pleegzoon Hugo – is in vrijwillig isolement

Al een week, want “the German” was grieperig en verkouden. Hij was nergens geweest, met niemand in aanraking gekomen, maar ze wilden liever zeker zijn van hun zaak. Typisch duitse zorgvuldigheid!

De “New Germans” – een familie van 5 die net op tijd uit Florida zijn komen vliegen, en hun wereldreis hebben onderbroken, proberen te herstellen van hun jetlag. Ze waren hier verleden jaar al een maand, en vonden dit de beste plek om in isolatie te gaan. Ze hebben geluk gehad: ze zijn over de hele wereld het virus nét voor geweest. Desondanks trekken ze zich ook vrijwillig terug in huisje Palmeira voor een paar weken.

“Het Stel” – portugese gelieven, nu toch ook iedereen binnen moet blijven in Portugal, zitten te tortelen in hun kamer. Onze hond Donkie, populair bij iedereen, ligt voor de deur, want ze is hartsvriendin met Maria. De hond voelt gewoon dat ze komt, dan gaat ze al langs de weg liggen wachten.

Last but not least, edelsmeden “Padephanie”

Een samenstelling van beider namen, want waar de één is, is de ander. Donskat Fizzy draait in hun orbit mee, en heeft een prima leven – ze mag door een speciaal voor haar gemaakt luik naar buiten, de heuvel op, en vangt daar hopelijk een boel muizen.

blog_edelsmeden-Padephanie-voor-hun-eigengemaakte-brievenbus

Wellicht zullen “de meisjes” haar nog ‘s op video terug zien, want die leggen ‘s nachts lokaas neer om beelden te vangen van alle wilde dieren met hun wildcamera’s. Donkie heeft al 4 van hun botten gejat – misschien doet Fizzy ook nog mee aan deze speciale tak van sport.

Wij amuseren ons hier wel! Het leven is eigenlijk niet veel anders dan anders, behalve dan dat het onderwerp van gesprek wat veranderd is …

Voor jullie allemaal: we sturen je licht, lucht, ruimte, zon en gezondheid

Blijf positief, blijf gezond, blijf lachen. Er circuleren leuke grappen op het internet. Goddank dat we al die technologie hebben!

En hopelijk tot later, allemaal. Later in het jaar, hier in de Termas. Als dit straks verleden tijd is, is de Termas een goeie plek om weer ‘s een paar anderen te ontmoeten. Met een veilige afstand. Dat dan weer wel.

Blijf gezond, blijf vrolijk!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

Lissabon en foto’s van blogger José Cabral

Je komt van alles tegen op YouTube. En je weet vaak ook niet meer hoe je er gekomen bent.

Maakt niet uit.

Dit was een mooie docu – ik heb nog nooit een uur lang naar een docu over Lissabon gekeken. Meestal is dat een opsomming van dingen die je gezien moet hebben, of gewoon saai.

Maar deze was anders. Vanaf het begin sprankelend, mooie plaatjes, een grappige invalshoek.

Ik had nog niet van José Cabral gehoord, maar inmiddels weet ik dat hij wereldberoemd is in Portugal

En natuurlijk heb ik inmiddels het boek ook in huis.

Ik dacht héél even, toen ik ging bestellen, dat het bij die beroemde boekhandel in Porto was – waar Harry Potter opgenomen is. Dat was wel héél mooi: een schitterend fotoboek over Lissabon gekocht bij de beroemdste boekhandel ter wereld, in Porto! Ja, geloof me nou maar, dat is leuk, als je in Portugal woont. (maar ik was in de bonen, het was niet zo)

Over een fotoboek kun je maar beter niet té veel zeggen. Ik ga je dus hieronder een paar plaatjes laten zien. Als je het boek in je handen wilt houden, dan zijn er twee mogelijkheden. Je boekt een verblijf in Termas-da-Azenha – want hier ligt het op de balie. Of je bestelt het zelf.

Om te smullen toch?

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Knuffelen met corona

Nou dacht ik dat ik het zo mooi voor mekaar had. Alles tiptop gepland.

De nieuwe studenten zouden half maart komen. Half maart is op mijn kalender richting de 15e.

Niet zo gek dat ik dan denk: mooi, dan kan ik prima van 7 – 14 maart naar Nederland. Effen met m’n oudste zoon knuffelen, en familie en vrienden opzoeken.

Prima planning, gooit dat verhipte coronavirus roet in het eten!

een vergroting van het corona virus

De studenten, dat zijn 2 nieuwe stagiaires die via de Hogeschool Leeuwarden hier een paar maanden komen logeren. Ze gaan onder andere de effecten van de bosbranden bestuderen. De vorige ploeg had een uitgebrande boom mee naar huis gebracht, en daar was veel belangstelling voor. Dat schijnt heel bijzonder te wezen. Vind ik ook, maar dan meer vanuit een kunstzinnig standpunt.

Deze twee stagiaires zullen weer verder gaan met hun mysterieuze bezigheden (zie het vorige blogje).

Wat hun bezigheden zijn – daar bemoei ik me niet mee

Ik zorg alleen maar voor de randvoorwaarden – een schoon gezellig huisje; informatie over de omgeving; ze kunnen de was inleveren en weer ophalen – van die dingen. Mocht er een dingetje zijn met een auto-ongelukje of een probleempje met de gezondheid, dan ben ik er om te helpen.

Deze twee konden niet wachten tot half maart.

Ze zijn al onderweg. Daar ga ik dan met m’n planning! Precies als ik wegga, komen zij aan. Nu is er niet veel aan de hand, want zoon Broes is er, en pleegzoon Hugo. Zij zijn prima in staat om die twee te ontvangen en rond te leiden. En ik neem aan dat het pittige meisjes zijn, want ze komen het hele eind rijden, van Nederland naar Portugal. Toch een avontuur als je nog geen 20 bent …

Maar nu hebben we nog een akkefietje – het coronavirus

Donders! Dat is minder makkelijk op te vangen. Een vliegveld, en vooral een vliegtuig is waarschijnlijk een pretpark voor een virus. Hoe mooi kun je het hebben? Ze springen opgetogen van mens naar mens – volop verse aanvoer. Weten wij veel? Je ziet ze niet! 

de eigenaar van Termas-da-Azenha met een vergrootglas om het coronavirus op te sporen

Een paar van mijn familieleden zijn al rond de 80. Dan loop je wat meer risico, schijnt het. En mijn schoonnicht is zwanger. Idem.

Ik zou het toch wel erg beroerd vinden als ik zo’n coronavirusje als een “cadeautje” zou meenemen!

Tot een paar dagen geleden had ik de troost, dat er in Portugal geen gedocumenteerde coronavirus-gevallen waren. Jammer genoeg is dat geruststellende gevoel de grond in geboord, want wij hebben er nu ook 5*. Nu zitten wij natuurlijk prima in de buitengebieden, wij zijn al geïsoleerd van onszelf. Op het moment weinig verloop van gasten, want winter, dus ik zal het van thuis niet meenemen.

En ik ben ook niet bang voor mezelf, want mijn weerstand heeft zelfs een tetanusbesmetting de kop ingedrukt, een paar jaar geleden. ‘t Is meer dat je die dingen niet ziet. Als ze nu zo groot en kleurig waren als op die foto’s die ze steeds op het journaal laten zien, maar helaas … je weet niet wat je allemaal meesleept.

Maar ‘k heb er wat op gevonden hoor! Kijk ‘s:

De eigenaar van Termas-da-Azenha met een hoofddoek om zich te beschermen tegen het coronavirus

* Dat was 5 gevallen op het moment van schrijven op donderdag. Een paar uur later: 9 zieken. Hm. Ik ben reuze benieuwd wat het op zondag zal zijn, als jullie dit lezen. 

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

Wat was er eerder, de kip of het ei? En wat heeft dat met vakantie te maken?

Ik zet de krat voor haar plekje op het terrasje achter de keuken, en maak een uitnodigend gebaar: “Kom maar Carolina, wip er maar in!” Geen reactie.

Ze kijkt nieuwsgierig naar me, maar zit lekker te zitten.

“Kom op, Carolina! Luie kippekop! Hinkel maar hier naar toe, da’s een goeie oefening, en wip maar in je krat!” Weer geen reactie, wel nieuwsgierig kijken.

“Heej, hoe zit dat? Ben je geen wipkip?”

Als ze eindelijk moeizaam overeind komt, zie ik iets bruins. Kijk nou toch! Een ei!

Dat was eerder dan verwacht. Kipje Carolina heeft zich niet meer hersteld, en blijft soort van verlamd. Ik zeg soort van, want ze kan haar rechterpoot wel gebruiken, maar ze kan er niet meer op staan. Als ze wil gaan lopen, nou ja, hinkelen, dan doet ze dat op een cartoon-achtige manier: eerst een heleboel loopgebaren maken, en dan eindelijk een hinkelsprongetje. Behalve als ze sla ziet. Dan gaat het wat sneller. Kijk maar:

Daar zijn we inmiddels aan gewend. Maar dat ei, dat is nieuw, ik had geen ei verwacht

Kipje Carolina heeft door haar handicap een prima positie. Ze krijgt mais, sla, banaan, tomaat, en woont achter de keuken. Ze gaat ‘s avonds in haar kratje naar binnen. Dat is warmer. Het is weliswaar geen koude winter, maar zij kan niet tegen haar zusjes aankruipen om lekker warm te blijven, zoals de andere drie, die in het officiële kippenhok wonen.

“Kom maar meissie, het is nog een beetje te koud om hier buiten te blijven. Straks bevriezen je eieren nog! – en dat is iets, dat doen alleen mensen, hun eieren bevriezen!”

(Het is 15º; tekst van een overbezorgde moeder … )

Ik had de drie andere kipjes als gezelschap op de markt gekocht (met een leuke toegift) maar de kippen-society zit heel gecompliceerd in elkaar. Vandaar dat kipje Carolina Opperhof Troetelkip geworden is, en achter de keuken resideert.

Dat is ook mijn plekje. Daar ontbijt ik, als het even kan; en het kan al snel even. Boven de 10º zie je mij daar ‘s ochtends lekker m’n koffie en m’n eitje nuttigen, met Carolina als gezelschap. Je kunt een heleboel onzin zeggen tegen zo’n kip, ze monkelt al snel tevreden terug. “Prrrrrroe-prrrrrrrrie.”

Zo hebben wij goede gesprekken tijdens het ontbijt

Het ei was niet de enige verrassing. De volgende dag was er niet alleen weer één, maar zaten er ook 2 dikke slakken in haar bordje. “Ho! Waar komen jullie ineens vandaan?” vroeg ik mezelf verbaasd af, want ik was er een half uur geleden nog geweest, en toen waren ze in geen velden of wegen te bekennen. En iedereen weet, dat slakken niet de snelste zijn.

Nu heb ik een moestuintje vlakbij, waar momenteel mijn rucola, selderij, rode sla en spinazie floreert, dus heb ik een hekel aan slakken. Het zijn gelukkig niet van die nare naaktlopers (die zijn echt eng). Eigenlijk zijn ze schattig met die huisjes en die sprieten, maar ze nemen zomaar overal een hap van en laten je stralende moestuintje gaterig achter. En daar zaten ze dan ineens zomaar in Carolina haar bordje.

twee-slakken-in-het-bord-van-onze-troetelkip-Carolina

“Waar komen jullie nou toch ineens vandaan?” vraag ik verbijsterd, “zijn jullie turboslakken ofzo?”

Je ziet ze nooit, hoeveel ik ook wied en spied. En nu zijn ze ineens in een half uurtje een heel stuk tuin en daarna terras overgestoken, en hebben het stro getrotseerd. Merkwaardig. Ik pak de éne beet maar zijn huisje is blijkbaar niet zo sterk want het breekt. “Sorry!” want dat is nu ook weer mijn bedoeling niet, “je kalkniveau is niet hoog genoeg, slakje, je moet meer eieren eten.” En ik smijt ‘m zover weg als ik kan, in het hoge gras aan de overkant van de sloot. De andere gaat er direct achteraan.

Nou ben ik toch benieuwd

Kunnen slakken zwemmen? En hoe weten ze dan waar ze heen moeten? Zouden ze dit als een prettig vakantie oord beschouwen? En dan de vraag waar het mee begon: wat was er eerst – de kip of het ei?

Allemaal vragen waar je mee blijft zitten …. de natuur is één en al mysterie.

Hoewel ik het antwoord op de laatste vraag weet, hoor. De kip natuurlijk!

ons-troetelkipje-legt-haar-eerste-ei.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Wat mond-tot-mond reclame al niet veroorzaakt

“Hoe schraler de grond, hoe meer diversiteit” zegt mijn naamgenoot opgewekt.  Ik krijg een masterclass in “Wat te doen met een wilde tuin”, een onverwachte ontwikkeling in een verwacht bezoekje.

Een typisch gevalletje van mond-tot-mond reclame

Mijn nicht Judith is lid van een vriendinnenclub – daar komt het allemaal door.

Als ik het zo opschrijf, lijkt het net alsof je je kunt inschrijven om lid te worden maar zo is het natuurlijk niet. Dit meidenclubje kent elkaar al vanaf hun schooltijd, en hebben altijd intensief contact gehouden. Ze zijn nu allemaal rond de dertig, een aantal zijn al moeder, maar ze hebben zoveel plezier met mekaar, dat het niet uit elkaar valt. Integendeel: het wordt steeds hechter want steeds bijzonderder.the-group-of-girlfriends-next-to-the-Tejo-in-Lisbon-Portugal

Ze hadden zelfs een surprise-party georganiseerd voor een naar Lissabon geëmigreerde vriendin. Zaten ze opeens allemaal op een Lisbonees terrasje en appten ze nonchalant: “Hee, kom effen naar hier! Doen we gezellig een wijntje!” – wat uiteraard een geweldige verrassing annex succes was.

Door de mond-tot-mond reclame van dat clubje zijn moeder Ellen en vriendin Bep nu hier

Ellen is de moeder van die vriendin-die-naar-Lissabon verhuisd was. De vriendinnen hebben niet alleen contact met elkaar, maar ze kennen elkaars ouders natuurlijk ook goed. Ellen komt al sinds 1984 in Portugal – een zogenaamde Portufiel. In ’84, tien jaar na de Anjerrevolutie, was het leven nog eenvoudig en ongerept hier. Overal, ook in de Algarve, het meest toeristische stukje Portugal.

Ongerept is fijn voor toeristen, iets minder voor de bewoners zelf.

Ik vermoed dat de meerderheid van de portugezen het niet erg vindt dat ze meegaan in de vaart der volkeren … maar enfin, daar ging het niet over, het ging over het bezoekje van deze sympathieke portufielen. Eigenlijk hadden ze hier in de Termas een nachtje geslapen, maar de onderlinge coördinatie was dusdanig dat Bep al een kamer in Coimbra had geboekt. Ook niet een verkeerd adres: vlak tegenover de kathedraal Sé Velha, hartje Coimbra, in hostel Serenata. Ze kwamen hier dus alleen maar op bezoek.

de-visite-is-bezig-om-de-Vlindertuin-op-te-ruimen

De afwisseling met de gezellige drukte in Coimbra, en de rust hier in Termas-da-Azenha beviel hen prima

Zo prima, dat ze na de rondleiding en een bicaatje* spontaan aanboden om de Vlindertuin ‘s een beetje bij te werken. Die staat vol met gele klaver, morgenster, teunisbloem, irissen, blauwe winde en natuurlijk vlinderstruiken. Ik leer dat je moet snoeien, en maaien, en opruimen, want als alles te veel eten krijgt, komen een boel plantjes niet aan bod.moeder-Ellen-aan-het-werk-in-de-Vlindertuin-in-Termas-da-Azenha

En er komt hier van alles spontaan op. Ik gooi er weleens een zakje vlindermengsel in, vandaar de morgenster en de teunisbloem, maar de rest komt vanzelf. Eerlijk gezegd, ben ik alle namen die er genoemd zijn alweer vergeten, want voor mij is een plantje-zonder-naam ook mooi. En mijn hoofd zit al zo vol met van alles en nog wat ….

De laurier staat er een stuk lekkerder bij, alle paardebloemen zijn weg, en die engerds met rode bultjes op hun stengeltjes ook  – waar ik de naam dus alweer van vergeten ben. Ellen is bioloog, en geeft behalve les als invalkracht op scholen, ook workshops in “Koken met onkruid”, want ook in het midden van een grote stad is er een boel te vinden wat je in de keuken kunt gebruiken. Of in je medicijnkastje.

Een leerzaam middagje, maar vooral ook gezellig! En heel gepast afgesloten met een goeie portugese fles rode natuur.

*Bicaatje is porthollands: uma bica is een heel klein, straf bakkie espresso, op z’n nederlands verkleind.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Het zijn de kleine dingen die het doen

Vermoedelijk hebben jullie niet zoveel behoefte aan het lezen van een blogje over de voorjaarsschoonmaak, lieve lezers, maar dat is eigenlijk het enige waar we nu mee bezig zijn

Dat geldt niet alleen voor de huisjes; we krijgen ook een nieuwe site!

De site wordt helemaal verbouwd. Het bleek dat ons theme niet meer ondersteund werd, en dan word je ook minder goed gevonden in Google.

Nu hebben wij een heel ambivalente houding ten opzichte van Google. Een haat-liefde verhouding is de beste omschrijving. Lang leve YouTube, Translate, Maps, en de zoekmachine. Maar boehoe voor alles in de gaten lopen houden, het verkopen van je ziel en zaligheid aan ieder die maar genoeg geld biedt, en hun tot in het absurde volgehouden logika.

We spreken mekaars taal niet, Google en ik.

Geeft niks, want Margriet van Buro Rader spreekt die taal wel, en die heeft deze taak op zich genomen. Zij maakt het kader, en ik kleur de plaatjes. Zo is het leuk, om een site te maken.

Bijkomend voordeel is, dat ik dus tijd heb om zoon Broes te helpen met alle hoekjes uitsoppen, alles weer lekker fris te verven waar nodig, en om hier en daar significante verbeteringen aan te brengen.

In de keuken van kamer 2 bijvoorbeeld. Beetje anders inrichten, een nieuw kooktoestelletje, nieuwe koelkast, alle hout weer gebeitst – het wacht op een stel ouders die lekker in hun tuinstoelen zitten te kijken naar hun koters plus aanhang die bij de sloot aan het spelen zijn.

blog_het-zijn-de-kleine-dingen-die-het-doenHelaas ben ik verder niet zo’n getalenteerd schrijver dat ik van dit soort saaie dingen een boeiend verhaal kan maken. Sorry. We houden het maar kort deze week, in de hoop dat jullie zelf nog ‘s komen kijken hoe het steeds weer verbeterd en mooier wordt.

Verder is alles koek en ei, pais en vree, kat-in-het-bakkie, en de lente is begonnen. Tja, wie kan er nu een spannend verhaal schrijven als alles zo aangenaam en prettig is?

Hartelijke groetjes van alle vogeltjes die het ook al verschrikkelijk naar hun zin hebben, en waarvan er één per ongeluk de keuken binnen vloog.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Emigreren naar Portugal – hoe werkt dat?

Stephanie heeft de tijd tot 30 juni – tot dan heeft Portugal alle engelse emigranten de tijd gegeven om hun papieren in orde te maken. Als dat het enige was dat je moest doen, dan viel het allemaal reuze mee!

Helaas: er komt nog wel wat meer bij kijken, als je naar Portugal gaat emigreren

blog_emigreren-naar-Portugal-hoe-werkt-dat_de-verhuiswagen

Als je europeaan bent, komt er al een overdonderende hoeveelheid bureaucratie op je af. Tegenwoordig kom je van buiten Europa, als je engels bent, en dan wordt alles anders. Ik ben onder de indruk van wat ze al opgegoogeld hebben, maar als ik het zo hoor, is dit pas het begin.

Paddy is iers van oorsprong, en heeft het dus wat makkelijker. Ierland blijft europees.

Waarom zou je gaan emigreren? En waarom naar Portugal?

Bristol was helemaal niet zo’n gekke plek om te wonen. Veel muurschilderingen overal, veel muziek, theater, kunstzinnige graffiti – en omdat zij zelf scheppers van moois zijn, vonden ze dat een hele prettige sfeer. Ze zijn sieradenmakers – maken hele mooie dingen, kijk maar eens op hun pagina op Etsy. 

London was vreselijk, Cambridge idem, Southampton nog net om uit te houden. Maar overal: ongelooflijk domme en luidruchtige mensen, en onbeschofte afzetters als huisbaas.

Ok. Het zal, ik weet het niet. Dit zijn hun ervaringen blijkbaar. Ik leef nog steeds in de veronderstelling dat alle engelsen heel beschaafd zijn, met een stiff upperlip – hoewel ik wel de engelse reputatie uit de Algarve ken. De portugezen daar zijn helemaal niet zo gelukkig met die gasten, want ze maken ongelooflijk veel kapot. En niet alleen fysieke dingen ….

Stephanie en Paddy zijn in elk geval aardige, levendige en beschaafde mensen. Met een hele rustige, beschaafde, mooie kat. Vandaar de naam van hun bedrijf: Fizzcatcreations

blog_emigreren-naar-Portugal-hoe-werkt-dat_fizzcatcreations

En dat Fizzcatcreations wordt nog een dingetje in de bureaucratische mallemolen. “Als je je auto wilt invoeren, moet je ‘m 6 maanden vantevoren in je bezit hebben”, vertelt Paddy, “maar de onze ging stuk, dus we moesten een paar weken voor vertrek een andere. En dan het bedrijf nog, daar komt ook nog wel het een en ander bij kijken! Belastingtarieven bijvoorbeeld!”

Dat was gistermiddag, toen we lekker in het zonnetje zaten te kletsen. Nu denk ik: je begint toch gewoon een nieuw portugees bedrijf, en je houdt die site aan? Maar ja, het hele systeem is anders natuurlijk, en als je niet precies weet of je én belasting moet betalen over je verkoop, én dan nog ‘s inkomstenbelasting – tja, dan snap ik dat je dat eerst ‘s grondig moet uitzoeken.

Je kunt er leuk van leven, als goudsmid, maar het is niet zo dat je bij de bovenste 1% hoort natuurlijk.

Emigreren is nog steeds niet zo eenvoudig – zelfs niet naar Portugal

Maar als je iets graag wilt, is er altijd een manier te vinden. Brexit heeft niet erg geholpen qua bureaucratische ellende, maar wel bij het doorhakken van de knoop: gaan of niet? Uiteindelijk kun je overal ter wereld goudsmeden, en je sieraden via de post versturen.

Voorlopig zijn ze hier, en ze blijven ook nog wel een tijdje. Gezellig!

Wat vinden jullie van alle nieuwelingen? Ben je blij met hun komst, of mogen ze wat jou betreft wegblijven – of iets daar tussenin? Vertel er iets over in de comments!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Nachtelijke flierefluiter in de portugese winter

Het is een milde portugese winter; het regent al een week. Je kent het: grijze luchten, laag over de velden hangend, en je kunt nergens heen lopen zonder dat je bril in matglas verandert.

Het doet me denken aan de eerste portugese winter, toen we net verhuisd waren

Het begon prachtig, in september. We wisten toen nog niet dat de zomer in Portugal tot ongeveer half oktober duurt, dus we waren elke dag weer net zo blij.

Maar eind november begon het te regenen, en het hield er nooit meer mee op.

Een regenachtige winter is mild, weet ik nu, maar toen kwamen we net uit Nederland!

blog_nachtelijke-flierefluiter-in-de-portugese-winter

Elke stap naar buiten betekende je kaplaarzen aan, paraplu zoeken en een jas, want het regende niet een beetje. De hele vallei stond boordevol. ‘k Heb wel eens drie dagen in bed gelegen, letterlijk ziek van de regen. Waar zijn we aan begonnen??? Een comfortabel huis inruilen tegen een verbouwingsproject zonder stroom en stromend water – nou ja, buiten stroomt het, maar binnen niks!

Waren we een beetje mataglap of wat?

De winters daarna waren zonnig. Geweldig. In de jaren daarna kon je de regenbuien op 1 hand tellen. Heerlijk! Elke dag was weer een feest. Midden in december in de zon sinaasappels zitten persen van je eigen bomen – zijn wij gezegend of wat? Niks mataglap!

Hoe dom waren wij. Na een paar jaar was het hele land zo uitgedroogd, dat je alleen maar intensief naar een struik hoefde te kijken of het stond al in de fik.

We kregen een enorme bosbrand over ons heen.

Nu is het hier niet zo gevaarlijk, want heel open en heel veel water, maar het kwam wel vlakbij en raasde over de top van de heuvel. Gelukkig was het eucalyptusbos dat jaar gekapt, en stonden er alleen piepkleine boompjes.

Je begrijpt, dat ik regen anders ben gaan waarderen, net als de portugese winter

blog_nachtelijke-flierefluiter-in-de-portugese-winter

We hebben water nodig. Alle wezens op deze planeet hebben water nodig. En ik weet nu ook: een regenachtige winter is niet koud. Als het helder is, en zonnig overdag, kan het ‘s nachts wel eens tegen het vriespunt aanlopen. Nu niet. Het is 16º, volgens de barometer. En – alle goden geloofd en gedankt – het waait niet!

Het is wel gezellig om lekker in je warme bed te liggen en de regen te horen. Mijn raam staat altijd open; heerlijk om frisse lucht te hebben als je slaapt (als je wakker bent trouwens ook).

Nu word ik al een tijdje midden in de nacht wakker van een vogeltje. Eerst dacht ik dat ik droomde, maar ‘t is heus een vogeltje. Midden in de nacht, midden in de regen.

Wat is dat voor een vrolijke flierefluiter? Middenin de portugese winter nacht?

Het beeld is niet zo interessant – het is m’n raamhor. Ik was te slaperig om goed na te denken. Maar het gaat om het geluid.

Iemand enig idee wat dit voor een vogeltje zou kunnen zijn?

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Hèhè! Twee mozaieken erbij in ons vakantiedorpje

De mozaïeken in ons kleine vakantiedorpje lopen (altijd) uit de hand

Waarom? De eerste fase van de entree van het badhuis is eindelijk klaar. Vier mozaïeken samen – als een weergave van wat je te wachten staat in de rest van het dorp.blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorpje

Het begon in oktober en nu zijn de twee grote mozaïeken eindelijk klaar

Ik had hulp van een paar vrienden. Dat is prettig, want bij het maken van mozaïek heb je geduld, liefde en toewijding nodig, omdat het altijd veel werk is. Hoewel je je al realiseerde dat het meer werk is dan je denkt, is het nog steeds meer werk dan je denkt.

Natuurlijk is het geen dag in, dag uit baan. Je werkt er niet elke dag acht uur aan. Er zijn veel andere dingen te doen (onderhoud, bijvoorbeeld, hier en daar schoonmaken, een badjas naaien – om er maar een paar te noemen) maar al met al denk ik dat ongeveer de helft van deze tijd daarin zit.

Maar woorden drukken niet uit wat je ziet. Laten we de rest van het verhaal maar overslaan en direct naar de foto’s gaan. Met trots presenteer ik u – het maken van “De vijver” en “Een kleurrijke zonsondergang aan de oceaan” (met daarboven “De mieren” en ernaast “Antoine, het zeepaardje”):

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

Op zoek naar de juiste compositie, de kleuren, de grootte van de stukken – soms is het keuzestress, maar meestal is het heerlijk om in de zon te zitten en te puzzelen.

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

.

Nu is het echt prettig om hulp te hebben, omdat dit bord te groot is om alleen om te draaien.

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorpControleren of alles in orde is vóór het meest opwindende deel van dit proces.

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp.

… maar ik kan het wel zelf aan de muur lijmen.

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

En nu begint het plakken ter plekke …blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

… en dat gaat een halve eeuwigheid door … in de meest onelegante en oncomfortabele denkbare posities. Het kost tijd en gedurende die tijd kun je nieuwe plannen maken. Voor een ander mozaïek bijvoorbeeld. Zoals ik deed. Mozaiekvriendin Astrid vond het een uitstekend idee.blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

Ze is hierin een geestverwant, helaas met een veeleisende baan, dus ze komt van tijd tot tijd slechts een week meemozaïeken.blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

We slaan enkele stappen over; het bovenste kleurige stuk lucht was ook ter plekke plakken. Dus ja, hoe interessant is dat? We zijn dan wel weer blij met het resultaat.

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorpDe andere heerlijke ontdekking waren de schaaldelen. Wanneer een boom in planken wordt gezaagd, gooien ze de eerste en de laatste weg omdat ze aan één kant rond zijn. Ik vind ze prachtig! Met een beetje schuren en beitsen krijg je geweldig behang. Maar dan behang in ruwe vorm …

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

Het mooist van al: mooi weer! Heel gepast voor de officiële opening van de ingang, vin-je niet?

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

« Older Entries