Tag Archives: museum Termas-da-Azenha

Requiem voor de eucalyptussen

blog_requiem-voor-de-eucalyptus

Ik kocht deze eucalyptussen toen ze nog kleine sprietjes waren, voor 10 cent per stuk

We hadden het uitgebreid behandeld: hoeveel water eucalyptussen opzuigen. Toen ik voor een makelaarskantoor werkte, in de voorbereidende fase van onze emigratie, kwam ik een paar keer bij een casa-murada-com-quintal (ik zat bij de afdeling rústico) waar de toekomstige voormalige eigenaar aangrenzend een eucalyptusbos had geplant.

Eén keer was daar ook een heel diep gat in de grond bij, waarover de toekomstige voormalige vertelde dat het vroeger helemaal vol had gestaan, maar sinds hij op dit stuk land eucalyptus had geplant, je het waterniveau kon zien zakken. Zó veel drinken die bomen dus.

We konden het bijna zien zakken toen we bij dat gat stonden. (Portugezen kunnen nogal breedsprakig zijn.)

Later, toen we het hadden over het ontwateren van de velden (die toen nog bij de Termas hoorden, maar die we later hebben verkocht, want wat moeten wij stadse bleekneusjes met velden) schoot me de herinnering van die eucalyptussen te binnen.

Het was inmiddels duidelijk dat heel Portugal vol staat met eucalyptus, maar dat dat het land niet veel goed doet

Het droogt het hele land uit. Nu waren wij daar precies op uit: uitdroging. Inpolderen die handel, als waardige nazaten van Jan Leeghwater, maar dan op een andere manier. 

Vandaar dat ik op de markt die sprietjes kocht en ze langs de slootkant plantte. ‘k Heb er per ongeluk nog een paar omgemaaid toen ze nog klein waren en verstikt dreigden te worden door het riet. Ondanks de ongewilde uitdunning stonden ze nog steeds redelijk dicht bij elkaar.

Daar hebben ze zich helemaal niets van aangetrokken.

Die eucalyptussen zijn in zo’n 17 jaar bijna tot in de hemel gegroeid

Ik had vaag in m’n achterhoofd dat ik ooit nog ‘s (vanuit de hemel dan) een achterkleinkind zou horen zeggen: “Ja, die heeft mijn overgrootmoeder nog geplant!” – en dan zouden ze heel mooi en oud en dik zijn geworden.

Helaas. Het Lot had iets anders voor ogen met die eucalyptussen

Afgelopen herfst hadden we Leslie te gast. Leslie de orkaan. Daardoor zijn er een stuk of 4 omgewaaid, en op het dak gevallen. Gelukkig was de schade beperkt, maar als we extremer weer mogen verwachten vanwege de klimaatverandering, dan is het niet zo slim om Hele Hoge Bomen te dichtbij je huis te laten staan.

blog_wederopbouw-na-het-bezoekje-van-Leslie

Ze hadden nog wel hun best gedaan, waarschijnlijk in samenwerking met Broes z’n beschermengeltje, want ze waren precies op de betonnen rand van het dak gevallen. En ze waren niet afgebroken of neergeplofd, ze waren langzaam omgezakt. Zei de verzekeringsagent.

De afgelopen week voelde ik me als Idéfix

blog_requiem-voor-de-eucalyptussen

 

Buurman Josué had iemand geregeld die ze zou omzagen en weghalen. Dat was in een vloek en een zucht gebeurd. Ik had de neiging om erbij te gaan zitten janken – als Idéfix.

Ik kan maar niet aan het uitzicht wennen. De lucht is zo kaal. Alleen maar blauw, zonder toppen en takken.

Het was verstandig. Maar soms is verstandig helemaal niet leuk.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

In de grote zaal vind je spelletjes als pingpong, tafelvoetbal en pool; we hebben een Verkleedkamer, en buiten kun je volleyballen, jeu-de-boulen of het zwembad in springen. En nog veel meer.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend opLinkedIn.

Een stressige tas

En Jan had nog zo gezegd: doe je portemonnee in je jaszak!!!

05:00 UUR: de wekker gaat, een heerlijk luchtig muziekje … om 06:00 uur staan we allemaal op het station. Vrolijke enthousiaste begroeting, we hebben er duidelijk zin in.

De “mannen” groeperen zich bij elkaar, luid roepend dat ze zich best redden en dat ze NIET zielig zijn.

De treinreis verloopt zoals die moet. Alles keurig op tijd.

In Eindhoven een run op Shuttlebus 400 en ik vraag me bezogd af waar Ienske is … ze zit al in de bus. Wij staan opgedrongen tussen koffers en mensen, zoekend naar een zitplaats. Direct achter de chauffeur kan ik nog zitten. Rugtas af, op schoot, koffer pal naast me. M’n medepassagier stapt bij het ziekenhuis uit.

Ik voel ruimte in die krappe plek en leg m’n tas naast me. We zullen zo wel verder gaan … maar nee, de chauffeur stapt uit, komt er weer in en stapt weer uit.

Een elektrische bus hoor je niet, denk ik nog … contact met de centrale, hoor ik de chauffeur roepen … hij gaat weer in … uit … dan komt er een bus naast ons staan: heb jij nog plek? Deze rijdt niet meer!!! Wij als hazen de bus uit. Ik was razendsnel buiten maar zag dat er heel veel anderen nog sneller waren … vond nog net een plaatsje … en toen ineens … waar is m’n TAS???? WAAR is m’n TAS ??? eerst denk ik nog, hij ligt naast me …

Bertha klopt rustgevend op m’n schouder … rustig maar!

Ik kijk verdwaasd en in paniek om me heen, ren naar voren en zeg: “Chauffeur, ik ben helemaal in paniek!!! Ik heb m’n tas in die andere bus laten liggen en ALLES zit er in!!” … paniekkkk.

De chauffeur blijft rustig, roept de centrale op en legt duidelijk uit dat het om de bus gaat die defect bij het winkelcentrum staat. Alles duurt lang nu. Frédérique zegt: “Rustig maar, Ina.”

Steffie geeft een goeie tip: kan de volgende bus de tas niet meenemen?

De centrale wil daar niets van weten: mevrouw haalt de tas zelf op en anders ligt hij bij Gevonden Voorwerpen.

De aardige chauffeur wil nog meer uitleggen maar het helpt niet … ik vlieg naar de taxi’s. Frédérique rent achter mij aan: “Zal ik meegaan?” Oooo GRAAG … ze geeft haar dochter haar paspoort met de boodschap: check jij vast mijn koffer in en als we niet op tijd zijn, ga jij lekker met de groep mee … de chauffeur begrijpt wat de bedoeling is: RACEN!

Hij neemt contact op met het vliegveld: hoe laat gaat de gat dicht van de vlucht naar Portugal?»

Frédérique belt met Steffie, die niet alleen verder reizen wil zonder mamma … ik word steeds banger. Paniek klotst in m’n oren!

En dan zien we de bus.

De taxi wordt ervoor gezet. Ik vlieg eruit, omhels de chauffeur!

De taxi vliegt terug. Op tijd bij het vliegveld!

We rennen eruit, €50 lichter, maar de tas is er!!!

Bedankt Frederique. Bedankt schildergroep.

Portugal, here we come!

 

Het begin van de schildercursus op de 13e

Ze worden zelfs lachend wakker, denk ik, terwijl ik de bladeren van de nespereira opveeg, en ik het geluid van achter de hotelkamers hoor. Hoe bijzonder is dat!

Gistermiddag kwam Wil, de docente van de schildercursus, de keuken binnenlopen met: “Nu krijgen we allemaal de slappe lach” – wat ik een goed teken vond

Net als dat ik het een goed teken vond dat ze de keuken binnenliepen om melk uit de koelkast te pakken, koffie te zetten of thee, en een sinaasappel (“Zo lekker, dat smaakt echt heel anders dan in Nederland!”) mee te pikken.

En wie zijn “ze” dan wel?

blog_schildercursus

De dames van de schildercursus, die verleden jaar in de zomervakantie spontaan ontstaan is, en die nu werkelijkheid wordt. Wil was hier verleden jaar op vakantie met haar dochter en kleinzoons, en vond het een inspirerende omgeving voor een cursus op lokatie.

Wil geeft al haar hele leven lang schildercursussen, 73 jaar oud en nog lang niet van plan om ermee te stoppen! Samen met haar maat Louise zijn ze een onverslaanbaar team.

Gisteravond deed ik wat ik het liefst doe aan het eind van de dag: na het douchen even zitten lezen met m’n avondsigaretje erbij. Schuin onder mij zat de hele groep aan de grote tafel te kletsen. Dat klonk heel gezellig. Er werd veel gelachen.

Ik zat te genieten op mijn stille plekje boven, met het idee dat deze schildercursus een succes aan het worden is

Ik kan er niets van verstaan, maar je hoort het geanimeerde gepraat. Eéntje was er iets aan het vertellen, en dat was blijkbaar hilarisch want het gelach barstte steeds los op diverse toonhoogten. Lachen is besmettelijk. Ik zat als een gek te grijnzen in mijn eentje.

De dames van de schildercursus doen niet alleen lachen, er wordt ook gewerkt!

blog_schildercursus

Gistermiddag zaten overal mensen met een tekenbloc op schoot. Er worden veel bloemen geschilderd, want die zijn er nu veel. In het voorjaar is het hier een feest wat dat betreft. Vinden de vlinders en de bijen ook.

Ik laat alles staan als ik zie dat vlinders en bijen ze lekker vinden. Maaien doen we later wel weer, als alles droger wordt. Bovendien heb ik daar nu toch geen tijd voor, want er moet gekookt worden voor 11 mensen!

En dat terwijl het allemaal niet zo voorspoedig begon, op de 13e …

De bus naar het vliegveld kreeg pech, ze moesten overstappen in een andere bus. “Gauwgauw, we halen het vliegtuig straks niet!” Iemand liet van de zenuwen haar tas met alles erin in de kapotte bus staan, en moest ‘m met gillende sirenes gaan ophalen, terwijl de anderen stonden te trappelen van ongeduld omdat de gate zo dicht zou gaan. (lees hier het verslagje van de direct-betrokkenen)

Het ging, maar ‘t was op het nippertje

Twee-en-een-half uur om bij te komen en grappen te maken over al die stress, maar in Portugal deed de 13e zich nog steeds gelden. De trein had vertraging; er was iemand voor gesprongen.

Dat is natuurlijk heel naar – laten we er maar respectvol het zwijgen toe doen – maar wel weer meer vertraging.

Eindelijk in Alfarelos, het eindstation, stond er maar 1 taxi. Met handen en voeten lukte het wel om duidelijk te maken dat de groep naar Termas-da-Azenha moest

Helaas konden er maar 5 + bagage mee

Ik had inmiddels het een en ander wel via de app meegekregen, en was weer ‘s een keer blij met mijn hooikist, waar het diner heerlijk warm in stond te blijven. Een curry wordt niet slechter van een uurtje langer staan, dus dat was geen punt. Het was lekker weer, 32º – ook al geen probleem.

Ik vroeg aan de taxichauffeur of hij geen collega’s kon ronselen, en toen kwam de aap uit de mouw. “Het is de 13e” zei hij hoofdschuddend (ja, dat wisten wij allemaal ook al wel!), “al mijn collega’s zijn in Fátima.” Ah! Daar viel mijn kwartje, eindelijk! Tuurlijk! 13 mei, de eerste keer dat de drie herderskindertjes van Fátima Maria hadden gezien!

blog_schildercursus

Het stikt van de mensen in Fátima op 13 mei, 13 augustus en 13 oktober

Geen ongeluksdag voor katholieken. Als je naar Fátima gaat op de 13e, worden al je zonden je vergeven. Voor ongelovigen zoals wij ligt het dan weer een pietsie anders ….

.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

In de grote zaal vind je spelletjes als pingpong, tafelvoetbal en pool; we hebben een Verkleedkamer, en buiten kun je volleyballen, jeu-de-boulen of het zwembad in springen. En nog veel meer.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Familie bezoek en gouden regen

Niemand weet meer de hoeveelste keer het is. We zijn allemaal de tel kwijt geraakt in al die jaren dat we hier al in de Termas-da-Azenha wonen. En het is allemaal veroorzaakt door angst. Dat ook nog ‘s een keer.

Vliegangst, welteverstaan

Mijn broer houdt niet van vliegen. Daar hebben meer mensen last van. Hij heeft het heel simpel opgelost, toen wij gingen emigreren: hij kocht een rode bus. Inmiddels is dat De Rode Bus – de lijndienst Rotterdam – Azenha, zonder dienstregeling maar met een heel stuwadoorsteam en internationaal chauffeurs.

blog_familie-bezoek-en-gouden-regen

Hij kwam het tweede jaar dat we hier waren met een bus vol herinneringen aan ons moeder, die kort daarvoor overleden was.

Die spulletjes staan nog steeds door ons hele dorpje verspreid, net als de volgende ladingen, want de Rode Bus is inmiddels dus al ontelbaar keer heen en weer gereden. Heen volgeladen met nuttige dingen als pindakaas, boemboes en linnenkasten, maar er kwam ook een piano mee, en een heuse waterpomp-met-800-liter-capaciteit.

De laatste jaren rijdt de RB meestal in april, de mooiste maand van het jaar

Jammer alleen dat het weer niet helemáál stabiel is in april, ondanks de schoonheid van vuurvliegjes, volgezaaide sterrenhemels en de geur van sinaasappelbloesem en eucalyptus. De familie heeft de eerste week nogal moeten afzien met regen en koud-voor-de-tijd-van-het-jaar.

Gelukkig was het de tweede week een heerlijk weertje!

Dat vond ik wel heel prettig, want zo konden ze ook nog ‘s lekker in het zonnetje ontbijten en/of lezen. Wij komen uit een lezersfamilie, dus boeken/e-readers zijn een basisvoorwaarde om te kunnen overleven. Ik vond het ook erg prettig omdat wij ook uit een familie komen, die de handen uit de mouwen steekt.

blog_familie-bezoek-en-gouden-regen

Er waren andere gasten, een oud-vrijwilligster met haar familie, kampeerders en een groep studenten met begeleiders.

De laatste hadden half pension geboekt. Ontbijt is niet zo moeilijk, maar het diner is een ander verhaal. Mijn onvolprezen zussen namen het heft in handen, schilden aardappels (studenten geef je geen pasta – dat maken ze zelf altijd al) en deden de afwas.

Thuis hebben ze een afwasmachine maar hier staan ze stapels borden af te wassen en te drogen. Ik heb geen afwasmachine, want dat heeft geen zin. Ben je veel langer bezig

Ondertussen hebben ze ook nog de entree van een hele batterij lavendelplantjes en anjers voorzien, de Vlindertuin van onkruid ontdaan en nog meer lekkere bloemetjes ingezaaid, de Gouden Regen geplant (die het goed naar z’n zin schijnt te hebben), gordijnen genaaid, hun eigen kamers schoongemaakt … te veel om op te noemen!

Ik ben gezegend met zo’n familie en zo’n familie bezoek

Zoals Julie Andrews ooit zong: “ … for somewhere in my youth or childhood … I must have done something good …” – anders zouden ze dat toch nooit doen?

Mocht je ooit voor de keuze komen te staan: de positie van jongste in een groot gezin is een Gouden Keuze! Kan ik je van harte aanraden!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

De vrijwilliger die in een Volkswagen bus kwam

Haar zoon Olle zit in de keuken op een kruk, stralend en op z’n gemak, en kauwend op een paaseitje. Zestien jaar geleden, toen zijn moeder hier net zo stralend en op haar gemak hier in de keuken zat, bestond hij nog niet.

Grappig om te zien, dat haar zoon precies hetzelfde is en doet.

Ze kwamen laat in de middag aan in de Volkswagen bus

Het was nog vroeg in het jaar, of het was niet zulk mooi weer (komt hier ook voor), hoe dan ook – ze kwam in de keuken op een kruk terecht en maakte kennis met de andere vrijwilligers die er al een tijdje waren.

Ik voelde me verantwoordelijk voor haar welzijn, maar ik moest iets anders gaan doen. “Ga maar hoor, het gaat prima”, zei Arleen vrolijk, en kletste direct weer verder met een oudere vrouw die ook als vrijwilligster hier was, Conny.

Ze kwamen met een oude Volkswagen busje. Ja, zo een:

 

blog_Volkswagen-bus

Het was een leuke reis geweest, samen met haar ouwe maatje “Wubbe” die ze zo genoemd had op de kleuterschool. Wubbe heet in het echt Mirjam, maar natuurlijk nam iedereen direct haar bijnaam over. Wubbe had wat meer tijd nodig om te wennen, zoals “normale” mensen, want ik heb me altijd verwonderd over de lightning speed waarmee Arleen zich een plekje verwierf in de groep.

.

.

.

.

Zo makkelijk als ze op die kruk ging zitten, zo makkelijk kletste ze met iedereen (veel over de Volkswagen bus) die er al een tijdje was, zo makkelijk ze zich een plekje verwierf in de groepsdynamiek

De Volkswagen bus had wat probleempjes, hij rammelde een beetje, trok niet goed – kortom, had een beetje last van ouderdom. Ik bood aan om mee te gaan naar de dichtstbijzijnde garage om te vragen of ze daar iets aan konden doen. Hoe makkelijk Arleen ook met iedereen kletste, om in het portugees uit te leggen wat er mis is met je oude busje, is een heel ander verhaal. Dat wordt “hints” op het hoogste niveau.

Mijn portugees was toen ook nog niet zo denderend, en zeker mijn technisch-portugees niet, maar geholpen door mijn jongste van 8, lukte het om duidelijk te maken dat-ie bubbubbubbubbub deed op momenten dat-ie dat niet zou moeten doen. En dat je skrìeieieiek! de handrem moest aantrekken. Tot aan het plafond. En dat-ie in de bochten nogal wiebelde en fjoetfjoetfjoetfjoet deed.

Tja, dat was wel een ernstig probleem, maar ze gingen hun best doen met die Volkswagen bus

In de begintijd was het in de Termas anders dan nu. Logisch.

We waren een beetje aan het spelen, kolonistje spelen, en we probeerden de raarste dingen. In die tijd ontstond de Verkleedkamer 1.0, en daar is Arleen een drijvende factor in geweest. Grappig hè, hoe de dingen kunnen lopen?

Ze zag het kleine kamertje, er viel een idee op haar hoofd, en gezien haar natuur kwam ze daar onmiddellijk mee op de proppen. Ik schreef er al over in een vorig blogje – “Rode muur, paarse muur” en toen ik blijkbaar een gezicht trok, kwam er vlug achteraan: “en als je het niet mooi vindt, verf ik het op mijn kosten allemaal weer wit.”

Van het één kwam het ander, en inenen lag daar de mozaiek vloer van de komende Verkleedkamer in de gang. Ik had ooit dozen vol voorgesneden driehoekjes gescoord bij één van de tegelfabrieken in de buurt, en die kwamen nu mooi van pas voor het geometrisch patroon dat Arleen samen met Wubbe aan het uitwerken was.

‘t Is een beetje rotweer nu. April is net zoals in het noorden een onbestendige maand, kan-vriezen-kan-dooien, en dit jaar is het regen. Ach ja. Het was nodig. In het noorden hebben jullie verleden jaar ook al gemerkt dat de droogte kans op branden geeft, dus je begrijpt inmiddels beter dat regen nodig is. Maar wel jammer.

Zeker als je met 3 pubers in een huisje zit. 

foto

Ondanks het weer, toch heel erg leuk om weer bij te kletsen, herinneringen op te halen, bekende mensen te “behandelen” en weer als vanouds bij het kampvuur te zitten. (niet alleen maar regen, ook mooie avonden!)

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Donkere wolken boven de voorjaarsschoonmaak

Zo. Hallo, goeiemorgen. Hoe gaat het met jullie?

Wij zijn lekker bezig.

De voorjaarsschoonmaak. Opruimen, weggooien, kleine plantjes planten, snoeien. Gordijnen wassen. Muren schoon met de hogedruk, verven, krabben, plakken, voegen, maaien

“Ja! Broes (mijn zoon), ze zijn weg! Kom op, we kunnen!” want er komen natuurlijk gasten ondertussen, en niemand stelt het op prijs om een bosmaaier te horen ‘s ochtends vroeg. In deze tijd van het jaar zijn dat meestal portugese gasten, en die zijn over het algemeen niet vroeg op.

Da’s niet zo erg, want ‘s ochtends vroeg moet je zelf ook eerst ‘s rustig naar de vogeltjes luisteren bij je ochtendkoffie, en het gras is dan toch te nat.

blog_donkere-wolken-boven-de-voorjaarsschoonmaak

Maar nu is het gras wel erg nat: het regent

Al onze plannen in het water. (Je gaat al die uitdrukkingen begrijpen in de loop van je leven, ik hoop alleen niet dat ik nog ‘s “de pest in” zal gaan begrijpen op deze letterlijke manier.)

April was van oudsher altijd de regenmaand. Aprrrrrrrrrrrril en Septemberrrrrrrrrrrrrrr, met de R van Regen.

Dat is veranderd, afgeschaft, eh … ander beleid,iets met klimaatverandering ofzo.

Maar hij is back, baby! Dit is een natte April

Heel grappig: iedereen die hier woont is er blij mee. Nou ja, soort van. Want niemand vindt regen écht leuk natuurlijk. Het blijft een natte kledderboel, en je kunt weinig meer. Niet eens zomaar even naar buiten, moet je eerst goeie schoenen aan en je paraplu weer zien te vinden.

We staan er dus met z’n allen een beetje dubbel in. Fijn dat het regent, want het was lang te droog, maar mwah … het regent ….

Toch is het wel mooi, die dreigende donkere luchten. “Intelligente mensen passen zich aan aan de omstandigheden” lees ik ergens, en ik probeer uit alle macht intelligent te zijn. Lukt niet altijd, want het duurt nu al bijna 2 weken.

En om nu twee weken lang alleen maar intelligent te zijn, dat is iets teveel van het goede, als je het mij vraagt.

Ik ga een kaarsje opsteken voor de weergoden, of ze alsjeblieft richting de 20ste de klimaatverandering de andere kant op willen zwiepen. Richting zon en warm, graag, alstublieft, dankuwel!

Doe je mee, en brand je ook een kaarsje?

blog_donkere-wolken-boven-de-voorjaarsschoonmaak

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Hoe vaak verkleed je je in je vakantie?

Alle stads- en theaterkleding ging mee, lang lang geleden, in die grote vrachtwagen die al onze spulletjes naar Portugal bracht.

Het heeft het eerste jaar in dozen doorgebracht, want het heeft een tijdje geduurd voordat al die spulletjes verspreid konden worden door het hele dorp.

De eerste gelegenheid was een bonte avond van de eerste groep vrienden, gasten en vrijwilligers

Dat was extreem amusant, iedereen verkleed, en maar zingen: “Ik ben Ali Cyankali … de gevaarlijkste vrouw van Rotterdaham!” Ik heb nog een vaag beeld op mijn netvlies van een man met een glitterjasje aan en een sobrero op, die doodserieus zat te klaverjassen.

De volgende stap kwam van de volgende groep vrijwilligers – iemand die zei: “Ik heb een idee voor dat kleine kamertje op de eerste verdieping … de éne muur rood, de andere paars … (ik trok een gezicht) … en als je het niet mooi vindt, verf ik het zelf op mijn kosten helemaal weer wit. Wat denk je? Daar kunnen al je verkleedkleren wel in!”

Het eindresultaat was mooi. Ook de vloer (mozaiek natuurlijk) was mooi

Het leukste is dat zij volgende week weer te gast is, na bijna 18 jaar. Met haar hele gezin, tweeling en al. Ik ben reuze benieuwd wat ze van de Verkleedkamer 3.0 gaat vinden!

Want: Verkleedkamer 3.0 is af

Na een paar jaar puilde alles uit dat kleine kamertje, want voor mij was de Verkleedkamer altijd een excuus om een paar mooie hakken te kopen. Ik draag ze niet meer (rampzalig met die portugese steentjes!) maar het is nog steeds een zwak punt. Moeilijk om de verleiding te weerstaan.

Een paar jaar geleden ging de Verkleedkamer naar de benedenverdieping

Alles bij elkaar: de grote zaal met pingpong, pool en tafelvoetbal, de bibliotheek met alle bordspelletjes en kinderboeken, en de Verkleedkamer daarachter. Prima plek, maar meer ruimte. Levensgevaarlijk! Voor je het weet, puilen we daar ook weer uit.

blog_hoe-vaak-verkleed-je-je-in-je-vakantie

Met de verhuizing ging ik samen met mijn zussen selecteren. Met een panel van drie maak je meer kans dat er wat weggaat. We hanteerden strenge criteria, en er ging inderdaad een boel weg. Ik reed onmiddellijk naar de oude-kleren-container in Alqueidão, want ik ken mezelf. Voor je het weet, ga ik in die zakken graven naar dat mooie rooie bloesje “toch zonde om dat weg te doen, ‘t is zo’n mooie kleur!” – enzovoorts, ad infinitum.

Ook op de markt moet ik me ernstig beheersen. Soms hebben ze zulke bijzondere dingen voor weinig: 3 voor 5 euro!

Nu moesten we weer verhuizen: de bibliotheek en de Verkleedkamer moesten plaats maken voor de wasmachines. Dat was een gigantische verhuizing, maar wel de moeite waard. De Verkleedkamer zit nu niet meer zo verstopt, maar maakt deel uit van de Grote Zaal, waar je kunt poolen & sjoelen, pingen & pongen, schaken & kaarten, lezen & internetten, piano spelen en iemand anders worden.

Of gewoon jezelf blijven en lekker met de andere gasten kletsen of eten, terwijl je de creaties van je kinderen bewondert.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

In de grote zaal vind je spelletjes als pingpong, tafelvoetbal en pool; we hebben een Verkleedkamer, en buiten kun je volleyballen, jeu-de-boulen of het zwembad in springen. En nog veel meer.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Watervast vertrouwen

Het was zo’n dag vandaag.

Gisteravond was al duidelijk dat de keukenkraan gezondheidsproblemen had. De knop van het warme water draaide losjes en maakte een raar geluid. Het is één van de 9 keukenkranen hier in het dorp, en de meest gebruikte.

Dag in, dag uit, draaien maar – en daar komt weer een straal heerlijk helder mineraalwater

Warm of koud. Nou ja, koud water hebben we eigenlijk niet, want dit thermale water komt met 30º uit de bron. De aarde warmt het op in het onderaards meer in de heuvel, waarna het overloopt en door het badhuis stroomt. Het koelt natuurlijk wel een beetje af onderweg, maar in de zomer moet je een fles in de koelkast zetten, als je echt koud water wilt.

Over plichtsgetrouw gesproken. Of betrouwbaar! Alles met “trouw” is wel zo’n beetje van toepassing op die kraan. Een gouwe kraan, zogezegd.

blog_watervast-vertrouwen

Hij zat er al jaren. Eén van de eerste kranen plus waterleiding die ik zelf in elkaar gesoldeerd heb

Dat was indertijd een uitdaging voor me. Inmiddels denk ik: “’k Heb het een keer gedaan, afgevinkt, ik bel het mannetje.”

Dat is zeker 12 jaar geleden. Dat is in keukenkranenjaren ongeveer 144 jaar oud!

Enfin, het was duidelijk dat ik het niet meer zou redden met een nieuwe knop, of met een nieuw binnenwerk. En omdat je zó vaak water nodig hebt op een dag, dacht ik dat het het beste zou zijn, als ik daar maar mee zou beginnen.

Dan heb je het maar gehad, en heb je de rest van de dag om wanhopig te bedenken waarom het niet werkt, en wat je nu weer zou moeten doen. Ik was dus he-le-maal voorbereid op toestanden, ellende, tegenslag en wat dies meer zij.

Ik stap op het trapje, zet het water af, pak de waterpomptang, en draai met enige moeite de moeren los. Het lijkt wel alsof alles aan elkaar gegroeid is, alsof ze elkaar niet willen loslaten. Ik inspecteer de kraan vluchtig maar nee, hier is niks meer aan te redden. Kom maar op met die nieuwe!

Ik had in de werkplaats een splinternieuwe keukenkraan gevonden, in een doosje met erop geschreven: “Pas op! De rubbertjes ontbreken!”

Dat heb ik er zelf opgeschreven, want ons kent ons. Het is zomaar mogelijk dat je die kraan monteert, en dan lekt-ie. Ben je een dag bezig om te ontdekken wat er nou weer aan de hand is. Hier schrijft ervaring. Dat hebben we ook al afgevinkt.

Ik zoek dus rubbertjes, en vind ze ook nog, duw ze erin, draai de kraan erop, loop naar het trapje, en zet héél voorzichtig het water weer aan. Alles in de verwachting dat als ik zo meteen in de keuken terug kom, ik geconfronteerd word met een fontein die alle kanten opspuit.

Maar snotdorie! Niks van dat! Het water zit in de waterleiding, en als ik aan de kraan draai, doet-ie het gewoon. En als ik ‘m dicht draai, blijft het water gewoon binnen!

blog_watervast-vertrouwen

 

Is dat dan wat?

Het was zo’n dag vandaag. De rest ging ook allemaal zo lekker vlekkeloos. O, waarom duurt zo’n dag niet je hele leven lang?

(foto van de gouden kraan: credits: objects@arkela)

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Naar de Ambassade voor het verlengen van je paspoort

Soms lijkt het alsof ik een speciaal talent heb. Een talent om moeilijkheden aan te trekken.

Alles wat er mis kan gaan, had ik al bedacht, dus dat kan alvast niet meer gebeuren. Mijn overtuiging is namelijk: alles wat je bedacht hebt, gebeurt niet.

Dat betekent dat ik soms met een hoofd vol met apocalyptische scenario’s rond wandel – dan gebeurt dát in elk geval niet. Dat gaat van omvallende steigers-met-mijn-zoon-erop tot brieven van bankdirecteuren die ineens beweren dat ze al jaren geen aflossingen meer ontvangen hebben, van rond lopen met je rok in je onderbroek als je in de pastelaria naar het toilet geweest bent tot het op de grond vallen van een vol bord spaghetti met tomatensaus.

Nu is het Noodlot daar niet van onder de indruk meestal, en vindt alsnog een manier om – geheel onverwachts – dingen te laten misgaan. Of misschien niet direct misgaan, maar om er toch nog een leuke cliffhanger van te maken.

Zoals dat bijvoorbeeld ging met het verlengen van mijn paspoort

Als expat moet je daarvoor naar de ambassade. Naar Lissabon dus. Ik had er al een gezellig blogje over geschreven, een paar weken geleden.

Oorspronkelijk had ik een afspraak op de ambassade op 25 januari. Had ik me daaraan gehouden: niks aan de hand. Om de één of andere reden kwam dat slecht uit, dus verzette ik de afspraak naar 25 februari.

Twee dagen voor mijn oude paspoort zou verlopen

Het zou maximaal drie (!) weken duren, las ik op de site, en per telefoon werd dat bevestigd. Bom.

In dat geval kan ik het wel wagen om een vliegticket te boeken voor 23 maart.

Béétje krap, maar hij zou dan dus uiterlijk de 18e aankomen.

Ha! Voel je de moelijkheden al aankomen? Want het paspoort deed dat niet.

Ik werd er erg onrustig van. Plakte een niet-te-missen-boodschap voor de postbode op de brievenbus, en rond het uur dat hij normaal langskomt, liep ik een beetje te dingesen in de buurt van de receptie.

blog_naar-de-ambassade-voor-het-verlengen-van-je-paspoort

Niks hoor. Geen verlengd paspooort te zien

Nou, goed, één dag te laat kan, maar toen ging ik maar ‘s bellen. In eerste instantie werd gezegd dat het “moeilijk, moeilijk was, afhankelijk van wat het Ministerie doet, drie tot vier weken …”

“Nee, nee” onderbrak ik vriendelijk maar gedecideerd, “het is me verzekerd dat het er binnen drie weken zou zijn.”

Enfin, het duurde twee dagen en toen was geregeld dat ik het alsnog kon komen ophalen. De dag voordat ik zou vliegen. Half zes op, vroege trein, rotverbindingen in Lissabon (twee metro’s, tram en een flink stuk lopen – ze zouden die ambassade best ‘s wat beter kunnen situeren, infrastructuur-technisch gezien).

Geeft allemaal niks meer. Ik héb m’n paspoort, verlengd en al

Als jullie dit lezen, zit ik hopelijk hoog en droog in Nederland.

Tenminste …

Als de trein geen lekke band krijgt … als er geen bommelding is in centrum Porto … als het vliegtuig niet neerstort …. als de piloot niet dronken achter het stuur zit en de weg kwijt raakt …

als … als …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

Portugees leren, poispois

‘k Heb een jaar lang staan luisteren naar de professora van de kinderen, tijdens de pauze van ‘t schooltje. Na de eerste verwarring over waar de jongens naar school moesten, bleek natuurlijk dat ze nog niet veel portugees spraken. En wij waren nou ook niet bepaald vloeiend, ook al hadden we een jaar lang les gehad.

Ik mocht dus mee naar het schooltje van 8 kinderen en 1 juf – professora Maria Teresa – portugees leren

blog_portugees-leren-poispois

Een vrolijk hartelijk dikkerdje, die elke pauze volpraatte in rad portugees. Een goeie luistertest, maar veel terug zeggen kon ik nog niet. En ik was nog niet op mijn gemak genoeg in die vreemde taal, om van die typische tussenvoegsels door haar conversatie heen te gooien, als: “Pronto!” of “Claro!” of “Pois!”

Ik zei dus eigenlijk heel vaak “Sim!”, en als het echt menens was; “Simsim!”

Als je continue aan het vertalen bent in je hoofd (stiekem) dan praat je niet zo ontspannen.

Na 18 jaar lukt het me om flink terug te ratelen, heb ik een automatisme ontwikkeld om de linguistische valkuilen in een conversatie te vermijden, en zeg ik zelfs een enkele keer: “Pronto!” tegen het eind van een praatje.

“Pronto” is namelijk een inleiding tot de afronding van een gesprek – dat ben ik wel wijzer geworden met portugees leren

Maar wat mij tegenwoordig opvalt, is dat het “pois” verdwijnt. Ik hoor het niet vaak meer. Dat was natuurlijk een van de eerste woorden die ik oppikte; ook al omdat vrienden de achternaam Poiesz hebben. Zelfde uitspraak. Dus dat was dubbel leuk.

De Poiesz-jes hebben dikke pret gehad omdat ze op de markt liepen en telkens hun achternaam hoorden. De Poiesz-jes hebben sowieso een uitstekend gevoel voor humor.

blog_portugees-leren-poispois

Op de markt zie je vaak gezellig kleppende groepjes, maar Portugezen waren – zijn – altijd in voor een praatje. Het was zelfs redelijk normaal om op deze boerenweggetjes twee tegenliggers tegen te komen die de weg versperden om even een praatje te maken. Dan wachtte je gewoon even. Niks toeteren niet.

In de supermarkt idem, twee bekenden die het pad blokkeerden omdat ze even moesten bijkleppen, en daar kwamen een boel “pois-en” bij te pas.

Een instemmend geluid is het, het betekent zoiets als: jaja / zeker / joh! / nounou / precies! / dathadiknouook / ik hoor je

Ik hoor het steeds minder. Dat kan twee dingen betekenen. Het is gewoon geworden voor mij – dat merk ik wel aan wat meer dingetjes. Ik val niet meer achterover van aandoening als ik een portugees in een restaurant naar zijn oorlelletje zie grijpen om aan te geven dat het Heel Erg Lekker is. Ik ga niet meer bijna van mijn stokje van ontroering bij het zien van een schitterend schoon breed stil strand vol met mosselschelpen (nou …. hoewel ….)

Ik vermoed dat de portugese maatschappij behoorlijk aan het veranderen is

De “pois”-consensus is een beetje aan het verdwijnen. Jongeren roepen “Fixe (fiesje)!” als ze iets heel geweldig vinden, maar ik hoor hen zelden aan de telefoon pois-en. De ultieme uiting van harmonie – “meid, ik weet precies waar je het over hebt, vertel mij wat, je hebt helemaal gelijk” is langzaam aan het verdwijnen.

Het zal wel een andere mode zijn. Meer iets van oudere mensen. De jongeren roepen: “Fixe!”, wat ook een instemming is, maar op een andere, wat enthousiastere, manier. Ze zitten nog niet in die kalmere pois-achtige fase van hun leven.

Gezellig een praatje maken, com calma, het komt wel, poispois … misschien maakt het nog wel een come-back!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

« Older Entries