Tag Archives: museum Termas-da-Azenha

Cool Camping Guide en de ANWB

We schrijven 2005. Een grijs verleden. Hoe precies weet ik niet meer, maar ik zie de man nóg voor me staan in het kantoor. Jonathan. Begin dertig, beetje rossig, en heel enthousiast. Enthousiast.

Hij had een fotografe bij zich, en wij moesten per se in het boek. In de ANWB Charme Campings

Het overviel me nogal. In die tijd was ik helemaal met van alles en nog wat tegelijk bezig, ook erg enthousiast – op z’n nederlands, dus het ging effen efficiënt tussen neus en lippen door.

Er kwamen zoveel mensen langs. Portugezen voor het water, nederlanders, engelsen om vakantie te vieren …

Ze gingen een kampeergids maken. Met hele mooie foto’s. De Charme Camping Gids dus

In 2005 was dat nog een echt boek. Op papier. Da’s nogal wat meer gedoe dan een e-boek. Dat heb je redelijk snel in elkaar geslagen – ook in je eentje. Bij deze papieren Charme Camping gids was een heel team bij betrokken.

‘k Heb wel gemerkt dat een fotograaf heel belangrijk is. En dat de éne fotograaf de andere niet is. Deze was het duidelijk wel, en dat blijkt nog steeds.

“Olá, hallo, hello …. which language do you prefer?Welche Sprache wird es sein?”

Meestal zie ik het wel aan iemand z’n neus. En dan is een blik uit je ooghoek naar het nummerbord nog een beetje extra informatie, samen met de ervaring dat je weet dat je in het voorseizoen vaak noorderlingen krijgt die van de voorseizoen-rust willen genieten.

Deze keer was het een beetje een verrassing, want de vrouw sprak heel goed portugees. Wel met een duits accent, dus daar wist ik het door. Ik hoor geen verschillen in portugezen – ze kunnen uit het noorden, zuiden, midden of uit Trás-os-Montes komen, ik hoor weinig verschil. Het enige verschil dat ik hoor is binnensmonds of niet, of met-een-gebit of zonder, of breedsprakig of niet.

Ik hoor wel portugees-nederlands, portugees-engels, of portugees-duits

Goed gegokt. Portugees-duits. Ze komen via de Cool Camping Guide. Een boek uit 2005. Het Cool Camping Guide team hebben blijkbaar een onsterfelijk boek gemaakt, vooral in Duitsland, want ik krijg nog steeds mensen via de Cool Guide. En het is waar wat ik altijd tegen die – altijd – onverwachte gasten roep: “Die Cool Camping Guide is geweldig! Ik krijg altijd leuke mensen via hen!”

Het mooiste is natuurlijk: zij vinden het hier ook erg leuk. Bingo!

blog_Cool-Camping-Guide-en-de-ANWB

Sommigen blozen bijna, maar ‘t is waar. Precies de goede doelgroep. Welvarende mensen met een breed denkraam die op zoek zijn naar mooie rustige speciale plekjes maar niet op een snobistische manier. Niet om op te snijen dat zij “bij de Termas-da-Azenha geweest zijn, heeft in de Vrije Tijd gestaan, waren bij “Gute Welt” en heb je dat artikel in de Snob Magazine niet gelezen?”

Het zal niet precies de volgende dag geweest zijn, maar in mijn herinnering zit ‘t wel een beetje aan elkaar gekoppeld: de Charme Camping Gids en de Cool Camping Guide, die op zoek zijn naar speciale kampeerplekjes. Daar kwam ooit ook iemand van langs of wij een kandidaat voor hun gids zouden kunnen zijn.

Ik liet hem alles zien, en hij werd blijer en blijer

De Cool Camping Guide is een hele grote organisatie. Ik was erg onder de indruk, want tja, wij waren nog niet zolang bezig, ik was nog niet zolang alleen bezig na de scheiding, dus zou dit wel een goed idee zijn? “Jaja, jazeker, dit is perfect voor in de gids!” lachte de vriendelijke meneer wiens naam ik vergeten ben (sorry), “dit is nou juist zo’n plekje waar een deel van onze doelgroep naar op zoek is. Rustig, groen, anders-dan-anders, al die mozaieken … . Jullie komen in onze Cool Camping Guide. Punt.”

Okee. Hij zal het wel weten. Hij heeft tenslotte ervaring met de doelgroep

Gister kreeg ik een postpakketje met een “geselecteerde kleine camping – ANWB” vlag én een paar – als altijd – onverwachte kampeergasten. Via de Cool Guide.

Toeval? Zegt u het maar!

blog_Cool-Camping-Guide-en-ANWB

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Rennen voor je leven – een epische marathon

Afgelopen donderdag is de petitie aangeboden aan de betreffende minister. Laten we hopen dat het effect heeft, want de inspanning is groot geweest. Drie-hon-derd-vijf-tig-ki-lo-me-ter rennen. Ik ben zwaar onder de indruk. Ik sta al voorover gebogen te hijgen als ik driehonderdvijftig meter moet rennen.

Olá Duarte Barbosa, de kamer is klaar, ga maar lekker even liggen! Een drankje erbij? Vergeet niet van het uitzicht te genieten, want dat is nu op z’n mooist. Alles groen en vredig met een boel ooievaars en ibissen er tussendoor.

blog_rennen-voor-je-leven_een-epische-marathon

heel vroeg weg …

 

Elke dag een marathon lopen, ik geef het je te doen!

Van Porto naar Lissabon, elke dag een stuk van minstens de marathon-afstand. Toen Duarte Barbosa hier aankwam, had-ie er 50 kilometer opzitten. Hij kwam met een taxi uit Figueira da Foz, want het was de bedoeling dat hij elke dag van hospitaal naar hospitaal zou gaan om handtekeningen te verzamelen voor deze actie.

Het grote doel van deze marathon is erkenning

Verpleegkundigen hebben last van werkdruk, stress, onderbetaling en lange uren. Nu willen ze behalve meer salaris, eerder met pensioen, kortere werkweken en erkenning van hun professionaliteit.

Allemaal dingen die je dagelijks in de krant leest

Boeien!, denk je nu misschien, maar Portugal is een van de laagst betaalde landen in Europa, en dat heeft gevolgen. Een kwart van de portugezen is naar het buitenland vertrokken – daar kun je meer verdienen. In augustus wemelt het hier van de auto’s met een L achterop: Luxemburg, het land waar een derde van de bevolking portugees is.

Dit is een sympathieke manier van aandacht vragen voor je situatie, vind je niet?

Heel anders dan wat bijvoorbeeld de gevaarlijke-stoffen-truckers hebben gedaan een tijdje geleden. Die gingen staken, en dat was een stuk minder leuk, want ze gingen de benzinestations niet meer bevoorraden. Binnen een dag stonden er kilometers file voor alle benzinestations in het land.

blog_rennen-voor-je-leven_een-epische-marathon

Ze gingen de mist in, want ze weigerden om de ambulance, politie en brandweer te bevoorraden, als uitzondering. Als er mensen niet meer naar het hospitaal kunnen, of de politie moet op de fiets naar een urgente melding, of je huis brandt af omdat de brandweer alleen maar emmertjes water op het vuur kan gooien, verlies je al snel sympathie voor je goeie zaak. En de rest van hun eisen waren ook behoorlijk hoog. Verdubbeling van hun salaris en halvering van hun uren, onder andere.

Beetje veel.

De regering maakte al direct plannen om het leger in te zetten

Ze kregen weinig sympathie van hun landgenoten. Niemand wordt er blij van als je noodgedwongen uren in de file moet staan, alleen maar om je auto zo vol te kunnen gooien dat je de volgende dag weer naar je werk kunt.

Deze actie dwingt meer respect af. Of het de gewenste positieve gevolgen zal hebben …. ?

blog_rennen-voor-je-leven_een-epische-marathon

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

… komt een hond bij de dokter …

Ze sluipt weg als ze me ziet aankomen. Daar trappen we niet nog een keer in – heel vriendelijk en lief doen, en je dan achter mekaar in een afgesloten bak zetten die gaat bewegen. Doodeng! En je weet niet wat er gaat gebeuren. Die mensen zijn onberekenbaar.

blog_komt-een-hond-bij-de-dokter

Het ene moment zijn ze vriendelijk en aardig tegen je, het volgende moment grijpen ze je in je nekvel. Of je loopt gewoon ergens, en je wordt weggejaagd. Of ze sluiten je op. Of ze vergiftigen je. Uitkijken met die tweevoeters!

Het zit in het DNA van dieren, en met name portugese honden, dat je heel erg voorzichtig met mensen moet zijn.

We rijden naar Soure, naar de dierenarts van de Gemeente

blog_komt-een-hond-bij-de-dokter

Ze zit achterin te bibberen.

Ik praat maar een beetje: “Sjoetmaarroor, komtallemaalwelgoed, niksaandehand, wegaangewooneffennaardedierenarts, bejjegekmeissiekomtallemaalgoed …”

Ik heb in de loop der jaren met al die dieren in de Termas – ezels, katten en honden met name – nogal wat dierenartsen van dichtbij gezien. Van de meesten, neem me niet kwalijk, heb ik de indruk dat ze het beroep niet zozeer uit dierenliefde zijn gaan uitoefenen, maar meer omdat het leuk verdient. Vooral als je de medicijnen erbij verkoopt. Sommigen lijken wel vertegenwoordigers van de farmaceutische industrie.

Nu waren sommige honden ook niet erg beste staat als ik ermee aan kwam

Met name ééntje was niet aantrekkelijk – we hadden ‘m Wolfje genoemd, omdat-ie een kop van een wolf had. Dat klinkt leuk, maar de rest was een schaap, met een enorm dikke vacht. Daaronder had-ie het roze vel van een varken, één blauw en één bruin oog, en hij was zo dom als wat.

Hij had waarschijnlijk z’n hele leven vast gezeten (en dan leer je ook niet veel), want hij had nog een stuk afgebroken touw om z’n nek toen ik hem tegen kwam. Op dat moment reed ik in volle vaart naar het stationnetje Bifurcação de Lares om iemand naar de trein te brengen, en toen ik hem zag, wist ik al dat ik er niet weer voorbij zou kunnen rijden op de terugweg.

blog_komt-een-hond-bij-de-dokter

Je komt wel wat zielige scharminkels tegen, maar dit was één van de ergste

Het was een warme julidag, en hij liep volkomen verwilderd met zijn dikke schapenvacht over de weg. Hij was letterlijk en figuurlijk helemaal de weg kwijt.

Hij had een wegrottend oor. En verder was-ie erg dom.

Met hem ben ik langs een aantal dierenartsen geweest, samen met mijn zus, die een indrukwekkende medische kennis heeft en zei dat een dierenarts gewoon het oor een stukje kon afsnijden en weer netjes dichtnaaien. Daarmee zou het wel genezen. Maar alle dierenartsen keken naar Wolfje alsof ze een pestlijder zagen, en weigerden om hem zelfs maar aan te raken. Zo erg was het nou ook weer niet – we hadden hem al in bad gedaan.

We hebben zelfs ‘s een pup in de vuilcontainer gevonden!

Toch een verrassing, als je je vuilniszak wilt weggooien, en er kijkt zo’n dodderig koppie naar je op. Wij willen geen puppies meer. Het is een paar keer gebeurd, heel schattig en lief, maar je hebt er nogal wat werk aan.

blog_komt-een-hond-bij-de-dokter

 

De laatste jaren wordt het minder, al die aanlopertjes

Er wordt veel meer voorlichting gegeven, er is betere opvang, en je kunt indien nodig bij de gemeentelijke dierenarts terecht als je een aanlopertje wilt adopteren. Dan kost zo’n verplichte chip, paspoort en inentingpakket weinig. Dat kan iedereen zich veroorloven, maar je wordt wel gescreend.

Logisch, anders komt iedereen met z’n hond bij de dokter …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

De eerste hittegolf in Europa

Daar gaan we weer! Is het alweer zo warm. Het lijkt wel de omgekeerde wereld, hier in Portugal is het ‘s ochtends bewolkt, soms regent het een beetje, en de temperaturen hangen zo rond de 20 – 25º. Ik hoop dat jullie het een beetje trekken, allemaal!

Alsjeblieft. Goed advies van mensen die ervaring hebben met hitte en hittegolven.

Ik dacht dat dat van pas kon komen voor jullie daarboven in het noorden!

blog_de-eerste-hittegolf-in-Europa

– Maak icecubes, en veel ervan, gebruik ze om af te koelen

– Natte handdoeken van elke grootte, doe ze in de vriezer. Goed om snel af te koelen

– Investeer in 100% blockout-gordijnen als je dat nog niet hebt gedaan

– Sluit de gordijnen en luiken altijd. Open ze allemaal wanneer het ‘s avonds koeler is

  • Koop een rol isolatiepapier bij de plaatselijke hardwarewinkel en plak dit bij uw ramen. Goedkoop en effectief (als je het gordijn-luiken-ding niet doet)
  • Als je kunt, investeer dan in Cool Gelmats. Maakt slapen een stuk eenvoudiger
  • – Buiten zijn er veel dieren en insecten die een beetje hulp nodig hebben. Doe wat ondiepe schotels zodat ze niet kunnen verdrinken
  • blog_de-eerste-hittegolf-in-Europa

– Neem overal water mee naar toe. Zorg ervoor dat je veel drinkt. Je hebt het nodig

– Gebruik de oven helemaal niet. Eet in plaats daarvan salades, rauwe voeding, fruit

– Als je op een vochtige plaats bent, gebruik dan geen fans, hoe verleidelijk het ook is. Gebruik in plaats daarvan ijs. Je wordt snel verkouden als je nat bent in de wind

– Probeer geen elektrische apparaten te gebruiken – elk apparaat dat je gebruikt, brengt de temperatuur omhoog. Koop een waaier

  • Blijf zoveel mogelijk in de schaduw (hèhè …)

blog_de-eerste-hittegolf-in-Europa

– Draag zonnebrandcrème, zelfs in de schaduw. Opnieuw aanbrengen om de 4 uur. Hier is een recept voor zelfgemaakte, ecologische zonnebrandcrème *

– Zoek de symptomen van een zonnesteek op ** en houd ze in gedachten. Als je iemand ziet lijden, kun je beter helpen

– Draag een breedgerande hoed in de zon. Hoe dan ook: hoofdbescherming

– Draag een zonnebril, je zult minder snel moe worden

– Draag katoen, geen polyester. Ademt gemakkelijker in de hitte

– Als je je zwak of uitgeput voelt, lig dan een tijdje in een koud bad totdat je afkoelt. Als u geen bad hebt, neem dan een lauwe douche

– Laat je haar nat, maar pas op met tocht en wind

– Maak een plan voor brandevacuatie of bestudeer het bestaande plan goed op je werkplek

– VERGEET UW HUISDIEREN NIET! Behandel ze hetzelfde als jezelf. Als je huisdieren hebt, doe dan ijs in hun water

blog_de-eerste-hittegolf-in-Europa

– Blijf vooral tussen 14:00 en 17:00 buiten de zon

– Drink geen ijswater of koude dranken. Je lichaam heeft warmte nodig om het op lichaamstemperatuur te krijgen, zodat je elk effect verliest. Drink in plaats daarvan lauw water of thee en koel jezelf af met ijsblokjes of bevroren handdoeken (zie hierboven)

– WEES CREATIEF!

blog_de-eerste-hittegolf-in-Europa

** Homemade Sunscreen Recept

Maak thuis je eigen zonnebrandcrème met natuurlijke ingrediënten en vermijd de chemicaliën in commerciële merken.

Ingrediënten

½ kopje amandel- of olijfolie (desgewenst eerst kruiden laten intrekken)

¼ kopje kokosolie

¼ kopje bijenwas

2 eetlepels zinkoxide

1 theelepel rode frambozenzaadolie (of minder, optioneel)

1 theelepel wortelzaadolie (of minder, optioneel)

2 eetlepel sheaboter (optioneel)

Optionele ingrediënten

essentiële oliën

vanille-extract of andere natuurlijke extracten (geen citrus)

Instructies

Combineer alle ingrediënten behalve zinkoxide in een ruime glazen pot.

Vul een middelgrote pan met een paar centimeter water en zet deze op middelhoog vuur.

Plaats een deksel losjes op de pot en plaats het in de pan met het water.

Schud of roer de pot af en toe om de ingrediënten als smelt te mengen.

Wanneer alle ingrediënten volledig zijn gesmolten, roer dan het zinkoxide in en giet het in een pot of blik die je wilt gebruiken voor opslag.

Roer een paar keer terwijl het afkoelt om ervoor te zorgen dat zinkoxide wordt opgenomen.

Bewaren bij kamertemperatuur of in de koelkast om de houdbaarheid te verlengen.

N.B.

Deze zonnecrème is niet waterdicht en moet opnieuw worden aangebracht na zweten of zwemmen.

Zorg ervoor dat u het zinkoxide niet inademt. Gebruik indien nodig een masker!

Voeg meer bijenwas toe om dikkere zonnebrandcrème te maken, minder om een gladde zonnebrandcrème te maken. Bewaren op een koele, droge plaats of in de koelkast.

Ik bewaar het liefst in een kleine inmaakpot en breng het aan als een body butter. Het wordt dikker, vooral als je kokosolie gebruikt in het recept.

Verwijder het zinkoxide en dit is een uitstekend lotionrecept!

** Kenmerken van een zonnesteek:

Symptomen zonnesteek

  • gloeiende huid en/of (extreem) zweten.
  • opeens kippenvel krijgen.
  • bleek zien.
  • hoofdpijn.
  • duizeligheid.
  • braken.
  • spierkrampen.
  • ineens flauwvallen.

Studentenorkest – muziek op vakantie

Net 3 jaar oud, en ze wist al precies wat ze wilde.

Kleine Viola zag en hoorde iemand met een viool en wist op het zelfde moment: ik wil viool spelen. Haar ouders hadden dat kennelijk al veel eerder intuitief opgepikt, en hadden haar Viola genoemd. Hoe mooi wil je het hebben?

Muziek maken in je vakantie

We hebben een paar trommeltjes, een piano, een portugese gitaar en een klein oefenviooltje voor kinderen. Dat laatste is ooit achtergelaten door een welgestelde moeder die, wellicht hoopvol, haar dochter Melody had genoemd. (Dat hoopvol is invulling van mijn kant hè!) Melody was een hele leuke slimme achtjarige, met wie ik veel pret had tijdens een mozaiek workshop. De viool sloeg niet aan bij haar. Als Melody kun je misschien ook beter zangeres worden …

blog_studentenorkest_muziek-op-vakantie

Het viooltje is niet ideaal voor een volwassen violiste die al jaren en jaren les heeft, maar beter dan niks. Viola durfde haar viool niet mee te nemen omdat het een leeninstrument is. Stel je voor dat er iets mee gebeurt! En ook: het moet speciaal vervoerd worden, met een speciale verzekering, en dat gaat behoorlijk in de papieren lopen.

Viool spelen sloeg niet aan bij Melody, maar Viola was heel consistent in haar wens om violiste te worden

Haar ouders hadden heel verstandig tegen hun driejarige dochter gezegd dat ze een viool mocht, en les mocht nemen als ze met 6 jaar nog steeds dat graag wou. En dat was het geval. Elke dag spelen, oefenen, meedoen in jeugdorkesten – het is een heel andere jeugd dan die van veel mensen.

Ik kom niet vaak jonge mensen tegen die Prokofiev in hun oortjes hebben. Of tijdens het werk naar Brahms of Bach luisteren. Het heeft een beetje stoffig imago.

blog_studentenorkest-muziek-op-vakantie

Onterecht, blijkt. Het interdisciplinaire ad-hoc studentenorkest is een soort bootcamp voor jonge muzikanten. Elke dag 10 uur lang spelen, totdat de vellen erbij hangen. Bijna letterlijk. ‘s Avonds gaan ze gezellig met mekaar stappen.

Een intens leven als zzp-er in de muziek: work hard, play hard

In dit geval is het play hard, play hard. Werken is spelen – maar niet heus, want al is februari de kortste maand, na 10 dagen bootcamp is je weerstand ongeveer bij nul. Zo veel oefenen en daarna zoveel feesten, en dus heel weinig slapen, gaat een mens niet in de kouwe kleren zitten.

En dan moet je nog een paar weken want dan pas gaan de optredens beginnen!

Mijn respect voor jonge musici neemt hand over hand toe. Ze moeten niet alleen hard werken – elke dag minstens een paar uur spelen – maar ze hebben ook nog ‘s niet veel zekerheid op werk na hun opleiding. Direct al bij de audities voor Uitvoerend Musicus wordt er gezegd dat ze er het beste een studie of opleiding naast kunnen doen. Dan heb je in elk geval iets om op terug te vallen, als er ‘s geen werk is.

Wij hebben nu dus helaas geen gelegenheid om van Viola’s muzikale talenten te genieten bij gebrek aan een goed instrument. Gelukkig kunnen we wel van haar knip- en plakwerk genieten, want zoals veel kunstzinnig aangelegde mensen houdt haar talent niet op bij muziek!

blog_studentenorkest_muziek-op-vakantie

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Spinnen op vakantie

Ik vind de spin die ik eerder probeerde te redden in het bakje met bleekwater waar ik altijd de afwaskwast in dompel om de boel lekker fris te houden.

Ze was er ineens. Dat is een typisch kenmerk van spinnen, ze zijn er ineens. Ze kunnen zomaar ineens vanachter een luik tevoorschijn springen (de zogenaamde springspinnen), ze kunnen zich vanaf het plafond ineens naar beneden laten vallen (heb ik wel ‘s meegemaakt toen ik me lag te verwonderen over 2 spinnen op mijn plafond toen ik net wakker was – de zogenaamde valspinnen) en je hebt ook die ik koester: de webspinnen. Van die laatste weet je tenminste waar ze zijn, en ze vangen vliegen en muggen ook nog.

Als kind was ik als de dood voor spinnen

blog_spinnen-op-vakantie

Mijn moeder zei dan, als ze een gevangen spinnetje in haar hand hield: “Je hoeft niet zo bang te zijn, zij zijn banger voor jou dan jij voor hen.” Haha. Ja hoor. Toen ik 10 was, was ik maar al te blij dat zij in de tropen had gewoond, en daar dus van allerlei types had meegemaakt, dus dat zij met die spin in haar hand zat, en dat ik veilig was.

.

Maar ‘t is wel waar. Die verdronken spin in het bakje bleekwater was haar eigen noodlot tegemoet gelopen, omdat ze bang voor me was, en zich overal onder en tussen verschool. Ik wou haar redden, en zat haar zodoende achterna met m’n bekertje en m’n papiertje, maar ze snapte het niet. Ook al riep ik wanhopig na een jacht van een paar minuten: “Hee stop nou, luister! Ik ga je geen kwaad doen, sufferd, ik wil je redden!”

Blijkbaar hebben ze geen 10 oren …

Enfin, vroeger bij moeder thuis was ik veilig. Soort van. Tot het volgende enge insect. (O ja, sorry, spinnen zijn dan weer geen insecten, maar spin-achtigen – ze hebben 2 poten meer, en een stuk of 10 ogen)

Die ogen, daar gaat het me niet om. Die zie je alleen maar op van die enge vergrotingen in de “Kijk” ofzo, en als je gauw de bladzij omslaat, dan ben je nog steeds onschuldig en onwetend.

Wat is het dan, dat spinnen zo eng zijn?

Die twee scenario’s die ik boven heel even aantik, hebben diepe indruk op mij gemaakt. Ik deed een luik dicht, en opeens springt daar een spin tevoorschijn, die waarschijnlijk net zo teleurgesteld was als ik geschrokken. Die dacht: “Ha! Een lekkere vlezige vlieg!” en sprong erop af. Jammer dan. Het was alleen maar een bijna verlamd-van-schrik mens. Veel te groot voor een lekker hapje.

In het andere scenario lag ik dromerig in bed, net wakker, de wereld is nog heel pril en mooi; mijn brein begon z’n ochtendgymnastiek te doen, en tot dat het helemaal wakker is was ik in een tussenwereld. In die tussenwereld keek ik naar mijn plafond, wat met een ingenieus soort van “flikker het maar omhoog”-stucwerk versierd was, en in die stalagtieten zag ik altijd van alles en nog wat in de tussenwereld. Soort rorschach test.

blog_spinnen-op-vakantie

Maar die ochtend dus wel twee spinnen

Twee echte levende spinnen. Ze zaten eerst dicht bij elkaar, en terwijl ik mijn ongefocuste blik op hen gericht hield, gingen ze uit elkaar. Dat leverde bij mij, in die tijd van m’n leven vooral (hoezo projectie?), gedachten op als: “Ik heb er genoeg van hou nou ‘s op met dat geleuter en heb het ‘s ergens over waarom doe je altijd zoals je doet ik stik hier ik ben weg”.

Ik was erg benieuwd naar de afloop. Wat gebeurt er met 2 spinnen als ze uit elkaar gaan?

De kleinste verdween in een scheurtje in de zijkant. Had ik eigenlijk nog nooit gezien. Hm. Dat daar een scheurtje zat waar een spin in kan verdwijnen …

De grootste had de ruzie blijkbaar gewonnen, want die zat triomfantelijk bijna pal boven mijn hoofd. En wellicht was-ie zo euforisch over de overwinning dat-ie zich ineens – hopla! – liet vallen. Bovenop mijn dekbed, op kruishoogte.

Ik was reuze blij dat ik dat gezien had. Stel je voor van niet! Dan zou die mythe misschien toch wel waar zijn, dat je elke nacht twee spinnen in slikt. Brrrr

We zijn weer een paar jaar verder. Er zijn hier inmiddels heel veel mensen geweest, die als de dood zijn voor een spinnetje, en die ik dus voor hen moet weghalen. Dat doe ik altijd op de Albert-Schweizer-methode: bekertje eroverheen, papiertje eronder, en zo naar buiten lopen om ‘m in de vrije natuur te laten lopen.

Spinnen zijn zeer nuttige beesten, heb ik geleerd. Ik kan ze zelfs mooi vinden. Er zitten hier van die lichtbruine types met een kruis op hun rug (de zogenaamde kruisspinnen). Volgens mij zijn dat allemaal vrouwtjes, want ze hebben allemaal brede heupen en maken een vruchtbare indruk. Maar het gros bestaat uit magere spillepoten. Beetje zoals een langpootmug (die ik altijd heel aandoenlijk te groot vind). Er zat er ‘s eentje vlak bij de poot van de balie – ik keek er op uit – die een vlieg gevangen had. Dat ging ineens razendsnel, die vlieg had geen kans meer. Eerst dat plakkerige webje, en toen al die poten die ‘m heel behendig met vers-geweven spindraad inpakte. Lekker hapje voor vanavond bij de borrel, of misschien een cadeautje voor een jarige buurspin.

Ik heb bewonderend toe zitten kijken, wensend dat ik zelf ook 4 armen had

Al die ogen hoeft niet zo nodig (ik heb een bril), maar een of twee paar extra armen is wel verduveld handig! Kan de wetenschap daar nou niet iets mee? Beetje spinnengen inbouwen in je DNA?

Ik bied me aan als proefkonijn!

.

.

 

..

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Het maken van een mozaiek in onze BnB

Toen deze klaar was (nou ja, bijna, nog maar een beetje te doen) dacht ik dat het een goed idee zou zijn om de hele gevel van het badhuis te doen, dorpsplein-kant.

blog_making-mosaic-in-our-BnB

Dit hoekje is net naast ons cafeetje. Je ziet het sowieso als je de trap op of af gaat.

Tijd voor een nieuw mozaiek project

Een vriendin zou komen, en zij doet altijd mee met mozaiek projecten als ze er is. En een vrijwilliger zou komen, dus we waren met z’n drieën. Zo durfde ik het wel te beginnen. Want ja, best een ambitieus project.

Eerste stap: voorbereidingen

Mijn onbetaalbare zoon Broes hing een groot zeil op, nam de hogedrukspuit ter hand, en maakte het eerste stuk gevel schoon. Het is eind mei, we hebben niet meer / nog niet zo veel gasten.

Het kan. Eén dag rotzooi, de volgende is de gevel schoon van verf en is het plein weer schoon.

Plakje cake.

blog_making-mosaic-in-our-BnB

 

Inmiddels waren wij drie bezig met andere voorbereidingen

blog_making-mosaic-in-our-BnB

blog_making-mosaic-in-our-BnB

blog_making-mosaic-in-our-BnB

blog_making-mosaic-in-our-BnB

Meestal heb ik een beeld in m’n hoofd van het uiteindelijke resultaat

Dan heb je daarna de uitdaging om het met anderen te communiceren. Met vriendin Astrid is dat niet zo’n punt, we werken al zo lang samen. Met vrijwilliger Viola was het eigenlijk ook niet zo’n enorme uitdaging, omdat ik wat mooie tekeningen vond als voorbeeld. Dan houden we alles een beetje hetzelfde.

Dit is het resultaat. Van zo dichtbij kun je schoonheid ervan niet zo makkelijk zien – hetzelfde als naar een pointillistisch schilderij van George Seurat van dichtbij kijken.

blog_making-mosaic-in-our-BnB

Zoals op deze foto, op de muur, is het een stuk beter, vind je niet?

blog_making-mosaic-in-our-BnB

De uitdaging was om het beschaafd te houden, zodat het ook nog leuk zou zijn voor die paar gasten die er waren. We begonnen in de hoek bij de keuken. Daar staat de steiger niet in de weg. De paar gasten die er waren, waren hele lieve mensen, die het fantastisch vonden om onze manier van mozaieken te zien.

En wij gingen door! Ondanks de warmte –  beschermd door factor 50 en parasols, gingen wij door!

blog_making-mosaic-in-our-BnB

 

blog_making-mosaic-in-our-BnB

Gisteren droogde de lijm redelijk snel op, en ik ook. Tijd om te stoppen – het was al 8 uur. Tijd om te eten. Wat je hier ziet, is het resultaat van 8 dagen werk met 3 mensen (als we Broes z’n werk even niet meetellen). De gevel is een beetje groter dan dit; we zullen wel het hele jaar hiermee bezig zijn. 

Ik vind het altijd leuk om een mozaiek project gaande te hebben in de zomer. Het lukt niet altijd … Soms zijn er getalenteerde vrijwilligers, en tijd tussen alle schoonmaak en koken door. Soms zijn er geinteresseerde gasten met wat ervaring die het leuk vinden om een paar uurtjes mee te plakken. 

Mozaïek maken is verslavend. Het is moeilijk om te stoppen

Het bewijs is ons dorpje zelf. Kom maar kijken! We hebben nog wat plekjes vrij van de zomer … info@termas-da-azenha.com

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Requiem voor de eucalyptussen

blog_requiem-voor-de-eucalyptus

Ik kocht deze eucalyptussen toen ze nog kleine sprietjes waren, voor 10 cent per stuk

We hadden het uitgebreid behandeld: hoeveel water eucalyptussen opzuigen. Toen ik voor een makelaarskantoor werkte, in de voorbereidende fase van onze emigratie, kwam ik een paar keer bij een casa-murada-com-quintal (ik zat bij de afdeling rústico) waar de toekomstige voormalige eigenaar aangrenzend een eucalyptusbos had geplant.

Eén keer was daar ook een heel diep gat in de grond bij, waarover de toekomstige voormalige vertelde dat het vroeger helemaal vol had gestaan, maar sinds hij op dit stuk land eucalyptus had geplant, je het waterniveau kon zien zakken. Zó veel drinken die bomen dus.

We konden het bijna zien zakken toen we bij dat gat stonden. (Portugezen kunnen nogal breedsprakig zijn.)

Later, toen we het hadden over het ontwateren van de velden (die toen nog bij de Termas hoorden, maar die we later hebben verkocht, want wat moeten wij stadse bleekneusjes met velden) schoot me de herinnering van die eucalyptussen te binnen.

Het was inmiddels duidelijk dat heel Portugal vol staat met eucalyptus, maar dat dat het land niet veel goed doet

Het droogt het hele land uit. Nu waren wij daar precies op uit: uitdroging. Inpolderen die handel, als waardige nazaten van Jan Leeghwater, maar dan op een andere manier. 

Vandaar dat ik op de markt die sprietjes kocht en ze langs de slootkant plantte. ‘k Heb er per ongeluk nog een paar omgemaaid toen ze nog klein waren en verstikt dreigden te worden door het riet. Ondanks de ongewilde uitdunning stonden ze nog steeds redelijk dicht bij elkaar.

Daar hebben ze zich helemaal niets van aangetrokken.

Die eucalyptussen zijn in zo’n 17 jaar bijna tot in de hemel gegroeid

Ik had vaag in m’n achterhoofd dat ik ooit nog ‘s (vanuit de hemel dan) een achterkleinkind zou horen zeggen: “Ja, die heeft mijn overgrootmoeder nog geplant!” – en dan zouden ze heel mooi en oud en dik zijn geworden.

Helaas. Het Lot had iets anders voor ogen met die eucalyptussen

Afgelopen herfst hadden we Leslie te gast. Leslie de orkaan. Daardoor zijn er een stuk of 4 omgewaaid, en op het dak gevallen. Gelukkig was de schade beperkt, maar als we extremer weer mogen verwachten vanwege de klimaatverandering, dan is het niet zo slim om Hele Hoge Bomen te dichtbij je huis te laten staan.

blog_wederopbouw-na-het-bezoekje-van-Leslie

Ze hadden nog wel hun best gedaan, waarschijnlijk in samenwerking met Broes z’n beschermengeltje, want ze waren precies op de betonnen rand van het dak gevallen. En ze waren niet afgebroken of neergeplofd, ze waren langzaam omgezakt. Zei de verzekeringsagent.

De afgelopen week voelde ik me als Idéfix

blog_requiem-voor-de-eucalyptussen

 

Buurman Josué had iemand geregeld die ze zou omzagen en weghalen. Dat was in een vloek en een zucht gebeurd. Ik had de neiging om erbij te gaan zitten janken – als Idéfix.

Ik kan maar niet aan het uitzicht wennen. De lucht is zo kaal. Alleen maar blauw, zonder toppen en takken.

Het was verstandig. Maar soms is verstandig helemaal niet leuk.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

In de grote zaal vind je spelletjes als pingpong, tafelvoetbal en pool; we hebben een Verkleedkamer, en buiten kun je volleyballen, jeu-de-boulen of het zwembad in springen. En nog veel meer.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend opLinkedIn.

Een stressige tas

En Jan had nog zo gezegd: doe je portemonnee in je jaszak!!!

05:00 UUR: de wekker gaat, een heerlijk luchtig muziekje … om 06:00 uur staan we allemaal op het station. Vrolijke enthousiaste begroeting, we hebben er duidelijk zin in.

De “mannen” groeperen zich bij elkaar, luid roepend dat ze zich best redden en dat ze NIET zielig zijn.

De treinreis verloopt zoals die moet. Alles keurig op tijd.

In Eindhoven een run op Shuttlebus 400 en ik vraag me bezogd af waar Ienske is … ze zit al in de bus. Wij staan opgedrongen tussen koffers en mensen, zoekend naar een zitplaats. Direct achter de chauffeur kan ik nog zitten. Rugtas af, op schoot, koffer pal naast me. M’n medepassagier stapt bij het ziekenhuis uit.

Ik voel ruimte in die krappe plek en leg m’n tas naast me. We zullen zo wel verder gaan … maar nee, de chauffeur stapt uit, komt er weer in en stapt weer uit.

Een elektrische bus hoor je niet, denk ik nog … contact met de centrale, hoor ik de chauffeur roepen … hij gaat weer in … uit … dan komt er een bus naast ons staan: heb jij nog plek? Deze rijdt niet meer!!! Wij als hazen de bus uit. Ik was razendsnel buiten maar zag dat er heel veel anderen nog sneller waren … vond nog net een plaatsje … en toen ineens … waar is m’n TAS???? WAAR is m’n TAS ??? eerst denk ik nog, hij ligt naast me …

Bertha klopt rustgevend op m’n schouder … rustig maar!

Ik kijk verdwaasd en in paniek om me heen, ren naar voren en zeg: “Chauffeur, ik ben helemaal in paniek!!! Ik heb m’n tas in die andere bus laten liggen en ALLES zit er in!!” … paniekkkk.

De chauffeur blijft rustig, roept de centrale op en legt duidelijk uit dat het om de bus gaat die defect bij het winkelcentrum staat. Alles duurt lang nu. Frédérique zegt: “Rustig maar, Ina.”

Steffie geeft een goeie tip: kan de volgende bus de tas niet meenemen?

De centrale wil daar niets van weten: mevrouw haalt de tas zelf op en anders ligt hij bij Gevonden Voorwerpen.

De aardige chauffeur wil nog meer uitleggen maar het helpt niet … ik vlieg naar de taxi’s. Frédérique rent achter mij aan: “Zal ik meegaan?” Oooo GRAAG … ze geeft haar dochter haar paspoort met de boodschap: check jij vast mijn koffer in en als we niet op tijd zijn, ga jij lekker met de groep mee … de chauffeur begrijpt wat de bedoeling is: RACEN!

Hij neemt contact op met het vliegveld: hoe laat gaat de gat dicht van de vlucht naar Portugal?»

Frédérique belt met Steffie, die niet alleen verder reizen wil zonder mamma … ik word steeds banger. Paniek klotst in m’n oren!

En dan zien we de bus.

De taxi wordt ervoor gezet. Ik vlieg eruit, omhels de chauffeur!

De taxi vliegt terug. Op tijd bij het vliegveld!

We rennen eruit, €50 lichter, maar de tas is er!!!

Bedankt Frederique. Bedankt schildergroep.

Portugal, here we come!

 

« Older Entries