Tag Archives: museum Termas-da-Azenha

Fijn plan: 2019 wordt het “Jaar van de Vlinder”

Dit “Jaar-van-de-Vlinder”-project – daar is toch wel weer een paar maanden in gaan zitten. Het lijkt een klein muurtje, maar al met al duurt het toch wel even. Nu hebben we het natuurlijk niet over 24/7.

Dit is in de zomer begonnen; eigenlijk is 2018 al het “Jaar van de Vlinder”

Een russisch meisje gaf de aftrap. Ze was hier met haar zusje, oom, moeder, oma en hond, voor zo’n anderhalve maand. Ze wilde graag mozaieken leren, en aangezien ik bezig was met een ander project “De kleine zeemeermin” – kon ze makkelijk meedoen.

Ze had er wel oog voor, meer dan haar kleine zusje. Die was er eigenlijk nog te klein voor, en misschien ook te ongeduldig en te snel afgeleid. Geeft niks, Lisa was lekker bezig.

Ze maakte de eerste vlinder, die roze aan de linkerkant

blog_fijn-plan-2019-wordt-het-jaar-van-de-vlinder

Daarna was het de beurt aan mijn zussen Tineke en Nettie, die er ook nog een paar gezellige bloemetjes bij maakten. En een rups.

Ik had verwacht dat er wel zomergasten zouden willen meedoen, maar ondanks dat ik veel mozaiekworkshops gegeven heb, wilde iedereen liever iets maken om mee naar huis te nemen. Franse Nathalie vond het als enige wél geweldig om een vlinder te maken, en deed dat met veel overgave. In 1 dag had ze een flink exemplaar af. Chapeau!

Na de zomer zou mijn mozaiekmaatje Astrid langskomen, en vrijwilligster Gerda had ook al aangegeven dat ze al kleine dingen gemozaiekt had, en niet kon wachten om ’s wat groters te doen.

Dat is natuurlijk het grote voordeel van de Termas: je kunt effen lekker uitpakken. Da’s toch wat anders dan een schaal of een vogelhuisje.

Dat heeft zo z’n eigen uitdagingen hoor, vergis je niet! Klein werken is best moeilijk, maar ik kan me voorstellen dat je het zat kan zijn, dat gepriegel op de vierkante centimeter. Maar goed, ik ben iemand van het grote gebaar …

Voor- en achterkant: check, zijkant: check, bovenkant: check. Veelzijdig muurtje …

blog_fijn-plan-2019-wordt-het-jaar-van-de-vlinder

Er was wel een gast die graag meedeed met de Vlindermuur: Lucille. Ook frans, kookte geweldig, fijn stel gasten, en behalve mooie herinneringen aan lekkere maaltijden liet ze ook nog een prachtige tastbare vlinder achter.

Astrid, dochter Isabelle en Gerda voegden daar nog een paar aan toe …

… en toen ze weg waren, begon het te regenen. Daarmee blijft het liggen, dus toen de zon zich eenmaal weer liet zien, pakte ik mezelf bij de haren, maakte een bak lijm, pakte de doos met stukken wit en de mozaiektang, en ging ’s ochtends in het zonnetje aan de slag.

Gewoon stukjes wit plakken is werk

Een mozaiek afmaken is niet altijd even leuk. Dan is het grote gebaar best een nadeel; je zou dan liever op de vierkante centimeter zitten prutsen. Enfin, kwestie van verstand op nul, blik op oneindig en doorgaan met ademhalen.

Het is af! Fijn hoor! Lokvlinders op de muur, nu nog échte vlinders in de tuin

Dat zal nog even duren, want die vinden het nu natuurlijk te koud. Maar! Hopelijk komen alle bloemetjes weer op, over niet al te lang, want in maart is het alweer lente.

In Termas-da-Azenha wordt 2019 het “Jaar van de Vlinder”

(En allemaal heel erg bedankt voor je bijdrage aan deze schitterende veelzijdige muur!)

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Portugees papier

Vraag van een kind in 2058:

“Mamma, wat is dit witte spul?”

“Dat heet papier. Pas op! Niet aanraken! Het is heel kwetsbaar, en inmiddels best zeldzaam!”

“Waar komt papier vandaan?”

 

Portugees papier. Dat hebben we hier. Volop. Maar dan wel in rauwe vorm

Mag ik u even rauw op uw dak vallen? Alle papier, alle stoffen komen van deze wezens.

Onder andere deze wezens, want déze mooierds leveren alleen vezels voor papier. Andere wezens leveren vezels voor wat je bijvoorbeeld op dit moment aan je lijf hebt.

Deze mooierds moeten weg. Te hoog.

‘k Heb ze zelf nog geplant, met in het achterhoofd een vage droom …

… “Joh, wat een verrassing is dat dan! Hoe komen die prachtige exemplaren hier? Ze zien er schitterend uit, hoe oud zijn die wel niet?” Ze heeft een béétje een aardappel in haar keel, maar het is echt gemeend. Ze ziet er mooi en verbaasd uit, een sterretje in het gras. Ze heeft nog alles van zichzelf, behalve natuurlijk haar digi-arm. Die heeft iedereen, europese regelgeving. En misschien haar haarkleur …

Haar verrassing is authentiek, en niet zo gek. Wie hééft er nog zulke bomen in z’n tuin staan?

blog_portugees-papier

Alles is nu wel overal omgehakt

Brandgevaar, wortelschade aan je huis, hebberigheid van hoge klasse – geef het een reden, maar hoe dan ook, geen boom ouder dan 9 jaar meer te vinden. In heel Portugal niet. In heel Europa niet.

Het enige dat overgebleven is, zijn de plantages. Portugal staat er vol mee. Al zo lang … langer dan wie het zich ook maar kan herinneren. Portugal is altijd heel blij geweest met iets dat geld opbracht. Wat hebben ze anders hier?

Vezels worden natuurlijk allang volop artificieel gemaakt

Daar heb je inmiddels allang geen boom of plant meer voor nodig. De laboratoria plus bijbehorende printers draaien overuren, want alles wordt gemaakt van vezels nietwaar?

“Deze zijn aan de inspectie ontsnapt – ik heb ook geen idee hoe dat zou kunnen gebeuren. ‘k Heb hier weleens een gast gehad die zei dat het komt omdat deze bomen een hele sterke beschermengel hebben … jaja!” Hij lacht een beetje onwennig.

“Maar goed, ze staan hier nu al zo lang als ik me kan herinneren. Mijn oma heeft ze nog geplant. En mijn vader heeft er een paar op het dak van z’n kamer gehad, na een heftige storm, een orkaan. Eén van de eerste orkanen … Hij vertelde me dat ze zich prima geamuseerd hebben met het opruimen van die twee enorme bomen op het dak. Er zou ook nog een filmpje van bestaan, dat oma zelf nog geschoten heeft, maar er is natuurlijk allang niks meer waar je dat op af kunt spelen.”

blog_wederopbouw-na-het-bezoekje-van-Leslie

Hij lacht nogmaals.

“Stel je voor, een filmpje! Haha! Dat je kunt maken met je telefoon!”

Ze lachen samen, terwijl het meisje vol bewondering naar de bomen kijkt. Haar blik wijkt af naar de jongen, die aarzelend naar haar digitarm kijkt. “Eh … je weet toch wel wat een telefoon was hè?” “Tuurlijk gekkie!” antwoordt ze, en kijkt weer naar die hele dikke bomen, een stuk of 15 maar, maar zo indrukwekkend, zo echt, zo aards …

Ach ja. Een mens kan dromen, nietwaar?

Maar já, deze zal niet uitkomen want ze moeten weg. Omvalgevaar. Tenminste, als er nog ’s een orkaan langs komt. Want een gewone storm kunnen ze prima hebben hoor.

Wat denk je? Zullen we het risico nemen? Omhakken, of laten staan?

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Onze schattige baby hondjes en asiel

“Nee, nee, nee, vergeet het asiel, daar gaan ze niet naar toe!” zegt Julia gedecideerd, “ik mobiliseer mijn hele netwerk, en dan vinden we heus wel iets.”

blog_onze-schattige-baby-hondjes-en-asiel

Ik sta er een beetje sip bij, tussen de stokken die de golfplaten omhoog moeten houden. De stokken leunen op stukken boomstronk – daar hebben we inmiddels plenty van – en daaronder liggen grote stenen om de gaatjes op te vullen.

Het kippegaas achter deze geïmproviseerde versperring is aan de onderkant vastgezet met tentharingen, maar desondanks lukt het die kleine monsters om te ontsnappen.

En hun moeder helpt nou niet echt mee

Donkeydog heeft er genoeg van, van dat gedoe tussen haar achterpoten en het gebijt in haar tepels. Ja, dat snap ik! Die tandjes zijn razendscherp, daar moet je niet aan denken, dat dat aan je tepels hangt. Brrrr!

‘k Heb altijd gezegd dat ze slim is, maar daar kom ik nu een beetje van terug. Als ik brood-met-melk-en-water maak, voor de kleintjes, of ze speciale brokjes geef, komt zij dat gauw opslobberen. En ze staat regelmatig aan de andere kant van de versperring – en dat is uitlokking.

Dan willen ze wel een gaatje proberen te vinden om bij hun kostbare mamma te komen

Als ik ze later op de dag voor de derde keer van het dorpsplein vis, en ze weer terug achter de pallets zet, die dáár een geïmproviseerde versperring vormen, ben ik behoorlijk down. Zoveel reacties op Facebook, op Messenger, op de site en overal; iedereen vindt ze reuze schattig. En dat zijn ze ook! Maar niemand wil ze hebben.

Hier in Portugal niet, in elk geval. Hier zijn de hondjes niet zo schaars als in het noorden

’s Middags ben ik geconcentreerd bezig aan de nieuwe webshop (link: www.rondjebed.nl) als de buurvrouw binnenkomt. “Sorry dat ik stoor”, zegt ze lachend, “maar ik heb goed nieuws. De hondjes gaan naar Duitsland!”

blog_onze-schattige-baby-hondjes-en-asiel

Ik gooi spontaan mijn armen de lucht in en slaak een vreugdekreet

“O, wat geweldig! Hoe heb je dat zo voor mekaar gekregen?”

Julia kijkt net zo opgelucht als ik, dierenliefhebber dat ze is.

“Ik ben toch dierenartsassistente geweest? Dus ik heb een heleboel contacten, over heel Europa. Ik ben gister er eens voor gaan zitten, en dit kwam eruit. Maria in Porto vangt ze op, zorgt voor vaccinaties, chips en paspoorten, en dan gaan ze naar Duitsland. Daar vinden ze zeker en vast een lieve familie, misschien blijven ze wel met z’n tweetjes!”

Allemachtig, wat een gelukkie dat alle honden “behandeld” worden bij jullie in het noorden!

Het probleem is opgelost. Onze schattige baby hondjes gáán niet naar het asiel, ze kríjgen asiel.

Pfffff …….

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

De Termas-stijl heet wabi sabi

Eindelijk heb ik een goeie naam gevonden voor de stijl van de Termas!

Hèhè. ‘k Heb jaren geworsteld met hoe dit te beschrijven. En het was me ook onduidelijk waarom ik me altijd aangetrokken voel tot oude en gebruikte voorwerpen.

Het komt door wabi sabi

Wabi sabi is de japanse filosofie dat we respect hebben voor alles dat voorbij gaat, fragiel is, een beetje beschadigd en bescheiden. Het gaat over de schoonheid van het vergankelijke, van het imperfecte, van het rustieke en het melancholische. Het heeft niets te maken met de liefde voor onoverwinnelijkheid, jeugd en onberispelijke netheid, waar wij in het westen zo dol op zijn.

blog_de-termas-stijl-heet-wabi-sabi

‘k Heb het altijd al gehad. Waarschijnlijk ben ik een japanner geweest in mijn vorige leven. Mag ik kiezen tussen iets nieuws en iets ouds, zal ik heel vaak voor het laatste kiezen. Niet altijd natuurlijk, ik heb liever een nieuwe matras en dito onderbroek, maar verder komt het vaak op tweedehands.

Het lijkt wel alsof ik voel wat er voor geschiedenis aan vast zit

In mijn jeugd was het geen punt. Ongeveer iedereen gebruikte alles heel lang, want de meeste mensen hadden niet zoveel te besteden. Met de toenemende welvaart werd iets nieuws steeds meer gewaardeerd. Dat zie je hier en nu ook gebeuren. Veel portugezen gaan voor nieuw. Misschien dat daarom die grote winkelketens hier zoveel succes hebben …

In de zeventiger jaren was het in de mode om ouwe dingen te hebben. Je zette de afgedankte Singer trapnaaimachine van je oma in de huiskamer, liefst paars geverfd, omringd door van allerlei sprietige planten, met haar krakende schommelstoel ernaast. Het was toen de omgekeerde wereld: als je geen ouwe oma had met een dito schommelstoel, kon je er wel ergens één op de kop tikken die oud gemaakt was. De stoel dan natuurlijk, hè.

Rommelmarkten waren ongelooflijk populair, en antiekhandelaren beleefden hoogtijdagen

Dat veranderde van de éne dag op de andere – in mijn beleving althans. Ik had even niet opgelet, en boem, daar waren de jaren tachtig. Van rommelige huiskamers met veel planten, boeken en ouwe troep naar kaal, neonlicht en zwart linoleum op de vloer. Of die trend van helemaal wit. Ik heb weleens vol verbazing door een groot kaal raam naar binnen staan staren in een huiskamer waar letterlijk alles en alles wit was.

Bizar. Alsof je op de noordpool woont. Niet bepaald gezellig en huiselijk

Gelukkig viel niet alles en iedereen ten prooi aan die witwasaffaire. Er was ook een – elitaire – trend om oude meubels op te knappen en daar een kunstzinnige draai aan te geven. Er was een winkel waar ik heel graag even ging neuzen. Ik kan me nog een schitterend eetkamer ameublement herinneren: een enorme vijftiger jaren houten tafel, glimmend gepolijst met de stoelen eromheen die elk een gewei gekregen hadden.

Schitterend idee, mooi uitgevoerd, maar ik kan me voorstellen dat na een tijdje de verrassing er vanaf is. Zulke dingen kom je weinig meer tegen.

De tegenwoordige trend, zeker in Portugal, is nieuw, grijs en strak. Geen frutsels, overal laminaat, tegels en heel veel donkergrijs. Alsof men al anticipeert op verval. Auto’s: zwart, donker- of middelgrijs met zilveren randjes langs de ramen. Dat laatste is heel belangrijk, daarmee laat je zien hoe hoog je status is. Mode: praktisch, donkergekleurd, geen franje. Architectuur: de dozenmode. Alles recht en strak. De enige frivoliteit die je je mag veroorloven (als je een modern, modebewust mens bent, tenminste) is een gangetje tussen je dozen.

blog_de-termas-stijl-heet-wabi-sabi

Als je het goed vindt, haal ik hier mijn neus voor op. Dit is het lelijkste van het lelijkste wat ik me voor kan stellen, behalve natuurlijk “het Roze Monster” (een hotel gemaakt uit twee enorme grote roze dozen) een stuk verderop naast ons. Aan de andere kant, die houten rustieke hut hierboven – hoewel met een aluminium raam – gaat me ook wat ver.

Doet u mij dan maar de Termas. Wabi sabi op z’n porthollands

Wij zijn hier wel op de juiste plek.

blog_de-termas-stijl-heet-wabi-sabi

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Het leven dendert gewoon door in Termas-da-Azenha

Maandagochtend moest ik naar Figueira da Foz én naar Soure. Twee verschillende richtingen. Ik koos voor Figueira, omdat daar de nieuwe pakking voor de boiler van Casa Oliveira vandaan moet komen, onder andere.

blog_het-leven-dendert-door

Dat boiler project ligt al een maand te wachten. Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar wanneer ik die onderdelen lang laat liggen, verdwijnen ze gewoon na een tijdje. Ik weet het niet, ze gaan gewoon weg. Ze vinden het vreselijk om te wachten op behandeling, zoiets. Plots mist een essentiële bout of plug die je gewoon niet meer kunt vinden.

Hoe het mogelijk is – geen idee. Je demonteert een boiler – dat doe je niet elke dag, dus je moet elk jaar weer op je hoofd krabben: hoe werkt het ook alweer met deze? Dan lukt het, en daar heb je een hoop onderdelen en een stalactiet van kalksteen op het verwarmingselement.

Best mooi, maar dat moet eraf. Dat is vrij eenvoudig. Dat doe je met een emmer azijn. Liters en liters azijn

Meestal moet de magnesiumstaaf worden vervangen. Dus ik moet naar Figueira, naar de winkel met een heel aardige dame, die me elk jaar heel enthousiast begroet. Hallo! Daar was ik weer! Voor de staven!

Maar ja, het leven dendert door, en er gebeuren allerlei dingen, dus dan blijven die onderdelen van die boiler liggen. In de afgelopen weken zijn er nog wel wat meer dingen blijven liggen … sommige daken bijvoorbeeld … maar gelukkig is de aannemer deze week gekomen. Eduardo is een nieuw gevonden schat, een goedlachse jongeman, die weet hoe hij met dingen moet omgaan.

blog_het-leven-dendert-door-in-Termas-da-Azenha

Hij belde me gisteravond op, op zondagavond (bijna blasfemisch – ongeschreven wet: op zondag praat niemand over zaken)

Hij had zich niet gerealiseerd dat er nog steeds een paar open daken liggen en dat er regen wordt verwacht. Hij dacht dat we eerst op de verzekering zouden wachten, maar het lijkt erop dat je dan kunt wachten tot je een ons weegt. Drie weken zonder een woord. Geweldige prestatie, Fidelidade!

Dus het leven dendert door, maar wij ook

We verwachtten enkele gasten – in totaal vier gezinnen, dus je moet ook iets doen om hun verblijf prettig en comfortabel te maken. Leuk detail: ze kwamen allemaal voor de tweede of zelfs de xxste keer. Een paar nieuwkomers, maar dat waren dan weer oude kennissen uit mijn vorige leven.

blog_het-leven-dendert-door-in-Termas-da-Azenha

Lekker kletsen op het terras achter hun kamer, ondanks de – ja hallo, wat is het plan? Elk weekend storm? ! – vrij harde koude noordelijke wind. Ze wilden een alambique kopen en ik wist dat ze die in Louriçal op de zondagochtendmarkt hebben. Ik heb eerder naar die dingen gekeken, omdat ze zo mooi zijn, maar ik ga er niets mee doen. Het is gewoon hebzucht.

blog_het-leven-dendert-door-in-Termas-da-Azenha

Op 31 oktober was het een full house. Een speciale dag, traditioneel gezien, voor de Portugezen. Ze gaan allemaal naar het kerkhof om de graven van hun geliefden te versieren met veel bloemen en kaarsen. Dat ziet er prachtig uit. Een sprookje.

Mensen keren terug naar hun geboorteplaats om hun respect aan hun voorouders te betuigen.Dat is het beste deel van deze week

Verzekeringen, aannemers, boilers, gasten – dat is natuurlijk heel belangrijk, maar het belangrijkste is: het leven gaat door, laten we er iets moois van maken voordat we worden weggeblazen en / of op de begraafplaats liggen!

blog_het-leven-dendert-door-in-Termas-da-Azenha

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Wederopbouw na het bezoekje van Leslie

“Joh, ze is gewoon recalcitrant ervan”, grapt Nico tegen Astrid, als ik nog een keertje zachtjes tegen een boomstam aantrap, die daardoor een mooie vuurregen geeft.

“Ja!” beaam ik uit de grond van mijn hart, “Ik wil morgen nou gewoon eens een dakloze dag! ‘k Heb ’t wel gehad met dakpannen optillen en over stoffige vlieringen kruipen!”

We hebben een boel hele lieve berichtjes gehad, na het stormachtige afgelopen weekend. Dankjenogwel allemaal!

We zitten met z’n allen rond het kampvuur. Het is eigenlijk nog tamelijk warm, maar het is zo gezellig, zo’n vuurtje. ’t Is maar klein, en we hebben een heleboel hout op te stoken, dus de komende winters gaan wij het niet koud hebben, met al die omgevallen bomen!

De franse gasten, Lucille en Tomás, horen inmiddels helemaal bij de vrijwilligersploeg

blog_wederopbouw-na-het-bezoekje-van-Leslie

Ze hebben zondag-na-de-storm spontaan hun hulp aangeboden, en zijn geweldig aan het vegen, zagen, schilderen en koken geslagen.

Vooral het laatste valt goed in de smaak, want een lekkere maaltijd na een dag hard werken wil er wel in! Lucille is chef gastronomique geweest. Je hebt in Frankrijk twee categorieën: gastronomique en traditionelle. Het laatste is de gewone pot voor de gemiddelde Fransman, het eerste is het lekkerbekken-werk.

En lekkerbekken zijn we!

Er zijn nog veel meer andere dingen gebeurd, deze week. Bart en Broes hebben de omgevallen eucalyptussen takvrij gezaagd, en palen geplant. Tomás deed op de grond leuk mee tussen het kasten verven in de nieuwe waskamer door.

blog_wederopbouw-na-het-bezoekje-van-Leslie

Nico maakte een muurtje van riet bij Casa Palmeira, en Astrid, Gerda, Isabelle en ik probeerden de Vlindermuur af te krijgen.

blog_wederopbouw-na-het-bezoekje-van-Leslie

Tijdens het heen-en-weer lopen om de gemozaiekte vlinders op de muur te plakken, veegde ik ondertussen steeds een stukje verder

Tijdens alle opruim- en aanveegwerkzaamheden kun je je gedachten zo lekker de vrije loop laten. Ik was de trap aan het vegen, en dacht opeens terug aan een stel vrijwilligers, die hier jaren geleden maanden geweest zijn. Italiaanse Clara en Engelse Paul, waarvan de eerste prachtige verhalen kon vertellen over haar leven, en de tweede hele mooie bomen mozaiekte op de “Kleine Chinese Muur”.

Zij hadden in Margate gewoond, ooit de thuisstad van één van mijn favoriete schilders: William Turner. Het waait daar altijd. Het lijkt me heel onrustig om daar te wonen. Clara is maar een klein wijffie, dus ze moest uitkijken dat ze niet door de wind werd meegenomen. Ze vertelde het verhaal van hoe ze daar een oplossing voor vond, in haar typische engels-met-een-italiaans-accent.

blog_wederopbouw-na-het-bezoekje-van-Leslie

Ze deed grote stenen in de zakken van haar jas. Dan bleef ze op de grond

Ik vond dat een slimme oplossing, en een geweldig verhaal. Maar nu kijk ik weer een beetje anders tegen het fenomeen “wind” aan.

Ja, ik ben zeker recalcitrant! Waar is dat nodig voor – wind? Waarom kan het weer op deze planeet niet wat beter geregeld zijn? Wat is er nou leuk aan, orkanen, temperaturen van 40º onder nul of 50º erboven, lawines, overstromingen, omvallende bomen – waarom moet dat? Snotverdekke, had dat niet anders georganiseerd kunnen worden?!

Geef mij dan maar een gemozaiekte boom. Die valt tenminste niet om!

blog_wederopbouw-na-het-bezoekje-van-Leslie

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Hallo orkaan Leslie

De parkeerplaats is vol, en de lichten branden op half. Brood hebben ze niet meer, en de broodbakmachines gaan vandaag zeker niet meer aan het werk.

Halverwege het eerste pad in de supermarkt kom ik een man tegen die een T-shirt draagt met de opdruk: This is only the beginning.

Nou, als dat zo is, kun je mij na een tijdje wel opvegen

Ik was dapper naar bed gegaan, zo van: “Niks aan de hand, het waait een beetje. Doe niet zo overdreven, L.!”  Ik voelde me net als aan het eind van de middag, toen we in allerijl het schaduwdoek van het zwembad, en de diverse schaduwtenten in veiligheid brachten, alle tuintafels en -stoelen binnen zetten, alle ramen controleerden en overal de luiken dicht deden, en als toetje nog de spullen rond de camper van vrijwilligers Nico en Gerda (die in Lissabon bij hun dochter waren) onder de auto schoven, en hun fietsen in de douche zetten.

Overdreven allemaal. Ik voelde me nogal een drama queen

Er stond geen zuchtje wind ’s middags, en met een lichte bewolking en een lekker zonnetje was het een heerlijk herfstweertje. Hoezo, orkaan in aantocht? En hij zou bij Lissabon landen, dus waarschijnlijk kregen wij een beetje harde wind. Allez. Dat moet een mens aankunnen, toch?

blog_hallo-orkaan-Leslie

als luciferhoutjes ….

Ahem. Rond middernacht zat ik bibberend in de keuken, te bidden naar een god waar ik helemaal niet eens in geloof, met een liedje in mijn gedachten: “Het duurt nooit lang, zo’n orkaan, het duurt nooit lang. Het duurt nooit lang, zo’n orkaan, het duurt nooit lang.” Ondertussen gebeurden er dingen als op bovenstaande foto – bomen en daken waren het ergste slachtoffer.

Broes kwam erbij, stak nog een paar kaarsjes aan, maar ik had bezwaar: “Ho nou Broes, je weet niet wat er verder nog gebeurt, we hebben maar 3 kaarsen.”

“Gelukkig dat ik Bart ben gaan oppikken uit Soure, hè?” zegt Broes, “Als hij echt op de fiets hierheen had gemoeten, dan had-ie er toch wel middenin gezeten.” “De jonge Bart” is een ingewijde in de Termas, heeft hier 12 jaar geleden anderhalf jaar gevrijwilligd, en komt regelmatig terug. Een sportieveling, die dacht dat het een goed idee was om op zaterdag de 13e naar Fátima te gaan fietsen. En weer terug.

Gelukkig ging-ie toch maar met de trein terug (je kunt je fiets in de trein meenemen, voor nop, geen probleem, je hoeft niet eens te reserveren) en dat ging een stukje sneller. Ik had halverwege de zaterdag al een appje ontvangen: “Kan iemand volgende keer even zeggen dat er na Sobral geen ene meter meer vlak is in dit land” – waar ik erg om moest lachen.

Later was ik erg blij dat-ie binnen was, want orkaan Leslie was heftig aanwezig

Ze had als landingsplaats Figueira gekozen in plaats van Lissabon. Figueira is 20 km verderop, dus we hadden de hoofdprijs.

“Pffff, vind je dit niet saai?” Broes had graag achter z’n computer gezeten om een spelletje te spelen of een filmpje te kijken, maar dat lag helemaal buiten de mogelijkheden. Je kon geen stap buiten zetten, je voelde de zuiging naar boven gewoon (of was dat mijn verbeelding?) en het was pikkedonker overal. Wij waren natuurlijk slecht voorbereid.

“Saai. Jij vindt dit saai. Okee. Ja, dat kan natuurlijk ook nog.”

Ik was nog niet uitgesproken of daar waren Lucille en Tomas, de franse gasten die via AirBnB twee weken gereserveerd hadden, bescherming zoeken in het warme kaarslicht in de keuken. Vooral Tomas had het slecht. Het was dan ook moeilijk te negeren, want een orkaan gaat niet stilletjes voorbij. Dat maakt een boel lawaai. Je hoort niet eens de dakpannen kapot vallen op straat, dat gaat verloren in het gebulder.

Moeder Natuur is boos. En dat zullen we weten ook

Sorry, mamma! We hebben het zo niet bedoeld! We weten niet beter, we zijn nog een beetje dom. Waarschijnlijk wordt het nog een hele kluif om de dingen te gaan veranderen zodat mamma weer een beetje bedaart.

Dat die man met het T-shirt geen gelijk krijgt, met zijn: This is only the beginning!

blog_hallo-orkaan-Leslie

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Vakantie? Lekker lezen!

Ik lees net dat we allemaal cyborgs worden, en wel veel eerder dan we denken!

‘k Heb net het nieuwste boek van Dan Brown uit. Oorsprong. Ooit, lang geleden, las ik de Da Vinci Code, net als iedereen. Ik begon aan het eind van de middag erin met een flinke dosis scepsis – “We zullen zien of het al die mooie woorden waard is” – en ik legde het met rode oogjes rond een uur of 4 ’s nachts weg.

Hoe doen ze dat toch? Zo’n bladzijomdraaier schrijven en maken? Fascinerend

De andere Brown-boeken heb ik overgeslagen, want je wordt weliswaar in het verhaal getrokken, maar het is niet helemaal mijn genre. Er komen teveel helicopters in voor.

De nieuwste is hier achtergelaten door een gast, vermoed ik. Ik koop zelden boeken. Er komen er altijd een boel mee met de Rode Bus in het voorjaar, geschonken door familie en vrienden, en daar zit een boel leuks bij.

Nu was het deze keer niet beginnen en niet meer ophouden tot het uit is – het is hoogseizoen. Het ging dus in kleine porties. Ik sta altijd vroeg op, dus dan kan ik even op m’n gemakkie ontbijten en lezen. En ’s avonds voor het slapen gaan. Altijd even lezen.

Als ik een goed boek te pakken heb, zit ik de hele dag in de sfeer. Ken je het verschijnsel?

 

Een klein deeltje van je hersens blijft een beetje in het verhaal hangen. Ik vind dat een magisch iets. Daarom denk ik ook dat het misschien helemaal niet zo’n goed idee is, al die technologie.

Mijn voornaamste bezwaar ertegen is dat computers niet in sprookjes geloven.

Lezen is goed voor je fantasie

Zoals een goede vriend van me altijd al zei: “Je mooiste speelgoed heb je altijd bij je.” En daarmee bedoelde hij natuurlijk je verbeeldingskracht. Nu moet je dat wel ontwikkelen, en normaal gesproken doe je niet anders als je kind bent.

Tijden veranderen, en kinderen zitten vaker achter een beeldscherm. Is dat goed voor je fantasie?

Geen idee hoe dat wetenschappelijk zit, maar ik heb het idee van niet. Lezen is daarentegen geweldig voor de ontwikkeling ervan. Je moet van alle woorden immers zelf beelden maken. En waar je ook bent, je kunt lezen. Geen electiciteit of internet voor nodig.

 

blog_vakantie-lekker-lezen

 

We hebben nu een meisje te gast, dat graag leest

“Ze heeft in die twee weken dat we weg zijn, al 21 boeken uitgelezen”, zegt haar moeder trots, en ja, daar mag je zeker trots op zijn. Onze bibliotheek ligt overhoop, en dat zie ik graag want waar hebben we anders al die boeken voor?

Het laatste dat ze las, was “Je bent geweldig!”

Helemaal mee eens. Veellezers zijn geweldig!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Een goeie buur is beter dan een verre vriend

Ik tref mijn nieuwe buurvrouw als zij net een afvalzakje in de vuilcontainer gooit, en ik op weg ben naar de wasmachines.

’t Is niet de ideaalste plek voor een gesprekje, zo vlak naast de container, maar we treffen elkaar nu eenmaal hier. Zowel Ruth als ik zijn altijd doende met dingen – zij heeft haar gezin, haar onderneming, het regelen van de emigratie en wat daar allemaal bij komt kijken. En wat ik allemaal te doen heb, dat weten jullie inmiddels wel zo’n beetje.

‘k Heb een nieuwtje! We hebben lange-termijn-verhuur-buren!

Ze zijn er al sinds begin september, maar er waren zoveel andere dingen om over te schrijven dat het er nog niet van gekomen is. ’t Is een duitse familie met 3 jonge kinderen, die genoeg hebben van Duitsland en hun kinderen in een in alle opzichten gunstiger klimaat willen laten opgroeien.

Ze zijn in het grote huis getrokken, het huis waar het voor ons zoveel jaar geleden ook allemaal begonnen is. Grappig toeval, de vriendelijke hand van de goden, of een aardige draai van het lot – zie maar voor welke optie je kiest, lieve lezer.

We hebben een prima deal gemaakt. Tot het eind van dit jaar is de huur de verbouwing van de bovenverdieping. Een paar nieuwe ramen en deuren, een opgeknapte badkamer, wat verf, en vooral: aandacht voor dat mooie maar verwaarloosde huis!

Ik voor mij vind het heel gepast. ‘k Heb het gevoel dat het klopt, deze lange-termijn-verhuur

Jens heeft me zijn werk laten zien – houten beeldjes, prachtige tekeningen, schitterende foto’s. Kijk maar. Daar krijg je toch wel vertrouwen in, dat die bovenverdieping prima voor mekaar komt?

blog_een-goeie-buur-is-beter-dan-een-verre-vriend

We moeten er wel allemaal een beetje aan wennen. We hebben er een aantal keren over gepraat, er is over heen & weer gemaild, maar er gebeuren toch dingen waar je nooit aan gedacht hebt.

Het praatje bij de container gaat over hoe we de combi “hun kinderen” en “mijn gasten” bij het zwembad gaan maken. In de zomer is het geen probleem want dan zijn er altijd veel kinderen. Dat is altijd enthousiast geroep en gejoel overdag en geheimzinnig gefluister en stiekem gehol ’s avonds.

Maar na het hoogseizoen krijgen we een ander soort gasten. Rustzoekende stellen

Die zitten niet direct te wachten op joelende kinderen als ze lekker in de zon bij het zwembad zitten te lezen. Ruth en ik overleggen even hoe we dit het beste kunnen oplossen. Dat gaat uitstekend – we hebben allemaal in de gaten dat je over zulke dingen kunt struikelen, en dat je daar even over moet praten. Het is snel opgelost. We willen allemaal goeie buren zijn.

De volgende dag, aan het eind van de middag, zie ik hun oudste zoon hard naar het zwembad hollen om te kijken of daar iemand is. De afspraak is dat zij kunnen plonzen en spelen zoveel als ze willen als er niemand is of aankomt, en als er rustzoekende gasten komen, dat ze dan maken dat ze wegkomen.

Ondertussen staat ons goeie ouwe trouwe huis te stralen van plezier, net als onze nieuwe lange-termijn-verhuur-buren

blog_een-goeie-buur-is-beter-dan-een-verre-vriend

Huizen houden niet van leegstaan. Nu er weer van alles gebeurt, lijkt het net alsof het rechterop gaat staan, lichter wordt en het nieuwe gezelschap omarmt.

Dit is een goed plan.

Het leven kan zo simpel zijn, als je allemaal van goeie wil bent!|

Dus ja, we hebben buren. Gezellig hoor. Maarre … hou er wel rekening mee dat er nu 2 vakantiehuisjes minder te huur zijn. Mocht je plannen hebben – reserveer op tijd!

blog_een-goeie-buur-is-beter-dan-een-verre-vriend

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Rozengeur en maneschijn

Ja, nou já, het leven is dat nou eenmaal niet – niet altijd tenminste. Rozengeur en maneschijn, bedoel ik. Het gaat ook weleens een beetje anders dan dat je wilt. Het gaat ook weleens mis.

En soms – zoals nu – is het gewoon de opeenstapeling van dingen

Sorry hoor, lieve lezers, een blogje elke week met een positieve ondertoon en een gezellige boodschap is gewoon niet realistisch. Net als hoogstwaarschijnlijk in jullie leven gebeurt, is het hier ook wel ’s minder. Het seizoen is afgelopen, net als altijd rond deze tijd, en waar ik verleden week nog stiekem dacht: “Hoe gezellig het ook is, is het ooit afgelopen? Ik ben zelf aan vakantie toe!” – is het nu dus blijkbaar écht afgelopen want er belt niemand en er maakt niemand een reservering. Ik krijg geen waarschuwingsmailtjes van Booking.com meer dat er iemand dreigt aan te komen (nou já, één), en geen van AirBnB dat ze me feliciteren omdat die-en-die vanavond heeft geboekt.

blog_rozengeur-en-maneschijn-gasten-via-AirBnB

Het leven is goed hoor, in Portugal, maar we zitten nu even in de “September-zak”

Niet dat er nou echt iets aan de hand is, maar meer dat er een paar duizend dingen niet helemaal gaan zoals je wilt. En vooral het wachten, dat vind ik erg frustrerend. Je moet hier altijd overal op wachten. Portugezen zijn zo ellendig geduldig, daar word ik zo nu en dan niet goed van.

En dan krijg je nog ’s de laatste druppel ook.

De laatste druppel was wat mij betreft de rekening van MEO

Ons contract was afgelopen, dus ik had her en der ’s geinformeerd wie er wat waar deed. Ik was te weten gekomen dat er glasvezelkabel vlák voor onze deuren langs loopt, omdat het hotel (bijnaam: “Het Roze Monster”) hiernaast daarom had gevraagd. Dat noemen ze bij MEO: “uma ligação dedicada” – een toegewijde verbinding. Daar vragen ze een klein vermogen voor.

Voor het “Roze Monster” naast ons is dat geen probleem. De eigenaar heeft zoveel subsidie in z’n zak gestoken, europese en portugese, dat hij zich dat makkelijk kan veroorloven. Hij heeft nog een beetje gefraudeerd, dus zijn zakken zitten vol. (Of-ie daar nou straf voor gekregen heeft, weet ik eigenlijk niet eens; ‘k zal ’s in de wandelgangen informeren.)

Wij moeten wat meer improviseren wat dat betreft

Onze ADSL verbinding is op zich wel ok, maar soms wordt het wat langzamer. ’s Avonds na 9 uur lijkt het net alsof iedereen de kraan opendraait, zodat de druk wat minder wordt. Dan kun je heel lang wachten totdat je iets opgeladen krijgt. Ik heb m’n lesje allang geleerd, wat dat betreft.

Beter vroeg naar bed, en vroeg weer op, dan schiet het met lichtsnelheid door de lucht

Ik kon het niet laten om ’s te informeren naar de glasvezelverbinding. Dat was op een volgend niveau wachten – maar na veel bellen en aandringen kwam ik erachter dat ze daar 1.500€ voor wilden hebben.

Beetje veel van het goede

Vervolgens belde er een goedgehumeurde jongeman of ik belangstelling had voor hun geweldige aanbieding van 41 euro per maand, voor televisie met 693 kanalen (ik kijk al m’n hele leven zelden tv, dus allez, best joh), internet van 24 Megas, telefoon en mobiel met alle gesprekken / sms-sen erbij (nationaal dan).

En nu ben ik zwaar geirriteerd en boos op mezelf dat ik dat papiertje met alle aantekeningen kwijt ben (en de datum vanwege de opname!), want wat gebeurt er? Een rekening van 65€.

Kijk, dat vind ik dan weer niet kunnen. Dat is volksverlakkerij

En ik ben daar nog steeds niet onverschillig of cynisch genoeg voor. Ik vind het armoeiig als je op zo’n manier de mensen belazert. Want tja, zij weten ook wel dat zij de enige aanbieder zijn, hier. De enige “concurrent” is NOS, maar daar hoor je zulke slechte dingen over – dat risico wil ik niet nemen.

Ze winnen altijd natuurlijk. Ik heb een daad van verzet neergezet: ik heb het contract niet ondertekend teruggestuurd. Portugezen zijn ongelooflijk bureaucratisch, maar dit wordt gepikt. Ze weten dat je toch niet wegloopt.

blog_rozengeur-en-maneschijn

Zijn er toevallig lezers die weten hoe je die kabel opgraaft, doorknipt & aansluit met een leuke vakantie toe?

Da’s een mooie droom voor vannacht om bij in slaap te vallen. Droomverzet. Tegen die nachtmerrie-achtige bureaucratie.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....
« Older Entries