Tag Archives: museum Termas-da-Azenha

Helemaal uit de hand gelopen

Ik kan er niks aan doen.

Echt niet.

Het gáát gewoon zo

Het begint met een onschuldig mozaiekje ergens op een muur. En ik heb het niet eens zelf gemaakt, het was een prachtig initiatief van de “Familie Preto”. Mooi gedaan. Nuttig ook. Iedereen kan zien hoe het hier heet.

blog_helemaal-uit-de-hand-gelopen

In de winter wordt het wat rommelig in dat hoekje, vooral als het veel regent. En ‘t is een zichtplek, je ziet het al vanaf de weg als je komt aanrijden. Zo’n naar gezicht als het zo viezig wordt van de nattigheid. En ik was zat van het schrobben.

Dus toen (mozaïek)vriendin Astrid zou komen, begon het te borrelen. Aangezien de twee overkoepelende thema’s van alle mozaïeken water en sprookjes zijn, kwamen we uit op een paar mooie vissen, een zeemeermin en streepjes water. Om het bij het zeepaardje en de zeemeermin op de trap te laten passen.

blog_helemaal-uit-de-hand-gelopen

 blog_helemaal-uit-de-hand-gelopen

Maar ja, als je eenmaal zover bent, is het heel raar om die onderkant leeg te laten

Dus ‘t loopt helemaal uit de hand, mensen. De kleine zeemeermin is erbij gekomen, met een paar van haar zusters, en de zeeheks. En nu komt er nog een 3D-staartje aan ook!

blog_helemaal-uit-de-hand-gelopen

blog_helemaal-uit-de-hand-gelopen

 

Kom maar ‘s kijken. En kom het zelf ook ‘s proberen. Het is zó leuk om te doen!

blog_helemaal-uit-de-hand-gelopen

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Verdwaalde vrijwilligers

“Dat waren een heleboel kronkelige weggetjes, met prachtige doorkijkjes en vergezichten”, zegt de moeder van Ylva stralend, en Ylva zelf vertaalt: “We waren verdwaald. De gps zei dat we er al waren maar dat was dus niet zo. En ik herkende het niet helemaal meer, pas hier in … hoe zeg je dat ook alweer … Pudrògauwng?”

“Helemaal goed uitgesproken, geweldig”, lach ik terug, “en dit is wel een hele positieve manier om te verdwalen. Er zijn genoeg mensen die daar helemaal chagrijnig van aankomen.”

“Waarom zouden we daar nou chagrijnig van worden?” vraagt Wies oprecht verbaasd, “’t is een prachtig landschap, volop dag, en we weten zeker dat we er wel zullen komen uiteindelijk.”

Ylva is terug. Dit keer als gast, samen met haar moeder. De andere keren was ze er als vrijwilligster, en daar heb ik hele goeie herinneringen aan.

De eerste keer lag ik plat op m’n rug – letterlijk

De vrijwilligersploeg die er toen was, was mijn redding. Ik had een paar maanden voor het hoogseizoen een ischias opgelopen. Waarschijnlijk van het zware kratten tegels tillen, want mozaïek is een leuke kunstvorm hoor, maar het gaat wel gepaard met zwaar werk.

En ik deed altijd: “Eén, twee, drie …. en húp!!” met een ruk die krat van de grond tillen. Dat moet je dus precies niet doen. Sindsdien zeg ik altijd tegen een zwaar ding (een volle gasfles ofzo): “Eh-eh! Ik doe het nooit met een ruk!”, en de tegels verdeel ik dan over 2 dozen bijvoorbeeld.

Als je eenmaal die pijn gevoeld hebt van een beknelde zenuw tussen je ruggenwervels, dan vergeet je dat niet snel meer.

Die ploeg vrijwilligers heeft de zomer gered

blog_verdwaalde-vrijwilligers

Hulde aan Ylva, Roos, Judith, Barthe en Jesse! En zoon Broes natuurlijk, maar die ontwikkelt zich steeds meer als rots in de branding. Judith en Ylva toonden een duidelijke aanleg voor huishoudelijk werk. Dat vinden ze misschien niet leuk om te lezen, want niet stoer, maar ik vind dat er een enorme onderwaardering voor huishoudelijk werk bestaat.

Huishouden is deel van iedereens leven. En hier hebben we een enorm groot huishouden

Kwestie van goed organiseren en plannen. Alles op z’n plek, zodat je blindelings kunt grijpen. Junioren hebben die routine vaak niet, en zien er ook de zin niet van in. Ik zie dat duidelijk wel. ‘k Heb regelmatig het halve dorp afgezocht naar iets dat niet op z’n plek lag, en daar kan ik dan weer behoorlijk chagrijnig van worden.

Dan lukt het me heus niet om er zo stralend onder te blijven als bovengenoemde verdwaalde dames met hun flexibele houding!

blog_verdwaalde-vrijwilligers

.

<< vorige 

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Zingend in de regen

Het regent, o wat regent het / ik hoor het in mijn warme bed / ik hoor de regen zingen

Dat gedichtje schiet me te binnen als ik in mijn warme bed lig. Een kinderversje dat ik ooit op school leerde, maar ik weet alleen deze regels nog maar. Om half zes ‘s ochtends wordt ik half wakker en denk: “Wat? Regent het nu alweer?” en vlak daarna: “O nee! De lakens hangen nog buiten!”

Vervolgens draai ik me nog ‘s lekker om, want ik kan er verder toch niks aan doen

“Als dit de klimaatverandering is, ben ik geen fan”, grap ik tegen mijn zoon, die zoals altijd ‘s ochtends apatisch en half wakker de keuken binnen sloft. Hij kan de grap nog niet waarderen. De ochtend is de tijd van de dag dat hij op alles een half verstaanbaar brommend antwoord geeft.

Als hij al antwoord geeft.

Geeft niks, iedereen z’n eigen manier van doen. Dit is voor hem normaal gedrag. Zeker ‘s ochtends vroeg. Het trekt weer bij. Een paar uur later is hij degene die de grappen maakt.

Maar die regen, dat is ab-nor-maal in deze tijd van het jaar

‘t Is voor ons wel aangenaam, want het regent natuurlijk niet de hele dag. We hebben het nog steeds over Portugal. Het is licht bewolkt, met soms een mooie dreigende grote donkere wolk ertussen, en die loost soms de inhoud boven ons hoofd.

Het scheelt enorm in sproeien. En ‘t is 23 graden, dus daarover geen klagen

Dat is in Verenigde Arabische Emiraten wel anders, vertelde een bezoeker, die de Termas op het internet gevonden had, en geinteresseerd was in het water. Water is in de VAE een kostbaar goedje, en zuiver mineraalwater dat zomaar de heuvels uitstroomt door een badhuis heen – dat wou deze meneer weleens zien!

“Het is daar nu 50º”, vertelde hij laconiek, “ik denk erover om mijn laatste jaren hier in Portugal door te brengen.”

Toen ik bijna flauw viel van alleen al het hóren van de hitte, haalde hij z’n schouders op en zei: “Ach, je raakt eraan gewend. Het kan wel 60º zijn. Maar dan kom je niet meer buiten.”

Ik begrijp wel dat je dan naar zo’n heerlijk gematigd klimaat als dit wilt verhuizen, met lekker een buitje regen zo nu en dan.

Ik vond op slag de bewolkte lucht en de regen ook niet erg meer

Dat werd nog beter toen ik praatje maakte met mijn russische gasten, die in de maand dat ze hier bleven, bijna liepen te dansen van plezier.

“In Moscow is het nu heel heet, heel even, en dan wordt het al snel weer laarzen-sjaal-muts-handschoenen-weer”, ook al niet zo’n pretje. Ze vonden de wolkenluchten juist mooi, en de temperatuur zéér aangenaam. Lekker zwemweertje.

blog_zingend-in-de-regen

Ondertussen mailde ik met een vrouw uit Brazilië, die meldde dat ze daar de hele dag met een waaier op de sofa ligt, en vagelijk wat probeert te doen op haar laptop. “Zo vochtig …” klaagt ze, “ik kijk ernaar uit om in september hoog en droog in Portugal te zijn!”

De enigen die hier niet willen zijn, zijn de noorderlingen. Die hebben prachtig weer, geen druppel regen, bijna de hele maand juni. Dat komt ook erg weinig voor

Hier is het ondertussen weer normaal. Lekker warm, zeebriesje ‘s middags, nog een paar witte wolken, maar da’s niet erg. Het grote voordeel is: alle watervoorraden zijn aangevuld, en veel minder kans op bosbranden.

En als klapper op de vuurpijl bracht die regen ook nog ‘s een prachtige verrassing:

blog_zingend-in-de-regen

.

<< vorige                                                                                              >> volgende

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

De dag van Sint Jan

24 juni, dat is vandaag – de zondag van Jan. ‘t Is een oude bekende, zeker voor mensen die iets met het katholicisme hebben, want hij is niet alleen een gezellige feestneus, maar ook nog ‘s heilig.

São João, nét na de langste dag van het jaar

We hebben al veel verhalen gehoord over Sint Jan. Vroeger, toen dit nog echte thermen waren met een dokter en een receptie en een schoonmaakploeg voor de baden, was het de officiële opening van het seizoen.

De dag waarop je in de drie thermen gratis kon badderen. Termas-da-Azenha, Termas do Bicanho en Termas da Amieira. De laatste zijn inmiddels vervallen tot nog steeds redelijk attractieve ruïnes, waar de gemeente Soure een zwembadje voor gemaakt heeft. Met het thermale water.

blog_de-dag-van-sint-jan

Dat is heel populair. Op warme dagen is het er heel druk met portugezen die gezellig zitten te eten en te kletsen, en waar je in het kleine badje over de hoofden kan lopen. Het water van Amieira is zo goed als hetzelfde als ons water.

Vijfhonderd meter verderop ligt Bicanho, een verlaten complex met kazerne-achtige gebouwen

Toen wij hier voor het eerst kwamen, 20 jaar geleden, werd er gezegd dat er een nieuwe eigenaar was, die eerst wou proberen om het met een leuke winst te verkopen, en als dat niet zou lukken, er dan zelf weer een spa van wou maken.

Het werd ook aan ons aangeboden, maar wij waren meer geinteresseerd in de derde: Termas-da-Azenha

We vielen niet zo op het kazerne-achtige van Bicanho, maar wel op het idyllische dorpsachtige van Azenha.

Op de dag van Sint Jan werd het badderseizoen officieel geopend. Dat had een enorme aantrekkingskracht. Mensen kwamen met de trein, lopend, met de ezelskarretjes en een enkeling met de auto. We hebben het over beginjaren 80, bijna 40 jaar geleden.

Iedereen mocht overal gratis in bad, en daarna was het feest

Dat kunnen portugezen heel goed: feest vieren. Onderschat het belang van feestvieren niet, zeg! Dat geeft mooie verhalen, blije gezichten en goeie herinneringen.

In onze grote zaal zaten een paar mensen met die typisch portugese gitaren, wellicht een trekzak en kleppers, en de rest danste.

Ze zongen er ook nog bij, en aangezien de zaal een opera-accoustiek heeft, heeft dat fantastisch geklonken!

Ik zou graag terug in de tijd reizen, liefst nog met een onzichtbaarheidsmantel, om stiekem in een hoekje te staan gluren naar dit heerlijke gewoel. Geen zorg in de wereld, weg met het leven van alledag, gewoon uit volle borst zingen en er lekker bij dansen.

Een paar jaar geleden was ik bij een concert van Mariza, die hier plotsklaps in Soure op je jaarmarkt kwam (heel bijzonder, zo’n grote ster – Mariza is zelfs bij David Letterman te gast geweest!) en waar iedereen om me heen uit volle borst meezong. Ze kunnen het nog steeds. En waar wij stugge noorderlingen na een paar zinnen beginnen te hakkelen, weten zij alles van begin tot end.

Ik kijk uit naar de toekomst – zodra er een tijdmachine is, wil ik heel graag terug om mee te feesten.

Fijne Sint-Jan allemaal!

.

<< vorige                                                                                                >> volgende

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Stressniveau voor en na

Ik ben al jaren gewend aan gestresste gezichten, als mensen hier aankomen.

Voor de goede observeerder is de prijs van het hele jaar jachten, doorgaan, hollen en haasten op de ouderlijke gezichten te zien. De kinderen zijn zover nog niet, en meestal hebben die ook een scherm in hun handen zodat ze zoet zijn.

Ik vind het altijd een openbaring om dan na een paar dagen het verschil te zien

‘ k Heb nog weleens gedacht om een fotoserie te maken: “voor” en “na”. Maar ja. Dat kan natuurlijk niet.

Je kunt mensen niet rauw op hun dak vallen

“Hallo, welkom in de Termas! Leuk dat jullie er zijn! Mag ik een foto maken?”

Da’s een beetje merkwaardige aankomst.

blog_stressniveaus-voor-en-na

links: voor – rechts: na (of liever: na een paar dagen)

En ‘t is niet alleen de stress van het hele jaar druk, maar ook van het alles klaarmaken, inpakken, overal aan denken, en alles regelen.

 

Er komt nog steeds veel op het conto van vrouwen

Moeder is toch nog steeds meestal degene die regelt dat de poes ergens onderdak komt, dat de plantjes water krijgen, dat de paspoorten verlengd worden, dat de kinderen hun dingen uitzoeken die ze willen meenemen, enz. enz.

De lijst is lang. Verschilt per gezin, uiteraard. Verschilt per vakantie

Als je gaat skieën neem je andere dingen mee dan als je naar een 5 sterren resort gaat op een tropisch eiland.

Van skieën heb ik geen verstand (van 5 sterren resorts op tropische eilanden trouwens ook niet), maar ik weet wel wat je als gemiddeld gezin op een gemiddelde vakantie meeneemt, moet regelen en aan moet denken.

En om jullie van dienst te zijn, zit hier een paklijst bij. Kies maar

Hopelijk heb je er wat aan, en helpt het tegen kleine schrikjes midden in de vakantie als: “Ai, m’n anti-allergie-wespensteek-set ligt nog op tafel. Vergeten!”

Misschien een geruststelling: die hebben we hier. Want tja, hier in de buitengebieden zitten er tussen alle langsvliegende vlinders en libelles ook weleens wespen …

Blog_Vlindertuin

 

<< vorige blogje                            >> volgende blogje

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Wie is onze doelgroep?

Ik breek me er regelmatig het hoofd over, maar ik kom er al jaren niet goed uit.

Ik weet wel wie onze doelgroep niet is.

blog_wie-is-onze-doelgroep

Van die zeikerds die de draden in de lakens tellen. Die niet.

Of van die types die handdoeken van de Hema ver beneden hun waardigheid vinden.

Of mensen die vinden dat ze het allemaal verdienen: “Omdat je het waard bent.”

Die allemaal niet. Dat selecteert zich vanzelf, want die mensen vinden dit helemaal niks.

Ouwe gebouwen beplakt met stukjes tegel. Wat is daar nou leuk aan?

Die mensen hebben het nodig voor hun gevoel van eigenwaarde dat ze in een nieuwe dure auto rondrijden in de laatste modekleur met zilveren randjes rond de ramen. Dit jaar wederom: zwart – lekker in een warm klimaat. Maar stikt niks, als het maar status geeft, en de airco staat toch aan.

Dat geeft aan dat je een Belangrijk Persoon bent – een BP

Die het allemaal waard is dus. En – om dit hopelijk amusante gefoeter nog even vol te houden – ze moeten naar een hip hotel. “Meestal gaan we voor vier of vijf sterretjes, dus ja, dit is even iets anders”, zei ooit een blonde dame met wallen tot onder haar hielen, en ik snapte direct dat dit niks voor haar was.

Die moest achter mekaar alleen maar uitrusten en een beetje door een glossy bladeren, want het was aan haar af te zien dat ze een zwaar leven had. Het kost wel wat, om een Belangrijk Persoon te zijn! Daar moet je wel wat voor doen!

Gaat vakantie alleen om luxe?

Ik denk dat het er heel erg aan ligt waar je op dat moment behoefte hebt. Er zijn van die momenten dat het je allemaal naar de keel grijpt en dat je éven weg wilt. Dan is een zo’n ***** hotel heel fijn. Een boxspring in een beige kamer (*), een zwembad met zo’n waterspuwer, een massage en graag all-in. Verder niks. Geen prikkels, gewoon voorspelbare luxe, en overal ter wereld hetzelfde.

Ja, internet natuurlijk. Hèhè.

Wij hebben dan weer dingen die vijf sterren hotels je niet te bieden hebben

Wij hebben geen sterren behalve die enorme hoeveelheid aan de hemel. Of de twee gemozaïekte op onze keukenvloer.

blog_wie-is-onze-doelgroep

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

En in het voorjaar vuurvliegjes – flakkerende zwevende sterretjes die je het gevoel geven dat je in een sprookje beland bent. Wij bieden geen luxe, wel comfort.

Hoi Ellen, even een mailtje van mij. Ik ben weer thuis, maar nog niet helemaal geland. Ik moet even bijkomen van deze vakantie – wat een ervaring! Ik heb me nog nooit ergens zo op mijn gemak gevoeld. Ik ben helemaal uitgerust van het lekker rondrommelen in je tuin, zoals je dat noemde, van het mozaïeken, van het wandelen om de Termas heen, en van die gezellige gesprekjes zo steeds tussen door. Soms over niks, soms over de zin van het leven. Heel fijn, en ik kom zeker nog ‘s terug! En dan neem ik m’n dochters mee. Ik hoop dat je dat aankunt, vier vrouwen Janzee!”

We hebben ooit weleens een gast gehad, die bedankte voor een dagje kanoën op de Mondego met z’n hele familie, maar liever hier bleef om de composthoop om te scheppen. Dat had zijn volle interesse. Er is weleens iemand geweest, die zei: “Ik ben niet zo van stil zitten, en wij zijn hier twee weken. Nu doe ik m’n vriendin een genoegen, en ik ben de eerste week netjes vakantie aan het vieren, maar ik wil eigenlijk graag iets doen. Heb je niks te bouwen?”

blog_wie-is-onze-doelgroep

En vervolgens gingen we met z’n allen een vloer storten in het huis-zonder-dak dat daarna het Sprookjesterras geworden is. Hij had nog nooit zo’n goeie vakantie gehad. En het mooiste: z’n vriendin ook.

blog_wie-is-onze-doelgroep

Er hebben mensen in de tuin rondgeschoffeld, jam gemaakt, heerlijke diners gekookt; ooit heeft een gast een prachtige jurk genaaid, en er zijn er veel geweest die ook een stukje mee wilden plakken met de mozaieken. En dan hebben we de pure pret die de Verkleedkamer oplevert nog niet eens meegerekend.

Kijk, dat kun je allemaal niet in een vijf sterren hotel. In geen enkel hotel, denk ik

Dus ja, mijn conclusie is eigenlijk een soort van: onze doelgroep bestaat uit mensen die graag iets doen tijdens hun vakantie. Die lekker hun eigen gang willen gaan. Die gaan lezen als ze willen lezen, gaan rommelen als ze willen rommelen, gaan zwemmen … enfin, jullie begrijpen het nu wel.

Mensen die graag hun eigen ding doen, en met een creatieve ziel.

Ik verklaar op z’n trumpiaans: wij hebben de leukste gasten. Hele leuke mensen. De leukste van allemaal!

.

(*) Wij hebben de term beige kamer gemunt. Het hotel-equivalent van grijze muis.

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Bosmaaier stuk? Geeft niks

Er ligt een grote vlek op de grond van de adega onder de bosmaaier. Ik doe net alsof ik het niet zie. Ik pak er één en ga.

Daarna laat ik ‘m weer achter in de werkplaats

Er ligt een grote vlek onder de bosmaaier op de grond van de werkplaats. Ik doe net alsof ik het niet zie. Ik pak wat ik nodig heb en ga.

Maar als de bosmaaier niet start, houdt het op. Dan valt het niet meer te negeren. Twee vlekken betekent: lekken. Hij lekt. Olie of benzine. Alletwee niet goed. Maakt niet uit wat, want hij doet het toch niet.

“Geeft niks”, zeg ik tegen mezelf, “we gaan gewoon naar de bosmaaier-maker, en dan mag ik als troost een lekkere meia-de-leite met een bolo bij de pastelaria.”

“Geeft niks” wordt meer en meer mijn motto

Als je een dorpje te onderhouden hebt (6 huizen, 4 kamers, een badhuis en 2,5 hectare terrein) dan is het wel prettig als je er wat laconiek onder kan blijven. Ik train mezelf dus om onaangetast en positief te zijn.

Cirkelzaag bot? Geeft niks, brengen we ‘m gewoon naar de timmerwerkplaats aan de overkant van de vallei. Effen een week geduld.

Die leuke schoenen, die ik bestelde op het internet, nét iets te klein? Pech gehad, maar geeft niks, kunnen ze naar de Verkleedkamer.

blog_bosmaaier-stuk-geeft-niks

Reservering van 3 weken gaat niet door na een lange correspondentie met veel vragen (“Na lang aarzelen hebben we toch voor Frankrijk gekozen”)? Jammer, geeft niks, het was voor eind juli dus er komen heus nog wel andere kandidaten.

Na een nat voorjaar eindelijk tijd om te gaan maaien, maar dan is de bosmaaier kapot? Geeft niks, we hebben er drie, dus dan pakken we een andere.

En dan gaan we dus naar senhor Mário de bosmaaier-maker, een hele aardige man, die veel verstand heeft van die dingen

Ik word niet enthousiast begroet, en dat snap ik wel. De grond van zijn werkplaats ligt bezaaid met bosmaaiers. Senhor Mário heeft blijkbaar genoeg te doen. “Ik heb er geen haast mee”, zeg ik geruststellend, want ik wil de man niet meer belasten dan hij blijkbaar al is. Hij heeft ook nog ‘s problemen met zijn gezondheid, vertelt hij; al die kapotte machines en hij zelf ook niet helemaal heel.

blog_bosmaaier-stuk-geeft-niks

Hij moet blijkbaar even zijn ongenoegen spuien. Geeft niks, is prima, dat willen we allemaal weleens

De “geen haast” aanpak werkt altijd uitstekend. Het is ook waar – ik kan een andere bosmaaier nemen, dus ik heb ook echt geen haast. Na een week wordt ik gebeld dat-ie klaar is.

“Het was niks”, zegt senhor Mário nu haast stralend, “de schroefjes van de tank waren wat losgetrild en ik heb … heel technisch verhaal waar ik geen moer van begrijp … de carborateur is dus nu ook weer bijgeslepen … “

Het was niks, en het kost ook niks, ondanks dat hij er blijkbaar toch een tijdje mee bezig geweest is

Dat valt niet onder de categorie “Geeft niks” – dat is grote klasse. Service van de zaak, kom daar nog ‘s om!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Super tip voor je (moes)tuin

Verleden jaar viel het me opeens op: alle bloemen op het dorpsplein en in de dorpspleintuin zijn roze. De roosjes, de fresiaatjes, de hortensia’s, de gerania, de spaanse margrieten, de vetplantjes, de oleander – allemaal roze.

Nu ben ik dol op roze, dus dat is wel okee, maar ‘t wordt bijna raar. Ik heb me er dus op toegelegd om er ‘s een anderkleurige bloem tussen te krijgen

Blauwe astertjes. Blauwe winde. Een woekeraar. Ik ben dol op woekeraars, want die zijn makkelijk.

Dat willen we graag, want mijn vingers zijn ook roze – duidelijk niet groen.

blog_Vlindertuin

Van die kleine witte bollekes – geen idee hoe ze heten. Ook makkelijke types. Heel fijn. Nog een overblijfsel van verleden jaar, toen mijn broer-met-wél-groene-vingers een handvol vlindermengsel nonchalant in de tuin strooide.

En dat komt dan nog op ook

Ik heb hetzelfde gedaan, een week of twee geleden, en me erop geconcentreerd dat ik het met hetzelfde gemak en nonchalance deed. Hops, een beetje hier, hup een beetje daar … maar nee hoor, ze laten het afweten. Ze weten het gewoon, die rotzaadjes. Ze doen het erom.

Nu heb ik gelukkig een Plan B

In de kas achter de keuken staan eierdozen met vruchtbare tuinaarde en daarin komen héééle kleine groene sprietjes op. Ook vlindermengsel, want een oude vos laat zich niet in één gat vangen. Of zoiets. De eierdozen zijn een leuke truc die ik op het internet vond. Je kunt ze zó in de grond stoppen, zonder dat je je superkwetsbare sprietjes hoeft te verplanten.

Dat gaat bij mij natúúrlijk mis, en ik wil nou juist zo graag een overdadige hoeveelheid bloemen in de Vlindertuin

We gaan er vooralsnog even van uit, dat dat allemaal gaat lukken. Dan is de volgende uitdaging: regelmatig water geven.

Het is in de afgelopen maand al meermalen voorgekomen dat ik ‘s avonds laat nog stond te sproeien omdat ik het he-le-maal vergeten was. En jaa, één keer vergeten kan misschien nog nét, maar je bent al snel te laat. Zit je met een tuin vol verkommerde sprietjes.

Maar daar kreeg ik de tip-van-z’n-leven, de tip waar je altijd al op hebt gewacht

Zo simpel! Zo makkelijk! En zo handig!

Vriendin Astrid kwam ermee naar aanleiding van mijn zorgen om de groei van de komkommerplantjes. “Je moet gewoon een emmer ingraven”, zei ze, “en daar doe je dan iets van een lont in ofzo, en dan drinken ze zelf.”

“Jaja” zei ik sceptisch, “dan drinken ze zelf … haha!” Ik zag die kleine plantjes al tuitmondjes maken met hun kleine worteltjes. Maar toen mijn zus ook een enthousiast verhaal vertelde over een onlesbare kamerplant die ze op deze manier aan het infuus hield, was ik om.

 

blog_super-tip-voor-je-moestuin

Het werkt geweldig! Overal, en bij elke plant. Als het maar een zuiplap is. Bij een buddleia werkt het bijvoorbeeld dan weer niet, want die houden niet van zoveel water. En brem is ook een stuk matiger. Maar bij die andere zuipschuiten werkt het fantastisch!

Weer een stapje verder op weg naar de bloemenweelde waar ik van droom. In alle kleuren van de regenboog

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Rust in al zijn variatie

De voorjaarsvakantie is voorbij. Het was een bont gezelschap, dat langs trok.

Het begon met de aankomst van de Rode Bus. Altijd een feestje, want er komt altijd van alles mee waar een mens iets mee kan. Een mooie stoel ter verfraaiing van één van de huisjes, een tafelmodelletje vriezer voor de (hopelijk) overvloedige oogst uit de moestuin, veel boeken voor de bibliotheek en de stoffen die ik tijdens mijn laatste bezoek aan Nederland kocht.

Er was weinig tijd voor het uitpakken, want de volgende dag kwamen de dames van Strandcoaching aan. Acht stuks, waar het ontbijt, de lunch en het diner voor geregeld moest worden. En elk een massage en een mozaïekworkshop.

Een mooi begin van het voorjaarsvakantie, en ze brachten nog mooi weer mee ook

Tegelijkertijd was er een groep werkers die aan het buizenstelsel van één of andere fabriek bezig waren. Er staat een cellulosefabriek een kilometertje of 20 verderop – de eindbestemming van alle eucalyptusbomen in de buurt. Daar worden ze verwerkt tot toiletpapier en koffiefilters.

blog_rust-in-al-zijn-variaties

Eucalyptus wordt met 9 jaar geslacht, behalve de onze. Die staan er al 15 jaar, en het is de bedoeling dat mijn achterkleinkinderen gaan zeggen dat hun verre voormoeder die nog geplant heeft. Oude eucalyptussen zijn heel mooi, alleen krijgen ze bijna nooit de kans.

Die mannen zaten met z’n allen in een paar huisjes, en kwamen eigenlijk alleen maar douchen en slapen. Had ik weinig omkijken naar. Gelukkig maar, want ik had mijn handen vol om iedereen goed gevoed te houden en ontspannen en tevreden over hun eigen gemaakte kunstwerk.

Gelukt! De strandcoaching ging blij en tevreden weer naar huis na 5 dagen

Hun laatste nachtje was het eerste van de rest van mijn familie. Die moesten even een nachtje improviseren, maar dat – hadden ze met klem verzekerd – vonden ze niet erg.

blog_rust-in-al-zijn-variaties

Op volle sterkte bevat mijn familie rond de 50 personen. Die kunnen niet allemaal tegelijk komen, en gelukkig hebben ze die ambitie ook niet. Onze maximum capaciteit ligt rond de 35, met een extra bedje hier en daar.

Vervolgens kwam mijn favoriete Familie Vaste Gasten, ook op volle sterkte

Nu zijn die wat bescheidener met 7 personen, dus dat ging er makkelijk bij. Een dorpje vol ontspannen, lekker etende, gezellig kleppende, mooi mozaiekende mensen die zich thuis voelen. Met al die harmonie loop ik graag nog ‘s een extra rondje voor een schone handdoek of een betere kniptang.

Als toetje kreeg ik een reservering van een groep van 27 Italiaanse jongeren, en van 5 Hongaren, die in het centrum van Soure aan de internationale klim-competitie gingen meedoen. Dat was even puzzelen, met extra bedden sjouwen, en snel schoonmaken na het vertrek van de familie Vaste Gasten.

blog_rust-in-al-zijn-variaties

Mijn zus ging bereidwillig in een kamer in het badhuis, na het vertrek van een deel van haar gezin, zodat de Hongaren onderdak hadden. Het lukte zelfs nog om de Italianen een gepaste avondmaaltijd te serveren; zoon Broes kookt na jarenlange oefening een ongeëvenaarde pasta-met-tomatensaus.

Het slotakkoord was een barbecue op het Sprookjesterras, ter ere van een verjaardag, en toen ging iedereen weer naar huis.

blog_rust-in-al-zijn-variaties

En daar zijn we dan. Zoon Broes zit na avonden scrabble, rummycup en yatzee weer ‘s achter z’n computer, en ik staar een beetje suf voor me uit. Helemaal in m’n eentje, op m’n terrasje achter de keuken. Einde van de voorjaarsvakantie.

Rust. Ook wel weer lekker hoor.

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Ondersteboven van een slechte beoordeling

Hij liep hoofdschuddend rond, duwde alle deuren open waar toch heel duidelijk “Verboden voor onbevoegden” op stond. In het portugees, dus je kan daar niet blond over doen. “O, mag dat niet dan? O, dat wist ik niet …. O, ik wist niet dat dat betekende dat je er niet in mag … betekent dat rode rondje met die witte streep dat je de deur niet open mag doen? … Sorry …”

Nee, hij had het kunnen weten, en toch deed-ie het

Dat is eigenlijk wel bijzonder voor portugezen. Dat hoofdschuddende rondlopen zag ik vanuit mijn ooghoek, maar ik besteedde er verder weinig aandacht aan. Er komen zo veel mensen langs, die even willen komen kijken (matar saudades – hun heimwee doden)  – dat is redelijk normaal.

Maar daarentegen niet zo normaal voor ontbijtgasten.

Beide waren heel vriendelijk bij aankomst, tijdens het ontbijt toen ik de koffie bracht, en toen ik afscheid van hen nam.

blog_ondersteboven-van-een-slechte-beoordeling

Je moet vragen om beoordelingen, zeggen de marketinggoeroes

Ik krijg regelmatig mailtjes van Tripadvisor, AirBnB, Zoover en Booking.com dat ik erom moet vragen. Dat vergeet ik eerlijk gezegd altijd. En ook: dat vind ik een beetje gênant. Misschien doet het me iets teveel denken aan het gedoe op het schoolplein vroeger, als je door je vriendinnetjes “gestimuleerd” werd om aan die leuke jongen te vragen of hij jou ook leuk vond.

Er wordt al zoveel leuk gevonden, moet ik er ook nog bij?

Ik ben veel blijer met een spontane goeie beoordeling, en daar hebben we er gelukkig best aardig wat van

Een paar dagen later kreeg ik ineens een berichtje van de betreffende bemiddelaar dat we een beoordeling binnen hadden. Ik klikte door, en kreeg een schok. Datzelfde vriendelijke echtpaar, die man die zo hoofdschuddend glimlachend alle verboden deuren had open geduwd, gaf een 1.

Weet je hoe erg dat is? Een 1 haalt je gemiddelde ongelooflijk naar beneden.

Waar hebben we dat aan verdiend?

Gelukkig stond dat erbij. Vrij vertaald kwam het neer op dat wij ons geen Termas mogen noemen omdat ze het een zootje vonden. Geen thermen, waar ze in een jacuzzi konden, samen gemasseerd, uurtje in het stoombad en met een glad huidje aan het ontbijt buffet zouden kunnen aanschuiven.

Ah! Dat was een schrale troost, want dat betekent dat deze mensen gewoon niet (kunnen) lezen.

blog_ondersteboven-van-een-slechte-beoordeling

Er staat overal, op elke site waar we op staan, dat dit oude thermen zijn, het Termas-da-Azenha heet, dat het een heel oude plek is – al honderden jaren oud, waar mensen al heel lang gebruik maken van het geneeskrachtige water. De eerste arts die het beschreef, leefde in 1711, en heette Dr. Micael Fonseca.

Er staat ook dat we doende zijn om er een museum van te maken, de oude baden te behouden en daarin 3D mozaieken te maken om te laten zien hoe het vroeger ging

Dan vind ik het moeilijk voorstelbaar dat je daar een luxueuze spa van maakt met van allerlei moderne voorzieningen, maar goed. Het hoofdschuddend deuren openduwen krijgt nu ook een andere lading – achteraf gezien.

Maar goed, wij zitten ermee. Dat gaat een hele tijd duren voordat we dat weer opgehaald hebben. En nu moet ik wel om reviews gaan vragen, en nu vind ik het eigenlijk nog gênanter.

Dankuwel hoor, meneer de Hoofdschudder!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....