Tag Archives: museum Termas-da-Azenha

Schattige babyhondjes

Ik had ze al ‘s vanuit m’n ooghoeken gezien.

Twee kleine rakkertjes bij onze drie grote ezels. Ik had er verder niet zoveel aandacht aan geschonken, waarschijnlijk uit de auto gezet. Dat gebeurt zo vaak. Babyhondjes zijn niet echt een geschenk van de hemel hier.

Wat moet je met babyhondjes? Niemand wil ze hebben. Zeker niet als het een meisje is

Elke avond, als ik in de auto stapte om naar de ezelwei te gaan met de 3 bakken brokken voor João, Bambi en Faísca (já, hallo, weet je hoeveel kilometers ik maak elke dag, van het ene eind van het dorp naar het andere?) zag ik ze wegschieten.

Later die maand was het er nog maar één, en ik kreeg klachten dat er “iets” in de vuilnisbakken van de gastenkamers had gezeten. Uit arren moede nam ik tenslotte maar een bak hondenvoer mee naar het ezelweitje, want dat geknoei met vuilnisbakken kunnen we natuurlijk niet hebben.

Na de zomer gingen de ezels terug naar de boomgaard, naar het andere uiterste van ons dorpje

Het hondje verhuisde stiekem mee, maar werd iets minder schuw. Ze was geen dommerdje, heel anders dan een andere afvalhond die ik van de weg geplukt had. We hadden die Wolfje genoemd, omdat-ie een wolfskop had. De rest van zijn lijf was niet zo goed gelukt, dat leek meer op een schaap. Hij had veel te veel haar voor dit klimaat. En hij was oerdom.

blog_schattige-baby-hondjes

De eerste keer dat het me lukte om haar te aaien, was ze schoorvoetend dichterbij gekomen. Na een paar voorzichtige aaien over haar kop en schouders was ze zo blij, dat ze als een tornado in de rondte rende. Zo snel, dat je haar bijna niet meer kon zien.

Dat was het begin. Ze werd wat losser, bleef gewoon bij haar vrienden de ezels, ook als er mensen in de buurt waren. Vooral João was haar grote liefde. Ze likte zijn ogen schoon, en speelde soms met hem, dat wil zeggen: hij bleef een beetje lomp staan, en zij rende om hem heen en sprong naar z´n kop.

Altijd bij de ezels in de buurt. Haar grote vrienden

Na een tijdje met zo´n beestje samenleven, en duidelijk werd dat ze er was en dat ze er bleef, ontstond de behoefte aan een naam. Gut, hoe noem je dat beest? We gaven haar een naam in de beste portugese traditie: functie en bezigheid ineen.

Donkeydog, want het moest internationaal natuurlijk. Dat iedereen het kan uitspreken. En ook: ezelhond klinkt toch wat raar

blog_schattige-baby-hondjes

Sommige mensen noemen haar Donkiedonk. Ook goed. Inmiddels is ze zó goed gewend, dat ze de afgelopen zomer de lieveling-van-allen was. Ze ging speciaal ergens op een stoepje of een terrasje liggen om aanhalingen uit te lokken.

Ze weet dat ze nergens naar binnen mag, dat ze niet gewenst is op het dorpsplein of bij het zwembad, maar ik kan haar toch niet verbieden om nét toevállig ergens langs te lopen op een tijdstip dat zij weet dat dat lieve jongetje thuis is …?

Ze is nu pas moeder geworden. Bevallen van haar eerste nestje

Nu was ze wel een “ouwe priem” zoals mijn zus de verloskundige dat tijdens de tafelconversaties altijd aanduidde: een wat oudere vrouw die van een eerste kind bevalt. Eerdere zwangerschappen heeft ze voorkomen door bij eventuele belangstelling gewoon op haar kont te gaan zitten. Dat deed ze – goddank! – toen Wolfje belangstelling voor haar kreeg.

Ik vond dat een geniale oplossing, en een bewijs van haar intelligentie

Helaas heeft ze dat deze keer niet gedaan. En ik ken de vader. Tenminste … kennen … Ik heb hem een aantal keren weggejaagd. Een zwartharige zwerver, hij zag er goed uit, beetje verwaarloosd maar geen onaantrekkelijke hond. “O nee, L!” zei ik streng tegen mezelf, “we hebben nou weleens een keer genoeg honden van de straat geraapt. Niet weer!”

Want losgebroken kettinghonden, overbodige zwerfhonden of uit de gratie geraakte jachthonden kun je niet her-opvoeden. Dat wil zeggen: ik niet. Mijn pedagogische kwaliteiten zijn nihil in dat opzicht, en ik ben veel te ongeduldig. Vraag maar aan mijn zoons. Die weten daar alles van.

Ik verhardde mijn hart en joeg ‘m weg. Maar hij heeft z’n sporen achtergelaten. Twee stuks.

blog_schattige-baby-hondjes

Een lief babyhondje, iemand?

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

.

 

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Porthola! Daar is onze lerares portugees van 20 jaar geleden

Inmiddels is iedereen alweer terug naar het dagelijkse leven, met een vage herinnering aan de vakantie. Het leven slokt je op, en sleurt je verder. Dat gebeurt hier ook wel, maar is er hier letterlijk en figuurlijk ruimte om even terug te kijken, om even lekker nostalgisch te doen.

Het drupt nog een beetje na met gasten

Twee franse broers met een héél klein hondje, een grote duitse familie met mooie toekomstplannen, die hier minstens een jaar gaan blijven, een paar portugese stellen en een jong duits stel met een schattige baby van bijna een jaar.

blog_onze lerares-van-20-jaar-geleden

Al met al toch nog een vol dorp

Met de franse broers is het moeilijk communiceren. Ze spreken alleen frans, en dat ben ik zo goed als kwijtgeraakt met het leren van portugees. Het lijkt te veel op elkaar, ik moet veel te lang nadenken. Maar ik versta het nog altijd, dus als de andere partij dan op z’n minst engels verstaat, gaat het best.

‘t Is een beetje ‘n babylonische spraakverwarring met die twee, maar we komen er wel uit. Met de duitsers is het makkelijker, want ik spreek nog steeds redelijk duits, én zij spreken goed engels. Beide duitse families hebben plannen om hier naar toe te verhuizen, dus één van mijn eerste vragen is: “Spreek je de taal al?” De andere vraag is: “Ben je hier als ‘s in de winter geweest?”

Met al die zomerse nostalgie in mijn ziel associeer ik me direct weer terug naar vóór deze ingrijpende emigratie, geholpen door een berichtje via Messenger

Ik herken haar naam onmiddellijk, ook al is het bijna 20 jaar geleden dat we mekaar voor het laatst zagen. Dat is niet altijd het geval – ik heb nogal wat namen te onthouden, maar deze is er één die verbonden is met een belangrijk moment in mijn leven. En we hebben meer dan een jaar met mekaar van doen gehad, één keer per week.

We hebben er jaren over gedaan voordat het zover was, en in die jaren van voorbereiding werd er broertje Broes nog geboren, en hebben we – behalve heel veel dozen ingepakt – ook de taal geleerd.

In eerste instantie van Jeanine, die op dat moment in verwachting was van de jongen die hier en nu 20 is alsof er niks gebeurd is en als een grote vent aan tafel zit! Voor mij is het: het éne moment een bobbel in de buik van je moeder, en het volgende moment een knappe jongeman van 20.

Porthola! De tijd vliegt zeker!

Soms was het moeilijk voor Jeanine, de persoonlijke redenen niet altijd helemaal duidelijk, maar iederéén heeft wat minder energie voor aardse zaken als ze zwanger is, dus een enkele keer kwam Miguel les geven op de vrijdagavond.

Jeanine en Miguel – een grensoverschrijdend huwelijk. Hij portugees, zij nederlands: Porthola!

blog_porthola_onze-lerares-portugees-van-20-jaar-geleden

Van hen leerden we de term “Porthollands” – en dat spreken we eigenlijk nu nog steeds. Nederlands doorspekt met portugese, en in ons geval ook engelse woorden en uitdrukkingen. De jongens spreken veel beter portugees dan ik inmiddels, ook al zijn ze met een enorme achterstand begonnen indertijd.

En ook al heb ik een wat beperkter vocabulaire, ik ben Jeanine en Miguel nog steeds erkentelijk voor hun inspanningen om nons de eerste beginselen van de mooie portugese taal bij te brengen.

Septembernostalgie? Nee … niet alleen maar …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

De truc met de gootsteenontstopper

Weer wat geleerd!

Wat ik allemaal niet wijzer wordt van mijn gasten … ik zou hen moeten betalen in plaats van zij mij! (Hee! Ho! Dat is een geintje!!)

“Heb jij een gootsteenontstopper voor me?”

vraagt een gast aan mij. Ik zat net een beetje te ontspannen en uit te buiken van een lekker diner, maar door deze vraag zit ik direct rechtop.

“Eh … ja, jazeker heb ik een ontstopper …”, hij ziet mijn groeiende ongemakkelijkheid en plotse alertheid, en stelt me gerust: “Het heeft niks met de gootsteen van doen hoor, die werkt prima. Het is voor de auto.”

Okee … ja, dat kan natuurlijk ook …

blog_de-truc-met-de-gootsteenontstopper

Nu heb ik een zwager die veel van auto’s af weet en me al vele malen door een auto-gerelateerde crisis heen geholpen heeft, en een neef die automonteur is, dus ik ken wel veel van de trucjes en de ditjes-en-datjes. Maar van een truc met een gootsteenontstopper had ik nog nooit gehoord.

“Ik zou de koffers in de auto doen, maar het was een pietsie krap. Dus ja, ik druk een beetje teveel door … en daar dat een deukje in het blik. Balen. Ik wou het maar ‘s proberen met die truc, misschien werkt het, je weet maar nooit. ‘t Heeft geen haast hoor! ‘t Is al een week zo, maar we gaan overmorgen naar huis.”

Ze gaan naar Coimbra de volgende dag

Met z’n allen, want er zijn 3 families met kinderen die het goed met mekaar kunnen vinden. De kinderen, én de ouders. Lekker een dagje shoppen (de moeders en de dochters) en een dagje “Choupal” – een-plekje-bij-de-rivier-met-een-terrasje-met-een-biertje (de vaders en de zoons).

De volgende ochtend maak ik mijn lijstje voor de dag, nadat ik de bestelde brood geregeld, en de Vlindertuin water gegeven heb. O ja! De gootsteenontstopper!

Ik pak het ding, loop naar het appartementje, en plop het ding op de deur

Tot mijn verbazing blijft-ie in één keer zitten. Zo. Zo kunnen ze hem niet missen. En ik kan het niet meer vergeten.

Aan het eind van de middag tref ik hem weer, terwijl ik een bekende portugese passant van een Duveltje voorzie. “Hee, dankjewel voor de ontstopper”, zegt hij opgewekt, “het is gelukt, maar helaas niet met deze truc. De lettertjes van de auto zaten in de weg. Ik heb gewoon de bekleding weggeschroefd en het deukje met de hand teruggeduwd. Niks meer aan de hand.”

blog_de-truc-met-de-gootsteenontstopper

Je moet voorzichtig zijn met die huurautootjes

“We hadden de blikschade niet verzekerd”, vertelt hij, “want dat is een paar honderd euro borg, en die moet je maar weer terug zien te krijgen. Je hoort van die rare verhalen!” Nu geloof ik dat het wel meevalt, maar je moet wel blijven opletten bij het huren van je vakantieautootje. Die verhuurbedrijven hebben natuurlijk wel goeie deals met autofabrikanten, maar ze moeten wel ergens hun winstmarges vandaan halen.

Als je dus iets hebt met een huurautootje, kun je beter proberen om het eerst zelf op te lossen

En altijd heel goed uitkijken als je ‘m meeneemt!

Mocht de nood aan de man komen, dan weet je nu, dat we hier in elk geval een gootsteenontstopper hebben om ‘m effen uit te deuken …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

.

 

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Verhuizen van appartement naar vakantiehuisje

“Wat? Gaan jullie morgen al weg?” Ik ben even in de war, verbaasd, want: “Ik dacht overmorgen pas … “ en dan vrolijk: “Misschien gingen jullie nog wel terug verhuizen naar appartementje Two, dacht ik … dat is nog 3 dagen vrij …“

Opi lacht. “Ja, dat was leuk geweest. Dan waren we geëindigd waar we begonnen waren.”

Opi is een lieve oma. Dat blijkt wel uit haar naam. Ik denk niet dat niet-lieve oma’s “Opi” genoemd worden. Haar twee kleinzoons zijn duidelijk heel dol op haar.

blog_verhuizen

Moeder A. was laat met reserveren. Ik had nog een week in appartement Two en een paar gaatjes in vakantiehuisjes

Na zoveel jaar mailtjes en gasten ontvangen, krijg je een beetje gevoel voor hoe de mens achter de mail is. Hier krijg ik een prettig gevoel bij, vrolijk en los. Zeker als er nog een mailtje met maar één zinnetje achteraan komt: “k Heb me net suf gelachen om het blogje met je beschrijving van je doelgroep!”

Dat vind ik natuurlijk heel fijn om te lezen, dus ik stuurde p.o. een mailtje terug met die boodschap. En dat ik het geweldig op prijs stel dat ze dat stuurt – tenslotte heb je geen idéé wie je blog nou eigenlijk leest.

Later, tijdens verhuizing nummer 3, toen ze even geen eigen keuken hadden, maar onze keuken mochten gebruiken, kwam ze er nog eens op terug en zei: “Die van die zeikerds die de draden in de lakens tellen … hilarisch! Dus toen had ik zoiets: dáár gaan we naartoe! En fijn natuurlijk dat het niet zo ver van Coimbra is, waar mijn broer woont.”

Vier keer verhuizen in twee weken is best veel, maar als je zo flexibel bent, gaat dat prima, en is het elke keer weer een avontuur

“We willen graag hier blijven, dus hop, we pakken de hele boel weer in”, zegt Annemiek opgewekt, en ik ben er helemaal blij mee. Heel fijn als leuke gasten willen blijven, daar heb ik geen enkel bezwaar tegen.

En leuk is het! Onze hond is helemaal idolaat. Donkeydog ligt gezellig op hun terrasje, en verhuisde steeds mee. Het was duidelijk wie de favoriet was – daar lag ze het vaakst voor de deur.

Ze kreeg zelfs een speciale pil tegen teken en vlooien. Nu heeft ze geloof ik niet veel last van de laatste, maar van teken des te meer.

blog_verhuizen

Annemiek had ze speciaal meegenomen voor zwerfhonden, als ze die zou tegenkomen. Dat valt gelukkig de laatste jaren wel mee, portugezen leren er ook steeds bij, en gaan ietsje beter met dieren om. Een Partij voor de Dieren zou in dit land niet mogelijk zijn, hoor, iedereen zou omvallen van het lachen!

Donkeydog ging direct aan de pil

‘k Heb nog een doosje gekregen voor in oktober. Nou, die gaat er zeker ook in, want ik heb niet één teek meer gezien. Je kunt ‘r gewoon kroelen en knuffelen zonder dat die vieze beesten in de weg zitten. Heel prettig!

Dat heeft iedereen dan ook volop gedaan. Die hond is helemaal suf geknuffeld. Gelukkig zijn er weer andere knuffelaars aangekomen, anders zou ze cold turkey moeten afkicken.

blog_verhuizen

Tijd voor de laatste verhuizing: terug naar huis. Met achterlating van een boel goeie herinneringen, en een pil voor oktober ….

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Vogels kijken of maken

Nooit geweten dat hier lepelaars zaten. Weer wat geleerd! Het fladdert en toetert overal rond, dus ik let er eigenlijk niet zo op. In mijn wereld heb je grote en kleine gevleugelden. En drijfsijzen natuurlijk.

Ja, ik weet het, ik ben een barbaar, zeker vergeleken met de vogelspotters die er nu zijn.

Grappig, want er zitten er twee vogelkijkers naast elkaar, en ze hebben allebei een geweldig uitzicht over de velden

Het vele water trekt ongelooflijk veel vliegend volk. Groot: ooievaars, zilverreigers, gewone grijze chagrijnige reigers, heilige ibissen, andere ibissen, waar ik de naam even van vergeten ben, steltkluten (geleerd van de vogelaar-gast), en zelfs soms flamingo’s. Die zaten er pas. Een grote groep flamingo’s, vlakbij de vogelliefhebbers.

blog_vogels-kijken-of-maken

Die waren daar helemaal blij van, maar tegen mij waren ze heel streng

“Ellen!” zei Susan half-lachend, half-bestraffend tegen me, “dat meen je niet, dat je hier nog nooit een lepelaar gezien hebt. Het stikt ervan! Velden vol!”

blog_vogels-kijken-en-maken

Ik buig het hoofd in ootmoed. Sorry … maar ik herken ooievaars en reigers wel! Dat is toch al wat? Een lepelaar lijkt best wel veel op een ooievaar hoor, in mijn lekenogen. En al dat kleine grut, appelvinkjes en roodborstjes en de grijs-bruine grasmees … ik weet hoe een hop eruit ziet. Die hebben we hier ook. En de buurman had een ijsvogeltje gezien.

“Ja!”, zeg ik enthousiast, “dat weet ik! Toen we hier net kwamen woonden die in het riet in de sloot, maar ze houden niet zo van mensen. Ik dacht dat ze verhuisd waren, wat leuk. Die zijn mooi, hee!”

Vanochtend vroeg was ik even bezig met familie-appartementje One, want de éne vogelliefhebber is weg. Op naar een volgend avontuur. Ik ging naar buiten om de kitchenette leeg te halen – veel mensen laten een boel etenswaren achter – toen ik de buurman op zijn stoeltje tussen het riet zag zitten.

Ik mimede goedemorgen, en hij stak voorzichtig z’n hand op.

blog_vogels-kijken-of-maken

Er valt een boel te zien, zo ‘s ochtends vroeg. Mooie manier van wakker worden. Lekker effen zitten aan de rand van de sloot en alles bekijken wat er te zien valt.

Eerlijk zeggen? Ik vind de mozaiek net zo mooi als de lepelaar zelf …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Die deutsche Welle aan het strand

Zijn vrouw staat voor me in het halletje voor het badhuis vol vuur te vertellen over hun avonturen op het strand de afgelopen dag, en de capriolen van het water.. Hij staat nonchalant tegen de deur geleund, met een gezicht dat weinig uitdrukking vertoont, maar je kunt voelen dat hij plezier heeft in het verhaal van zijn vrouw.

Het was dan ook wel een avontuur met de golven, vandaag aan het strand

Bijna elke dag naar het strand. Je kunt kiezen welke. Wil je lekker druk en zo goed als zeker kunnen zwemmen? Dan ga je naar Figueira. Wil je het liever rustig hebben, en misschien een lekker visje kopen, zó vers uit de oceaan, dan ga je naar Costa de Lavos.

Wil je klimmen tussen de rotsen bij Buarcos? Naar de surfschool in Costa Cova? Beter nog: naar Cabedelo, de beste plek (zeggen de experts, en ik zeg het maar na) om te surfen bij de riviermonding van de Mondego?

blog_die-deutsche-welle

Kan allemaal. Op een krap half uurtje ligt een mooi schoon strand op je te wachten

De duitse familie was fan. Maar ze hadden niet op de onberekenbaarheid van de oceaan gerekend.

Wel een beetje, want: “We hadden goed gekeken, en uitgerekend dat we dan dáár de handdoeken en de spullen wel konden leggen.” Ze moet weer even heel hard lachen, en haar man glimlacht mee, bij de herinnering.

Zo te merken, ziet ze het zó allemaal weer voor zich

Het waren mooie golven, de afgelopen weken. Mooi hoog, en veel! Je kunt er enorm veel plezier aan beleven. Maar! Koester ten alle tijde een heilig ontzag voor de zee, want er zijn sterke krachten aan het werk.

Je denkt: okee, het wordt eb, dus we kunnen hier makkelijk gaan liggen, stukje van de waterlijn af. Je spreidt je handdoeken uit, legt je telefoons en je e-reader neer, en je gaat met z’n allen met de golven spelen.

Ze kwamen net teruglopen, toen er een uitschieter kwam. Dat heb je weleens. Het is een oceaan, met een onberekenbaar temperament.

Onze duitse gast klapte nog dubbel van het lachen toen ze terugdacht aan de paniek die die uitslaande golf veroorzaakte. “Ik had nét mijn handdoek te pakken, toen ik achter me m’n schoenen zag wegdrijven, en ik riep: O! Kijk nou! M’n schoenen!”

Haar man stond nog steeds tevreden tegen de deur aangeleund en genoot op een undercover-mannelijke wijze van haar smakelijke verhaal. Ik stond volop mee te lachen, maar ook te fronsen toen ze het drama van haar e-reader vertelde. Die was gered, gelukkig: “Er staan wel 400 boeken op, ik lees nogal veel, en dit is mijn alles!”  –   maar er zit nu een lelijke scheur op het scherm. En toen haar dochter in haar ijver om haar te troosten en te helpen ging poetsen, kwamen er nog twee minder diepe bij.

Haar man was een uurtje geleden komen vragen of ze nog in alle haast een paar wassen konden draaien

Alle handdoeken waren kledder en zaten onder het zand van het strand. Ik wist toen nog niet van het drama, en zei: “Natuurlijk! Laat ze maar hier achter, dan neem ik ze wel mee naar de wasmachines.”

Het woog een ton! Vijf handdoeken maar wel met een paar kilo zand elk, en doorweekt.

blog_die-deutsche-welle

‘t Is allemaal goed gekomen. Ze konden droog weer mee naar huis, want de volgende dag reden ze weg. Gelukkig dat ze niet weggedreven zijn … dan waren ze nooit meer thuis gekomen …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Het aftellen van kinderspelletjes

Acht, negen, tien …. IK KOM!

Ik begrijp waarom kinderen al jong leren tellen. Je hebt dat al snel hard nodig. Het is kennis om te overleven. Om vrienden te maken. Om mee te kunnen doen. Om af te tellen. Om mee te tellen.

Kinderspelletjes beginnen bijna allemaal met aftellen

Overdag kom je hier groepjes kinderen tegen die op één knie, met één voet tegen de voeten van de anderen aan – als een bloem van voeten – aftellen om tikkertje te gaan doen.

“Kik-ker-in-de-sloot-jij-ben-dood.”

‘t Gaat wat efficiënter dan ons vroegere “Ienemienemutte, tien pond grutten (“Wat zijn grutten nou weer, zeker iets ouderwets?”), tien pond kaas, Ienemienemutte is de baas. A – F – AF”.

Als het niet goed gaat, en het oordeel wordt niet eerlijk bevonden, dan gaat het nog precies hetzelfde. Een explosie van verontwaardigde kreten: “Nee, helemaal niet!” “Niet eerlijk!” “Wel! Jij ben dood!” “Niet!! Jij ben dood!”

Het enige verschil is dat je vroeger AF was en nu dood

Wat ook zomaar kan gebeuren als je nietsvermoedend naar het zwembad loopt – dat er een klein mannetje rakelings langs je holt en roept: “Schiet mij nou ook dood! Schiet mij nou ook dood, alsjeblief!”

Want de grote kinderen zijn een spelletje aan het doen waarbij dat kleine mannetje letterlijk achterop komt. Na een paar dagen hadden ze daar zelf een oplossing voor gevonden. De grootste jongen met de langste benen was een combi met de kleinste. Dan kwam je dat kleine manneke weer tegen, hijgend, en zei ik al tegemoetkomend: “Hij is die kant op” maar dan zat ik verkeerd, want: “Hij pakt ze wel voor me, hij kan veel harder rennen” en hup, weg was-ie weer.

Hier en daar een beetje sturing, maar de rest zoeken ze zelf wel uit

blog_het-aftellen-van-kinderspelletjes

Die groepsprocessen gaan razendsnel bij kinderen. Ze hebben mekaar nog niet gezien of ze zijn al bezig met achter elkaar aan te hollen, of ze doen bommetje in het zwembad terwijl de ouders elkaar nog de hand schudden.

Sommige dingen mogen niet. Je mag niet stiekem de adega in om daar een schaar, een zaag of ander  tuingereedschap te gaan pikken om in de boomhut mee te spelen. Dat is te gevaarlijk. Als je dan op heterdaad betrapt wordt, word je gesommeerd om alles stante pede terug te brengen.

blog_het-aftellen-van-kinderspelletjes

Er gebeuren natuurlijk ook wel eens drama’s

Ik heb er zelf één veroorzaakt. Onbedoeld uiteraard, sterker nog: ik stond in de deuropening van het badhuis en riep naar het voorbijhollende volkje: “Jongens!! Even opletten!!”

Heel welwillend – vreemde ogen dwingen – bevroren ze in hun beweging, één voet al op de volgende tree van de trap naar het Sprookjesterras, klaar om door te gaan maar met een héél klein beetje aandacht, want het was aan mijn toon te horen dat het blijkbaar belangrijk was.

“Ik doe nú de glazen deur dicht! Zeg het even tegen de anderen, als je ze tegen komt, niet vergeten!” en terwijl ik me wil omdraaien, dondert er zo een meisje tegen de nog half geopende zijkant van de deur aan.

“Ik dacht dat ik er nét nog door kon”, zei ze even later een beetje bibberig tegen haar in allerijl aangestormde moeder, “ik dacht dat het nét nog kon.” Ach gossie, ze zat precies aan mijn verkeerde kant. Had ze de andere kant genomen, had ze helemaal gelijk gehad. En nu zat ze met een ijspak op haar hoofd, en moest ze even naar de camper om daar in alle rust héél hard te kunnen huilen. Zonder publiek, want iedereen was natuurlijk toegestroomd om te zien wat er aan de hand was en om haar te troosten.

Ik ken het want ik ben er ook in volle vaart tegenaan gelopen, toen die deur net gemonteerd was

Het doet verd …. zeer. En zij ging nog een beetje harder dan ik.

Het valt gelukkig al met al mee. Ze had haar bril niet op – da’s al weer wat – en het ijs deed een wereld van goed.

Ze zat een uurtje later alweer te spelen met de anderen.

blog_het-aftellen-van-kinderspelletjes

Er komen erbij, en er gaan er weer weg. Er wordt niet moeilijk over gedaan. Als je maar aftelt. Of meetelt.

Daar gaat het om.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Fietsen, fietsen, allemaal fietsen …

Er zijn mensen die van fietsen houden. Zomaar, voor de gezelligheid. Nou já, voor de gezelligheid … voor de sport dan meer.

Je ziet hier veel groepjes fietsers op zondagochtend. Allemaal strak in de lycra, een boel leuke kleurtjes, en zoals portugezen doen: veel kletsen ondertussen. Er zijn fietsverenigingen door het hele land. Er zijn alleen niet zo heel veel rijwielwinkels.

Vroeger kon je in de supermarkt fietsen kopen

Hebben we een keer gedaan. Moet je beter niet doen. Zijn waardeloze fietsen.

Een ervaring rijker, zullen we maar zeggen.

We hebben fietsen uit Nederland gehaald. Dankzij de Rode Bus staan hier een viertal redelijke exemplaren. Ze worden voornamelijk door de vrijwilligers gebruikt, en een enkele keer door de gasten.

Ze zijn niet super, maar we konden het ermee doen

Op het moment hebben we een gast die graag elke dag fietst. Zij kwam met een vraag over of er een verhuur in de buurt was, waarop ik met enige schroom de onze aanbood, en uitlegde dat nog niemand wist of die fietsenverhuur er dit jaar weer zou zijn.

Een paar jaar geleden zag ik in Figueira op de boulevard ineens een fietsenverhuur. Wat een goed idee! “Het is een experiment”, zeiden ze bij de Turismo, “er is een heel lang fietspad aangelegd langs de boulevard, helemaal naar Leirosa. Dit is een initiatief van de Gemeente om te kijken hoe het loopt.”

Blog_fietsen-fietsen-allemaal-fietsen

Ze regelde deze Giant helemaal zelf, surfend op het internet. Ik vind dit een indrukwekkende prestatie. Als je de taal spreekt en het land kent, is het al niet zo eenvoudig om dingen te regelen, maar ze deed het van een afstandje – net zo makkelijk. Dat is wat passie met je doet; als je iets graag wilt, doe je zoiets gewoon.

Stiekem denk ik: zal wel weer bureaucratie wezen, dat de fietsen verhuur ‘t volgende jaar niet terug kwam

Want tja, geen fiets te zien het jaar daarop.

Kort daarna opende een winkel in Santa Luzia, op de weg naar Figueira da Foz. Een initiatief van senhor António Seco Santiago senior. Verkoop, verhuur, reparatie en alle accessoires (veel gekleurd lycra).

Hij had een nieuw gebouwtje laten neerzetten, met aan de voorkant alles voor uw fiets, en aan de achterkant een metaal werkplaats. Slimme combinatie, want voor metaal kun je bijna nergens meer terecht. Hier kun je je tuinhek laten lassen, een mooie hanger voor je buitenlamp, of zoals wij deden: een rvs aanrecht laten maken.

De winkel die Julia ontdekte op het internet om haar vakantie fiets te huren.

Bij de weg zetten ze twee schitterende uithangborden neer, voor elke aanrij-richting één

Nu is het in Portugal normaal dat je je bedrijfsnaam samenstelt uit de naam van de streek en de naam van je activiteit. Fozmáquina bijvoorbeeld, Formilectrónio, resp. machines in Figueira da Foz, en een electricien in Formigal.

Je kunt ook je eigen initialen gebruiken. António sénior koos voor die optie, met het idee om lekker modern en internationaal te doen. Hij noemde zijn winkel dan ook: ASS Bikestore.

Jammer genoeg had niemand hem verteld, dat je met zijn initialen beter niet voor die optie kunt kiezen.

‘t Duurde dan ook niet lang. Toen junior erbij kwam in de zaak, was het rap afgelopen. Maar er staat nog een overblijfseltje langs de weg, kijk maar:

blog_fietsen-fietsen-allemaal-fietsen

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Helemaal uit de hand gelopen

Ik kan er niks aan doen.

Echt niet.

Het gáát gewoon zo

Het begint met een onschuldig mozaiekje ergens op een muur. En ik heb het niet eens zelf gemaakt, het was een prachtig initiatief van de “Familie Preto”. Mooi gedaan. Nuttig ook. Iedereen kan zien hoe het hier heet.

blog_helemaal-uit-de-hand-gelopen

In de winter wordt het wat rommelig in dat hoekje, vooral als het veel regent. En ‘t is een zichtplek, je ziet het al vanaf de weg als je komt aanrijden. Zo’n naar gezicht als het zo viezig wordt van de nattigheid. En ik was zat van het schrobben.

Dus toen (mozaïek)vriendin Astrid zou komen, begon het te borrelen. Aangezien de twee overkoepelende thema’s van alle mozaïeken water en sprookjes zijn, kwamen we uit op een paar mooie vissen, een zeemeermin en streepjes water. Om het bij het zeepaardje en de zeemeermin op de trap te laten passen.

blog_helemaal-uit-de-hand-gelopen

 blog_helemaal-uit-de-hand-gelopen

Maar ja, als je eenmaal zover bent, is het heel raar om die onderkant leeg te laten

Dus ‘t loopt helemaal uit de hand, mensen. De kleine zeemeermin is erbij gekomen, met een paar van haar zusters, en de zeeheks. En nu komt er nog een 3D-staartje aan ook!

blog_helemaal-uit-de-hand-gelopen

blog_helemaal-uit-de-hand-gelopen

 

Kom maar ‘s kijken. En kom het zelf ook ‘s proberen. Het is zó leuk om te doen!

blog_helemaal-uit-de-hand-gelopen

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Verdwaalde vrijwilligers

“Dat waren een heleboel kronkelige weggetjes, met prachtige doorkijkjes en vergezichten”, zegt de moeder van Ylva stralend, en Ylva zelf vertaalt: “We waren verdwaald. De gps zei dat we er al waren maar dat was dus niet zo. En ik herkende het niet helemaal meer, pas hier in … hoe zeg je dat ook alweer … Pudrògauwng?”

“Helemaal goed uitgesproken, geweldig”, lach ik terug, “en dit is wel een hele positieve manier om te verdwalen. Er zijn genoeg mensen die daar helemaal chagrijnig van aankomen.”

“Waarom zouden we daar nou chagrijnig van worden?” vraagt Wies oprecht verbaasd, “’t is een prachtig landschap, volop dag, en we weten zeker dat we er wel zullen komen uiteindelijk.”

Ylva is terug. Dit keer als gast, samen met haar moeder. De andere keren was ze er als vrijwilligster, en daar heb ik hele goeie herinneringen aan.

De eerste keer lag ik plat op m’n rug – letterlijk

De vrijwilligersploeg die er toen was, was mijn redding. Ik had een paar maanden voor het hoogseizoen een ischias opgelopen. Waarschijnlijk van het zware kratten tegels tillen, want mozaïek is een leuke kunstvorm hoor, maar het gaat wel gepaard met zwaar werk.

En ik deed altijd: “Eén, twee, drie …. en húp!!” met een ruk die krat van de grond tillen. Dat moet je dus precies niet doen. Sindsdien zeg ik altijd tegen een zwaar ding (een volle gasfles ofzo): “Eh-eh! Ik doe het nooit met een ruk!”, en de tegels verdeel ik dan over 2 dozen bijvoorbeeld.

Als je eenmaal die pijn gevoeld hebt van een beknelde zenuw tussen je ruggenwervels, dan vergeet je dat niet snel meer.

Die ploeg vrijwilligers heeft de zomer gered

blog_verdwaalde-vrijwilligers

Hulde aan Ylva, Roos, Judith, Barthe en Jesse! En zoon Broes natuurlijk, maar die ontwikkelt zich steeds meer als rots in de branding. Judith en Ylva toonden een duidelijke aanleg voor huishoudelijk werk. Dat vinden ze misschien niet leuk om te lezen, want niet stoer, maar ik vind dat er een enorme onderwaardering voor huishoudelijk werk bestaat.

Huishouden is deel van iedereens leven. En hier hebben we een enorm groot huishouden

Kwestie van goed organiseren en plannen. Alles op z’n plek, zodat je blindelings kunt grijpen. Junioren hebben die routine vaak niet, en zien er ook de zin niet van in. Ik zie dat duidelijk wel. ‘k Heb regelmatig het halve dorp afgezocht naar iets dat niet op z’n plek lag, en daar kan ik dan weer behoorlijk chagrijnig van worden.

Dan lukt het me heus niet om er zo stralend onder te blijven als bovengenoemde verdwaalde dames met hun flexibele houding!

blog_verdwaalde-vrijwilligers

.

<< vorige 

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....
« Older Entries