Tag Archives: mozaiek workshop

Moeder mozaiek

Ik sta voor een uitdaging.

Het is maar een stukje van 42 bij 95 centimeter, maar het is voor m’n gevoel heel bepalend voor de rest. Waar schrijvers soms last hebben van writer’s block en angstig naar het witte papier staren, heb ik nu last van een mosaicer’s block en staar ik (in gedachten) angstig naar dat stukje witte muur.
Je kunt het maar één keer doen. Dan zit het vast.

Maar nu zit ik vast.

blog_moeder-van-alle-mozaiek

Grappig genoeg leer ik veel van mijn mozaiek cursisten

Niet altijd natuurlijk – meestal leren zij meer van mij tijdens de mozaiek workshops. Dat is uiteindelijk de bedoeling ook. Maar soms doen mensen dingen die me verbazen. Ik vind het sowieso verbazingwekkend dat iedereen iets heel anders maakt, met precies dezelfde ingrediënten. Tegeltjes, lijm en een gipsplaatje.

Je hebt niet zoveel nodig om iets moois te maken

Het is al een tijdje geleden begonnen. Het overkoepelende thema is overal: sprookjes. Niet de gebruikelijke, die Disney al verkr … excuseer, gebruikt heeft, maar onbekende. Voor mij zijn ze overbekend, want ik heb dit boek ooit van mijn zus geleend en nooit meer teruggegeven (sorry Til! Nu weet je het eindelijk!). Ik vond het zulke mooie verhalen, en het prikkelde mijn verbeelding nogal.
Kun je nagaan, want ik heb het al vanaf m’n zesde.

blog_de-moeder-van-alle-mozaiek

Samen met mijn mozaiekmaatje Astrid en enthousiaste vrijwilligster Viola begonnen we aan de fries voor boven de ingang van de grote zaal.

Meestal doe je een fries bovenaan, maar we doen hier wel vaker dingen op een ongebruikelijke manier, dus onderaan moet kunnen. Als je met mensen samenwerkt, is het handig om met plaatjes te communiceren. Anders wordt het erg moeilijk uitleggen wat voor beelden je in je hoofd hebt.

Dat adviseer ik de mozaiek-workshoppers ook vaak

Wil je een dolfijn maken? Zoek er even een plaatje bij, liefst een tekening, zodat je houvast hebt aan de lijnen. Daar gaat het uiteindelijk om. Nu wilden de laatste mozaiekers iets anders: een kleurig hart (een bekende vorm, zeker voor jonge meisjes), een vlinder (hier komt een tekening alweer handig van pas), en het portret van de jongste dochter (rechts op de foto).

Daar hoef je geen tekening van, want dat beeld staat in je hart gegrift, natuurlijk. Tenminste, als je haar moeder bent. Ik vond het een gewaagd project voor je eerste keer mozaiek, maar zoals je ziet is het prachtig gelukt! Voor mij was het bijzonderst de keuze van de achtergrond.

Ik bemoei me over het algemeen nergens mee – dat wil zeggen: ik heb het materiaal en de kennis, maar wat het ontwerp en de kleurkeuze betreft blijf ik erbuiten. Dat is aan de maker. Ik had er altijd al een hekel aan als mijn jongens op school gingen “knutselen” – dat betekende meestal dat de juf alles al klaar had, en dat ze het nog een beetje in elkaar moesten plakken en dan wat kleuren.

Heel flauw allemaal. Ook weer van geleerd!

Moeder koos een hele drukke pointilistische tegel als achtergrond. Okee. Het was niet zo dat ik op mijn tong moest bijten, maar ik moest me wel inhouden om niet te zeggen dat ik er niks van ging zeggen. Maar dat heb ik niet gezegd! Knap van mij hè!
En achteraf ben ik daar reuze blij mee, want het is schitterend.

blog_de-moeder-van-alle-mozaiek

En het werkt inspirerend. Weer wat geleerd. Alleen nu nog dat mosaicer’s block overwinnen, de juiste tegels vinden, en kom dan maar op met die 42 bij 95 centimeter!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Vrijwillige mozaiek koninginnen

Je hebt niet alleen twee vrijwilligers in huis, je krijgt er het halve nederlandse koningshuis, een belgische kakmadam, een kloon van Arnold Schwarzenegger en een gilnicht bij. Niet zo gek, want Ylva doet een theateropleiding in Gent, en Roos is een goedgehumeurd, in alles geinteresseerd slim meissie.

blog_vrijwillige-koninginnen-in-mozaiek

Binnen een dag zijn de koninginnen niet alleen bezig met het nieuwe mozaiek project, maar wordt er ondertussen flink gekeet, geplaagd, gezongen en grappen gemaakt

“Laat haar, laat haar! Laat haar maar glijdin” roept Roos in een imitatie van de imitatie van Lucky TV van Máxima, koningin der Nederlanden. Ze pratin alleen nog maar zo met elkaar, alle letters wordin zorgvuldig uitgesprokin, op de typische manier van de populaire Máxima. “O, wat een mooi vaas!” zegt de een dan, “hoeveel moet je daarvoor hebbin?”

Ze komen al jaren, deze vrijwillige gasten, en blijven dat maar doen

En ze komen niet alleen maar keten en grappen maken! Wat er gebeurt, en waar ik bijna van achterover viel: “Kan ik nog iets voor je doen, L?”

Dat gebeurt niet elke dag! Dat vraagt niet iedereen! Ja, soms als formaliteit, waarna ze dan verder een beetje heel geïnteresseerd naar precies de andere kant in het luchtledige staan te kijken als je dan langs komt sjouwen met een zware kast (waar gebeurd verhaal), maar dit is echt gemeend. En als je iets hebt (heb ik niet altijd), dan doen ze het nog ook. Met een lach.

“Willen jullie een foto van Henk zien?” vraagt Ylva

Ja, natuurlijk! Een nieuwe liefde?” Ylva slaat dwepend haar ogen ten hemel en antwoordt: “Ooooo, hij is zoooo lieieieief!”  Ze pakt haar telefoon en laat Henk zien.

blog_mozaiekmakende-koninginnen_Henk-de-hamster

Henk de Hamster. “Wie neemt er nou een hamster?” vraagt Roos, “wat is dáár nou leuk aan?” en Máxima-Ylva roept verontwaardigd: “Hee, Calimero, wil jij evin kalm blijvin? Henk is mijn schat, mijn allès, mijn lieveling, daar mag jij niets van zeggin!”

Ze maken grapjes over mij als slavendrijver

Mijn troost is – zolang mensen er grapjes over maken, valt het wel mee. En die meiden komen vrijwillig – de naam zegt het al – dus het zal inderdaad wel meevallen.

Zij mag het zeggin” zegt Roos zorgvuldig alle lettertjes articulerend, “zij is de baas, dus zij mag het zeggin. Maar wij vindin mooie roze daar erg mooi.”

We zijn met een nieuw mozaiekproject begonnen

blog_vrijwillige-koninginnen-in-mozaiek

Een tamelijk ambitieus project: de hele gevel van het badhuis aan de dorpsplein-kant. Het hoekje naast het cafeetje is nu af (met dank aan Astrid, Andrea, Viola) die veel, heel veel stukjes geplakt hebben.

Nu is de rest aan de beurt. Boven de keuken en de ingang naar de grote zaal. We staan een beetje in de weg, maar de aanwezige gasten roepen om het hardst dat ze het niet erg vinden en er wel omheen lopen. Nog 2 dagen. Dan kan de steiger weg.

Net op tijd voor augustus begint, dé vakantiemaand van Europa

Voor Ylva is het geen vakantie meer. Zij moet aan de bak. Geld verdienen om de rest van het (studie)jaar te kunnen betalen. En in je vakantie komen helpen met knippin en plakkin!

Als dat geen passie is …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

In de grote zaal vind je spelletjes als pingpong, tafelvoetbal en pool; we hebben een Verkleedkamer, en buiten kun je volleyballen, jeu-de-boulen of het zwembad in springen. En nog veel meer.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Het maken van een mozaiek in onze BnB

Toen deze klaar was (nou ja, bijna, nog maar een beetje te doen) dacht ik dat het een goed idee zou zijn om de hele gevel van het badhuis te doen, dorpsplein-kant.

blog_making-mosaic-in-our-BnB

Dit hoekje is net naast ons cafeetje. Je ziet het sowieso als je de trap op of af gaat.

Tijd voor een nieuw mozaiek project

Een vriendin zou komen, en zij doet altijd mee met mozaiek projecten als ze er is. En een vrijwilliger zou komen, dus we waren met z’n drieën. Zo durfde ik het wel te beginnen. Want ja, best een ambitieus project.

Eerste stap: voorbereidingen

Mijn onbetaalbare zoon Broes hing een groot zeil op, nam de hogedrukspuit ter hand, en maakte het eerste stuk gevel schoon. Het is eind mei, we hebben niet meer / nog niet zo veel gasten.

Het kan. Eén dag rotzooi, de volgende is de gevel schoon van verf en is het plein weer schoon.

Plakje cake.

blog_making-mosaic-in-our-BnB

 

Inmiddels waren wij drie bezig met andere voorbereidingen

blog_making-mosaic-in-our-BnB

blog_making-mosaic-in-our-BnB

blog_making-mosaic-in-our-BnB

blog_making-mosaic-in-our-BnB

Meestal heb ik een beeld in m’n hoofd van het uiteindelijke resultaat

Dan heb je daarna de uitdaging om het met anderen te communiceren. Met vriendin Astrid is dat niet zo’n punt, we werken al zo lang samen. Met vrijwilliger Viola was het eigenlijk ook niet zo’n enorme uitdaging, omdat ik wat mooie tekeningen vond als voorbeeld. Dan houden we alles een beetje hetzelfde.

Dit is het resultaat. Van zo dichtbij kun je schoonheid ervan niet zo makkelijk zien – hetzelfde als naar een pointillistisch schilderij van George Seurat van dichtbij kijken.

blog_making-mosaic-in-our-BnB

Zoals op deze foto, op de muur, is het een stuk beter, vind je niet?

blog_making-mosaic-in-our-BnB

De uitdaging was om het beschaafd te houden, zodat het ook nog leuk zou zijn voor die paar gasten die er waren. We begonnen in de hoek bij de keuken. Daar staat de steiger niet in de weg. De paar gasten die er waren, waren hele lieve mensen, die het fantastisch vonden om onze manier van mozaieken te zien.

En wij gingen door! Ondanks de warmte –  beschermd door factor 50 en parasols, gingen wij door!

blog_making-mosaic-in-our-BnB

 

blog_making-mosaic-in-our-BnB

Gisteren droogde de lijm redelijk snel op, en ik ook. Tijd om te stoppen – het was al 8 uur. Tijd om te eten. Wat je hier ziet, is het resultaat van 8 dagen werk met 3 mensen (als we Broes z’n werk even niet meetellen). De gevel is een beetje groter dan dit; we zullen wel het hele jaar hiermee bezig zijn. 

Ik vind het altijd leuk om een mozaiek project gaande te hebben in de zomer. Het lukt niet altijd … Soms zijn er getalenteerde vrijwilligers, en tijd tussen alle schoonmaak en koken door. Soms zijn er geinteresseerde gasten met wat ervaring die het leuk vinden om een paar uurtjes mee te plakken. 

Mozaïek maken is verslavend. Het is moeilijk om te stoppen

Het bewijs is ons dorpje zelf. Kom maar kijken! We hebben nog wat plekjes vrij van de zomer … info@termas-da-azenha.com

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Kindvriendelijke vakantie

Ze lopen een stukje achter me in de grote zaal. Twee vriendinnen voor een paar dagen. Verbazingwekkend hoe snel dat gaat met kinderen. Ze zien elkaar, vinden elkaar aardig, en hup:

vrienden tijdens de vakantie

Nu is Melody een heel open meisje, dat merkte ik al tijdens de mozaiek workshop die ik met haar en haar broer deed. Kinderen met een open blik. Heel makkelijk om met hen te converseren. Ze weten heel veel, valt me op, maar dat komt misschien ook door hun belangstelling: Melody wil dierenarts worden, en Nick quantum-fysicus.

mozaiek-workshop-in-Termas-da-Azenha

Melody begint te neuriën onder het mozaïeken – “alle Menschen werden Brüder”, niet een gebruikelijk melodietje voor een meisje van 8. Zou het komen omdat de kerkklok van het dorpje hiernaast dat muziekje gekozen heeft om de uren aan te geven? De meeste hebben het “Avé Maria” standaard op het repertoire, en veranderen dat slechts tegen de Kerst. Dan zetten ze bijvoorbeeld “Jingle Bells” erop, en vergeten dat vervolgens, zodat je tegen eind maart nog steeds met sleetse beelden van sleeën door de sneeuw zit. En geen jingle bells meer horen kunt.

“’t Is je naam natuurlijk”,

zeg ik tegen haar, “Heb je muziekles?” Ja hoe kan het ook anders, viool en ukelele. O, enig, ukelele! “Heb je muziekles op school?” vraag ik. “Nee, onze moeder geeft ons les, we gaan niet naar school. We hebben instrumenten, die kunnen we meenemen op onze wereldreis”, vertelt Nick, “we reizen al een jaar de wereld door.”

“Wat leuk!” antwoord ik, “dan heb je waarschijnlijk al heel veel gezien. En misschien weten jullie daarom wel zo veel.”

Hun mozaïeken zijn een afspiegeling van hun toekomstplannen: zij maakt een portret van onze Donkeydog, en hij maakt de melkweg. Het is heel gezellig. En het wordt nog gezelliger als er een familie op het kampeerterrein aankomt met twee dochters, ook engelsen. De taal weerhoudt hen dus alvast niet om onmiddellijk met z’n drieën de Verkleedkamer in te duiken, waar vervolgens een boel gegiechel uit komt.

Niks voor Nick. Hij mag op z’n Kindle, en gaat lekker lezen, net als Elena, het meer serieuze zusje.

Is dit wel een kindvriendelijke vakantie??

Lisette en Melody lopen gezamenlijk het dorp door om alles te proberen wat er te doen valt. Pingpong, tafelvoetbal, de piano, de bieb, een bordspelletje – het is alsof ze een testteam zijn om ‘s te kijken of het hier wel kindvriendelijk is. Blijkbaar komen we er goed uit, want ze zijn en blijven heel opgewekt en vrolijk.

Je kunt het slecht verstaan, als je net voor iemand uitloopt in de grote zaal. Sowieso is het wat lastiger als iemand achter je aan het praten is, maar de acoustiek in de zaal is tamelijk lastig. Er zijn weinig dempende elementen, dus als je zingt, is het een geweldige klankkast, maar voor een normale conversatie moet je wel wat dichter bij elkaar in de buurt zijn, met je oren in de juiste stand.

Ondanks dat vang ik onwillekeurig wat flarden van hun gesprekje op: “ … you can ask the old lady” “What do you mean, who is the old lady?” “Over there, she’s walking over there …”

Oldtimer

Zij stoppen bij de tafelvoetbal, ik loop door naar buiten, en terwijl ik de ezels het oude brood voer, dringt tot me door dat ik daarmee bedoeld word. “The old lady” ben ik – dat kwartje heeft even de tijd nodig om te vallen. Zoals zoveel old ladies zie ik mezelf niet zo.

vrienden-tijdens-de-vakantie

Maar twee meisjes van 8 zien dat natuurlijk wel zo. Met een grote grijns schud ik het zakje leeg. Broodkruimeltjes voor de vogeltjes.

Een hele goeie bezigheid voor een ouwe vrouw. Nu maar afwachten tot ik kinds word. Ik hoop op net zo’n leuke, open manier als de kinderen die hier nu waren!