Tag Archives: kinderen op vakantie

Portugees leren, poispois

‘k Heb een jaar lang staan luisteren naar de professora van de kinderen, tijdens de pauze van ‘t schooltje. Na de eerste verwarring over waar de jongens naar school moesten, bleek natuurlijk dat ze nog niet veel portugees spraken. En wij waren nou ook niet bepaald vloeiend, ook al hadden we een jaar lang les gehad.

Ik mocht dus mee naar het schooltje van 8 kinderen en 1 juf – professora Maria Teresa – portugees leren

blog_portugees-leren-poispois

Een vrolijk hartelijk dikkerdje, die elke pauze volpraatte in rad portugees. Een goeie luistertest, maar veel terug zeggen kon ik nog niet. En ik was nog niet op mijn gemak genoeg in die vreemde taal, om van die typische tussenvoegsels door haar conversatie heen te gooien, als: “Pronto!” of “Claro!” of “Pois!”

Ik zei dus eigenlijk heel vaak “Sim!”, en als het echt menens was; “Simsim!”

Als je continue aan het vertalen bent in je hoofd (stiekem) dan praat je niet zo ontspannen.

Na 18 jaar lukt het me om flink terug te ratelen, heb ik een automatisme ontwikkeld om de linguistische valkuilen in een conversatie te vermijden, en zeg ik zelfs een enkele keer: “Pronto!” tegen het eind van een praatje.

“Pronto” is namelijk een inleiding tot de afronding van een gesprek – dat ben ik wel wijzer geworden met portugees leren

Maar wat mij tegenwoordig opvalt, is dat het “pois” verdwijnt. Ik hoor het niet vaak meer. Dat was natuurlijk een van de eerste woorden die ik oppikte; ook al omdat vrienden de achternaam Poiesz hebben. Zelfde uitspraak. Dus dat was dubbel leuk.

De Poiesz-jes hebben dikke pret gehad omdat ze op de markt liepen en telkens hun achternaam hoorden. De Poiesz-jes hebben sowieso een uitstekend gevoel voor humor.

blog_portugees-leren-poispois

Op de markt zie je vaak gezellig kleppende groepjes, maar Portugezen waren – zijn – altijd in voor een praatje. Het was zelfs redelijk normaal om op deze boerenweggetjes twee tegenliggers tegen te komen die de weg versperden om even een praatje te maken. Dan wachtte je gewoon even. Niks toeteren niet.

In de supermarkt idem, twee bekenden die het pad blokkeerden omdat ze even moesten bijkleppen, en daar kwamen een boel “pois-en” bij te pas.

Een instemmend geluid is het, het betekent zoiets als: jaja / zeker / joh! / nounou / precies! / dathadiknouook / ik hoor je

Ik hoor het steeds minder. Dat kan twee dingen betekenen. Het is gewoon geworden voor mij – dat merk ik wel aan wat meer dingetjes. Ik val niet meer achterover van aandoening als ik een portugees in een restaurant naar zijn oorlelletje zie grijpen om aan te geven dat het Heel Erg Lekker is. Ik ga niet meer bijna van mijn stokje van ontroering bij het zien van een schitterend schoon breed stil strand vol met mosselschelpen (nou …. hoewel ….)

Ik vermoed dat de portugese maatschappij behoorlijk aan het veranderen is

De “pois”-consensus is een beetje aan het verdwijnen. Jongeren roepen “Fixe (fiesje)!” als ze iets heel geweldig vinden, maar ik hoor hen zelden aan de telefoon pois-en. De ultieme uiting van harmonie – “meid, ik weet precies waar je het over hebt, vertel mij wat, je hebt helemaal gelijk” is langzaam aan het verdwijnen.

Het zal wel een andere mode zijn. Meer iets van oudere mensen. De jongeren roepen: “Fixe!”, wat ook een instemming is, maar op een andere, wat enthousiastere, manier. Ze zitten nog niet in die kalmere pois-achtige fase van hun leven.

Gezellig een praatje maken, com calma, het komt wel, poispois … misschien maakt het nog wel een come-back!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Kinderen op vakantie

Niet makkelijk hoor, om een blogje te schrijven in het hoogseizoen. Het is druk!

We hebben een record aantal kinderen-van-ongeveer-dezelfde-leeftijd in huis, zo leuk!

Gister zag ik dat gedoe allemaal een beetje aan, terwijl ik met twee van hen een mozaiek workshop deed. Er zat een groepje in het kleine zwembadje een fantasiespel te spelen, en er liep een grotere groep rond met waterpistolen die elkaar steeds verrastten met hun vingervlugge nattigheid. Of in het paviljoentje met hun ukelele’s op elkaar schoten.

Kinderen op vakantie

.

.

.

.

.

.

.

“Het zou leuk zijn om al die kinderen bij elkaar op de foto te zetten”, dacht ik, maar tegelijkertijd wist ik dat dat een een onmogelijke opdracht is.

Achter elkaar aan rennende kinderen moet je niet storen, en kinderen die in een zwembadje emmertjes water in een ander emmertje overgieten terwijl ze daar gezellig bij zitten te pruttelen en te kletsen, moet je al helemáál met rust laten.

 

De ouders zitten namelijk lekker te lezen

.

.

.

.

.

.

.

Want al dat grut heeft het prima naar de zin, en ze kunnen geen kwaad. Het maakt wel herrie, maar ‘t is goeie herrie. Daar heb je geen last van. Vergelijkbaar met het gekwaak van kikkers. Als je ‘s avonds zit te genieten van je rust, hoor je wel 4 triljoen kikkers kwaken, en dat maakt eigenlijk een boel herrie. Maar ‘t is goeie herrie. Je hebt er geen last van.

Ook als je ouder-af bent, zoals ik, en je kinderen zijn groot, dan heb je er nog geen last van

Dan weet je nog hoe dat werkt. Harmonieus lawaai is niet erg, dat gaat gewoon langs je heen. Net als die kikkers. Je hoort ook nooit iemand klagen over dat-ie niet kon slapen vanwege dat kikkerlawaai. Zo is het met kleine kinderen ook. Je leest gewoon door hun luidruchtigheid heen, maar zodra het misgaat, en de harmonie verstoord wordt – dan pas wordt het irritant.

De gesprekjes die je kunt hebben zijn ook heel prettig

Twee kinderen in het zwembad vanochtend, toen het nog rustig was. Zij zijn de eersten, want de jongsten. Kleine meid is 3, en heeft al haar speelgoed in het kleine badje gegooid. Dat klinkt impressionant, maar valt wel mee, want je kunt niet al je speelgoed meenemen op vakantie. Er was een zeemeermin bij, met een roze staart. En neongekleurd opduikspul, wat je zeker niet kunt missen op de bodem van het zwembad.

Maar dat was meer bedoeld voor grote broer

“Hee, kijk nou ‘s wat ik heb opgevist!?” roep ik verrast, “een zeemeermin! Met een roze staart! Hoe komt die nou hier?” Het blonde meisje gilt van genoegen: “Dat is de mijne, dat is de mijne! Die kan zwemmen hoor!” Grote broer gooit inmiddels zijn neongekleurde speeltjes naar beneden en zegt: “Ik kan die makkelijk opduiken hoor, ik kan van hier naar daar onder water zwemmen.”

“Jee, wat knap”, zeg ik, terwijl ik met mijn net zwarte dingetjes en eucalyptusbladeren opvis uit het water, “ik zou dat niet durven hoor. Er zitten hier hele grote octopussen in het water, heb je dat al gezien?!”

Nu is het zijn beurt om te gillen van plezier: “Die zijn van mozaiek! Daar hoef je toch niet bang voor te zijn!”

Gezellig hoor, zo ‘s ochtends vroeg

De meeste gasten liggen nog te slapen, maar sommige kinderen zijn vroege vogels, zoals ik.

Het hoogtepunt is alweer voorbij, want gister zijn een paar families weer verder getrokken of naar huis gegaan. Maar ‘t was een heel gezellige tijd met die 20 stuks herriemakers over de vloer.

En er komt weer een nieuwe lading aan!

.

.

.

.

.

.

.

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.