Tag Archives: kamperen

Kindvriendelijke vakantie

Ze lopen een stukje achter me in de grote zaal. Twee vriendinnen voor een paar dagen. Verbazingwekkend hoe snel dat gaat met kinderen. Ze zien elkaar, vinden elkaar aardig, en hup:

vrienden tijdens de vakantie

Nu is Melody een heel open meisje, dat merkte ik al tijdens de mozaiek workshop die ik met haar en haar broer deed. Kinderen met een open blik. Heel makkelijk om met hen te converseren. Ze weten heel veel, valt me op, maar dat komt misschien ook door hun belangstelling: Melody wil dierenarts worden, en Nick quantum-fysicus.

mozaiek-workshop-in-Termas-da-Azenha

Melody begint te neuriën onder het mozaïeken – “alle Menschen werden Brüder”, niet een gebruikelijk melodietje voor een meisje van 8. Zou het komen omdat de kerkklok van het dorpje hiernaast dat muziekje gekozen heeft om de uren aan te geven? De meeste hebben het “Avé Maria” standaard op het repertoire, en veranderen dat slechts tegen de Kerst. Dan zetten ze bijvoorbeeld “Jingle Bells” erop, en vergeten dat vervolgens, zodat je tegen eind maart nog steeds met sleetse beelden van sleeën door de sneeuw zit. En geen jingle bells meer horen kunt.

“’t Is je naam natuurlijk”,

zeg ik tegen haar, “Heb je muziekles?” Ja hoe kan het ook anders, viool en ukelele. O, enig, ukelele! “Heb je muziekles op school?” vraag ik. “Nee, onze moeder geeft ons les, we gaan niet naar school. We hebben instrumenten, die kunnen we meenemen op onze wereldreis”, vertelt Nick, “we reizen al een jaar de wereld door.”

“Wat leuk!” antwoord ik, “dan heb je waarschijnlijk al heel veel gezien. En misschien weten jullie daarom wel zo veel.”

Hun mozaïeken zijn een afspiegeling van hun toekomstplannen: zij maakt een portret van onze Donkeydog, en hij maakt de melkweg. Het is heel gezellig. En het wordt nog gezelliger als er een familie op het kampeerterrein aankomt met twee dochters, ook engelsen. De taal weerhoudt hen dus alvast niet om onmiddellijk met z’n drieën de Verkleedkamer in te duiken, waar vervolgens een boel gegiechel uit komt.

Niks voor Nick. Hij mag op z’n Kindle, en gaat lekker lezen, net als Elena, het meer serieuze zusje.

Is dit wel een kindvriendelijke vakantie??

Lisette en Melody lopen gezamenlijk het dorp door om alles te proberen wat er te doen valt. Pingpong, tafelvoetbal, de piano, de bieb, een bordspelletje – het is alsof ze een testteam zijn om ‘s te kijken of het hier wel kindvriendelijk is. Blijkbaar komen we er goed uit, want ze zijn en blijven heel opgewekt en vrolijk.

Je kunt het slecht verstaan, als je net voor iemand uitloopt in de grote zaal. Sowieso is het wat lastiger als iemand achter je aan het praten is, maar de acoustiek in de zaal is tamelijk lastig. Er zijn weinig dempende elementen, dus als je zingt, is het een geweldige klankkast, maar voor een normale conversatie moet je wel wat dichter bij elkaar in de buurt zijn, met je oren in de juiste stand.

Ondanks dat vang ik onwillekeurig wat flarden van hun gesprekje op: “ … you can ask the old lady” “What do you mean, who is the old lady?” “Over there, she’s walking over there …”

Oldtimer

Zij stoppen bij de tafelvoetbal, ik loop door naar buiten, en terwijl ik de ezels het oude brood voer, dringt tot me door dat ik daarmee bedoeld word. “The old lady” ben ik – dat kwartje heeft even de tijd nodig om te vallen. Zoals zoveel old ladies zie ik mezelf niet zo.

vrienden-tijdens-de-vakantie

Maar twee meisjes van 8 zien dat natuurlijk wel zo. Met een grote grijns schud ik het zakje leeg. Broodkruimeltjes voor de vogeltjes.

Een hele goeie bezigheid voor een ouwe vrouw. Nu maar afwachten tot ik kinds word. Ik hoop op net zo’n leuke, open manier als de kinderen die hier nu waren!

 

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Met pensioen in een ander land

“Het was heftig hoor, alles inpakken”, zegt Marianne, “ik ben er nu nog moe van. We moeten eerst maar eens even uitrusten.” Ze doet haar bril af en wrijft met twee vingers over haar ogen richting neus. “We moesten over alles een beslissing nemen. Weet je hoe zwaar dat is? Ik dacht: een makkelijk leven, als we met pensioen zijn!”

Ja, dat kan ik me voorstellen, dat dat niet meevalt. Over het algemeen hebben wij allemaal Heel Veel spullen. En daar zitten ook nog eens een boel spullen tussen waar je een emotionele band mee hebt. “Het lijkt me bijna niet te doen”, zeg ik mee-lijdend, “ik moet er niet aan denken dat ik dit dorp ooit leeg zou moeten opleveren ….” We lachen alletwee: “Dát gaat niet! Dát is onmogelijk!”

Dit is de andere kant van pensioen

Je kunt mooie dromen hebben, fijne plannen, maar op een mooie dag komen daar de consequenties van om de hoek kijken. Dan moet je dus je huis leeg halen omdat je het verkocht hebt, en je hebt geen nieuw huis waar je alles in kunt zetten.

Dat betekent dat je moet beslissen of dat kleurige beeld dat je ooit in Italië gekocht hebt tijdens je eerste-vakantie-samen opgeslagen wordt of weg moet, of je de oude sieraden van je moeder toch weer inpakt en meeneemt, of je de trouwbijbel van je grootouders nu eindelijk naar de veiling brengt, of dat je je lievelingsschoenen nu maar eens weg moet doen. En wat doe je met die ouwe trouwe garde? En je ivoren briefopener? En dat toetsenbord-dat-nog-goed-is?

Sommige mensen kopen dan een camper

Daar kun je wel je lievelingsschoenen in kwijt, maar dat kleurige beeld meenemen is natuurlijk onzinnig. Het scheelt misschien een paar ingrijpende beslissingen, maar niet zo veel.

Laten we zeggen: dat is de rijstebrijberg waar je je doorheen moet vreten voordat je in Luilekkerland komt. Want, stel je voor: voortaan altijd alleen maar doen waar je zin in hebt! Niet een paar weken, nee, je hele verdere leven. Daar kunnen wij normale mensen alleen maar van dromen ….

Nu moet je daar ook wel aan toe zijn

Als ik écht probeer om me dat voor te stellen, dan vermoed ik dat ik me met enige regelmaat wellicht ook best zou vervelen. Het heeft ook wat om dingen te moeten, en ach, het ergste is voorbij.

Het ergste was het rennen en vliegen met kleine kinderen. Altijd haast, altijd overal te laat komen omdat dat blijkbaar nu eenmaal zo gaat met kleine kinderen. Die hebben geen boodschap aan tijd. Dat hebben ze zat.

Zij wel. Voor hun ouders is het precies het tegenovergestelde. Die hebben nooit tijd. Bovendien zitten die meestal in de meest ambitieuze fase van hun leven, in hun dertiger jaren. Wij zijn harde werkers, we gaan maar door, dag-in, dag-uit.

Je wordt er doodmoe van

Maar als je met pensioen bent, mag je daaraan toegeven. “Ik ga zo lekker slapen”, zegt Anton, “ik ben doodmoe van dat rijden, en morgen gaan we weer verder. Dan wordt het weer een lange dag.” Anton en Dora zijn vanmiddag onverwachts langsgekomen, een gezellige verrassing. Dat kun je doen, als je met pensioen bent.

En ik kan even de tijd nemen om gezellig een biertje met ze te drinken, want ik ben eigen baas. “Toch zou ik het wel leuk vinden om weer een huis te hebben”, zegt hij, “maar de bureaucratie is hier zeker ernstig?”

een-man-en-een-vrouw-voor-een-camper

Tja, dat kan ik niet ontkennen. Ook met het kopen van een huis kom je van alles en nog wat tegen, en moet je wel even weten hoe het precies zit. En ook: “Ik ben bang dat ik straks niet veel meer kan, en dan heb ik medische hulp nodig … ik spreek de taal niet … hoe zou dat gaan?”

Hele reëele zorgen. Ik heb het vaker gezien

Mensen kopen een huis met hun zoveel-zestigste, en na een jaar of tien gaat het mis. ‘k Heb wel vaker met een kennis in het hospitaal gezeten om aan een portugese dokter uit te leggen hoe het zit. En ‘t kan echt een drama worden. Ik zou je verhalen kunnen vertellen van een vrouw die jaren alleen in haar huis gezeten heeft, omdat haar man was overleden en ze kon niet weg. ‘t Was een prachtig huis, maar veel te duur. Niet iets wat je makkelijk weer verkoopt.

“Je kunt hier een paar jaar iets huren”,

opper ik enthousiast, “dan heb je altijd iemand in de buurt, iemand die kan vertalen, iemand die je kan helpen met dit-of-dat, en je kunt ook nog gewoon weg. Als je even naar Nederland bent om je kinderen te bezoeken, dan is er iemand die op je huis past!”

“Hee, da’s geen slecht idee … ” bromt Anton, “daar ga ik ‘s even een nachtje over slapen … zeg, een jaar of 10 hier wonen zonder zorgen, en dan kun je altijd zonder problemen weer terug … hm. Ja, daar ga ik ‘s even een nachtje over slapen! Da’s misschien heel geen slecht idee!”

We nemen hartelijk afscheid. Leuk toch, als de zus van een vriendin haar zus d’r vriendin-met-nieuwe-geliefde naar je toe stuurt?

.

.Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Kamperen waar je hartje het je ingeeft

vrouw-bij-de-ATM-in-Alqueidao

“Het rook gisteravond verrukkelijk – wat van je terras af kwam waaien. De wind stond precies goed.” maak ik een grapje, “en toen durfde in natuurlijk niet meer zomaar even langs te komen met een glaasje wijn. Dat leek zo verdacht, alsof ik het erom deed.”

“Aaah! Echt waar?” Ramona kijkt me perplex aan, “ogossie, dat is jammer! Ik had veel te veel gekookt, en ik dacht nog: Ellen zou makkelijk mee kunnen eten. Maar ik vond het zo stom om dat te vragen!”

We staan bij de Multibanco in Alqueidão, omdat Ramona nooit contant geld bij zich heeft. Ze moest pinnen, en ik ging toch even boodschappen doen bij die super super hier.

Dan hoef je niet direct met die enorme camper weg.

Het is voorseizoen. Het is nog rustig

En dat is precies de bedoeling. Fluitende vogeltjes, en een tractor in de verte …. genoeg rumoer. Ze heeft pas aan het strand gestaan:

“Na een paar dagen heb ik zoiets van: kan die branding effen af? Dan heb ik echt wel weer genoeg gehad.”

Met je camper naar de wijde verten en doen wat je hartje je ingeeft. Wie zou dat niet willen? Toch zijn er niet veel die het ook echt doen. Het valt ook niet altijd mee, zeker niet als je net iemand ontmoet hebt met wie het leuk klikt. Maar als je hartje dan blijft roepen dat je naar Portugal moet, tja, wie ben jij dan om dat tegen te spreken?

De Boat &Breakfast liep best lekker

maar er zaten net iets teveel nadelen aan. Er kwamen mensen uit de hele wereld op dat prachtige plekje af, maar de woonboot was ook haar eigen huis. Als er een boeking was, moest ze al haar eigen spulletjes weghalen, en zelf even in een oude camper een stukje verderop bivakkeren. Nu is dat niet zo erg, vooral niet als het leuke gasten en dito verdiensten oplevert, maar je gaat daar op den duur genoeg van krijgen.

“Het was alleen een advertentie op AirBnB, en het liep heel goed. Ik had van alles gekregen en opgeknapt, bij de tweedehands gekocht, en ik had dat hele verhaal ook eerlijk op AirBnB gezet. Mensen vonden dat leuk, ik heb hele leuke gasten gehad.” Ramona is een beetje weemoedig bij de herinnering, “Het was ook een prachtige plek met een geweldig uitzicht, maar het werd me teveel.

En mensen gingen steeds meer last-minute boeken

Stonden ze op Schiphol, kreeg ik een telefoontje dat ze er over een paar uur zouden zijn. Moest ik weer alles inpakken, en als een haas gaan schoonmaken. Mwah … minder hoor!”

“Ja, dat ken ik”, zeg ik, “tenminste, dat last-minute. Dat is inderdaad steeds meer. Heel vervelend, want je moet alles laten vallen en lopen jakkeren omdat het nununu af moet. Ik probeer er steeds voor te zorgen, dat er een aantal huizen klaar staan, maar dat kon jij natuurlijk niet.”

“Nee, ik had niet zoveel zin om heel de tijd in die camper te improviseren omdat ik misschien wel een boeking kon krijgen.” antwoordt ze, “dus nou ja, toen had ik het idee om naar Portugal te gaan. Ik heb de boot verkocht en deze camper aangeschaft, en daar ben ik dan!”

“Enig idee wat je gaat doen?” vraag ik, een beetje beducht dat ze zal antwoorden: een B&B beginnen, want ik heb het idee dat de markt inmiddels weleens een keer verzadigd is. Er is de afgelopen jaren nogal wat bijgekomen, alleen al in deze streek zeker een stuk of tien. Nu is Turkije afgevallen als vakantieland, en Portugal schijnt het beste jaar sinds ooit te gaan hebben, maar toch – er zit een eind aan.

Maar nee, het wordt geen vaste plek voorlopig

Misschien een plekje in een community, zoals “Vegan Hill” in de Algarve. Je hebt ook nog zoiets in de Serra da Estrela, maar ja, daar is het wel heel koud in de winter. Het is een wintersportgebied. Dat verwacht je niet direct in Portugal, maar ja hoor: het allereerste jaar dat ik hier rondreed, heb ik in februari in de Serra op een slee in de sneeuw gezeten. Zeer tot mijn eigen verrassing!

We nemen afscheid. Het is tijd om weer eens verder te gaan

 

“Ik heb een heerlijke tijd hier gehad, lekker rustig, daar was ik echt even aan toe”, zegt Ramona en geeft me een dikke omhelzing, “en ik heb nog even getwijfeld of ik het hondje mee zou nemen, want het is een echte lieverd. Maar toch maar niet …. “

“Jammer”, zeg ik, maar eigenlijk ben ik ook een beetje opgelucht. Ondanks dat ik het hondje niet wou, toen ze een paar weken geleden uit de lucht kwam vallen, ben ik toch aan haar gehecht geraakt. Het is inderdaad een schatje, dus laat ‘r maar lekker hier blijven.

Er moeten ook een paar vaste bewoners hier overblijven tenslotte!

tevreden-hondje

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....