Tag Archives: expats

Het portugese rijbewijs verlengen …

Mijn portugese rijbewijs én m’n paspoort moest worden verlengd. Merkwaardigerwijs zouden ze op dezelfde datum verlopen: 27 februari. Daar hebben de goden vast weer schik in gehad. Ik was er – door ervaring wijs geworden en door een grijs voorgevoel gevoed – al in november mee begonnen.

Een kind kan de was doen, als je je paspoort in het buitenland moet verlengen

Eitje! Effen naar de site van de Nederlandse ambassade. Daar vind je alles wat je weten moet. Formulier, alles copiëren, ouwe ID mee, afspraak maken online bij de ambassade. Het adres van de juiste fotograaf staat er ook bij, even de trein opzoeken, beetje op je vingers tellen om uit te rekenen wat dan de beste tijd is – klaar! Tegen geringe meerkosten sturen ze het naar je op, aangetekend.

Hoe anders ging dat met het portugese rijbewijs verlengen!

Ik ging eerst ‘s effen naar de Fb-page van de NCA – weergaloos – een daar kreeg ik een stortvloed aan goed advies over me heen. Dankjullienogwel, collega-Nederlanders-in-het-buitenland!

Mijn grijze voorgevoel klopte dus. Ik ben boven de 55 dus ik moet medisch gekeurd. Reactie van mijn zus: “Jee, wat idioot! Dat hoef je hier pas als je 75 bent!!”

Oepsie! Vijf-en-zeventig! Dat is twintig jaar verschil!

Tja … ‘s lands wijs, ‘s lands eer, enzo. Je hebt er weinig over te zeggen

blog_mijn-portugese-rijbewijs-verlengen

Ik maakte dus een afspraak bij het Centro Médico. Graça is een aardige vrouw, wij kennen mekaar sinds de vaccinaties van de kinderen (nee, breek me de bek niet open …) Ze gaf me behalve het formulier om in te vullen ook het advies om naar de opticien in de Intermarché te gaan, want die was het snelst en het goedkoopst.

Ik wierp hier en daar eens een blik op brillenetalages, als ik ergens was, en schrok me een hoedje van de prijzen. Voor een heel simpel modelletje willen ze toch al snel een paar honderd euro hebben. Typisch. Dat is toch in Nederland heel anders? Ja, klopt, dat was via de zussenapp natuurlijk binnen 5 minuten helder.

Ik zou in november naar Nederland, dus ik maakte online een afspraak bij de Specsavers, want die zitten toevallig bij mijn zus om de hoek 

Wij brachten daar met z’n drieën een heel gezellige ochtend door, zetten de hele brillenwinkel op zijn kop, lieten het personeel met rode wangen van het lachen achter en zouden alle brillen binnen een week opgestuurd krijgen. Alle brillen?

Tja, ik kon voor een beetje meer een zonnebril op sterkte, en mijn zus was eigenlijk ook wel aan een nieuwe toe … en een zonnebril op sterkte is nooit weg, en haar schoondochter was zich aan het oriënteren …

Half december had ik twee prachtige kokers binnen, en kon ik naar de vriendelijke senhor om mijn ogen te laten meten. Dat was binnen een kwartiertje bekeken en ook nog ‘s helemaal gratis. (Sindsdien groet ik hem vriendelijk als ik de Intermarché binnen kom.)

Ik ging m’n lijstje “Portugees rijbewijs verlengen”  nog ‘s na, en kwam tot de conclusie dat ik het er wel op kon wagen

Óp naar Coimbra met m’n hele map vol met documenten en copiën daarvan – conform het advies van de NCA groep. Na een uurtje zat ik tegenover een grijze dame die me erg aan mijn vroegere Franse lerares deed denken. Neenee, dat kon niet, ze kon niets voor me doen, ik had namelijk geen inschrijving in het bevolkingsregister in Soure. “Hoe lang woont u al hier?”, en zette grote ogen op van mijn antwoord. “Maar ik ben van Soure naar Vinha da Rainha gestuurd, want ik moest me in de Freguesia inschrijven” leg ik voor de vierde keer uit, “Ik weet niet hoe dat allemaal geregeld is – als ze in Soure zeggen dat ik naar Vinha da Rainha moet, dan doe ik dat, nietwaar?”

Helaas! Het feest ging niet door. Eerst die inschrijving regelen, dan kon ze met dat nummer het systeem in duiken

Goed, goed … ik was waarschijnlijk toch van verbazing achterover gevallen als het zomaar in één keer gelukt was. Functionarissen worden er volgens mij voor betaald om te vermijden dat ze de dingen doen waar ze voor aangenomen zijn.

Ik bracht de rest van de middag door in het monumentale stadhuis van Soure, en vond uiteindelijk een vriendelijke mevrouw achter een klein deurtje die precies wist waar het over ging. Ik liep blij en gelukkig met mijn nieuw-verworven nummer de deur uit.

blog_portugese-rijbewijs-verlengen

De volgende dag ging ik terug naar het IMT. Na een uurtje wachten was ik aan de beurt. De franse lerares herkende me, maar ik had dit keer het nummer van haar buurvrouw getrokken. Ik zei vriendelijk goedemiddag tegen de opgetrokken wenkbrauwen van de franse lerares, en begon met papieren uit mijn map te trekken.

Daarbij zei ik op lijzige monotone toon: “Hier is mijn oude rijbewijs en-een-copie, hier is mijn identiteit en-een-copie, hier is mijn residência en-een-copie …” en liet daarbij de papieren op tafel neerdalen. Bij de residência-en-een-copie pakte ze het papier, en zei op precies dezelfde monotone toon: “die-heb-ik-niet-nodig … “ waarop we allebei heel hard moesten lachen.

Het ijs was gebroken, dit kon niet meer mis. Eén portugees rijbewijs coming up!

Zelfs niet toen haar buurvrouw, een beetje uit haar hum door mijn snelle terugkeer en mijn ogenschijnlijke succes, zich naar haar overboog om de inschrijving in Soure te zien: “Onbegrijpelijk dat dat niet eerder gebeurd is …” maar helaas, ze kon er niets meer aan veranderen.

Mijn rijbewijs ging onvermijdelijk verlengd worden!

En we konden er nog om lachen ook. Ik mocht zelfs op de foto lachen!

Een wonder!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, Futurenet, en op maandagochtend op LinkedIn.

Met pensioen in een ander land

“Het was heftig hoor, alles inpakken”, zegt Marianne, “ik ben er nu nog moe van. We moeten eerst maar eens even uitrusten.” Ze doet haar bril af en wrijft met twee vingers over haar ogen richting neus. “We moesten over alles een beslissing nemen. Weet je hoe zwaar dat is? Ik dacht: een makkelijk leven, als we met pensioen zijn!”

Ja, dat kan ik me voorstellen, dat dat niet meevalt. Over het algemeen hebben wij allemaal Heel Veel spullen. En daar zitten ook nog eens een boel spullen tussen waar je een emotionele band mee hebt. “Het lijkt me bijna niet te doen”, zeg ik mee-lijdend, “ik moet er niet aan denken dat ik dit dorp ooit leeg zou moeten opleveren ….” We lachen alletwee: “Dát gaat niet! Dát is onmogelijk!”

Dit is de andere kant van pensioen

Je kunt mooie dromen hebben, fijne plannen, maar op een mooie dag komen daar de consequenties van om de hoek kijken. Dan moet je dus je huis leeg halen omdat je het verkocht hebt, en je hebt geen nieuw huis waar je alles in kunt zetten.

Dat betekent dat je moet beslissen of dat kleurige beeld dat je ooit in Italië gekocht hebt tijdens je eerste-vakantie-samen opgeslagen wordt of weg moet, of je de oude sieraden van je moeder toch weer inpakt en meeneemt, of je de trouwbijbel van je grootouders nu eindelijk naar de veiling brengt, of dat je je lievelingsschoenen nu maar eens weg moet doen. En wat doe je met die ouwe trouwe garde? En je ivoren briefopener? En dat toetsenbord-dat-nog-goed-is?

Sommige mensen kopen dan een camper

Daar kun je wel je lievelingsschoenen in kwijt, maar dat kleurige beeld meenemen is natuurlijk onzinnig. Het scheelt misschien een paar ingrijpende beslissingen, maar niet zo veel.

Laten we zeggen: dat is de rijstebrijberg waar je je doorheen moet vreten voordat je in Luilekkerland komt. Want, stel je voor: voortaan altijd alleen maar doen waar je zin in hebt! Niet een paar weken, nee, je hele verdere leven. Daar kunnen wij normale mensen alleen maar van dromen ….

Nu moet je daar ook wel aan toe zijn

Als ik écht probeer om me dat voor te stellen, dan vermoed ik dat ik me met enige regelmaat wellicht ook best zou vervelen. Het heeft ook wat om dingen te moeten, en ach, het ergste is voorbij.

Het ergste was het rennen en vliegen met kleine kinderen. Altijd haast, altijd overal te laat komen omdat dat blijkbaar nu eenmaal zo gaat met kleine kinderen. Die hebben geen boodschap aan tijd. Dat hebben ze zat.

Zij wel. Voor hun ouders is het precies het tegenovergestelde. Die hebben nooit tijd. Bovendien zitten die meestal in de meest ambitieuze fase van hun leven, in hun dertiger jaren. Wij zijn harde werkers, we gaan maar door, dag-in, dag-uit.

Je wordt er doodmoe van

Maar als je met pensioen bent, mag je daaraan toegeven. “Ik ga zo lekker slapen”, zegt Anton, “ik ben doodmoe van dat rijden, en morgen gaan we weer verder. Dan wordt het weer een lange dag.” Anton en Dora zijn vanmiddag onverwachts langsgekomen, een gezellige verrassing. Dat kun je doen, als je met pensioen bent.

En ik kan even de tijd nemen om gezellig een biertje met ze te drinken, want ik ben eigen baas. “Toch zou ik het wel leuk vinden om weer een huis te hebben”, zegt hij, “maar de bureaucratie is hier zeker ernstig?”

een-man-en-een-vrouw-voor-een-camper

Tja, dat kan ik niet ontkennen. Ook met het kopen van een huis kom je van alles en nog wat tegen, en moet je wel even weten hoe het precies zit. En ook: “Ik ben bang dat ik straks niet veel meer kan, en dan heb ik medische hulp nodig … ik spreek de taal niet … hoe zou dat gaan?”

Hele reëele zorgen. Ik heb het vaker gezien

Mensen kopen een huis met hun zoveel-zestigste, en na een jaar of tien gaat het mis. ‘k Heb wel vaker met een kennis in het hospitaal gezeten om aan een portugese dokter uit te leggen hoe het zit. En ‘t kan echt een drama worden. Ik zou je verhalen kunnen vertellen van een vrouw die jaren alleen in haar huis gezeten heeft, omdat haar man was overleden en ze kon niet weg. ‘t Was een prachtig huis, maar veel te duur. Niet iets wat je makkelijk weer verkoopt.

“Je kunt hier een paar jaar iets huren”,

opper ik enthousiast, “dan heb je altijd iemand in de buurt, iemand die kan vertalen, iemand die je kan helpen met dit-of-dat, en je kunt ook nog gewoon weg. Als je even naar Nederland bent om je kinderen te bezoeken, dan is er iemand die op je huis past!”

“Hee, da’s geen slecht idee … ” bromt Anton, “daar ga ik ‘s even een nachtje over slapen … zeg, een jaar of 10 hier wonen zonder zorgen, en dan kun je altijd zonder problemen weer terug … hm. Ja, daar ga ik ‘s even een nachtje over slapen! Da’s misschien heel geen slecht idee!”

We nemen hartelijk afscheid. Leuk toch, als de zus van een vriendin haar zus d’r vriendin-met-nieuwe-geliefde naar je toe stuurt?

.

.Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.