Tag Archives: B&B

LGBT – iedereen is welkom

Olá, muito bem-vindo!” zeg ik met een stralende lach en een uitgestoken hand tegen de net aangekomen spaanse gasten, “Posso falar em português – Mag ik portugees spreken? E pode falar espanhol comigo – dan kunt u spaans tegen mij spreken.”

Het groepje jonge mannen knikt, geen punt

We kennen mekaar van verleden jaar. Toen kwamen ze ook voor het Sunset festival in Figueira da Foz. Een nieuw festival voor electronische muziek, georganiseerd op het strand onder de grote klok.

Strand-van-de-klok-in-Figueira-da-Foz

De foto is toen het net af was, in de jaren 40, en waarschijnlijk is de klok nu in shock omdat hij veel te oud en te waardig is voor dit soort muziek …

Het spaanse groepje is gegroeid, vorig jaar 5, nu 9 man

Net als de andere groepjes die weer terug komen om een dag of 3, 4 hier door te brengen. Er is zelfs 1 groepje dat met 8 mensen in een huis voor 5 gaat – gewoon, omdat ze graag hier zijn tijdens het festival. Ze waren laat met boeken, maar ze kunnen goed improviseren. En wij ook.

Groepjes jonge mannen, groepjes jonge vrouwen, en gemengd. En groepjes oudere vrouwen – groepjes oudere mannen en ouder gemengd hebben we hier nog niet gehad … 😉 Misschien komt dat nog, het lijkt dit jaar wel “Groepjes-jaar”. Leuk hoor.

Figueira is vol, alle hotels zitten vol, en iedereen loopt de hele tijd over straat. Als je in de Termas verblijft, rijd je na het festival lekker naar de open ruimte van het platteland, en je hebt rust. In Figueira word je wakker van het gebral van je mede-festivalgangers, hier van het gezang van de vogeltjes.

Het beste van twee werelden

De volgende gasten komen aan. Het is druk – relatief gezien dan. Er komen 6 groepjes aan, verdeeld over 8 huizen en 2 kamers. Deze man lacht niet zo stralend terug, hij kent het hier nog niet, hij komt voor de eerste keer.

Hij heeft Casa Oliveira geboekt, voor 2 personen. Dan heb je lekker de ruimte

Zijn reisgenoot is ook een man. Ik introduceer hen in het huisje, laat alles zien, en zeg terloops: “Als het nodig is, kan ik uiteraard een bed in de andere kamer opmaken.”

Dat doe ik niet standaard, met een boeking voor 2 personen. Dat is meestal een stel, en als het niet zo is, dan laten ze het meestal wel weten. In dit geval is dat ook zo. Maar ze gaan er geen van tweeën erg op in, integendeel, het glijdt heel makkelijk weg.

Prima. Ik weet genoeg

Het is niet zo makkelijk om in een traditioneel en katholiek land een stel te zijn, als twee mannen. Portugal heeft het homohuwelijk al jaren geleden gelegaliseerd, en dat kwam op het nieuws met het eerste stel dat ging trouwen. Twee vrouwen.

Da’s toch makkelijker te verteren dan twee mannen.

Vraag me niet waarom. Het maakt wat mij betreft geen enkel verschil – ik ga ervanuit dat iedereen moet doen wat-ie wil, en je die vrijheid altijd hebt, zolang je niet aan de vrijheid van een ander komt. Ik respecteer iedereen die zich op een beschaafde manier gedraagt – dat wil zeggen: zolang je niet anderen lastig valt met je herrie en je (voor)oordelen, kun je alles doen waar je zin in hebt.

Ik had vaag de indruk dat ze het goed naar hun zin gehad hebben. Hier was niemand die ook maar enige aandacht besteedde aan dat zij als twee mannen daar in hun huisje zaten.

En dat zal niet altijd overal zo zijn, vermoed ik, in Portugal!

Sunset-in-Figueira-da-Foz

.Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Nou doei, ik vertrek!

Toekomstige collega’s over de vloer! Ze kwamen gisteravond helemaal euforisch aan, want ze hadden net het koopcontract getekend. Nu zijn er meer mensen die hier komen wonen, en het lijkt wel of ze allemaal even hierlangs komen. Een paar nachtjes slapen. Even kijken hoe het hier gaat.

Afgelopen week is er zelfs een stel aangekomen die hier een paar maanden blijft wonen, en van hieruit op zoek gaat naar dé plek.

Nu speel ik al een tijdje met de gedachte om meer moeite te gaan steken in het onder de aandacht brengen van de Termas als tijdelijke woonplaats, maar dan voor een paar jaar.

Want wat gebeurt er? ‘k Heb het al meerdere malen zien gebeuren. Mensen verkopen alles na hun pensionering, en kopen hier een huis.

Helemaal geweldig

Ze zitten lekker in de zon, werken heerlijk in de tuin, doen het rustig aan, maar na een paar jaar gaat het kriebelen. Je spreekt de taal niet of gebrekkig, je krijgt niet zo makkelijk contact met de lokale portugezen, je hebt geen netwerk meer, al je vrienden zijn al ‘s langsgeweest, je ziet je (klein)kinderen amper.

En daarna wordt het nog wat ongemakkelijker: je krijgt eens wat, en dan kom je in het medische circuit terecht. Zonder dat je de taal dusdanig spreekt dat je goed kan uitleggen wat er is.

een-middelbare-en-een-oudere-vrouw-voor-een-huis

Ik ging met een van de oudere “buren” naar het hospitaal

En dan krijg je ook te maken met de andere cultuur. Een dokter is een autoriteit, en wat hij/zij zegt, gebeurt. Mondige patiënten worden hier niet op prijs gesteld.

Of een andere variant: mensen zijn hier op vakantie geweest, en zijn lyrisch over het klimaat en de vriendelijke bevolking. Dat willen wij ook! De weg van droom naar daad is misschien een lange, maar er zijn zat mensen die ‘m bewandelen.

Henk en Roelanda hebben een huis met een paar kamers gekocht. Ze gaan ook “in de toeristen business” – zoals hij die avond zei.

Ik vertrek!

“Je leek niet zo enthousiast, gisteravond, toen ik dat vertelde”, zegt Henk, als hij achter mijn computer zit om z’n tickets te printen, “kan dat?”

“Ja, dat klopt wel een beetje”, geef ik toe, “er zijn namelijk nogal wat kamerverhuurders bijgekomen de afgelopen paar jaar. En allemaal in die streek waar jullie gaan zitten. Ik wil geen spelbederver zijn, maar het is nogal wat werk om het allemaal een beetje te laten lopen.”

een-stel-voor-de-Termas-da-Azenha

Want ja, ik ken inmiddels ook de andere kant van Portugal

Die van de immense bureaucratie, van het gesloten bolwerk, van hoe ingewikkeld die taal eigenlijk is, hoe je je financiële eisen moet aanpassen aan het portugese niveau. De krankzinnig hoge boetes voor hele kleine vergrijpen als het hebben van een foute versie van het klachtenboek, bijvoorbeeld. De inspectie heeft het bestaan om daar 1.500€ boete voor uit te delen.

Of, in geval van illegale verhuur, boetes van 20.000€ plus sluiting.

“Regel het allemaal legaal, als ik je een goeie tip mag geven”, zeg ik, “want je kunt enorme problemen krijgen met de autoriteiten en eventueel met verzekeringen.”

Maar ach, enthousiasme is doof voor waarschuwingen

Er komen hier vaak locals langs om een drankje te doen, of om nog weer ‘s even naar de plek te komen kijken, of om baden te nemen. Zeker in augustus gebeurt dat vaak. We maken een praatje, en ze vertellen dat ze in Luxemburg werken, of in Frankrijk. Waarom?

“Het leven is hier veel beter”, zeggen we dan tegen mekaar, “maar het is een stuk lastiger om je geld te verdienen.”

“Maar als ik gepensioneerd ben”, zeggen de portugezen er dan achteraan, “dan kom ik weer naar huis. Portugal is toch het beste.” De andere versie van “Ik vertrek”.

Tja … ‘t is blijkbaar het één of het ander. Kies ik toch maar voor het ander.

.

.Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

 

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Kamperen waar je hartje het je ingeeft

vrouw-bij-de-ATM-in-Alqueidao

“Het rook gisteravond verrukkelijk – wat van je terras af kwam waaien. De wind stond precies goed.” maak ik een grapje, “en toen durfde in natuurlijk niet meer zomaar even langs te komen met een glaasje wijn. Dat leek zo verdacht, alsof ik het erom deed.”

“Aaah! Echt waar?” Ramona kijkt me perplex aan, “ogossie, dat is jammer! Ik had veel te veel gekookt, en ik dacht nog: Ellen zou makkelijk mee kunnen eten. Maar ik vond het zo stom om dat te vragen!”

We staan bij de Multibanco in Alqueidão, omdat Ramona nooit contant geld bij zich heeft. Ze moest pinnen, en ik ging toch even boodschappen doen bij die super super hier.

Dan hoef je niet direct met die enorme camper weg.

Het is voorseizoen. Het is nog rustig

En dat is precies de bedoeling. Fluitende vogeltjes, en een tractor in de verte …. genoeg rumoer. Ze heeft pas aan het strand gestaan:

“Na een paar dagen heb ik zoiets van: kan die branding effen af? Dan heb ik echt wel weer genoeg gehad.”

Met je camper naar de wijde verten en doen wat je hartje je ingeeft. Wie zou dat niet willen? Toch zijn er niet veel die het ook echt doen. Het valt ook niet altijd mee, zeker niet als je net iemand ontmoet hebt met wie het leuk klikt. Maar als je hartje dan blijft roepen dat je naar Portugal moet, tja, wie ben jij dan om dat tegen te spreken?

De Boat &Breakfast liep best lekker

maar er zaten net iets teveel nadelen aan. Er kwamen mensen uit de hele wereld op dat prachtige plekje af, maar de woonboot was ook haar eigen huis. Als er een boeking was, moest ze al haar eigen spulletjes weghalen, en zelf even in een oude camper een stukje verderop bivakkeren. Nu is dat niet zo erg, vooral niet als het leuke gasten en dito verdiensten oplevert, maar je gaat daar op den duur genoeg van krijgen.

“Het was alleen een advertentie op AirBnB, en het liep heel goed. Ik had van alles gekregen en opgeknapt, bij de tweedehands gekocht, en ik had dat hele verhaal ook eerlijk op AirBnB gezet. Mensen vonden dat leuk, ik heb hele leuke gasten gehad.” Ramona is een beetje weemoedig bij de herinnering, “Het was ook een prachtige plek met een geweldig uitzicht, maar het werd me teveel.

En mensen gingen steeds meer last-minute boeken

Stonden ze op Schiphol, kreeg ik een telefoontje dat ze er over een paar uur zouden zijn. Moest ik weer alles inpakken, en als een haas gaan schoonmaken. Mwah … minder hoor!”

“Ja, dat ken ik”, zeg ik, “tenminste, dat last-minute. Dat is inderdaad steeds meer. Heel vervelend, want je moet alles laten vallen en lopen jakkeren omdat het nununu af moet. Ik probeer er steeds voor te zorgen, dat er een aantal huizen klaar staan, maar dat kon jij natuurlijk niet.”

“Nee, ik had niet zoveel zin om heel de tijd in die camper te improviseren omdat ik misschien wel een boeking kon krijgen.” antwoordt ze, “dus nou ja, toen had ik het idee om naar Portugal te gaan. Ik heb de boot verkocht en deze camper aangeschaft, en daar ben ik dan!”

“Enig idee wat je gaat doen?” vraag ik, een beetje beducht dat ze zal antwoorden: een B&B beginnen, want ik heb het idee dat de markt inmiddels weleens een keer verzadigd is. Er is de afgelopen jaren nogal wat bijgekomen, alleen al in deze streek zeker een stuk of tien. Nu is Turkije afgevallen als vakantieland, en Portugal schijnt het beste jaar sinds ooit te gaan hebben, maar toch – er zit een eind aan.

Maar nee, het wordt geen vaste plek voorlopig

Misschien een plekje in een community, zoals “Vegan Hill” in de Algarve. Je hebt ook nog zoiets in de Serra da Estrela, maar ja, daar is het wel heel koud in de winter. Het is een wintersportgebied. Dat verwacht je niet direct in Portugal, maar ja hoor: het allereerste jaar dat ik hier rondreed, heb ik in februari in de Serra op een slee in de sneeuw gezeten. Zeer tot mijn eigen verrassing!

We nemen afscheid. Het is tijd om weer eens verder te gaan

 

“Ik heb een heerlijke tijd hier gehad, lekker rustig, daar was ik echt even aan toe”, zegt Ramona en geeft me een dikke omhelzing, “en ik heb nog even getwijfeld of ik het hondje mee zou nemen, want het is een echte lieverd. Maar toch maar niet …. “

“Jammer”, zeg ik, maar eigenlijk ben ik ook een beetje opgelucht. Ondanks dat ik het hondje niet wou, toen ze een paar weken geleden uit de lucht kwam vallen, ben ik toch aan haar gehecht geraakt. Het is inderdaad een schatje, dus laat ‘r maar lekker hier blijven.

Er moeten ook een paar vaste bewoners hier overblijven tenslotte!

tevreden-hondje

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....