Niet de geijkte service?

Hèhè!” Ik plof neer op een tuinstoel op het terrasje achter de keuken en kijk met voldoening naar de drie verdiepingen hoge steiger, die zoon Broes net in z´n eentje heeft opgebouwd.

“Half vier. Ik ga nu eerst even lunchen hoor, en dan kom ik wel helpen. Kan ik op de tweede blijven?”

Ik heb hoogtevrees, maar je kunt niet voor alles de aannemer erbij halen

We hebben na Leslie nog wat kleinigheidjes te regelen. Nog wat afgebroken dakpannen, beetje scheef hangende regengoten, hoewel alles dat in het zicht ligt nu wel gedaan is. Dit had geen gillende haast. We hadden de ergste dingen gedaan, Eduardo had de ergste dingen gedaan waar wij niet bij konden of wat wij (lees: ik) niet durfden, dus dit kon wel even wachten.

Maar nu zijn ze aan de beurt, die goten en die pannen!

Ik rammel, maar Broes staat te wachten, en hij kan niet verder als ik niet even help. “Nou, kom maar op met die goot!” roep ik overmoedig naar hem, die al op de 3e verdieping staat. Hij lijkt wel een aap, zo snel en makkelijk als hij erin klimt. Ik stop bij de 2e, en zeg: “Als jij meet, zal ik wel zagen, goed?”

Ik heb het nog niet gezegd, of mijn telefoon gaat. Ah! Er zijn gasten aangekomen en die staan bij de receptie. “Estou pertinho, até já”, zeg ik, steek de telefoon in mijn achterzak en begin weer aan de klim naar beneden.

Een ouder echtpaar drentelt voor de receptie heen en weer en wijst elkaar op diverse details

blog_niet-de-geijkte-service

“Olá, boa tarde, bem-vindo!” begroet ik hen. Ze beginnen direct over die mozaieken, en over het muziekhek, en dat ze dat zo leuk vinden, en dat ze daarom via Booking.com gereserveerd hebben.

Leuk om te horen! Ik breng ze naar hun kamer, en neem als altijd afscheid met: “Mocht u nog iets nodig hebben, dan ben ik hierachter op de steiger. U kunt het vanaf uw tuin zien.” Ik wijs waar, en klim weer de steiger op.

Maar de goden op de Olympus hebben het anders bedacht. De telefoon gaat weer. De post, met een pakketje. Ik moet tekenen voor ontvangst. Jaja, ik kom al

Voor de derde keer klim ik naar de 2e verdieping, en ja hoor, telefoon. Of ik heel even kan helpen met de televisie – een stel dat al eerder is aangekomen in Casa Oliveira. Ze komen er niet uit.

Dit keer mag Broes, want ik heb geen verstand van televisies. En dat wou ik graag zo houden.

Ik neem de kans waar om een broodje te maken, en dat op het achterterrasje op te eten. Nauwelijks heb ik de eerste hap genomen, of daar komt de senhora van kamer 2 achterlangs lopen. Of ik ook een goeie fles wijn heb. Jazeker heb ik die!

Een DOC Dão, Grão Vasco uit 2017 – een hele lekkere zachte wijn

blog_niet-de-geijkte-service

De senhora vertelt dat ze vanmiddag al hebben geluncht, en niet meer weg willen, dus ze gaan de avondmaaltijd in de kitchenette op het terrasje van de kamer maken. Nu weet ik dat de meeste portugezen best laat eten, dus dan is het allang donker in deze tijd van het jaar. Tuurlijk is er licht, maar het wordt wel wat kouder … “U kunt ook in een huisje blijven”, bied ik aan, “misschien is dat prettiger om te koken?” (Er is nog een huisje vrij, dus het kan.)

Nee hoor, niet nodig … de senhora vindt het best zo, dit kan prima, maar ze wil wel graag het huisje zien. Belangstelling, en eventueel voor later

“Vindt u het goed als ik even mijn lunch afmaak?” vraag ik – ik ben zelfs een beetje bibberig van de honger. Het is al uren later dan mijn gebruikelijke lunchtijd. De senhora maakt een heel beschaafde indruk, ik vermoed dat zij normaal gesproken in een ander type logement verblijven, waar het personeel onmiddellijk in actie komt bij welke vraag dan ook.

Geen zorgen! Je krijgt hier ook alles wat je wilt, maar een heel enkele keer moet je er heel even op wachten!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.