Eerbetoon aan een toekomstige ex-expat

Te oud. Plotseling ben je dan te oud. Heel raar, want van binnen voelt dat niet zo. En als je je hebt aangewend (zoals ik) om in de spiegel kijken tot een absoluut minimum te beperken, en selfies idem dito, dan is dat schrikken!

Het heeft veel voordelen om oud te zijn. Ik mag het woord van veel mensen niet gebruiken, maar ik vind eerlijk gezegd “van middelbare leeftijd” veel ouder klinken en bovendien veel te lang. Alle andere eufemismen zijn veel te ingewikkeld. Oud dus. Compromis: wat ouder. Goed?

als-je-oud-bent-kun-je-beter-geen-selfies-meer-nemen

Eén van de voordelen van wat ouder zijn is dat je veel meer zelfinzicht hebt, en dus ook meer inzicht in anderen. Je ziet meer, je hoort meer, je begrijpt meer, en in mijn geval: je houdt je grote mond ‘s wat meer.

Maar – elk voordeel heb z’n nadeel. Die zie je alleen niet in de spiegel

Eén van die nadelen merkte vriendin Anja die in Coimbra woont, en sinds een jaar werkloos is. Te oud om te hoeven solliciteren. Klinkt leuk, maar als je de baan van je leven bent kwijt geraakt, en je krijgt een beperkte tijd een ww-uitkering, met daarna uitzicht op portugese bijstand, dan kun je wel ‘s wat zenuwachtig worden.

Dat laatste is projectie hoor, want ik heb nog nooit gemerkt dat Anja zenuwachtig werd.

Daar is ze veel te veel professional voor. Een professionele gastvrouw met een groot hart

Jarenlang heeft guesthouse Casa Pombal (de Duiventil) gefloreerd onder haar gastvrije, ruimhartige, grootmoedige bewind. Ze had de directie overgenomen van vriendin, collega en eigenaar Else, die het na zoveel jaar een beetje teveel werd. Het zijn tropenjaren – altijd klaar staan, altijd blijven lachen. Else had weleens een Pombal-dienst gedraaid met 39º koorts. Gewoon doorgaan.

Toen ze de pensioengerechtigde leeftijd bereikte, wilde ze verkopen. Het was leuk geweest.

“Ik zie wel wat er gebeurt als het eenmaal verkocht is”, zei Anja tegen me tijdens een van onze kebabbies in Coimbra. “Wij gaan mee in de verkoop, maar ‘t is een aardige dame, die Alexandra. Het zal wel lukken.”

Anja en ik spreken regelmatig af om “een kebabbie te doen”

Dat betekent een lunch, midden in het centrum van Coimbra – ik noem het altijd de Kalverstraat – waar alle toeristen overheen drentelen, zonder in de gaten te hebben dat ze vijf meter van het gezelligste terras lopen waar je de heerlijkste kebab (die saus!!) kunt eten, en door de liefste kelnerin van de wereld bediend wordt.

lekker-op-het-terras-van-Pepe-Kebab-in-december-2019

Daar is ook uitgebreid behandeld hoe Alexandra tekeer ging toen ze eenmaal de baas was in Casa Pombal. Waar Anja en Else altijd het belang van hun gasten voor alles lieten gaan, kon Alexandra niet eens lastig gevallen worden met de aanschaf van botertjes voor het ontbijt.

“Het zijn maar 2 gasten – dan doen ze maar zonder”, zei ze doodleuk door de telefoon. En bleef vervolgens nog uren weg terwijl ze eigenlijk een dienst moest draaien.

Tja … dat kun je tegen iemand als Anja niet zeggen

Die ging dus zelf de botertjes halen. Het ontbijt was altijd de trots geweest van Casa Pombal. Al 25 jaar geleden, toen alles nog per trekschuit ging, waren ze er fier op dat ze hagelslag en oude kaas konden serveren. Een eitje erbij, vers gezette thee, geurige koffie … een goed begin van een drukke toeristendag!

En altijd de tijd nemen om hun gasten op leuke plekjes te wijzen, nieuwe restaurantjes, oude kloostertuinen, doe ‘s een wandelingetje langs de Mondego … ik ben zelf ooit gast bij hen geweest, dus ik weet waar ik over praat. ‘s Avonds urenlang praten over onze droom om naar Portugal te verhuizen, en toen ik koude voeten had, kreeg ik een roze-varkentjes-kruik mee naar bed.

Die kruik heeft enorme indruk gemaakt

Wat nog veel meer indruk maakte, en wat een enorme schrik was, was de mededeling dat Anja terug gaat naar Nederland. In augustus wordt het bijstand, en daar kun je niet van leven in Portugal. Maar de belangrijkste reden is, dat haar oude lieve moedertje steeds meer (mantel)zorg nodig heeft.

Nooit meer kebabbies? Ach, je weet het niet. In deze tijden is alles onzeker. Voorlopig niet, dat is wél zeker. Ik hoop dat de wereld niet dusdanig verandert dat je alleen maar virtueel contact met elkaar hebt. Ik zal het missen, die “zelfde tijd, zelfde plaats” afspraken.

Maar ja, oude lieve moedertjes gaan voor.

Enne … Anja is de vrouwelijke vorm van anjo in het portugees. Engel … dus ja …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.