Category Archives: blog

Stressniveau voor en na

Ik ben al jaren gewend aan gestresste gezichten, als mensen hier aankomen.

Voor de goede observeerder is de prijs van het hele jaar jachten, doorgaan, hollen en haasten op de ouderlijke gezichten te zien. De kinderen zijn zover nog niet, en meestal hebben die ook een scherm in hun handen zodat ze zoet zijn.

Ik vind het altijd een openbaring om dan na een paar dagen het verschil te zien

‘ k Heb nog weleens gedacht om een fotoserie te maken: “voor” en “na”. Maar ja. Dat kan natuurlijk niet.

Je kunt mensen niet rauw op hun dak vallen.

“Hallo, welkom in de Termas! Leuk dat jullie er zijn! Mag ik een foto maken?”

Da’s een beetje merkwaardige aankomst.

En ‘t is niet alleen de stress van het hele jaar druk, maar ook van het alles klaarmaken, inpakken, overal aan denken, en alles regelen.

Er komt nog steeds veel op het conto van vrouwen

Moeder is toch nog steeds meestal degene die regelt dat de poes ergens onderdak komt, dat de plantjes water krijgen, dat de paspoorten verlengd worden, dat de kinderen hun dingen uitzoeken die ze willen meenemen, enz. enz.

De lijst is lang. Verschilt per gezin, uiteraard. Verschilt per vakantie

Als je gaat skieën neem je andere dingen mee dan als je naar een 5 sterren resort gaat op een tropisch eiland.

Van skieën heb ik geen verstand (van 5 sterren resorts op tropische eilanden trouwens ook niet), maar ik weet wel wat je als gemiddeld gezin op een gemiddelde vakantie meeneemt, moet regelen en aan moet denken.

En om jullie van dienst te zijn, zit hier een paklijst bij. Kies maar

Hopelijk heb je er wat aan, en helpt het tegen kleine schrikjes midden in de vakantie als: “Ai, m’n anti-allergie-wespensteek-set ligt nog op tafel. Vergeten!”

Misschien een geruststelling: die hebben we hier. Want tja, hier in de buitengebieden zitten er tussen alle langsvliegende vlinders en libelles ook weleens wespen …

.

<< vorige blogje                            >> volgende blogje

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Wie is onze doelgroep?

Ik breek me er regelmatig het hoofd over, maar ik kom er al jaren niet goed uit.

Ik weet wel wie onze doelgroep niet is.

blog_wie-is-onze-doelgroep

Van die zeikerds die de draden in de lakens tellen. Die niet.

Of van die types die handdoeken van de Hema ver beneden hun waardigheid vinden.

Of mensen die vinden dat ze het allemaal verdienen: “Omdat je het waard bent.”

Die allemaal niet. Dat selecteert zich vanzelf, want die mensen vinden dit helemaal niks.

Ouwe gebouwen beplakt met stukjes tegel. Wat is daar nou leuk aan?

Die mensen hebben het nodig voor hun gevoel van eigenwaarde dat ze in een nieuwe dure auto rondrijden in de laatste modekleur met zilveren randjes rond de ramen. Dit jaar wederom: zwart – lekker in een warm klimaat. Maar stikt niks, als het maar status geeft, en de airco staat toch aan.

Dat geeft aan dat je een Belangrijk Persoon bent – een BP

Die het allemaal waard is dus. En – om dit hopelijk amusante gefoeter nog even vol te houden – ze moeten naar een hip hotel. “Meestal gaan we voor vier of vijf sterretjes, dus ja, dit is even iets anders”, zei ooit een blonde dame met wallen tot onder haar hielen, en ik snapte direct dat dit niks voor haar was.

Die moest achter mekaar alleen maar uitrusten en een beetje door een glossy bladeren, want het was aan haar af te zien dat ze een zwaar leven had. Het kost wel wat, om een Belangrijk Persoon te zijn! Daar moet je wel wat voor doen!

Gaat vakantie alleen om luxe?

Ik denk dat het er heel erg aan ligt waar je op dat moment behoefte hebt. Er zijn van die momenten dat het je allemaal naar de keel grijpt en dat je éven weg wilt. Dan is een zo’n ***** hotel heel fijn. Een boxspring in een beige kamer (*), een zwembad met zo’n waterspuwer, een massage en graag all-in. Verder niks. Geen prikkels, gewoon voorspelbare luxe, en overal ter wereld hetzelfde.

Ja, internet natuurlijk. Hèhè.

Wij hebben dan weer dingen die vijf sterren hotels je niet te bieden hebben

Wij hebben geen sterren behalve die enorme hoeveelheid aan de hemel. Of de twee gemozaïekte op onze keukenvloer.

blog_wie-is-onze-doelgroep

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

En in het voorjaar vuurvliegjes – flakkerende zwevende sterretjes die je het gevoel geven dat je in een sprookje beland bent. Wij bieden geen luxe, wel comfort.

Hoi Ellen, even een mailtje van mij. Ik ben weer thuis, maar nog niet helemaal geland. Ik moet even bijkomen van deze vakantie – wat een ervaring! Ik heb me nog nooit ergens zo op mijn gemak gevoeld. Ik ben helemaal uitgerust van het lekker rondrommelen in je tuin, zoals je dat noemde, van het mozaïeken, van het wandelen om de Termas heen, en van die gezellige gesprekjes zo steeds tussen door. Soms over niks, soms over de zin van het leven. Heel fijn, en ik kom zeker nog ‘s terug! En dan neem ik m’n dochters mee. Ik hoop dat je dat aankunt, vier vrouwen Janzee!”

We hebben ooit weleens een gast gehad, die bedankte voor een dagje kanoën op de Mondego met z’n hele familie, maar liever hier bleef om de composthoop om te scheppen. Dat had zijn volle interesse. Er is weleens iemand geweest, die zei: “Ik ben niet zo van stil zitten, en wij zijn hier twee weken. Nu doe ik m’n vriendin een genoegen, en ik ben de eerste week netjes vakantie aan het vieren, maar ik wil eigenlijk graag iets doen. Heb je niks te bouwen?”

blog_wie-is-onze-doelgroep

En vervolgens gingen we met z’n allen een vloer storten in het huis-zonder-dak dat daarna het Sprookjesterras geworden is. Hij had nog nooit zo’n goeie vakantie gehad. En het mooiste: z’n vriendin ook.

blog_wie-is-onze-doelgroep

Er hebben mensen in de tuin rondgeschoffeld, jam gemaakt, heerlijke diners gekookt; ooit heeft een gast een prachtige jurk genaaid, en er zijn er veel geweest die ook een stukje mee wilden plakken met de mozaieken. En dan hebben we de pure pret die de Verkleedkamer oplevert nog niet eens meegerekend.

Kijk, dat kun je allemaal niet in een vijf sterren hotel. In geen enkel hotel, denk ik

Dus ja, mijn conclusie is eigenlijk een soort van: onze doelgroep bestaat uit mensen die graag iets doen tijdens hun vakantie. Die lekker hun eigen gang willen gaan. Die gaan lezen als ze willen lezen, gaan rommelen als ze willen rommelen, gaan zwemmen … enfin, jullie begrijpen het nu wel.

Mensen die graag hun eigen ding doen, en met een creatieve ziel.

Ik verklaar op z’n trumpiaans: wij hebben de leukste gasten. Hele leuke mensen. De leukste van allemaal!

.

(*) Wij hebben de term beige kamer gemunt. Het hotel-equivalent van grijze muis.

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Bosmaaier stuk? Geeft niks

Er ligt een grote vlek op de grond van de adega onder de bosmaaier. Ik doe net alsof ik het niet zie. Ik pak er één en ga.

Daarna laat ik ‘m weer achter in de werkplaats

Er ligt een grote vlek onder de bosmaaier op de grond van de werkplaats. Ik doe net alsof ik het niet zie. Ik pak wat ik nodig heb en ga.

Maar als de bosmaaier niet start, houdt het op. Dan valt het niet meer te negeren. Twee vlekken betekent: lekken. Hij lekt. Olie of benzine. Alletwee niet goed. Maakt niet uit wat, want hij doet het toch niet.

“Geeft niks”, zeg ik tegen mezelf, “we gaan gewoon naar de bosmaaier-maker, en dan mag ik als troost een lekkere meia-de-leite met een bolo bij de pastelaria.”

“Geeft niks” wordt meer en meer mijn motto

Als je een dorpje te onderhouden hebt (6 huizen, 4 kamers, een badhuis en 2,5 hectare terrein) dan is het wel prettig als je er wat laconiek onder kan blijven. Ik train mezelf dus om onaangetast en positief te zijn.

Cirkelzaag bot? Geeft niks, brengen we ‘m gewoon naar de timmerwerkplaats aan de overkant van de vallei. Effen een week geduld.

Die leuke schoenen, die ik bestelde op het internet, nét iets te klein? Pech gehad, maar geeft niks, kunnen ze naar de Verkleedkamer.

blog_bosmaaier-stuk-geeft-niks

Reservering van 3 weken gaat niet door na een lange correspondentie met veel vragen (“Na lang aarzelen hebben we toch voor Frankrijk gekozen”)? Jammer, geeft niks, het was voor eind juli dus er komen heus nog wel andere kandidaten.

Na een nat voorjaar eindelijk tijd om te gaan maaien, maar dan is de bosmaaier kapot? Geeft niks, we hebben er drie, dus dan pakken we een andere.

En dan gaan we dus naar senhor Mário de bosmaaier-maker, een hele aardige man, die veel verstand heeft van die dingen

Ik word niet enthousiast begroet, en dat snap ik wel. De grond van zijn werkplaats ligt bezaaid met bosmaaiers. Senhor Mário heeft blijkbaar genoeg te doen. “Ik heb er geen haast mee”, zeg ik geruststellend, want ik wil de man niet meer belasten dan hij blijkbaar al is. Hij heeft ook nog ‘s problemen met zijn gezondheid, vertelt hij; al die kapotte machines en hij zelf ook niet helemaal heel.

blog_bosmaaier-stuk-geeft-niks

Hij moet blijkbaar even zijn ongenoegen spuien. Geeft niks, is prima, dat willen we allemaal weleens

De “geen haast” aanpak werkt altijd uitstekend. Het is ook waar – ik kan een andere bosmaaier nemen, dus ik heb ook echt geen haast. Na een week wordt ik gebeld dat-ie klaar is.

“Het was niks”, zegt senhor Mário nu haast stralend, “de schroefjes van de tank waren wat losgetrild en ik heb … heel technisch verhaal waar ik geen moer van begrijp … de carborateur is dus nu ook weer bijgeslepen … “

Het was niks, en het kost ook niks, ondanks dat hij er blijkbaar toch een tijdje mee bezig geweest is

Dat valt niet onder de categorie “Geeft niks” – dat is grote klasse. Service van de zaak, kom daar nog ‘s om!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Super tip voor je (moes)tuin

Verleden jaar viel het me opeens op: alle bloemen op het dorpsplein en in de dorpspleintuin zijn roze. De roosjes, de fresiaatjes, de hortensia’s, de gerania, de spaanse margrieten, de vetplantjes, de oleander – allemaal roze.

Nu ben ik dol op roze, dus dat is wel okee, maar ‘t wordt bijna raar. Ik heb me er dus op toegelegd om er ‘s een anderkleurige bloem tussen te krijgen

Blauwe astertjes. Blauwe winde. Een woekeraar. Ik ben dol op woekeraars, want die zijn makkelijk.

Dat willen we graag, want mijn vingers zijn ook roze – duidelijk niet groen.

blog_Vlindertuin

Van die kleine witte bollekes – geen idee hoe ze heten. Ook makkelijke types. Heel fijn. Nog een overblijfsel van verleden jaar, toen mijn broer-met-wél-groene-vingers een handvol vlindermengsel nonchalant in de tuin strooide.

En dat komt dan nog op ook

Ik heb hetzelfde gedaan, een week of twee geleden, en me erop geconcentreerd dat ik het met hetzelfde gemak en nonchalance deed. Hops, een beetje hier, hup een beetje daar … maar nee hoor, ze laten het afweten. Ze weten het gewoon, die rotzaadjes. Ze doen het erom.

Nu heb ik gelukkig een Plan B

In de kas achter de keuken staan eierdozen met vruchtbare tuinaarde en daarin komen héééle kleine groene sprietjes op. Ook vlindermengsel, want een oude vos laat zich niet in één gat vangen. Of zoiets. De eierdozen zijn een leuke truc die ik op het internet vond. Je kunt ze zó in de grond stoppen, zonder dat je je superkwetsbare sprietjes hoeft te verplanten.

Dat gaat bij mij natúúrlijk mis, en ik wil nou juist zo graag een overdadige hoeveelheid bloemen in de Vlindertuin

We gaan er vooralsnog even van uit, dat dat allemaal gaat lukken. Dan is de volgende uitdaging: regelmatig water geven.

Het is in de afgelopen maand al meermalen voorgekomen dat ik ‘s avonds laat nog stond te sproeien omdat ik het he-le-maal vergeten was. En jaa, één keer vergeten kan misschien nog nét, maar je bent al snel te laat. Zit je met een tuin vol verkommerde sprietjes.

Maar daar kreeg ik de tip-van-z’n-leven, de tip waar je altijd al op hebt gewacht

Zo simpel! Zo makkelijk! En zo handig!

Vriendin Astrid kwam ermee naar aanleiding van mijn zorgen om de groei van de komkommerplantjes. “Je moet gewoon een emmer ingraven”, zei ze, “en daar doe je dan iets van een lont in ofzo, en dan drinken ze zelf.”

“Jaja” zei ik sceptisch, “dan drinken ze zelf … haha!” Ik zag die kleine plantjes al tuitmondjes maken met hun kleine worteltjes. Maar toen mijn zus ook een enthousiast verhaal vertelde over een onlesbare kamerplant die ze op deze manier aan het infuus hield, was ik om.

 

blog_super-tip-voor-je-moestuin

Het werkt geweldig! Overal, en bij elke plant. Als het maar een zuiplap is. Bij een buddleia werkt het bijvoorbeeld dan weer niet, want die houden niet van zoveel water. En brem is ook een stuk matiger. Maar bij die andere zuipschuiten werkt het fantastisch!

Weer een stapje verder op weg naar de bloemenweelde waar ik van droom. In alle kleuren van de regenboog

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Weinig kwijt door de AVG

Emmy-winnaar Bart de schrijver is gebleven! En fijne collega Anja ook!

“Dan maakt het me allemaal niet meer uit”, zeg ik hardop tegen mezelf, “hier word ik helemaal blij van.” ‘k Heb er nogal wat uurtjes in zitten, in die AVG toestand, maar het heeft onverwachte gevolgen.

De AVG heeft nogal wat consequenties, en je wordt er de laatste weken mee om je oren gesmeten

We zullen weten dat onze privacy beschermd wordt! Tjonge, wat een gedoe. Net alsof je dat soort dingen ooit zou lezen. Want wat doet het nou helemaal?

Als je een mail binnenkrijgt die je niet wilt, kun je een klacht indienen

blog_weinig-kwijt-door-de-AVG

credits to: voxeurope.eu

Bedrijven mogen je niet meer zomaar op de mailinglijst zetten. Je moet je echt ingeschreven hebben, en als iemand een klacht zou indienen, dan moet het bedrijf bewijs leveren dat diegene écht zélf het gewild heeft, met screenshots van inschrijving en al.

.

.

.

Verleden maand begon het. Een langzaam aanwassende vloedgolf van (ook ongewenste) mails met waarschuwingen over de Europese nieuwe wetgeving inzake de gegevensbescherming. Leuk scrabblewoord, maar het betekent gewoon dat je als bedrijf op papier moet zetten dat je alleen gewenste mails verstuurd, dat je de minimale gegevens die je hebt zo goed mogelijk beschermt, en dat je bewijs hebt dat je toestemming hebt van de betreffende persoon.

‘k Heb al twee webinars achter de rug

Toen was het me echt onvermijdbaar duidelijk dat ik ook een mailing de deur uit moet doen om alsnog toestemming van jullie te vragen om je mails te mogen sturen.

Mijn inbox heeft nog nooit zo vol gezeten als nu. En het is eigenlijk heel leuk!

blog_weinig-kwijt-door-de-AVG

“O, daar is zij (ik noem maar even geen namen meer, want je weet maar nooit …)” roep ik tegen mezelf achter de computer, “en ah! Zij willen niet meer. Nou, best. En kijk! Die-en-die wel, en zij ook, en hij …. ooo, wat leuk, dankjewel jongens!”

Deze dag begint goed. De dag dat de AVG in werking treedt. Een inbox vol met toestemmingen

En wat uitschrijvingen ook, natuurlijk. Het leuke is: de meeste ken ik, dus welkom terug, allemaal! Gezellig dat jullie erbij blijven! Nu weet ik ook weer waarom ik dit doe – omdat het leuk is om een stukkie te schrijven elke week, maar ook omdat het dus blijkbaar ook gewaardeerd wordt.

En dat waardeer ik heel erg terug hoor!

Ik zal m’n uiterste best doen om elke week een blogje te schrijven waar je een glimlach van om je mond krijgt, maar dat ligt ook een beetje bij jullie natuurlijk. Als je hier komt om gezellig effen mee te doen, dan heb ik weer meer te schrijven … dus já …

Waar wacht je nog op, eigenlijk?

Kom bij de blogclub    en/of profiteer van onze aanbiedingen!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Seksist op Facebook

Nou, ‘k zal ‘t maar bekennen: ik ben een seksist. En misschien ook wel een racist.

Tja.

‘t Is niet anders. Ik kom er niet meer onderuit. Hoe komt dat zo, dat ik dat nu zo nodig moet bekennen, vraag je?

Ik ben geconfronteerd.

Facebook is de grote boosdoener; door alle vriendschapsverzoeken op de Facebook pagina

blog_seksist-op-Facebook

.

Als bedrijf ben je natuurlijk heel blij met likes, vriendschapsverzoeken en volgers. Dan lijkt het net alsof je heel wat bent.

.

.

.

Wij zitten sinds een halve eeuwigheid op Facebook. Eerst snapte ik er niks van, maar gelukkig heb ik het als privé persoon uitgeprobeerd. Facebook snapt gelukkig ook niks van mij. Sinds ze plotsklaps mijn privé account betrapte (heterdaadje) als zijnde een undercover bedrijfsaccount, werd ik ongevraagd en ongewenst offline gezet, en maakte ze idem een Facebook pagina voor me, maar ik bleef ook zitten met twee “Ellen Lansers”- accounts.

Op Mozilla Firefox ben ik de éne, op Google Chrome de andere

Hoe dat kan? Vraag het me niet. Ik heb het vermoeden dat zelfs Facebook zichzelf niet begrijpt.

Ik vind het niet erg, aangezien ik eigenlijk een tweeling ben. De éne is alleen niet levensvatbaar gebleken, maar het lijkt net alsof die nog steeds een beetje in mij voortleeft. Misschien heb ik daarom energie voor twee.

Ik schakel dus heel makkelijk van bedrijfs Facebook pagina naar privé of naar de andere privé

Na jarenlang actief te zijn op dit mooie sociale medium, werpt dat z’n vruchten af. Er zijn een boel mensen die het blogje lezen op zondagochtend. Ik zie ineens mensen van lang geleden langs komen. Ik krijg per dag een boel vriendschapsverzoeken, want er zijn natuurlijk veel meer mensen die doen zoals ik: Facebook gebruiken als een vitrine voor je verzameling.

Het is een merkwaardig verschijnsel. Ik ben oud genoeg om een hele tijd zonder sociale media geleefd te hebben (toen gingen we gewoon naar het café of belden we elkaar op) maar ik kan het zeker op waarde schatten.

Het is een geweldige manier om contact te houden met mensen die je vroeger nooit meer gebeld had, of geschreven, of zelfs nooit meer een mailtje had gestuurd. Niet omdat je ze niet heel erg leuk vindt, maar omdat het niet dat soort contact is.

En dat is jammer. Want er zijn toch een boel schepen die in je leven passeren, waar je wél nog iets van wilt weten, maar meer een beetje stiekem. En dat kan op je Facebook pagina.

Er zijn ook trends op Facebook – tenminste, die denk ik te signaleren

Een tijdje geleden begon het. Ik had een aardige foto van mezelf in het kadertje gezet. De grote foto was natuurlijk eentje van de Termas, maar omdat de marketing goeroes zeggen dat je persoonlijk moet wezen (wat ik van nature al ben) had ik die foto gekozen als inzetje. Die scoorde goed, blijkbaar, want ineens wilde Steve, Duncan, Hassan, Jan, Han en alleman vriendjes met me worden.

blog_seksist-op-Facebook

Ben ik een tamelijk nuchter type hoor. Denk ik: blijkbaar is er een soort man dat Facebook als Tinder gebruikt. Dank u!

Maar ik kan natuurlijk ook de verleiding niet weerstaan om mijn verzameling uit te breiden. Dus ik had rap een paar criteria geformuleerd: zonder foto niet, Amerikaanse militairen niet (huh? Waarom zou paratrooper Steve uit Texas in vredesnaam vrienden met mij willen worden?), bossen rode rozen negeerde ik ook, en geen talen die ik niet kan lezen.

Ik veranderde de foto, en daarmee veranderde het aanbod vriendschapsverzoeken ook

Nu zijn de criteria anders. Vrouwen eigenlijk altijd ok, behalve als ze een foto met een enorm decolleté hebben. Voor je het weet, ben je toegevoegd aan een groep die foto’s laat zien, die je niet meer kunt on-zien.

Mannen check ik altijd. Sinds ik mijn eerste “dickpic” binnen heb (die ik aanvankelijk zonder bril zag, dus eerst met half dichtgeknepen ogen bekeek alvorens me rot te schrikken), kijk ik altijd eerst even hoe dat zit. En daar vallen er redelijk veel bij af.

Ook mannen uit verre landen voeg ik niet aan de verzameling toe. Amerikaanse militairen – hoezo? Nigeriaanse jongens van zo te zien 16 – waarom? Mensen die zich presenteren in языки, которые я не могу прочитать / لغات لا أستطيع أن أقرأ  / tale wat ek nie kan lees nie – zie ik de zin niet van.

Dus ja. Seksist en racist. Had ek nie van mezelf gedach nie.

Maar verder is iedereen welkom hoor!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Rust in al zijn variatie

De voorjaarsvakantie is voorbij. Het was een bont gezelschap, dat langs trok.

Het begon met de aankomst van de Rode Bus. Altijd een feestje, want er komt altijd van alles mee waar een mens iets mee kan. Een mooie stoel ter verfraaiing van één van de huisjes, een tafelmodelletje vriezer voor de (hopelijk) overvloedige oogst uit de moestuin, veel boeken voor de bibliotheek en de stoffen die ik tijdens mijn laatste bezoek aan Nederland kocht.

Er was weinig tijd voor het uitpakken, want de volgende dag kwamen de dames van Strandcoaching aan. Acht stuks, waar het ontbijt, de lunch en het diner voor geregeld moest worden. En elk een massage en een mozaïekworkshop.

Een mooi begin van het voorjaarsvakantie, en ze brachten nog mooi weer mee ook

Tegelijkertijd was er een groep werkers die aan het buizenstelsel van één of andere fabriek bezig waren. Er staat een cellulosefabriek een kilometertje of 20 verderop – de eindbestemming van alle eucalyptusbomen in de buurt. Daar worden ze verwerkt tot toiletpapier en koffiefilters.

blog_rust-in-al-zijn-variaties

Eucalyptus wordt met 9 jaar geslacht, behalve de onze. Die staan er al 15 jaar, en het is de bedoeling dat mijn achterkleinkinderen gaan zeggen dat hun verre voormoeder die nog geplant heeft. Oude eucalyptussen zijn heel mooi, alleen krijgen ze bijna nooit de kans.

Die mannen zaten met z’n allen in een paar huisjes, en kwamen eigenlijk alleen maar douchen en slapen. Had ik weinig omkijken naar. Gelukkig maar, want ik had mijn handen vol om iedereen goed gevoed te houden en ontspannen en tevreden over hun eigen gemaakte kunstwerk.

Gelukt! De strandcoaching ging blij en tevreden weer naar huis na 5 dagen

Hun laatste nachtje was het eerste van de rest van mijn familie. Die moesten even een nachtje improviseren, maar dat – hadden ze met klem verzekerd – vonden ze niet erg.

blog_rust-in-al-zijn-variaties

Op volle sterkte bevat mijn familie rond de 50 personen. Die kunnen niet allemaal tegelijk komen, en gelukkig hebben ze die ambitie ook niet. Onze maximum capaciteit ligt rond de 35, met een extra bedje hier en daar.

Vervolgens kwam mijn favoriete Familie Vaste Gasten, ook op volle sterkte

Nu zijn die wat bescheidener met 7 personen, dus dat ging er makkelijk bij. Een dorpje vol ontspannen, lekker etende, gezellig kleppende, mooi mozaiekende mensen die zich thuis voelen. Met al die harmonie loop ik graag nog ‘s een extra rondje voor een schone handdoek of een betere kniptang.

Als toetje kreeg ik een reservering van een groep van 27 Italiaanse jongeren, en van 5 Hongaren, die in het centrum van Soure aan de internationale klim-competitie gingen meedoen. Dat was even puzzelen, met extra bedden sjouwen, en snel schoonmaken na het vertrek van de familie Vaste Gasten.

blog_rust-in-al-zijn-variaties

Mijn zus ging bereidwillig in een kamer in het badhuis, na het vertrek van een deel van haar gezin, zodat de Hongaren onderdak hadden. Het lukte zelfs nog om de Italianen een gepaste avondmaaltijd te serveren; zoon Broes kookt na jarenlange oefening een ongeëvenaarde pasta-met-tomatensaus.

Het slotakkoord was een barbecue op het Sprookjesterras, ter ere van een verjaardag, en toen ging iedereen weer naar huis.

blog_rust-in-al-zijn-variaties

En daar zijn we dan. Zoon Broes zit na avonden scrabble, rummycup en yatzee weer ‘s achter z’n computer, en ik staar een beetje suf voor me uit. Helemaal in m’n eentje, op m’n terrasje achter de keuken. Einde van de voorjaarsvakantie.

Rust. Ook wel weer lekker hoor.

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Ondersteboven van een slechte beoordeling

Hij liep hoofdschuddend rond, duwde alle deuren open waar toch heel duidelijk “Verboden voor onbevoegden” op stond. In het portugees, dus je kan daar niet blond over doen. “O, mag dat niet dan? O, dat wist ik niet …. O, ik wist niet dat dat betekende dat je er niet in mag … betekent dat rode rondje met die witte streep dat je de deur niet open mag doen? … Sorry …”

Nee, hij had het kunnen weten, en toch deed-ie het

Dat is eigenlijk wel bijzonder voor portugezen. Dat hoofdschuddende rondlopen zag ik vanuit mijn ooghoek, maar ik besteedde er verder weinig aandacht aan. Er komen zo veel mensen langs, die even willen komen kijken (matar saudades – hun heimwee doden)  – dat is redelijk normaal.

Maar daarentegen niet zo normaal voor ontbijtgasten.

Beide waren heel vriendelijk bij aankomst, tijdens het ontbijt toen ik de koffie bracht, en toen ik afscheid van hen nam.

blog_ondersteboven-van-een-slechte-beoordeling

Je moet vragen om beoordelingen, zeggen de marketinggoeroes

Ik krijg regelmatig mailtjes van Tripadvisor, AirBnB, Zoover en Booking.com dat ik erom moet vragen. Dat vergeet ik eerlijk gezegd altijd. En ook: dat vind ik een beetje gênant. Misschien doet het me iets teveel denken aan het gedoe op het schoolplein vroeger, als je door je vriendinnetjes “gestimuleerd” werd om aan die leuke jongen te vragen of hij jou ook leuk vond.

Er wordt al zoveel leuk gevonden, moet ik er ook nog bij?

Ik ben veel blijer met een spontane goeie beoordeling, en daar hebben we er gelukkig best aardig wat van

Een paar dagen later kreeg ik ineens een berichtje van de betreffende bemiddelaar dat we een beoordeling binnen hadden. Ik klikte door, en kreeg een schok. Datzelfde vriendelijke echtpaar, die man die zo hoofdschuddend glimlachend alle verboden deuren had open geduwd, gaf een 1.

Weet je hoe erg dat is? Een 1 haalt je gemiddelde ongelooflijk naar beneden.

Waar hebben we dat aan verdiend?

Gelukkig stond dat erbij. Vrij vertaald kwam het neer op dat wij ons geen Termas mogen noemen omdat ze het een zootje vonden. Geen thermen, waar ze in een jacuzzi konden, samen gemasseerd, uurtje in het stoombad en met een glad huidje aan het ontbijt buffet zouden kunnen aanschuiven.

Ah! Dat was een schrale troost, want dat betekent dat deze mensen gewoon niet (kunnen) lezen.

blog_ondersteboven-van-een-slechte-beoordeling

Er staat overal, op elke site waar we op staan, dat dit oude thermen zijn, het Termas-da-Azenha heet, dat het een heel oude plek is – al honderden jaren oud, waar mensen al heel lang gebruik maken van het geneeskrachtige water. De eerste arts die het beschreef, leefde in 1711, en heette Dr. Micael Fonseca.

Er staat ook dat we doende zijn om er een museum van te maken, de oude baden te behouden en daarin 3D mozaieken te maken om te laten zien hoe het vroeger ging

Dan vind ik het moeilijk voorstelbaar dat je daar een luxueuze spa van maakt met van allerlei moderne voorzieningen, maar goed. Het hoofdschuddend deuren openduwen krijgt nu ook een andere lading – achteraf gezien.

Maar goed, wij zitten ermee. Dat gaat een hele tijd duren voordat we dat weer opgehaald hebben. En nu moet ik wel om reviews gaan vragen, en nu vind ik het eigenlijk nog gênanter.

Dankuwel hoor, meneer de Hoofdschudder!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Smerige profiteurs en een aanbieding

Ik zit nietsvermoedend te lunchen. Beetje suffig van het vroege opstaan en al die kilometers die ik maak door het dorp hier. “De familie” is nog niet zo lang geleden aangekomen, en dat brengt altijd wat extra drukte met zich mee. Dat komt voornamelijk omdat ze van allerlei dingen gaan doen (zitmaaiers repareren, kussentjes naaien, koken, mozaiekjes maken …)

“De familie” – da’s natuurlijk de onze, en ze zijn hier thuis

Ze weten precies waar het aardappelschilmesje ligt, vullen de koelkast met hollandse kaas en roggebrood (en nog veel meer) en vragen nonchalant welk huisje ze toegewezen hebben gekregen. Sommigen van hen willen altijd dezelfde.

Mijn oudste zus wil kamer 4. Punt. Lekker op het terrasje in de zon je middagdutje doen en alles gelijkvloers. De knieën willen niet meer zo mee, ook al zijn ze van titanium, dus een mens moet zich aanpassen.

De andere zus verzekert meerdere malen met klem dat het voor hen niet uitmaakt: “Wij kunnen desnoods op een matrasje in de trainingskamer hoor, dat is helemaal geen probleem, L!” Jaja, dat zal wel, maar voordat je op een matrasje in de trainingskamer komt te liggen, moet er toch heel wat gebeuren.

Ik puzzel en maak schema’s om alle gasten goed onder te brengen

Er is het groepje “buizenmannen”, de familie Zwart komt aan (kom ik nog op terug) en je houdt toch automatisch rekening met ‘s mensen’s voorkeuren als je ze weet. Mijn zwager wil graag een goed bed, want die slaapt graag.

Nou, dan geef je iemand toch een goed bed? Zeker als die zo lief is om op dag 1 mijn moestuinkas-project tot een goed einde te brengen, samen met mijn broer.

blog_smerige-profiteurs_aantrekkelijk-aanbod

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Mijn puzzel klopt precies voordat de groep van 27 Italianen aankomt

Volgende uitdaging is de aankomst van de andere familie, schertsend de Familia Preto genoemd. Zij kwamen jarenlang hier op vakantie met het hele gezin. Jongste dochter Roos is hier jaren achtereen vrijwilliger geweest – een zomer zonder Roos was geen zomer.

Nu gaan ze met de extended family komen. De oudste kinderen hebben een aanhanger opgepikt, en die mogen mee (of moeten mee … gingen pruilen omdat ze mee wilden … daar wil ik effen buiten blijven).

Gelukkie, want ze komen precies in de tijd dat ik een aantrekkelijke aanbieding heb lopen

blog_smerige-profiteurs_aantrekkelijk-aanbod

‘k Weet het niet eens uit m’n hoofd, maar ‘t is zoveel in plaats van zoveel, en het eerste zoveel is minder. Mooi dus, want het gaat eigenlijk om 3 gezinnen – jonge stelletjes hebben veel ruimte nodig, letterlijk en figuurlijk. En ook: de hele tijd op elkaars lip zitten is niet gezond. Fijn dat hier de ruimte is om comfortabel te slapen, zitten, hangen, beetje met je mond open stiekem te dutten, spannend boek te lezen of te surfen naar hartelust.

Op het internet dan, hè.

Voor het echte werk moet je toch heus eerst 20 minuten gaan rijden naar het strand en daar al die moeite gaan doen om de golven te “bedwingen”.

Daar zijn zij dus van aan het profiteren, van die aantrekkelijke aanbieding

Nou ja, goed, okee, smerige profiteurs was dan misschien niet de juiste benaming en een pietsie overdreven. Zo vies waren ze dan ook weer niet van vroeg opstaan, en beetje-hangen-op-het-vliegveld, zitten in die volle cabine, rondlopen in drukke erfgoed-stad Porto en anderhalf uur op de snelweg.

Uitgepuzzeld zit ik een beetje suffig te lunchen en daar voel ik ineens een paar armen om m’n nek.

Hoe?! Wat?! Maar zo’n schrik is het niet, die armen horen bij Roos natuurlijk.

Hee!! Daar zijn ze! 

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Een merkwaardige combinatie van gasten

Wij zijn hier begonnen met een Idee.

Nou, niet alleen een idee, maar meer een idee-aal. Ja, dat kon je toen nog hebben! Of ben ik nu direct te cynisch?

Wij zijn begonnen met het idee-aal dat er hier in de Termas-da-Azenha mensen zich konden verzamelen – mensen die elkaar normaal gesproken nooit zouden treffen in het gewone dagelijkse leven.

Wel, dat ideaal is in de praktijk gebracht hoor!

Ik zit hier op zaterdagavond, bijna middernacht, nog m’n blogje te schrijven, want wat ik heb afgesproken, dat doe ik. Zo laat in de week en op de dag wordt het zelden, dan is er echt wat gaande.

Precies. Er is nu wat gaande.

Het is werkelijk alsof de duvel ermee speelt. Tot begin deze maand gebeurde er weinig, hier en daar ‘s een gast, ondertussen probeerden wij wat onderhoud uit te voeren, maar omdat het gestaag regende (heel fijn, want dat was nodig, en zo worden de voorraden weer aangevuld, maar wel stikvervelend en frustrerend) konden we geen muren witten, of ramen verven, of zwembadranden her-betegelen, of mini-golf-baan-terreinen egaliseren.

Ook het volleybalveld en moestuinkas moeten wachten. Het regende

Ik hield mijn hart vast. De 16e april zou mijn familie aankomen, met de befaamde Rode Bus, en het regende. Dat is minder leuk.

blog_een-merkwaardige-combinatie-van-gasten

En er zou een coachingsgroep aankomen de dag erna. Twee coaches en hun groep vrouwen.

En het regende. Stukken minder leuk.

Vooral omdat het “strandcoaches” zijn – dus ze doen hun dingen graag op het strand. Wij zitten hier hemelsbreed slechts 12 kilometer van prachtige rustige stranden af, vandaar dat hun keuze op de Termas gevallen was.

Heel fijn. Maar het regende

In de week voorafgaand aan de aankomst van de Rode Bus en de strandcoachingsgroep, kreeg ik een telefoontje van een aardige mevrouw, die graag een groep buizenwerkers onderdak wilde brengen.

Daar hebben weleens vaker mee te maken gehad. Twee jaar geleden hadden we drie maanden lang “De schilders” – een groep van 20 mannen die maanden lang aan de treinbruggen in de buurt hebben geschilderd, en in het weekend weer naar huis gingen.

Goeie ervaringen. Nette mannen, harde werkers. Ze komen ‘s avonds laat “thuis”, douchen, gaan dan in het nabije restaurant eten, gaan op tijd naar bed, roken netjes buiten, laten maar een enkele keer hun peuk op straat vallen, en parkeren keurig op de aangewezen plek.

blog_een-merkwaardige-combinatie-van-gasten

Zo ook weer ditmaal. Hardwerkende mannen, die soms een flesje bier meenemen (één p.p.), werken, slapen, en vroeg weer op.

Toch een tamelijk bijzondere combinatie – mijn familie, de strandcoaching en de harde werkers, allemaal tegelijk in één dorpje

En ‘t zit mekaar niet in de weg. Integendeel bijna. Je merkt bijna niks van de harde werkers, maar ze zeggen wel heel aardig “Boa noite” tegen de strandcoaches als die zitten uit te rusten op hun schommelbank in huisje Oliveira. Leuk toch.

Toch een stukje authenticiteit in dit toch al zo authentieke dorpje

Mijn zus brengt haar geweldige kwaliteiten als gastvrouw mee, en maakt “effen” een soepje met haar onvolprezen tosti’s als de coachingsgroep op de patio mozaiekjes zit te maken.blog_een-merkwaardige-combinatie-van-gasten

 

Die groep gecoachte vrouwen komt ondertussen heel toevallig een portugees-nederlandse vriendin van me tegen op het strand in Figueira da Foz, en praat (roddelt??!) heel gezellig over de Termas e.d.

Mijn broer heeft welwillend toegestemd om de mozaiekwerkjes mee te nemen in zijn Rode Bus, omdat er toch een beetje weinig tijd is om het helemaal af te maken, en we graag …. brrrr …. stress … willen vermijden.

En zo kan dat. Stress vermijden, bedoel ik.

Een merkwaardige combinatie van gasten

Precies zoals we dat ooit bedacht hadden. Wonderlijk, hoe de dingen soms gaan, vind je niet?

En ‘t mooiste was: ze brachten de zon mee!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....
« Older Entries