Category Archives: blog

Een ritje naar de supermarkt van Jorge Neto

Ik had trek in iets lekkers. Maar er was niks in huis. Tenminste niet iets waar ik trek in had. Jammer.

Dan heb je de keuze tussen zitten smachten of zuchtend opstaan, de autosleutel pakken en naar de supermarkt van Jorge Neto in Alqueidão rijden. Ik moest toch nog dingen halen voor het gastenontbijt morgenochtend.

Nu is dat niet zo’n straf, want het is altijd gezellig in het supermarktje van Jorge Neves. Het is een goedlachse veertiger, die dit al z’n hele leven doet, en hij is er goed in. En zo klein is het nu ook weer niet – er werken 6 mensen, en ze hebben alles. Inclusief een hardnekkig goed humeur.

Een klantenbinder – dat is-ie

blog_een-ritje-naar-de-supermarkt

Ze hebben alles daar. Vers gebakken brood (elke dag, ook op zondag) en ook nog mijn favoriet: centeio. Bruin brood is hier nog steeds niet overal te krijgen, dus een lekker donkerbruin broodje pik ik altijd mee. Ze weten het al: “Todo o centeio?” – allemaal? Jazeker, dankuwel.

Maar daar kom ik nu niet voor (hoewel ze natuurlijk wel mee gaan). Cakejes erbij voor het ontbijt morgenochtend … met koffie en een cupcakeje begin je de dag goed.

Mocht je dringend deo nodig hebben of een fles drank, een kaarsenhouder voor je romantische picknick of een plastic gieter om je tere plantjes te begieten – het is er. Ze hebben verse groente van de boeren uit de omgeving, zelfs superfoods als goji bessen en notenmix. Maar ik wil niet iets verantwoords, ik wil iets lekkers. Iets lekkers hartigs … chips.

TexMex of chili, campeoneta of 3D cornchips, wat moet het worden?

Met mijn 3D-zak kom ik langs de slagerstoonbank. Daar wordt vers geitenvlees aangeprezen. Direct schiet me een recept voor een beroemde portugese stoofschotel te binnen.

Yes!

Daar heb ik trek in.

Geniet samen met mij van dit heerlijke gerecht. Het is éven een werkje, maar dan heb je ook wat! Morgen, dus ook nog ‘s veel voorpret! Nu eerst die zak 3D maar ‘s soldaat maken …

Leuke bijkomstigheid: een groepje gasten vonden het zo lekker ruiken bij de keuken, dat ze afspraken om te komen eten.

blog_een-ritje-naar-de-supermarkt-van-Jorge-Neto

Ingrediënten 4 personen

1,5 kilo geitenvlees – 75 gram chorizo – 1 el suiker – 2 uien – 1 bosje peterselie – 75 dl rode wijn – 4 el olijfolie – 1 el verse fijngehakte korianderblaadjes – 200 gram spekjes – 2 teentjes knoflook – 4 laurierblaadjes – 5 kruidnagels – 1 el paprikapoeder (niet pikant) – versgemalen zwarte peper en grof zeezout

cassarole of römer topf (in elk geval een ovenschotel met deksel)

Voorbereiding

Snijd het vlees in flinke stukken. Meng het zout, de paprikapoeder, knoflook, suiker, verkruimelde laurierblaadjes , koriander en olijfolie en smeer het vlees ermee in. Leg de reepjes of blokjes spek er tussenin, daarop de in ringen gesneden uien en maal de peper eroverheen. Overgiet alles met rode wijn. Het moet helemaal onder staan. Leg de kruidnagels erin en laat 6 à 8 uur marineren op een koele plaats, maar niet in de koelkast. Je kunt dit ‘s avonds doen, bijvoorbeeld, dan is het de volgende middag klaar voor de oven.

En verder:

Verwarm de oven voor op 180º C.
Zet het deksel op de casserole en laat zachtjes garen in de oven. Kijk elk uur na of er nog genoeg vocht in de casserole staat en voeg anders meer wijn toe, terwijl u voorzichtig roert. Als het vlees begint los te laten van de beentjes (na ongeveer 3 a 4 uur braiseren) de in stukjes van 3 cm gesneden chorizo en de gehakte peterselie toevoegen. Laat afgedekt verder garen tot het vlees volledig van de beentjes valt (nog 1 a 2 uur). In dit stadium zijn er 2 mogelijkheden : meteen serveren of laten afkoelen en de volgende dag weer opwarmen. Ik persoonlijk verkies de tweede mogelijkheid, een stoofschotel is meestal lekkerder opgewarmd.

En ik eet daar dan graag een simpel gekookt aardappeltje en sla bij. Lekker hoor!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Een Olifant in de kamer

Het is niet helemaal duidelijk hoe we binnen gekomen zijn, maar binnen zijn we. Vriendin B. duikt gelijk de badkamer in, ik kijk een beetje rond. Een redelijk groot huis met lichte grote kamers, beetje rommelig, met veel spullen en boeken.

Gezellig wel, ik hou niet zo van een strakke kale boel

Als B. weer opgelucht verschijnt, neuzen we een beetje rond. We hebben niets vreselijks in de zin, maar we giechelen er een beetje nerveus bij. “Ik hoor wat!” zegt B. ineens, “Stil!”

Ik sta als verstijfd, en ja hoor, daar komt een vrouw en haar dochter de voordeur in. “Hee, kijk nu toch ‘s” zegt ze tegen haar dochter, en ze lijkt nauwelijks verbaasd, “wie hebben we daar!”

“Eh …” stamel ik, want ik weet niet hoe ik moet beginnen. Hoe leg je uit dat je bij iemand ingebroken hebt, en je bent op heterdaad betrapt?

Ze lacht, ze lijkt helemaal niet geschokt

B. is verdwenen. En de dochter ook. Hee, hoe kan dat nou? Gewoon, weg, spoorloos.

De vrouw neemt me mee naar een grote binnentuin-achtige ruimte, waar drie beelden van olifanten met de staarten in elkaar gedraaid staan. Ze zijn kleiner dan in het echt. Ze zijn hard, maar tegelijkertijd knuffelachtig zacht, en hun staarten zijn ouderwetse gekrulde telefoondraden. En die oren … dat lijken wel vlinders …. ?

blog_een-olifant-in-de-kamer

De vrouw neemt de slurf van de haak, geeft die aan mij en zegt:

“Ik denk dat je mij wél een verhaal over olifanten verschuldigd bent.”

Ja, dat kan ik niet ontkennen, dat lijkt me heel billijk.

Ik probeer: “Er was eens een klein olifantje dat aan haar moeder vroeg: “Mam, ze zeggen dat je roze kunt worden. Kan dat mam? Ik wil niet roze worden, dan zien ze me overal altijd. Ik ben toch geen flamingo! Die eten garnalen om roze te worden, en ik lust geen garnalen. En ik vind roze geen mooie kleur, en zeker niet voor een olifant. Mam?”

Moeder olifant antwoordt zuchtend: “Ach, kind, rare mensenpraat. Daar moet je je niets van aantrekken. Ze zeggen ook dat je in de kamer kunt staan. Idioot natuurlijk. Wij passen niet eens door de meeste deuren, maar toch zouden we dan ineens in de kamer staan? Gekkigheid.”

De vrouw knikt goedkeurend. “Ja, goed, aardig begin, leuk ingeleefd. En toen?”

“Eh … tja … daar moet ik even over nadenken … “ peins ik, terwijl de binnentuin langzamerhand oplost, de vrouw schimmiger wordt en er aan de voorkant van mijn hoofd scherp gearticuleerde gedachten binnendringen. Gedachten als: “Wij hebben dit al eerder gedaan, B. en ik, toen ik het OlifantHuis aan het verbouwen was … ”

Mijn eigen slaapkamer begint haar vertrouwde contouren aan te nemen. Ik staar in het oneindige, op zoek naar de droom, maar de europese vlag wordt blauwer en dominanter. Het is het plafond van mijn klamboe. Er is geen beginnen meer aan: ik ben wakker.

En toen kwam er een olifant met een lange snuit, en die blies dit verhaaltje uit

Ach, ‘t is maar goed ook. De zon schijnt, zo te zien, het is een mooie tijd om op te staan. Toevalligerwijs (?) ben ik bezig om een geweldige terrasbank te maken voor het OlifantHuis.

En ik zou toch niet veel verder meer gekomen zijn dan het beetje oubollige rijmpje:

Ben je boos / Pluk een olifant / Zet ‘m op je hoed / Ben je morgen plat

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

 

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Loving Vincent, kunstfilm van klasse

De zaal stroomt langzaam vol. Ik zit tamelijk vooraan, want ik was net iets te laat, en de zaal zal al half vol. Heel blij dat ik de moeite genomen had om vantevoren een kaartje te kopen. Er stond een lange rij voor de balie, maar ik kon doorlopen, dwars door de binnentuin naar boven, naar “O grande auditório”.

Daar ga je ergens heen, of wat?

De voorstelling begon wat later omdat het uitverkocht was. Ik kon op mijn gemak kijken hoe iedereen binnenkwam, en verbaasde me eigenlijk over de gewoonheid van de gemiddelde bezoeker. Allemaal mensen in donkere winterkleding, de jassen nog aan. Allemaal met een binnenkleurtje, want tja, het is hier ook koud in de winter.

blog_Loving-Vincent-kunstfilm-van-klasse

Misschien had ik een wat kleurrijker publiek verwacht

Een groep tieners, meest meisjes met een paar jongens er tussen, vulde de eerste rij. Opdracht voor school? Een vierkante kleine vrouw met lichtblond gebleekt haar en een konijnenbontjas zocht met haar even vierkante man een plekje op de tweede. Ik zat een paar stoelen van een jonge vrouw alleen, en even later zocht een andere vrouw-alleen een plekje tussen ons in.

Er klonk een gezellig geroezemoes. Het groepje naast mij begroette een bevriend stel, en fluisterde stiekem naar elkaar toen een vrouw met kort felblauw geverfd haar een stukje verder kwam te zitten. Dit zijn wel stadsmensen en kunstliefhebbers, maar blauw geverfd haar is toch nog net effen té.

De lichten gaan uit, en iedereen verschuift vol verwachting in een makkelijke houding

Ik zit niet helemáál goed, het niveau van mijn toenemende blindheid in aanmerking genomen. Nét te ver om het helemaal scherp te zien, net te dichtbij om mijn vergrotende bril op te zetten. Geeft niet, ik kan het verstaan, dus ik hoef de portugese ondertitels niet te lezen. De rest gaat prima.

Ik word direct meegezogen in de bewegende penseelstreken die zo typisch zijn voor Van Gogh. Van het begin af aan zit ik bij wijze van spreken met open mond naar al die pracht te kijken. Het is zo mooi gedaan, de geschilderde scènes wisselen heel makkelijk af met de grijzere, omfloerste geacteerde stukken.

De film is in elk geval wel kleurrijk

blog_loving-Vincent-kunstfilm-van-klasse

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De hoofdpersoon is een jonge man, de zoon van een eerbiedwaardige postmeester, wiens prachtig geschilderde baard en zachtmoedigheid enorm respect afdwingt, die de laatste brief van Vincent aan zijn broer Theo moet bezorgen. Dat is een heel avontuur, want onderweg komt hij van allerlei dingen te weten.

Hij wordt net zo in het verhaal gezogen als ik. ‘k Zal verder niets verklappen, want als je ‘m nog niet gezien hebt, kan ik je het van harte aanraden

Halverwege de film stonden de tranen in m’n ogen, en was ik blij dat ik een zakdoek bij me had. De meeste indruk maakte de dochter van de dokter, de enige die tijdens zijn leven het genie van de schilder zag. Daarom elke dag bloemen op zijn graf legde, als eerbetoon aan een kunstenaar die pas veel later als genie werd erkend.

Als een boom in het oerwoud omvalt, en niemand ziet het, is het dan echt gebeurd?

Als niemand je genie ziet, je inspanningen erkent, je levenswerk apprecieert, is het er dan wel? Vincent van Gogh was een nerveus gekweld mens, maar met een verbinding naar een andere wereld. Wie zou dat zomaar begrijpen?

Ik was even in een andere wereld. De wereld waarin je tranen in je ogen krijgt, en een beetje pijn in je hart. Het echte leven. En een prachtige film.

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+,  op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Vakantie en coaching sessies voor vrouwen 50 plus

Okee … 18 tot 22 april dus. Dat is woensdag tot zondag. Even kijken: tot of t/m?

Woensdag aankomen, zondag weer weg. Zo is het toch? Een lekker lang weekend in Portugal, met waardevolle coaching sessies, twee professionele coaches, alles inbegrepen dus geen zorgen over niksnadaniemendal.

blog_coaching-sessies-voor-vrouwen-50-olus

Hoe dan ook: een dag heeft vierentwintig uur

En daarin kan er veel gebeuren. Om te beginnen ga je minstens 8 uur heerlijk slapen, in een goed bed, in je eigen kamer, in een mooie omgeving. Over het weer kunnen we weinig zeggen, maar over het algemeen is het in Portugal in april topweer. Word je wakker met het gefluit van de vogeltjes, en kun je buiten in het zonnetje ontbijten.

Daarna wordt het zonnetje al snel een Zon, maar het wordt hier nooit echt heet. We zitten hemelsbreed 12 kilometer van het strand af, dus meestal komt er ‘s middags een lief zeebriesje langs. Lekker.

De andere 16 uur kun je besteden aan de vraag: wat doe ik verder met m’n leven? in intensieve coaching sessies

Het is wellicht de tweede keer in je leven dat je je afvraagt: wat wil ik worden als ik later groot ben? Voor veel mensen is dat niet zo’n eenvoudige vraag. Degenen die gezegend zijn met een groot talent of een duidelijke roeping zijn dungezaaid. Er zijn er weinig meer die verlangend over het ruime sop staren met het gevoel van: “Ik moet naar zee, ik wil varen!”

Voor de meesten van ons is het een doorbijtertje

Op school heb je ontdekt waar je belangstelling, passie, liefde, kunde en vaardigheid ligt. Inmiddels heb je een heel stuk leven achter je, waarin je dat allemaal verder hebt ontdekt en ontplooid. Hoogstwaarschijnlijk heb je nog wel wat andere vaardigheden, kennis, passies, liefdes, belangstellingen ontwikkeld, ontdekt, verdiept, achter je gelaten of omarm je die nog steeds.

Jij bent de regisseur van je leven, én je speelt de hoofdrol

Dat is hard werken geweest – lekker bezig: soms omkomen in je zakelijke to-do-lijstjes, sputterende romantische afspraakjes, modderende relaties en 24 uur op afroep aanwezig voor je kleine kinderen. Soms eindelijk rust als ze allemaal het huis uit zijn, het lijstje is afgevinkt en je besloten hebt om verder de boel de boel te laten, en ‘s iets te gaan doen wat jij leuk vindt.

En op een mooie dag zijn ze allemáál het huis uit, voorgoed, en kun je ineens uren- of dagenlang doen wat jij leuk vindt. Heb je het op het werk wel allemaal onder controle. Zit je tegen een (glazen) plafond. Ben je wel klaar met het koorzingen, moestuinieren, de nieuwste vorm van blablabla-yoga of zit je op een doodlopende weg met je wandelgroep. Of met je relatie.

Dat is effen wennen. Wat nu?

Freedom is just another word for nothing left to lose” zong Janis Joplin ooit, en tja, daar zit je dan, je hebt niets meer te verliezen. Of jawel, nog één ding natuurlijk. Eén heel belangrijk gegeven.

Je leven.

Wat ga je daarmee doen, er liggen nog een heleboel waardevolle jaren voor je.

Uit al die bezigheden en soms chaos en crisis heb je een heleboel wijsheid gepeurd. Je hebt ervaring, kennis, kunde, en veel liefde in je hart. Wat ga je daarmee doen? Welke kant op? Wat vind je nu belangrijk? Ben je bang voor veranderingen, of kijk je daar juist naar uit? Heb je mensen die je steunen, of doe je het echt helemaal alleen, tegen de klippen op?

blog_coaching-sessies-vrouwen-50-plus

Allemaal vragen die aan de orde komen in deze coaching sessies

Een goede coach laat je eens flink om die vragen heen lopen. Waarom? Met het ontdekken van de vraag zit het antwoord er vanzelf bij. Jouw antwoord, wat bij jou past. Iemand anders met dezelfde vraag vindt misschien wel een heel ander antwoord. Da’s dan het hare.

Er bestaat geen eenduidig antwoord op dit soort vragen.

De ontdekkingstocht naar die antwoorden is met een goeie coach en in een leuke groep gelijkgestemden een fantastisch avontuur!

Ik zou zeggen: gooi er ‘s vijf dagen en 1143,45 euro tegenaan.

Da’s inclusief reis, verblijf, eten, extra’s als mozaiekworkshop, massage en fiets, en dus die onvergetelijke groepssessies en deskundige individuele coachings gesprekken. Kijk maar even hier.

Até logo! Tot ziens in april in Portugal!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

 

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+,  op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Mozaïek koningin Astrid

“Ja, dan is die toch het beste”, besluit Astrid en wijst naar de vroegere trein. We hebben het even uitgebreid behandeld en op onze vingers nageteld: 2 uur vliegen, uurtje ervoor er zijn (‘t is januari, niet druk, geen eindeloze rijen bij de douane – toch?), uurtje met de metro, dan kan-het-die, maar is-beter-die.

Astrid is hier om een weekje bij te tanken, maar nu moet ze onverhoeds en plotsklaps terug

blog_mozaiek-koningin-Astrid

De vader van de kinderen is overleden, zo maar ineens, dus ineens moeten er ook een heleboel dingen. “De meiden” kunnen niet zomaar even per telefoon geinformeerd worden.

Ook al zijn ze zo goed als volwassen, ze wonen nog bij moeder thuis, maar ja, moeder is nu hier. Het is hun vader en haar ex – al 16 jaar geleden gingen ze uit elkaar, en hebben daarna nog slechts mondjesmaat contact gehad. Over de kinderen, en over zijn bijdrage daarin.

Ik zit erbij en ik kijk ernaar

Dat gaat anders, als je meisjesmoeder bent, zo te merken. Er wordt volop ge-appt, zeker nadat “de meiden” door inderhaast opgetrommelde vertrouwde vriendinnen op de hoogte gebracht zijn. Ook met de vriendinnen wordt veel heen en weer ge-appt.

Ik ben een jongensmoeder, met een introverte jongste. Dat gaat anders hoor! Nu hebben wij – de goden zijn geloofd en gedankt – nog niet meegemaakt dat hun vader/mijn ex plotseling overleed, maar verder is de communicatie toch erg anders. Stukken korter. En hoe je je ergens bij voelt wordt nooit gevraagd.

De reisverzekering dekt de terugreis niet, want het is de tweede lijn

Waar heb je ook alweer verzekeringen voor? Om in goede tijden de illusie te hebben dat ze je bijstaan in de slechte? Enfin, dat gemopper kennen we nou wel, en het wordt fluks terzijde geschoven. Jammer dan, maar er zijn belangrijker zaken op de wereld. Het belangrijkste is, dat Astrid terug kan om de meiden terzijde te staan bij het verwerken van hun verdriet.

Na 16 jaar niet meer samen, maar wel praktische zaken moeten regelen vanwege de kinderen, lig je niet meer snikkend in je kussen te bijten. Het is een schok, zo’n onverwacht overlijden, zeker – maar voor Astrid is het ook jammer dat ze haar weekje bijtanken moet onderbreken.

Astrid komt al jaren hier – eerst als single met gezin, toen als single

Eén van de vaste gasten. Lang, lang geleden kwam ze alleen als vrijwilliger voor een weekje. Dat beviel zo goed, dat ze met de meiden op vakantie kwam, en sindsdien elke zomer. Een prettige bestemming voor een alleenstaande-ouder-gezin, dat is een bepalend basisgegeven voor een ontspannen vakantie.

De meiden amuseerden zich uitstekend in het zwembad en de Verkleedkamer, en met de andere kinderen. Het grappige is, dat ik hen ook een beetje heb zien opgroeien. De puberperikelen ook een beetje meekreeg. En Astrid en ik begonnen samen te werken met mozaïeken, en dat is eigenlijk traditie geworden.

Vóór ze komt, stuur ik vaak een inspirerend plaatje: “Wat vind je hiervan?” vraag ik dan, “voor die hoek boven het cafeetje?”

“Heb je genoeg rood?” stuurt ze dan terug, “en waar moet-ie dan precies komen?”

Ze heeft een paar prachtige mozaïek kunstwerken hier achtergelaten

blog_mozaiek-koningin-Astrid

Deze keer wou ik het bescheiden houden. In een weekje kun je geen enorme oppervlakten mozaieken, en dan blijf ik zitten met een onaf werk, waar nog heel veel aan geplakt en gevoegd moet worden. Dat kan eventueel door bevlogen vrijwilligers gebeuren, maar die heb je niet altijd bij de hand.

Ik heb geen tijd. Ik moet nog een minigolf maken, en een webshop voor de badjassen, en een heleboel ramen schuren en beitsen, en een paar badhokjes in een museum veranderen, met o.a. 3-D-mozaiek. Plannen en ideeën genoeg, maar 2018 lijkt zo’n zelfde jaar te worden als 2017.

Als je even niet oplet, ben je alweer een dag verder

We zeggen dag tegen Astrid. Sterkte meid! Ik maak het mozaiek verder af hoor. Geen punt, zo gebeurd. Sterkte met dit alles, en we houden contact. Lang leve whatsapp!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

 

Je kunt je abonneren op het blog:

 

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+,  op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Omgekeerde evaluatie: leuke gasten waren jullie!

Het ging helemaal op z’n portugees. Ruimschoots op tijd een verzoek van gasten om met oud en nieuw te reserveren. Niks mis mee, zou je zeggen, gezellig een groep gasten met de jaarwisseling. Toen werden het er minder. Toen werden het er meer. Toen werden het er minder. Dan een mail: “We zijn zeker met z’n zessen”, schreef de intiatiefneemster, “en we willen met z’n allen in Palmeira.”

Een stel gasten van deze groep is al eerder geweest, nog niet zo lang geleden

blog-vijf-sterren-gasten

de voorhoede ná het feest

Denk ik stiekem: dat was wellicht de verkenningsploeg. ‘s Even kijken of dit een leuke bestemming is voor je ouwejaarsfeestje.

Blijkbaar.

“Ik kan ook het huis ernaast in orde maken”, mail ik nog, “dat is misschien toch comfortabeler?”

De prijs blijft hetzelfde, ik reken gewoon een x bedrag p.p.p.d.

De week daarna kreeg ik een telefoontje: toch maar wel het huis ernaast ook, want de groep breidde zich weer uit. In rap tempo. Dat was het portugese eraan: in eerste instantie zoveel personen, dan meer, dan weer minder, toch weer meer, een jongeman aan de balie die voor nog een paar meer gasten kwam reserveren – totdat ik dacht: ik maak gewoon alles in orde, en dan zie ik wel hoeveel mensen het uiteindelijk worden.

Het is een groep jonge mensen

Ik schat halverwege de twintig. De jaren dat je nog heel makkelijk bent in die dingen. Er kan er makkelijk eentje op de bank slapen, en de slaapzak nemen ze zelf wel mee. Ze regelen hun eigen eten, hun eigen ontbijt, en hun eigen vermaak. Muito obrigado.

Ik ben erg dol op zelfstandige gasten

Zeker met Oud & Nieuw. Ik heb weleens een hele avond lang met twee verschillende stellen aan de telefoon gezeten, die het ook heel erg op z’n portugees aanpakten: in je auto stappen en ongeveer in de richting gaan rijden, en tegen de tijd dat je denkt dat je in de buurt bent, gaan bellen: “Ja hallo, we zijn nu hier*, en hoe moeten we nu verder?”

(*hier = waar dan ook)

Dat was lang geleden, vóór de gps, en daar heb ik mee geleerd

Dat was de eerste en de laatste keer dat ik de hele oud & nieuw avond door de telefoon heb geprobeerd te kijken om te raden waar die mensen ongeveer waren, en welke kant hun auto op stond. En dat dan met twee verschillende auto’s. Krap voor het uur U waren ze binnen, en niemand was blij.

Nu wel – alle gasten zijn blij en in een feeststemming

Wij zaten met ons groepje aan de éne kant van de weg feest te vieren, zij aan de andere kant. Aan het begin van de avond zette één van hen tamelijk hard muziek aan, wat mijn zoon Broes herkende als Daft Punk.

Geen vervelende muziek – ik ben een ouwe muts wat dat betreft en ik vind het al snel fabrieksherrie, die moderne muziek – maar toch wel dat ik met enige schrik bedacht: O jee, ja, dat is waar ook, dat kan ook nog. Dat ze de hele avond keihard muziek gaan draaien. Tot diep in de nacht zelfs.

Maar nee. Gelukkig voor deze ouwe muts was het met die ene uitbarsting van een minuut of 10 bekeken. Het ging weer uit, en “zij van de overkant” feestten op de ouderwetse portugese manier: met veel kletsen en lachen, en zingen. Portugezen zijn heel goed in feesten, zingen, dansen en lachen. Vergis je niet hoe belangrijk dat is in een mensenleven!

Portugal, gidsland van Europa in het levensgenieten

Wij waren zelf natuurlijk ook aan het kletsen en lachen (nee, niet zingen), maar toch vang je dingen op. Dat geeft een heel gezellig gevoel. Prettig om te weten dat er aan beide kanten van het dorp volop genoten wordt van het leven!

Tegen twaalven begon er een pannendeksel concert aan de overkant. “We moeten maar kijken hoe we het servies terug vinden als ze weg zijn”, merkte Broes droog op. “Het klinkt niet als brekende borden”, zei ik lachend, “het is een mooie traditionele manier om de boze geesten te verjagen. Prima! Zo te horen zijn die allemaal nu wel weg!”

De boze geesten verjagen is een beetje uit de hand gelopen

Tenminste, hier valt het nog wel mee. Er is een groot vuurwerk van gemeentewege in Figueira da Foz, maar daar konden we niks van zien. Aan het begin van de avond had de bijna volle maan nog in al haar majesteit aan de hemel staan schijnen, maar tegen middernacht was het heiig geworden.

Er was een liefhebber aan de andere kant van de vallei die ons op een mooie siervuurwerk show tracteerde. Dankjewel!

blog_vijf-sterren-gasten

we vonden nog een vergeten sterretje

 

Alle goeds voor jullie allemaal – dat 2018 maar een stralend jaar mag worden!

.

.

.

.

.

 

 

.

.

.

.

 

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

 

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+,  op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Vrijwilliger Raquelli Pirelli

“Ik zal de trein opnieuw controleren, oké?” zeg ik, terwijl ik de deur uitga, “vrij zeker dat we alles kunnen vinden op www.cp.pt. ‘t Is heel makkelijk!”

Raquel gaat naar het zuiden, het is hier te koud. Als je van Gran Canaria komt, een tropisch eiland, dan ben je niet gewend aan kou. Toen ze hier kwamen, Desi en zij, als vrijwilliger, was het nog zomer, maar na 6 weken is het anders.

Het is winter nu

Een zonnige winter met bijna geen regen. Overdag is het prachtig, maar als de zon ondergaat, moet je je trui en je vest gauw weten te vinden. Toch blijven ze altijd lachen, altijd positief, hoewel ze bijna al hun kleren tegelijkertijd dragen. 

blog_vrijwilliger-Raquelli-Pirelli

Tijd om afscheid te nemen. Voor hen begint een nieuw avontuur in het zonnige zuiden, waar ze als vrijwilliger gaan werken. Ieder op een eigen bestemming. 

Een paar dagen later krijg ik een telefoontje. Een Spaans nummer. Zou het vrijwilliger …?

 

“Hey Ellen!” zegt een bekende stem, “como estás, tudo bem?” Ah! Dat dacht ik al, het is Raquel. Het is niet zo’n groot succes, daar, en ze vertelt me erover. Ze dacht dat het een stel was, maar het lijkt een man alleen te zijn. “Hij is een aardige man, maar hij doet zulke vreemde dingen! Hij wil alles beheersen, ik moet eten als hij het zegt, zelfs als ik geen honger heb, maar ik moet mijn eigen eten maken. Hij werkt lange uren en verwacht dat ook van mij. Er is geen internet, dus daarom belde ik. Ik probeerde het nu een week, maar ik vind het hier niet zo leuk.”

Nu is ze bijna in tranen, dus ik zeg haar dat ze, indien nodig, hier altijd welkom is. ‘Hij is geen slechterik, weet je, maar hij is zo … zo grof, zo ongevoelig. Hij wil dat ik hem volg als een hond, en alles doe wat hij zegt. En hij neemt een bad met de deur open. Nee, nee, het is niet zo … ik voel me volkomen veilig … hij wil gewoon de controle houden. Het is raar.”

Ja, dat is best raar en best ongevoelig

Dit is niet de eerste rare ervaring met vrijwilligerswerk. De eerste, slechts 2 maanden geleden, was heel raar, op een boerderijen waar verwacht werd dat ze als vrijwilliger 12 uur per dag zouden werken. En ook hard werken, graven en houthakken.

Dat is niet hoe het moet.

De tweede gastvrouw was erg aardig, een schattige oudere Engelse vrouw, maar ze praatte heel veel en heel snel, de hele dag door. Raquels reispartner Desi verstaat geen Engels, alleen Spaans, dus de gesprekken waren allemaal op haar gericht.

Ze was dodelijk vermoeid aan het eind van de dag door al dat gepraat

Ja dat kan ik me voorstellen. Ook: bewonderenswaardig. Hoe doe je dat, de hele dag door praten? Toen landden ze hier en bleven zes weken lang. We hadden heel snel een mooie routine opgebouwd. Ze werkten graag ‘s ochtends van 8 tot 3, prima voor mij. We aten elke avond met z’n allen en voor de rest was het harmonieus en aangenaam.

‘Ik vond dat zo leuk, Ellen. Ik ga kijken of ik hier iets in het zuiden vind, maar zo niet, dan kom ik naar je toe”, zegt ze, “ik zal het je morgen laten weten.”

Haar reis partner Desi ging naar een andere plaats, omdat er niet zoveel vrijwilligers nodig zijn. Het is december, mensen zijn aan het warmlopen voor de kerst en op de quintas is niet zo veel te doen. Net zoals in de vakantiehuizen-branche.

De volgende dag haal ik haar op van het nabijgelegen treinstation. Er was niets te vinden als vrijwilliger, iedereen is aan het ontspannen, zich voorbereiden op Kerstmis, dus: “Daarom kom ik terug! Dan ga ik hier weer vrijwilliger zijn, en om rustig naar een plekje te zoeken. Jij hebt tenminste een goeie internetverbinding!” zegt ze stralend, vol goede bedoelingen.

Maar er is niets te vinden als vrijwilliger

Het lijkt erop alsof de hele wereld langzaam-aan tot stilstand komt.

“Ik heb een goedkoop ticket gevonden”, zegt ze de volgende ochtend, “ik ga naar huis, naar Gran Canaria. Mijn moeder is zoooo blij! En mijn broer ook!”

Goede beslissing. Je viert niet alleen Kerstmis in de zon, maar ook in de warme aanwezigheid van je familie.

blog_vrijwilliger-Raquelli-Pirelli

Vrolijk kerstfeest voor jullie allemaal! En voor degenen die geen Kerstmis “doen”:  fijne feestdagen!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

 

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

 

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Werkgelegenheid: wat een baan!

Mijn rug heeft het zwaar. Alles wat we op het moment doen, is tillen en bukken, bukken en tillen.

We zijn bezig met een boogschietbaan te maken – ik zie het al helemaal voor me, maar jammer genoeg valt de realiteit niet te photoshoppen.

blog_werkgelegenheid-wat-een-baan_boogschietbaan-en-uitzicht

Zo ziet het er nu uit – bijna klaar

Kon het maar: even op het stempeltje klikken, en na een minuutje of 5 liggen al die steentjes mooi uitgespreid op de baan

Helaas. Het ergste is: de graafmachine kan er niet op, kan er niet bij. We moeten dus een groot deel handmatig doen. Eh … rugmatig dus.

Vóór de schietbaan komt de jeu-de-boule-baan. De helft in lengte, maar ook weer een boel van die pokkesteentjes. Sorry … dat is mijn rug die spreekt.

De eerste lading kwam met een vrachtwagen van 10 kubieke meter

Enig idee hoeveel dat is? Ik wist het ook niet, maar nu wel! De vrachtwagen kon nét niet door de poort. We hadden gemeten, maar geen rekening gehouden met de spiegelhouders. Die waren nét effen te veel. Jammer dan.

Als zo’n volle truck onderaan het badhuispad staat, kan-ie niet meer terug. Dat wil zeggen: leeg wel, vol niet. Het moest dus ter plekke gestort worden, maar chauffeur Sérgio zou die middag met z’n wondermachine komen om het naar de schietbaan te vervoeren.

Goddank, maar er bleef nog wel een kruiwagentje of 20 liggen. “Não consigo levar isso, tem que fazer manualmente – de rest lukt niet meer, dat moet met de kruiwagen”, zei Sérgio nonchalant, en maakte dat hij wegkwam.

Dat kun je werkgelegenheid noemen. Wat een baan!

Het was niet het eerste en enige buk-en-til-klusje van de afgelopen twee weken. Er is ook nog een hele rand riet gekapt. Kappen is leuk, maar dan moet je die bossen riet, die als een enorm mikado spel door elkaar liggen, naar de brandstapel zien te krijgen. Kampvuur is ook leuk, maar dit zijn hele ongeorganiseerde fikken. Je begint bij de kop (want die brandt het lekkerst) en dan schuif je het door naar de staart.

Altijd al een hekel gehad aan mikado. En aan de term werkgelegenheid trouwens ook

Canas heet dat riet in het portugees, en iedere bewoner van de buitengebieden weet waar dat over gaat. Als je niet uitkijkt, nemen ze samen met de bramen – silvas – je hele tent over. Wij hadden dit stukje een beetje verwaarloosd, en dat was dom.

In een jaar staat het huizenhoog, en beginnen ze welgemoed met de annexatie van het omringende terrein.

De graafmachine kon wel de grond omwoelen, maar er bestaat jammer genoeg geen wortel-uit-de-grond-trek-machine. (Is dat niet iets voor Elon Musk? Stuk nuttiger dan mensen naar Mars verhuizen!)

Ik sta regelmatig met mijn rug naar het nieuw verworven uitzicht

Niet omdat ik ogen in mijn rug heb, of omdat dit zwaar geteisterde lichaamsdeel dan ook ‘s kan zien hoe het opknapt, maar omdat het de kant van de zon is. Ik blijf gewoon gebukt staan, en hak alle kleiklonten fijn, grijp een bos wortels in z´n kraag, hak en schudt de aarde eruit, en gooi de rest in de gedecimeerde rietkraag. Met de worteltjes omhoog. Ha! Zie maar dat je het redt!

blog_werkgelegenheid-wat-een-baan_boogschietbaan

… en zo was het, een maand geleden!

Je wordt er gewoon barbaars van

Maar we zijn al een heel eind. En het wordt prachtig! Sowieso dat uitzicht, dat is al geweldig. De boogschietbaan heeft een afgeschermde toeschouwersplaats. Zo kun je zien dat je kind een toekomstige Legolas is, of een Robin Hood, of een Wilhelm Tell.

Nu houden we het even bij schieten op het doel. Appels op hoofden is meer voor gevorderden.

Natuurlijk kun je niet zomaar een beetje gaan staan te schieten. Dat kan alleen op afspraak, onder begeleiding, en als je minstens 20 centimeter hoger bent dan de boog.

Wij gaan nog even door. De jeu-de-boule-baan moet nog af. En dan op naar het volgende doel: de minigolf baan.

Er komen een boel banen bij, in de Termas. Goed voor de werkgelegenheid, zou je zeggen!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

 

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Bed & Breakfast & Badjassen

Ik droom van een bruine lange badjas. De stof is bedrukt met gele en bruine strepen, met bloemetjes erop, die door gouddraad omzoomd zijn. Het is een mooi diep middelbruin, als van een kastanjeblad in de herfst. Het geel is heel bescheiden, en de bloemetjes en het gouddraad maakt het bijzonder.

Van achter valt-ie tot op de grond, van voren maakt de stof een mooie boog naar boven. Daar zit de sluiting, iets bronzigs. Er zit een goeie kraag op, hij is aansluitend, en in mijn meest extravagante dromen heeft-ie zelfs zoiets als een pauwenstaart. Gemaakt van aangenaaide halfronde stukjes van dezelfde stof. Liefst omzoomd met gouddraad.

Leuk hè, om zo te dagdromen

Jaren geleden waren hier twee dames, die een badjassen-webshop wilden beginnen. Badjassen gemaakt door portugese naaisters. In die dagen was het nog niet zo’n oerwoud van webshops, dus dat liep best lekker. De dames waren niet tevreden met het aanbod van badjassen (badstof, op de knie, maakt je dik, saai, niet erg elegant, maar wel praktisch) en maakten van hun frustratie hun side hustle.

blog_Bed-&-Breakfast-&-Badjas

Ik werd erbij betrokken: of ik portugese naaisters kon veroorzaken. “Tuurlijk” blufte ik, maar in werkelijkheid had ik geen idee. Ik kende niet 1 portugese naaister.

Een advertentie in de supermarkt was de oplossing

Ik werd platgebeld door naaisters. (Daar hoef je nu niet meer om te komen, die hebben inmiddels allemaal een baan bij de supermarkt. Er zijn nog 2 redelijk grote kledingproducenten in Portugal.)

Na de eerste selectie hadden we met 3 naaisters op 1 dag afgesproken. De dames, laten we ze Christina en Maria noemen, kwamen uit Nederland vliegen en waren een paar dagen te gast in de Termas.

En nu even een terzijde:

Afgelopen zomer was de zestiende met een dorp vol met gasten. Hartstikke leuk. Het was een harmonieuze, gezellige zomer. Door omstandigheden deden mijn zoon Broes en ik het samen, zonder het “TermasTeam”. Dat was weliswaar doorgaan, maar het was goed te doen.

Ik verhuur al heel lang niet meer van zaterdag tot zaterdag. Je kunt aankomen op elke dag van de week. Fijner voor onze gasten, fijner voor ons. 

Koken is een kwestie van goed voorbereiden, met dank aan de onvolprezen hooikist. Alles Heel Goed Schoonmaken aan het begin van het seizoen scheelt een boel. En verder is het opstaan, aanpakken en blijven lachen.

En als je dat kan, kan je alles

Ik had al wat langer een gevoel van: tijd voor een nieuwe uitdaging. En daar vielen de badjassen ineens uit de lucht. In mijn dromen dan. Na wat broeien en fantaseren ging ik eens opschrijven wat er zo bij komt kijken, het openen van een webshop en het maken van badjassen, en dat leek doenbaar.

Ik vroeg toestemming aan Christina en Maria, die hun zegen over de nieuwe onderneming uitspraken. Zij waren er inmiddels mee gestopt. Het was toch meer werk geweest dan ze gedacht hadden, en het was hun bedoeling geweest om het er een beetje bij te doen. Bij je normale leven.

Ja, die valkuil ken ik inmiddels ook

Ik ben er ook ingetrapt, en nu zit ik er tot over m´n oren in. Er staat een normale naaimachine, een overlock, een hoge kniptafel, een garenrek, een patroontafel, en er ligt minstens 35 kilometer stof in de speciale stoffenkamer. Daar hangen ook de badjassen die af zijn, gemaakt door Gina.

Gina werkt in de supermarkt (ja, hoe denk je dat ik aan die wijsheid kom?) en is heel enthousiast over het badjassen plan. Ze zou liever gisteren dan vandaag terugkeren in haar oude vak.

Tja, nou moet ik wel …

De ideeën vallen bij bosjes uit de hemel, maar het is nu geen tijd voor dromen en ideëen, het is tijd voor concrete actie. Hoe opent een mens een webshop? En hoe gaat dat met de marketing?

Dit blog leek me een goed begin. Er staan foto’s op de site en op Facebook. En op Etsy.

Een paar moeder-dochter badjassen. Een paar vader-zoon jassen. Lekkere warme. Luchtige korte. Makkelijk oprolbare, een vintage, en een elegante lange. ´t Zijn er nog niet zo veel, maar misschien zit er iets voor je bij. Leuk Kerstcadeautje misschien?

blog_Bed-&-Breakfast-&-Badjas

 

 

 

 

 

 

En ik heb inmiddels mijn bruin-geel-goud gestreepte droomstof gevonden!

Alleen ontbreekt de tijd om er iets van te maken …

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

 

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Starbucks of portugese koffie?

 985: De Portugezen beginnen met koffie uit Ethiopië te halen

 986: De Weduwe senhora Amorim da Silva verkoopt haar eerste portugese koffie in haar koffiewinkeltje

1971: Gordon, Jerry en Zev beginnen een koffiewinkeltje in Seattle

1985: Howard Schultz (CEO) reist naar Italië en kijkt daar de kunst af

1999: De Erven van de Weduwe openen de 13e winkel in hun portugese koffie keten

2008: Starbucks dringt Portugal binnen

.

Tot mijn grote verbazing zitten er al een stuk of 5, 6 Starbucks in Lissabon. Dat prikkelt mijn nieuwsgierigheid – ik ga eens op zoek naar hoe dat zo kan. Portugezen zetten namelijk een heerlijk bakje, een te overzien kopje met een prettige inhoud en ook nog eens prima betaalbaar.

Je kunt op elke straathoek en in elk schijnbaar verlaten dorpje een pastelaria vinden – een café wat ook doet wat de naam zegt: koffie serveren. Je kunt er altijd ook een lekker zoeteke bij nemen: de bolo, in al zijn variaties.

Dus wat doet dat Starbucks hier?

Ik ken ze van het vliegveld – dan kun je niet om ze heen.

Het spijt me. Ik vind het duur, veel te veel, en ik hou er niet van om uit zo’n mega-beker te drinken. Ik ben dus geen fan. Laat ik daar maar direct voor uitkomen, dan is dat tenminste uit de weg. Die frappuccinohoezo-hausse snap ik niet. Vooral de hoeveelheid is bizar, zeker als je gewend bent aan de portugese bica.

blog_Starbucks-of-echte-koffie

Bica is espresso avant la lettre, de oer-espresso zeg maar. De Weduwe Amorim da Silva zou zich omdraaien in haar graf als ze die lellen van bekers van tegenwoordig zou zien. Die bekers zijn ongeveer zo groot als zij was, want zeker in die tijd waren portugese vrouwen niet zo groot.

Het was een wereldreis van Ethiopië naar Portugal

Ook al waren de portugese zeelui voor geen kleintje vervaard, dan nog was het een woeste reis met een schip vol koffie over de Middellandse zee, en dan op het laatst nog even over de Atlantische oceaan. Er zijn nooit veel aanlegmogelijkheden in de Algarve geweest, gek genoeg, dus ze rondden hun eigen kaap om bij Lissabon te komen.

Daar werd het natuurlijk al snel bon-ton om koffie te drinken.

Nou ja, alle gekheid op een stokje

De Weduwe Amorim heeft natuurlijk nooit bestaan – dat heb ik zomaar een beetje uit mijn duim gezogen. De felrealistische werkelijkheid van de wereld van Starbucks doet blijkbaar iets raars met me. Het is allemaal zo onecht, zo veel, zo … zo … economisch correct, dat het niet leuk meer is. Het gaat alleen maar om geld verdienen.

Je naam wordt sowieso verkeerd geschreven, terwijl het de bedoeling is, dat het daardoor allemaal persoonlijker wordt. Het personeel wordt geleerd om namaak te lachen, en om standaard grapjes en beleefde zinnen te uiten. Ze begrijpen blijkbaar op het HQ van Starbucks niet, dat dat zo niet werkt.

Wat wel werkt, is de Portugese manier

Waar ik me nog steeds over verbaas, soms, is de echtheid van de bediening in de cafeetjes en pastelarias. Nee, ze zijn niet allemaal even netjes en beleefd, soms zijn mensen zelfs ronduit saggerijnig. Niet tegen jou, maar gewoon, ze hebben last van saudade. Kan gebeuren.

Vind ik een stuk prettiger dan dat iedereen zogenaamd beleefd, geinteresseerd en opgewekt is

blog_Starbucks-of-echte-koffie

credits: fotothing

De meeste uitbaters zijn gewone mensen, zoals jij en ik, maar het grote verschil is dat in Portugal ongeveer iedereen echt opgewekt is. Lijkt het wel. Die saggerijn van daarnet is een uitzondering.

Als het meisje je je koffietje komt brengen, brengt ze een Echte Glimlach mee, en ze kijkt je aan als ze het kopje neerzet: “Se faz favor!

Zou er iets zijn – beetje gemorst, je wilt nog een zakje suiker, geen plek op het tafeltje omdat jij al je spulletjes daar hebt uitgestald – dan verontschuldigt ze zich, helpt ze, of wacht geduldig, maakt een grapje, zegt iets aardigs. Zo helemaal spontaan.

En daar word ik dan wel weer blij van. Gewoon van zoiets simpels, waar geen HQ of CEO bij te pas gekomen is. En ook geen liters koffie.(*)

(*) Een bica is om precies te zijn een kopje waar 3 à 4 slokjes overheerlijke sterke koffie in zit. Precies genoeg om weer effen lekker door te kunnen, zonder dat je loopt te klotsen.

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

 

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....
« Older Entries