Category Archives: blog

Van de tandarts naar huis op de fiets

Nu ben ik op zeker geen Tour de France materiaal, maar volgens mij heb ik nog niet eens zo’n slechte tijd gemaakt. Wel pijn in m’n kont. En pijn in m’n kop. Van de zon. En gekrampte handen van het knijpen.

10 kilometer in 45 minuten ongeveer. En dan ben ik zeker wel 5 keer afgestapt om een foto te maken, dus dat telt alvast niet mee. En dat op de warmste dag van mei. Het is 36º. Nu zijn 3 en 6 mijn lievelingscijfers, maar samen zijn ze niet zo lieveling als ze de temperatuur aangeven!

Fietsen in Portugal is een beetje anders dan fietsen in het platte Nederland

Broes had gecheckt: “’k Heb de ketting gesmeerd, en de remmen doen het.” Goeie zoon. Dankjewel.

“Awel! Remmen. Ja, dat heeft iets handigs”, antwoordde ik, toen nog heel ad rem (ja, hebbie-‘m?), met de komende afdalingen in gedachten. Dat moet zelfs iemand kunnen die al 15 jaar niet meer op een fiets gezeten heeft.

We moesten naar de tandarts namelijk.

Ik had dat verleden jaar al met kleine duwtjes voor me uit geschoven, en toen sloeg de C-risis toe. Overmacht. Nog ‘s twee maanden respijt.

Maar nu had ik geen enkel excuus meer. Het moest gebeuren.

Bij deze tandarts komen we al jaren

Na de schele tandarts zijn we verhuisd naar deze, en nooit meer veranderd. Een tandarts is een vertrouwensrelatie. Als je niet het “vierkant van vertrouwen” kan maken – excuseer, dit is beroepsdeformatie, ik was vroeger therapeut – ben je nergens. Jij vertrouwt de tandarts, dat ze niet per ongeluk gedachteloos in je tandvlees zit te boren; de tandarts vertrouwt jou, dat je niet ineens opspringt, je de kleren van het lijf rukt en roept: “Ik kan dit niet meer!”; maar als je tandarts niet zoveel vertrouwen in zichzelf heeft (“Nee! Ik kan dit ook niet meer!”) en jij niet in jezelf (laten we deze tussen haakjes maar even achterwege laten) dan gaat het niet lukken.

Het enige puntje dat ik heb met deze twee gezellige dames is, dat ze zo gezellig zijn

de-tandarts-en-haar-assistente

Ze kletsen namelijk de hele tijd door. Met elkaar, dat dan weer wel. Hoe ze dat voor mekaar krijgen – geen idee. Ik vind het bewonderenswaardig, maar als ik met open mond achterover in de tandartshouding lig, vind ik het ook een beetje zorgwekkend.

Kan tandarts wel haar aandacht honderd procent bij mijn vulling houden als ze het zo gepassioneerd over een mysterieuze gecompliceerde vrouw heeft met slechte gewoontes?

Ik concentreer me altijd op mijn lievelingskleur geelgroen, en op mijn derde oog

geel-groen-met-derde-oog

Verder altijd in de tandartshouding, en dat is handen op je buik, net onder je navel, zodat je je ademhaling kunt checken, en linkerbeen over rechterbeen, dat je een beetje die spanning erin kunt houden. Dat is ook beroepsdeformatie: ankeren.

Wij komen hier sinds 2005. Eerst de kinderen naar school brengen, dan een ontbijtje bij de pastelaria (bakker), en eventueel een halfjaarlijkse afspraak maken met de tandarts. Een ontbijtje bij de pastelaria houdt in: een meia-de-leita (koffie verkeerd) en een bolo (taartje).

Suiker!!!

Slim van die tandarts om naast de pastelaria te gaan zitten want dat levert tenminste klanten op

Tandarts had nu 2 maanden niet gewerkt – dat was ook heel gecompliceerd geweest – maar nu met allerlei plastic fladders gewapend, ging het gewoon weer door. Niemand zegde af, want inmiddels snappen portugezen ook heel goed dat je met je gebit laat zien wie je bent.

Tanden eruit is het ergste dat er is. Een kies kan nog net, als het zo goed als onzichtbaar is. Maar ook al rij je in de mooiste nieuwste auto rond, in je hipste kleren – en je mist een tand – vergeet het verder maar.

Tand eruit is armoe. Fietsen van A naar B is hier ook armoe, trouwens

Fietsen doe je alleen op zondagmorgen, gekleed in strak zwart met neon roze / groen / paars / rood / blauw … en de helm niet vergeten!

En waarom ging ik dan niet met onze zwarte bolide weer naar huis? Omdat zoon Broes afgesproken had met een vriend om naar een andere auto te gaan kijken, en ik verwachtte dat ik úúúúúúren in die stoel zou liggen (lijden).

Pessimisme loont, dat zie je maar weer. Ik stond binnen 20 minuten weer buiten. Hoe het zou aflopen met die gecompliceerde dame met die slechte gewoontes – ach, ik kan het missen.

Leve de vrijheid, en waar is m’n fiets!

Ellen-op-de-fiets-in-Portugal

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Eerbetoon aan een toekomstige ex-expat

Te oud. Plotseling ben je dan te oud. Heel raar, want van binnen voelt dat niet zo. En als je je hebt aangewend (zoals ik) om in de spiegel kijken tot een absoluut minimum te beperken, en selfies idem dito, dan is dat schrikken!

Het heeft veel voordelen om oud te zijn. Ik mag het woord van veel mensen niet gebruiken, maar ik vind eerlijk gezegd “van middelbare leeftijd” veel ouder klinken en bovendien veel te lang. Alle andere eufemismen zijn veel te ingewikkeld. Oud dus. Compromis: wat ouder. Goed?

als-je-oud-bent-kun-je-beter-geen-selfies-meer-nemen

Eén van de voordelen van wat ouder zijn is dat je veel meer zelfinzicht hebt, en dus ook meer inzicht in anderen. Je ziet meer, je hoort meer, je begrijpt meer, en in mijn geval: je houdt je grote mond ‘s wat meer.

Maar – elk voordeel heb z’n nadeel. Die zie je alleen niet in de spiegel

Eén van die nadelen merkte vriendin Anja die in Coimbra woont, en sinds een jaar werkloos is. Te oud om te hoeven solliciteren. Klinkt leuk, maar als je de baan van je leven bent kwijt geraakt, en je krijgt een beperkte tijd een ww-uitkering, met daarna uitzicht op portugese bijstand, dan kun je wel ‘s wat zenuwachtig worden.

Dat laatste is projectie hoor, want ik heb nog nooit gemerkt dat Anja zenuwachtig werd.

Daar is ze veel te veel professional voor. Een professionele gastvrouw met een groot hart

Jarenlang heeft guesthouse Casa Pombal (de Duiventil) gefloreerd onder haar gastvrije, ruimhartige, grootmoedige bewind. Ze had de directie overgenomen van vriendin, collega en eigenaar Else, die het na zoveel jaar een beetje teveel werd. Het zijn tropenjaren – altijd klaar staan, altijd blijven lachen. Else had weleens een Pombal-dienst gedraaid met 39º koorts. Gewoon doorgaan.

Toen ze de pensioengerechtigde leeftijd bereikte, wilde ze verkopen. Het was leuk geweest.

“Ik zie wel wat er gebeurt als het eenmaal verkocht is”, zei Anja tegen me tijdens een van onze kebabbies in Coimbra. “Wij gaan mee in de verkoop, maar ‘t is een aardige dame, die Alexandra. Het zal wel lukken.”

Anja en ik spreken regelmatig af om “een kebabbie te doen”

Dat betekent een lunch, midden in het centrum van Coimbra – ik noem het altijd de Kalverstraat – waar alle toeristen overheen drentelen, zonder in de gaten te hebben dat ze vijf meter van het gezelligste terras lopen waar je de heerlijkste kebab (die saus!!) kunt eten, en door de liefste kelnerin van de wereld bediend wordt.

lekker-op-het-terras-van-Pepe-Kebab-in-december-2019

Daar is ook uitgebreid behandeld hoe Alexandra tekeer ging toen ze eenmaal de baas was in Casa Pombal. Waar Anja en Else altijd het belang van hun gasten voor alles lieten gaan, kon Alexandra niet eens lastig gevallen worden met de aanschaf van botertjes voor het ontbijt.

“Het zijn maar 2 gasten – dan doen ze maar zonder”, zei ze doodleuk door de telefoon. En bleef vervolgens nog uren weg terwijl ze eigenlijk een dienst moest draaien.

Tja … dat kun je tegen iemand als Anja niet zeggen

Die ging dus zelf de botertjes halen. Het ontbijt was altijd de trots geweest van Casa Pombal. Al 25 jaar geleden, toen alles nog per trekschuit ging, waren ze er fier op dat ze hagelslag en oude kaas konden serveren. Een eitje erbij, vers gezette thee, geurige koffie … een goed begin van een drukke toeristendag!

En altijd de tijd nemen om hun gasten op leuke plekjes te wijzen, nieuwe restaurantjes, oude kloostertuinen, doe ‘s een wandelingetje langs de Mondego … ik ben zelf ooit gast bij hen geweest, dus ik weet waar ik over praat. ‘s Avonds urenlang praten over onze droom om naar Portugal te verhuizen, en toen ik koude voeten had, kreeg ik een roze-varkentjes-kruik mee naar bed.

Die kruik heeft enorme indruk gemaakt

Wat nog veel meer indruk maakte, en wat een enorme schrik was, was de mededeling dat Anja terug gaat naar Nederland. In augustus wordt het bijstand, en daar kun je niet van leven in Portugal. Maar de belangrijkste reden is, dat haar oude lieve moedertje steeds meer (mantel)zorg nodig heeft.

Nooit meer kebabbies? Ach, je weet het niet. In deze tijden is alles onzeker. Voorlopig niet, dat is wél zeker. Ik hoop dat de wereld niet dusdanig verandert dat je alleen maar virtueel contact met elkaar hebt. Ik zal het missen, die “zelfde tijd, zelfde plaats” afspraken.

Maar ja, oude lieve moedertjes gaan voor.

Enne … Anja is de vrouwelijke vorm van anjo in het portugees. Engel … dus ja …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Escape room in Portugal – cameraman Gardener

Frank Gardener is hier sinds begin maart. Gestrand vanwege de C-risis. Hij had naar huis gekund, maar had hier al een terrein gekocht om een nieuw leven te beginnen op een nieuw te maken boerderij. Een punt om in Portugal te blijven tijdens deze C-ituatie, ten tweede: als je teruggaat naar Zuid-Afrika, moet je in quarantaine gaan op een plek waar je het virus zeker zult oplopen.

Volgens Frank.

Dus. Ja. Beter om te blijven, maar het was niet zo eenvoudig om een escape room te vinden. De vorige was een zootje – donker en onherbergzaam. Zeker een kamer waar je uit wilt ontsnappen.

poster-van-de-film-Escape-Room-onderdeel-van-ons-blog

Hier heeft hij een goed verzorgde kamer, met liefde ontworpen en een terras met een geweldig uitzicht over de velden. Wat wil je als toekomstige boer nog meer? Niet dat zijn leven tot nu toe saai was – hij was cameraman en reisde de hele wereld over om films te maken.

We kwamen op het onderwerp tijdens een sociale bijeenkomst – dat kunnen we af en toe doen, omdat we de ruimte hebben! Ik vroeg me af welke films hij maakte, maar ik kende er geen. Ik hou niet van actiefilms – ik heb nooit films gezien als Terminator, of Iron Man of Rocky, en Resident Evil of The Dark Tower zijn geen titels die tot mijn verbeelding spreken.

Gardener-in-the-garden-in-Termas-da-Azenha

Ik weet niet waarom hij zo bescheiden was over het soort films die hij maakte, want hij werkte ook mee met bijvoorbeeld documentaires over Winnie Mandela en over Sudanese kindsoldaten. (Zoon Broes liet me de IMDb-site zien; alles wat je wilt weten over cinematografie staat erop. Weer iets nieuws geleerd.)

Hoe dan ook, we hebben het af en toe gezellig met een diverse groep bewoners

cameraman-Gardener-van-Escape-Room-in-Termas-da-Azenha

Ik schrijf bewoners, want niemand kan naar huis of verder reizen. Dat wil zeggen – je kunt naar huis gaan, maar dan word je in quarantaine geplaatst op een speciaal aangewezen plek. Dat is met vreemden, je kunt niet naar huis, en je mag er nog voor betalen ook.

Nu langzamerhand alles open gaat, zal het hopelijk beter gaan, maar reizen blijft nog wel een tijdje een uitdaging. Je mag natuurlijk naar je werk of naar de supermarkt, maar verder wordt alles afgeraden.

Nou ja – elk nadeel hep z’n voordeel

Voor ons: we zijn hier niet alleen, en voor Frank: hij kan werken aan zijn toekomst op de boerderij.

Best wel een indrukwekkende carrièreverandering.

Maar ja – wat wil je, als je naam Gardener is?

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

De maskerade gaat door: maskers maken

(als God een deur dicht doet, opent ze ergens anders een raam)

Acht en dertig maskers. Da’s best veel

38 lapjes knippen, omlocken, 2 zoompjes erin stikken, de vouwen erin strijken, elastiekjes erin spelden, dichtnaaien, omdraaien, aan de bovenkant 2 stukjes dichtstikken, klaar.

Volgende!

Ik ben wel wat gewend, met dat stukjes plakken als ik een mozaiek maak, maar dit is toch een beetje anders. Ik moest denken aan al die vrouwen en meisjes in Bangladesh, India en China die dit dag-in-dag-uit zitten te doen. Hun hele leven lang.

mozaiek-in-Termas-da-Azenha-Portugaldit waren Heel Veel Kleine Stukjes

Ik was na een paar uur al stijf, met zo’n gevoel dat mijn rechterbeen niet meer mee wilde doen

“Je hebt er nog lang geen 8 uur opzitten, L.” zei ik tegen mezelf, en ik anwoordde mezelf direct: “Kom op meid, dat hoeft toch ook niet? Maar we maken wel even dit stapeltje af, en dan is het morgen een zwarte dag*.”

* “Een zwarte dag” betekent dat de naaimachines zwart garen krijgen om de donker-gekleurde maskertjes te naaien.

Mozaiek maken geeft je geen associaties met sweatshops, want er zijn geen mozaiek-sweatshops. Als je productie aan het naaien bent, denk je daar veel makkelijker aan. Daar zijn er wel veel van. Wat mozaiek en naaien met elkaar gemeen hebben, is dat je gedachten zo lekker door kunnen zweven.

Je kunt het ook anders oplossen natuurlijk. Op de makkelijke manier.

Je hoeft je muren niet met al die stukjes te beplakken. Je kunt ze ook wit verven. Je kunt je maskertjes ook uit het ondergoed van je man maken.

Dragen we voortaan ons ondergoed op ons hoofd?

Niet dat dit veel doet, maar het is wel grappig. Als je echt goed beschermd wilt zijn, moet je op z’n minst een tweelagig masker hebben waar je een verwisselbaar filter tussen stopt. Keukenpapier, of een koffiefilter. Dat kun je vervangen.

Je kunt prima nadenken als je zo bezig bent

Dan komt er van alles voorbij. Wat een bizarre toestand dit is, bijvoorbeeld. Ik had twee maanden geleden echt niet bedacht dat ik zo’n maskerade op m’n hals zou halen.

Ik doe dat, zodat we nog iets kunnen verdienen want het hele vakantiehuisjesgebeuren en B&B-gedoe ligt op z’n gat. En het sluit prima aan bij Plan B. – de derde B van onze B&B&B – de badjassen en kimono’s.

Een mooie lange kimono met een zwierige rok, met bijpassend mondmasker en slaapmasker.

Hee, da’s een mooi idee!

Zie je: die gedachten gaan alle kanten op, en de ideeën vallen gewoon naar beneden. Maar ‘t is niet alleen maar hieperdepiep & joechei wat de klok slaat. We zullen Plan B. rap in actie moeten krijgen, want ik weet niet hoe het met jullie zit, maar wij hebben hier niet zo’n kist waar je goud uit kunt scheppen. Zonder de komende en gaande gasten is er nu weliswaar tijd (dat komt mooi uit) maar geen inkomsten (puntje van aandacht).

Maar wij zijn nog lang niet zover als die vrouwen en meisjes in die sweatshops

Wij hebben bijvoorbeeld familie die enorm helpt en het familiefonds heeft opgericht “Help Termas-da-Azenha de winter door”. Zo lief.

Wij hebben een hele kring van mensen die bijvoorbeeld die maskertjes bestellen omdat ze lieve mensen zijn die een ander het licht in z’n ogen gunt.

Wij hebben nog steeds gasten die voor langere tijd hier zijn.

We leven in een land waarvan ik vermoed dat de regering het beste met ons voor heeft.

Antonio-Costa-premier-van-Portugal-met-een-maskertje

Waar we – wij ondernemers – gesteund worden, met niet zoveel, gepaard gaande met een boel bureaucratie, maar toch – als je wilt, kun je die steun aanvragen, en dat betekent misschien voor veel kleine bedrijfjes precies het verschil.

Wij zijn er een stuk beter aan toe dan die mensen

‘t Is net of alles een beetje uitvergroot wordt. Iedereen die deugt, iedereen die niet zo erg deugt. En mensen die profijt willen trekken van wat dan ook. Gelukkig zijn er veel en veel meer mensen die deugen. Dat kun je aan alle kanten op het internet zien. Er zijn zelfs grote bedrijven die deugen. Jammer genoeg zijn die dan wel weer schaarser dan die andere …

Misschien toch maar niet meer die rommel kopen die grote jongens zoals H&M en Zara voor een habbekrats in elkaar laten flansen

Misschien is het meer tijd voor: Help elkaar, koop Europese waar.

En misschien moesten die grote jongens eerst ook maar ‘s verplicht worden om hun spaarpotje op te eten voordat ze iets aan de overheid kunnen gaan vragen …

Hm.

Dit is een beetje een ander stukje geworden dan ik achter de naaimachine had bedacht.

Affijn, volgende week beter.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Vakantie vieren in 2020 – vraagteken of maskerade

Tja … wat zal het gaan worden, vakantie in 2020?

Ik vermoed dat het in veel gevallen liever geen staycation gaat worden. Je hebt je huis nu wel ‘s genoeg gezien. De grote vraag is natuurlijk wanneer we weer mogen reizen. Nu zijn er wel meer grote vragen, maar dit is er eentje die ik al vaak gehoord heb.

Wij kijken inmiddels uit over een maandenlange woestijn van leegte op de boekingskalender

Klinkt wel mooi dramatisch, niet? Het is erg dubbel – aan de éne kant vind ik al die tijd en ruimte heerlijk. Kan ik lekker dingen doen die ik al jaren had willen doen. Aan de andere kant is het erg onwennig, om na 20 jaar ineens geen komende en gaande gasten te hebben. Geen kamers hoeven schoonmaken, geen ontbijtjes klaarzetten, geen vragen beantwoorden, geen praatjes maken. Geen verwachtingen over hoe leuk deze zomer zal gaan worden.

Veel mensen hebben het over maskers, dan kunnen we wél weer socializeren

Verplicht iedereen een mondkapje op in het openbaar, om de haverklap je handen wassen, beetje alcohol eroverheen (neenee, niet om te drinken, om te sprayen!) – zo redden we het wel. Veel portugezen doen dat maskertje al vanzelf. Alle ouwetjes bij het dorpssupermarktje hadden er eentje op, behalve een vrouw. Zij verontschuldigde zich dan ook uitgebreid.

Maar ja, voor je het weet, sta je alweer te wachten totdat de mensen zijn uitgepraat, maar dan nu buiten de winkel

wachten-totdat-de-gemaskerde-dames-zijn-uitgepraat

Wij allemaal buiten, netjes aan het wachten: “Bom dia, quem é o último?” – wie is de laatste? “Aonde está a fila?” – waar is de rij? Ik had alleen maar een paar nieuwe aardappeltjes nodig, dus ik was wat ongeduldig. Er mogen maar 5 mensen tegelijk in de winkel, net alsof dat helpt, want iedereen staat gewoon net als altijd vlak bij mekaar. De rest wacht geduldig buiten, niet netjes in een rij op anderhalve meter afstand van mekaar natuurlijk.

Eén ouwetje hielp een ander die stond te tobben met haar maskertje. Een gemaskerde op een scootmobiel gebaarde beslist dat ze precies daar moest staan waar ik stond, sneed de rij dwars doormidden, en hompelde vervolgens vlak langs iedereen naar binnen, omdat ze “Irena moest spreken”. Twee dames stonden binnen, met hun al afgerekende boodschappen, op hun gemakkie minutenlang een praatje te maken. Patiência.

Etiquette post-corona

Patiência – dat is de eerste uitdrukking die je moet leren in het portugees. En ‘t heeft nog zin ook, merkte ik, want met alle gedenk van de afgelopen tijd over hoe we dit jaar gaan doorkomen zonder inkomsten gecombineerd met al die maskertjes om me heen, kwam ik op een pracht-idee.

Die witte dingen – daar wil je toch niet mee gezien worden? Het kan zoveel leuker

Wij hebben natuurlijk al een boel leuke stofjes voor de kimono’s. Daar zit vast wat bruikbaars bij, en na een halve dag YouTuben weet ik alles wat er over maskertjes te weten valt. ‘k Heb ‘s wat zitten proberen.

diverse-modellen-zelfgemaakte-Termas-da-Azenha-maskers

Er zijn grofweg 2 verschillende modellen. Het rechte vouwmodel of het cupmodel. Ik vermoed dat de laatste voor mensen met een grote neus het best is. Je hebt ze met touwtjes, met elastiekjes, klittenband … en ik bedacht een geniaal systeem met een tunnelzoompje, een bandje en een oogje, maar dat kon ik nog niet realizeren want ik heb het band niet.

Dat wordt ook weer een zoektocht op het net

Maar eerst zou ik eigenlijk graag van jullie allemaal willen weten: zou je een maskertje van Termas-da-Azenha kopen? Zo van: zo helpen we de Termas de winter door? En onszelf de zomer?

Anders zit ik straks met al die maskertjes. En geen plannen om een bank te gaan beroven …

gemaskerde-gewapende-groep-voor-de-senaat-in-Michigan

credits: Reuters

Nou ja, heb ik door die cupmodelletjes wel ervaring genoeg om leuke behaatjes te gaan naaien …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Het inzetten van kippenkracht volgens Cruyffiaanse logica

‘t Is april. ‘t Is lente – maar dat hadden jullie ook al gemerkt. Daar in het noorden is het ook al redelijk weer, dus als je een beetje boerenwijsheid bezit, dan weet je dat het tijd is voor de moestuin.

Daar zijn wij dus volop mee bezig, met die moestuin. Wat heeft dat in vredesnaam met Johan Cruyff te maken?

Wacht maar af …

Broes heeft de halve keuken vol gezet met kopjes met een bodempje water en borden met nat keukenpapier en daarin en daarop de zaadjes, en weet precies op te noemen wat wat is. We hebben allebei een andere manier, dus dat is wel grappig. Hij overzaait, want je raakt een boel kwijt; ik doe precies zoveel zaadjes als ik plantjes wil in de papperige aarde.

blog-over-onze-moestuin-en-Johan-Cruyff

Hier houdt dit wetenschappelijk experiment onmiddellijk op, want het interesseert me minder welke methode de beste is. Het zal wel. Het groeit, of het groeit niet.

Wat voor beide methoden geldt: je hebt er een stuk omgeploegde aarde voor nodig

En daar wordt het lastig. We hadden al ‘s een stukje achter de keuken ontgonnen, met de hulp van een aangewapperde kampeerder, maar nu moet er weer een heel stuk bij. Stephanie – de engelse goudsmid die hier voor langere tijd zit en ook heel geinteresseerd is in tuinieren – had de tip om karton als bodem te gebruiken.

Wij hadden strobalen over, die we als muren hebben gebruikt, karton op de bodem, en dan de aarde erin storten. Makkelijk zat. De slakken komen niet over het stro, dus die laten je plantjes met rust, en het karton voorkomt dat het kweekgras overal doorheen gaat groeien.

Mooi plan. Maar toen was het stro op

kippentunnel-bij-de-moestuin-in-Termas-da-Azenha

Daar zit ik dan toch nog te hakken en te spitten. Nou ja, eerst spitten, dan hakken. Spitten is voor Broes. Die is tenslotte een jonge sterke man, en ik wijs er in die gevallen graag op dat ik een ouwe bijna krachteloze vrouw ben die weinig meer kan. Met rugklachten.

Maar dan draaien de rollen snel om, want hij bukt niet. Dat is uit principe, daar is-ie te lang voor. Dat hebben we in het dagelijkse leven best goed getekkeld – bij de schoonmaak bijvoorbeeld kan hij met z’n bijna-twee-meter mooi bij de gordijnrails en de kast, en ik veeg en dweil onder het bed.

Maar jonges, die klei is megazwaar!

Nat is zo’n brok omgespitte planeet bijna niet te tillen, en droog heb je er zowat een pneumatische hamer voor nodig om er doorheen te komen!

Ik zit op m’n knieën op m’n kussentje, het kreupele keukenkipje Carolina ernaast, en na een uur heb ik nog maar een vierkante meter gedaan. Als ik denk aan al die mais, bonen, rode zonnehoed, basilicum, komkommer en pompoenen die nu staan uit te komen in al die borden, kopjes en natte bagger … dan denk ik dat ik over een jaar of vier wel klaar ben met de nodige vierkantje metertjes.

Daar zou iets anders op verzonnen moeten worden …

Maar ja, er mag effen niks. En dat zal nog wel even doorgaan. Bovendien komt er ook niks binnen, dus dat vereist nog meer slim denkwerk.

Naast mij probeert kipje Carolina met haar kreupele poot net als een echte kip de aarde los te krabben. Ze maakt een heleboel schijnbewegingen, en dan, ja, het lukt een keer voor echie!

Hee! Dat is het!

Kipje Carolina niet, nee, maar we hebben er nog drie. Drie gezonde met elk twee poten. Kippen hebben in een paar dagen hun leefomgeving vernietigd, zag ik. Al het gras op, alles omgeharkt, alles volkomen kaal. Ze gedragen zich een beetje als mensen ….

Daarom hadden we al een tunnel gemaakt, zodat ze van hun buitenhok naar de inderhaast in orde gemaakte trampoline konden lopen. Nu hebben we daaraan nog weer een tunnel gemaakt, zodat ze naar weer een ander hok kunnen, zodat ze als eerste de grond kunnen bewerken. Scheelt weer in gras trekken, en alles dat scheelt, maakt uit.

Volgens mij is dat Cruyffiaanse logika. Zoiets als: je ziet het pas als je het doorhebt.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

Forensische studies: het mysterie van de hermelijnige stokstaartige wezel

“Hee, daar wazze jullie weer!” begroet ik de stagiaires 

terwijl ik m’n bureaustoel in haar richting draai, “gelukkig, even een afwisseling van al dat gezit achter de computer!”

De meisjes zijn minder onder de indruk dan ik wellicht van de verandering in het dagelijks leven; ze zijn jong en dus gewend aan veel achter computers zitten, ze zijn sowieso al uit hun normale doen, want helemaal naar Portugal gereden voor deze stage, en ze sporten. Ik geloof zelfs elke dag.

the-interns-are-training-close-to-their-house-in-Termas-da-Azenha

Ze waren er nét op tijd, voor alles dicht klapte, alles in lockdown

De universiteit stuurde na een week een wat gespannen brief, dat iedereen als de donder naar huis moest komen. Natuurlijk in nette-universiteiten-taal, maar toch. De universiteit stimuleert nomaliter buitenlandse stages, dus er zaten een boel studenten overal. En die moesten als de bliksem allemaal naar huis.

De meisjes waren overdonderd en in tranen, maar zijn gelukkig gezegend met een begripvolle stagebegeleider, die in een skype-gesprek precies de goede dingen ging zeggen. Dingen als: “Jullie zitten daar veel veiliger dan waar dan ook, want je komt met niemand in aanraking, je kunt nog wel naar buiten om te wandelen en te sporten, en om je opdrachten voor je stage te doen … Ik regel het wel.“

Die opdrachten zijn veelal aktiviteiten op het net, of in de vrije natuur, dus daar loop je geen risico

– als je tenminste niet per ongeluk een vleermuis doorslikt. Die vliegen hier rond, maar zó klein dat je het bijna niet gelooft. Ik heb weleens vlak naast een slapend vleermuisje het plafond geverfd; heel zachtjes dat-ie niet wakker werd, en toen zag ik in levende lijve hoe klein ze zijn. Een muisje met vleugeltjes.

Zo schattig. Hij werd wél eventjes wakker, en ging zich wassen. Hij had geen idee dat ik ernaast bijna van mijn ladder afviel van vertedering.

Enfin, dat was even een zijstraat. Wat dat Corona-virus-gedoe allemaal met je doet …

De meisjes mochten blijven.

Vooral omdat ze met de auto gekomen waren, en het risicovoller was om iets op te lopen onderweg dan hier blijven. Frankrijk was toen ook al dicht, dus het had niet eens gekund. Fijn! Nu gaan ze elke dag onze heuvel op om te kijken wat er nu weer op de wildcamera’s te vinden is.

Ze hebben al een vos geschoten, en een civetkat, en onze eigen kat, en een merkwaardig beest dat nog niet ontdekt is. Misschien. Misschien leeft er hier wel een heel bijzondere kruising tussen een wezel, een hermelijn en een stokstaartje. Het zit precies zo op zijn staartje, maar het staat te hoog op z’n poten.

een-mysterieus-dier-die-de-stagiaires-forensische-studies-op-film-vonden

Ik herkende dit beest wel

“Ik heb er wel eens 3 zo gezien, vroeger, toen ik bij de Termas van Amieira ging mediteren als ik de jongens naar school gebracht had”, vertel ik, “dan zit je natuurlijk stil, en ze hadden me niet in de gaten. Prachtige beestjes zijn het, maar ik heb ook geen idee wat het dan is.”

De volgende dag kwam ze weer langs. Weer met vragen.

“We kunnen het nergens vinden op het net”, zeggen ze verontschuldigend, maar ik vind zo’n onderbreking juist wel gezellig

“Onze mentor kwam met vragen – of er hier ook wilde zwijnen zitten.”

“Ja, men zegt van wel” antwoord ik, “maar ik heb er nog nooit een gezien, toen ik hier nog volop in de buurt rondwandelde. Maar hier op deze heuvel niet hoor, het is hier te bewoond. Dan moet je echt boven het volgende dorpje de heuvels in, misschien zie je wel iets.”

“En hoe groot zijn die dan? Zijn ze groter of kleiner dan in Nederland?” – als ik grote ogen opzet en aarzelend zeg: “Ik heb eerlijk gezegd geen idee hoe groot ze dan in Nederland zouden zijn … “ zegt Romy er direct achteraan: “Tja, eh … dat wil híj weten, wij niet … en als ze hier niet te zien zijn, weten we dat ook niet, hè?”

Dat vind ik nu eens puntig opgemerkt

Dit lijkt me wetenschappelijk verantwoord. Als je het niet ziet, is het niet groter of kleiner. Puntje afgewerkt. Nu nog het mysterie van die wezelachtige hermelijnstokstaart. Iemand enig idee?

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

De portugese manier van omgaan met de Corona-crisis

In Portugal gaat het eigenlijk wel goed met corona – als je dat zo mag zeggen

Dat heeft twee oorzaken: de regering kondigde vroeg maatregelen aan, en de bevolking bleef zelfs daarvóór al thuis.

Vanuit hun hoekje op het europese continent zagen de Portugezen het virus steeds dichter naderen. Toen het in Spanje aankwam, wist Portugal: dit komt onze kant op. En dus raakten de straten steeds leger.

President Marcelo Rebelo de Sousa maakte al op 8 maart, toen er in het land pas 30 coronagevallen waren, bekend dat hij zichzelf zou isoleren. Er was een schoolklas bij hem op bezoek geweest, en een kind van dezelfde school werd later ziek.

Rebelo de Sousa is een man die hoog in aanzien staat

president-Marcelo-Rebelo-de-Sousa-van-Portugal

 

Iedereen raakte direct doordrongen van de ernst van de situatie.

Op 12 maart, toen er in Portugal pas 59 besmettingen bekend waren en nog geen enkel overlijdensgeval, kondigde de regering uitzonderlijke maatregelen aan. Scholen gingen dicht, cafés en discotheken ook, geen bijeenkomsten, feesten, zondagse lunches of voetbalcompetities meer. Ouderen in bejaardenhuizen mochten geen bezoek meer; cruiseschepen mochten niet langer aanleggen. En restaurants die nog open waren, mochten nog maar eenderde van het gebruikelijke aantal gasten ontvangen. Kleine winkels improviseerden met hun klanten buiten te bedienen.

De noodtoestand ging een week later in, op 19 maart, bij 785 besmettingen en 3 sterfgevallen. Erg streng zijn de regels niet. De politie heeft opdracht mensen die zich niet aan de regels te houden naar huis te brengen. Hard optreden zou ‘een belediging zijn voor het voorbeeldige gedrag van de Portugezen’, volgens onze premier António Costa.

Het lijkt een strategie die heeft gewerkt: de verspreiding van het coronavirus is beperkt gebleven

Portugezen hebben niet zoveel te vrezen, ze zijn er op tijd bij geweest, alleen nu even wel weer wat meer. ‘t Is Pasen! Da’s normaal echt een ding hier. Net zoiets als Kerstmis.

Er zijn scherpere maatregelen afgekondigd voor het paasweekend, om excessieve boodschappen, gezamenlijke lunches en zondagse processies te voorkomen.

Portugezen zijn heel gezagsgetrouw

Ik kreeg sterk de indruk van mijn portugese vrienden en kennissen, dat iedereen bang is. Da’s natuurlijk niet zo gek, want je wordt ineens geconfronteerd met een narigheid waar niemand nog het fijne van weet. Maar als je onder de 60 bent en goed gezond, heb je in feite niet zoveel te vrezen. Het hele social-distancing-gebeuren is voornamelijk ingevoerd om te voorkomen dat iedereen tegelijkertijd ziek wordt.

Maar portugezen zijn ook fysiek niet verlegen – zeker de oudere generatie

‘t Is mij toch wel ‘s gebeurd, toen ik pas in dit land rondhing, dat een oud dametje zich tegen me aandrong, mijn hand streelde, en in onverstaanbaar portugees me uitlegde hoe ik dan moest rijden. Ik had het lieve dametje nog nooit gezien. En ‘t was geen uitzonderlijke ervaring, merkte ik later.

De eerste controle bij de tandarts was ook wel een aparte ervaring

Wij waren gewend om elk half jaar op controle te gaan bij de tandarts, zoals ongeveer iedere nederlander in die tijd. Portugezen daarentegen gingen toen alleen maar naar de tandarts, als ze kiespijn hadden. De tandarts was dus ongelooflijk verbaasd dat ze een moeder met twee jongetjes in haar spreekkamer naar binnen zag schuiven. Alledrie kiespijn tegelijk?

Ah, alleen controle! Merkwaardig, maar best hoor, als je gecontroleerd wil worden, prima. Dat zei ze natuurlijk niet, maar dat kon je wel van haar gezicht aflezen.

Nu was de tandarts in kwestie behoorlijk scheel, dat was een beetje verontrustend, maar ik liet niks merken. Ik was natuurlijk – als goede voorbeeld – als eerste aan de beurt.

Twee kanten opkijkend, zei ze hartelijk: “Abre bem, amor, abre bem!” – Open wijd, liefje, open wijd

Ik was al verkocht, maar nu echt helemaal verslingerd aan de portugese manier van leven. Een schele tandarts die liefje tegen je zegt – wat wil je nou nog meer?

(eh … ik zou nu een controle hebben geboekt, maar dat zit er voorlopig effen niet in …)

taartjes-en-broodjes-kopen-bij-de-pastelaria

Verleden week kwam ik in, nee sorry, bij de pastelaria. Je mag niet meer naar binnen, maar ze hebben een soort luik geimproviseerd, met tafeltjes ervoor. Daar staan de bolos op (onmisbare taartjes, zeker in moeilijke tijden!) en de broodjes.

Als je met geld betaalt – wat ik altijd doe, ik ben fan van cash – deed de mevrouw iets heel bijzonders in mijn ogen: ze haalde het door een bakje met sterke drank, bagaço genoemd. Een nationale drank, meestal zelf-gestookt, van nespera’s. Heel sterk.

Je moet ervan houden, zal ik maar zeggen

Nu deed zij dat blijkbaar, maar niet zozeer om te drinken, alswel om de boel mee te ontsmetten. De hele zaak rook behoorlijk naar de drank.

geld-wordt-door-de-drank-gehaald

Net als ik, met mijn door-de-bagaço-gehaalde wisselgeld. Hoe leg ik dat nou weer uit, thuis?

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Europa – hulp van noord naar zuid

Gotspe

Hoe kun je als premier van een land in nood andere landen in de steek laten? Of als minister van Financiën op dit moment andere zwaar getroffen landen de les lezen? Wat een gotspe om nu honderden miljarden uit het Europese noodfonds te blokkeren.

Straks zitten jullie hopelijk weer op een zuidelijk terras. Dan geven jullie hoog op van al die vriendelijke, relaxte zuiderlingen met hun levenshouding die je (stiekem) zelf graag zou willen hebben. Maar nu niet. Nu mogen de krekels even niet bij de mieren uit het noorden aankloppen.

Dit was een ingezonden brief aan de Volkskrant van meneer Gerard van de Laar uit Zandvoort.

Ik heb ‘m zonder toestemming gecopieerd met de gedachte dat het een uitstekende representatie van de huidige politieke toestand is, en dat de betrokkenen het niet erg zullen vinden aangezien het een open brief is, en de Volkskrant er geen bezwaar tegen zal hebben om een beetje extra reclame te krijgen.

Zoals oud-primier Enrico Letta fijntjes opmerkte: “Aan alle landen die nu nog twijfelen over hulp aan de zwaarst getroffen landen: wie koopt er straks jullie tulpen?”

En António Costa – onze premier – zit waarschijnlijk met een rood waas voor ogen als hij iets over die “holandês” hoort – en tja, hebben ze gelijk of wat? Het is nu geen tijd voor wapperende refo-vingertjes – jaja, jullie hebben gelijk, en dan? Het is het gelijk van de vismarkt.António-Costa-geeft-een-speech-met-op-de-achtergrond-de-europese-en-de-portugese-vlag

Wie dan ook hun zaakjes niet helemaal op orde had, het is daar nu geen tijd voor

Da’s voor later. Nu is het zaak om Europa bij mekaar te houden, want als “zij” – onze honorabele leiders – ons het slechte voorbeeld gaan geven, hakken we misschien straks weer leuk op los. Dat schiet lekker op, dat hebben onze ouders al ‘s meegemaakt. En onze grootouders al 2 keer. Deze Corona oorlog is al erg genoeg.

Ik dank alle goden op mijn blote knieën dat ik al 58 jaar in leven ben, en nog nooit een oorlog heb meegemaakt. En dat wou ik graag zo houden, alsublieft.

Want weet je – het gáát helemaal niet over “de grote jongens”

Die blijven allemaal wel buiten schot. Nou ja, behalve Boris Johnson dan (die het heeft), maar dat is een gevalletje van onkruid dat niet vergaat.

En bovendien horen die Engelanders er nu niet meer bij. Eigen schuld, dikke bult.

Het gaat over al die “kleine” mensen

Alle kleine zelfstandigen, eenmansbedrijven die in een land als dit al niet een dik belegde boterham verdienden, maar nu komt er helemaal niets meer binnen. En Portugal is niet zo’n rijk land als Nederland; waar er miljarden uitgetrokken wordt voor eerstehulp aan iedereen die het nodig heeft.

Ik had met de voetbalkampioenschappen (EK – halve finale Portugal – Nederland) al een beetje last van solidariteitsproblemen, maar dat wordt er nu niet makkelijker op.

Beide kanten hebben een punt

Zuidelijk standpunt: dit is niemands schuld, en wij hebben nu hulp van het europese steunfonds nodig anders knalt de economie richting nulpunt.

Dan zitten we allemaal met de gebakken peren, want dan hebben wij straks dus geen geld om die tulpen van jullie te kopen, hoor!

Het Nederlandse standpunt komt voornamelijk neer op dat men bang is dat de nationalistische krachten hier veel sterker van gaan worden, dat de roep om uit Europa te gaan te hard wordt om nog te negeren, en dan zitten we allemáál met de gebakken peren. Stel je voor dat Nederland uit Europa wil.

Wordt het helemaal een ingewikkelde zaak met die tulpen.

En je kunt niet aan de gang blijven met daar leuke kunststukjes mee te maken

kunstwerk-van-tulpen-getiteld-let-hope-bloom

Gelukkig hebben ze in Den Haag ook ingezien (en van alle kanten gehoord) dat dit niet een prettig meelevend standpunt is. Portugal wordt nooit genoemd in de commentaren, het gaat altijd over Spanje en Italië, maar ik kan je verzekeren dat in een land als Portugal het stilleggen van de economie net zo goed het leven van een heleboel mensen niet makkelijk maakt!

Er is sowieso al veel stille armoede, en er gaan hele generaties naar het buitenland om daar hun heil te zoeken

Nu is dat óók zo, omdat portugezen bijvoorbeeld het rijden in een dure auto Heel Belangrijk vinden, maar het is voornamelijk ingegeven doordat er decennia lang de nadruk gelegd wordt op Groot en Meer, Flex en Fusie.

Daarmee zijn alle kleine zelfstandigen, winkeltjes, onderneminkjes, kantoortjes weg, ten bate van grote supermarkten, multinationals, ketens en franchise ondernemingen. En daar zitten wij nu met de gebakken peren.

Wij kunnen hier in Portugal niet eens onze tulpen verkopen straks … want die hebben we niet.

Het enige dat we kunnen doen, is het land verkopen

De ruimte. Het licht. De lucht. De zon. De stranden. De bossen. De heuvels. De bergen. De charmante stadjes. Lissabon. Porto. De fado. En overal & altijd de lachende mensen.

Maar jammer genoeg lachen die nu even niet zo hard meer …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Een schriftelijke uitdaging tijdens de lockdown

Geen gasten – tijd zat om me ‘s te verdiepen in een aantal dingen. Crypto’s, schrijven, marketing, je eigen groenten verbouwen, me verlekkeren aan mooie stofjes voor de kimono’s.

de-moestuin-met-uitzicht-van-Termas-da-Azenha-vakantiehuisjesverhuur-in-Portugal

Ik kwam een uitdaging tegen – van ene Peter Post, copywriter

Mooi zo, want ik wil best beter leren schrijven. Dit was van het begin af aan inderdaad een uitdaging; heel inspirerend door de hoeveelheid gemotiveerde mensen die eraan meededen. De inzet van Peter Post was ongelooflijk. Elke dag maar weer honderden commentaren in de Facebookgroep. Respect!

De challenge begon 14 dagen geleden, toen er nog bijna niets aan de hand was qua C-crisis. We begonnen bij het eind (welk resultaat wil je je lezer aanbieden?) en stapje voor stapje werkten we naar voren. Door die inzet en goeie tips kwam ik op de volgende wervende tekst:

Als je ‘s ochtends in de spiegel kijkt, zie je dat het waar is wat je voelt: je bent moe

Ook na een nacht slapen ben je nog steeds moe. Je weet dat je de discipline hebt om je weer naar je computer te slepen, maar zin heb je er niet in. Je batterij is leeg. En die van je lief ook. En zo te horen aan het geruzie hebben je kinderen het ook wel gehad.

Het is tijd.

Tijd voor iets anders dan alleen maar werk, zorgen, moeten en regelen.

Tijd voor elkaar. Tijd voor een beetje avontuur. Tijd voor een dagje niks, of giechelend achter je kinderen aan hollen, een berg beklimmen … of kanoën, vliegeren op het strand, suf voor je uit zitten staren naar het mooie landschap voor je met een lekker wijntje naast je … iets creatiefs doen … waar zou je nu eigenlijk zin in hebben?

Er moet op vakantie gegaan. Het is genoeg geweest.

 

“Eh … de situatie is nu een béétje anders. We zitten nu al meer dan een week opgesloten met de kinderen, dus die kwaliteitstijd zit wel snor. We zouden best iets minder kwaliteitstijd kunnen gebruiken … hoewel het op vakantie natuurlijk wel heel anders is. Dan zit je niet opgesloten. Dat scheelt.”

 

(Ik ga even stug door, want zeker weten dat er nog een wereld bestaat ná het Coronavirus.)

 

Even wegdromen voor de spiegel …

ooievaar-in-een-boom-naast-vakantiehuisje-Palmeira

Drie ooievaars lopen in een evenwijdige lijn majesteitelijk over het veld tussen de sapgroene jonge spruiten. Ze zijn op zoek naar kikkers, waarvan de eerste hun avondlijk concert zijn begonnen, wachtend tot de rest invalt. De zon piept nog nét boven de horizon uit – het eerste vuurvliegje is al te zien.
Je zit zo lekker te kijken naar dit levende schilderij; een glas wijn naast je op tafel. “Die portugezen kunnen toch wel lekkere wijn maken hè …” zeg je, bijna meer tegen jezelf dan tegen je man, die naast je zit. Hij kijkt naar je met die warme, beetje luie blik in z’n ogen waar je ooit voor gevallen bent. Hij knijpt beide ogen even dicht, en draait z’n hoofd langzaam terug, wijst zonder iets te zeggen naar het vuurvliegje.
Binnen hoor je je jongste een slaperig verhaaltje vertellen tegen je oudste, een gewoonte waar ze deze vakantie mee begonnen zijn.
Het eind van weer een mooie dag, het begin van …. ?

Precies. Dat is wat je wilt.

Hoe anders voelde je je na de vakantie verleden jaar!

Hoe anders zag dat mooie bruinverbrande mens eruit in deze zelfde spiegel!

Dat mooie bruinverbrande mens had toen volop zin in alles – werk, beetje flirten met je liefje, grappen maken met die leuke collega, avondje uit, je kinderen eindeloos hetzelfde verhaaltje voorlezen, bij je opa op bezoek … wat een levenslust en een energie had je toen. Waar is dat gebleven?

Het is hoog tijd om op vakantie te gaan.

Lekker even eruit.

“Klinkt lekker hoor. Krijg er gewoon zin in. Maar heb je het laatste nieuws al gehoord?

Er heerst een virus over de wereld, dus we mogen nergens heen. Neem me niet kwalijk als ik wat cynisch klink. Ik denk niet dat ik een vakantie ga boeken als het nog helemaal niet zeker is dat we wel ergens naartoe kunnen, van de zomer.”

 

(Ik ga nog even stug door, want ná deze crisis bestaat de wereld nog steeds. Zeker weten.)

 

Herken je je hierin, lieve lezer?

Mag ik je dan een tip geven?

Portugal is het liefste land van Europa, vol met hartelijke levenslustige goedlachse mensen.

Portugal barst van de schone stranden. Ligt vol met heuvels en bergen – en in sommige gebieden waan je je in de pre-historie, zo gaaf en ongerept.

In Portugal spreken ze een zangerige, onverstaanbare taal, wat heerlijk is als je op vakantie bent.

En in Termas-da-Azenha spreken we jouw taal. Letterlijk en figuurlijk.

Okee, okee … helaas leven we op het moment allemaal in onzekerheid over de toekomst. Het is maar de vraag of we dit jaar op vakantie kunnen – maar als dat wel zo is, wordt het waarschijnlijk overal best druk. Dan zit je last-minute niet zo goed.

 

We hebben een oplossing voor je: je boekt nu gewoon je vakantie, en kan het niet doorgaan, wordt je aanbetaling automatisch omgezet in vakantie-tegoed

Dat is meer dan een jaar geldig – tot en met september 2021. Je krijgt een voucher toegestuurd.

voucher-voor-een-vakantie-in-Termas-da-Azenha-in-2020-of-2021

Op die manier heb jij op zeker een mooi plekje om van die ooievaars enzo te gaan genieten, als we weer lekker naar buiten mogen. Of het nu in 2020 is, of in 2021.

 

(Oi, laat het alsjeblief in 2020 zijn! Hoeveel kwaliteitstijd met je gelieven kan een mens verdragen? Dat is pas echt een uitdaging!)

Mail ons even voor de beschikbaarheid: info@termas-da-azenha.com.

Weet je nog niet welk huis je het leukst zou vinden? Kijk dan ‘s even op de site: https://www.termas-da-azenha.com/nl/vakantiehuisjes/

Enne … bovenstaand aanbod is serieus hè! Niet alleen een schrijfoefening!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

 

« Older Entries