Category Archives: blog

Donkere wolken boven de voorjaarsschoonmaak

Zo. Hallo, goeiemorgen. Hoe gaat het met jullie?

Wij zijn lekker bezig.

De voorjaarsschoonmaak. Opruimen, weggooien, kleine plantjes planten, snoeien. Gordijnen wassen. Muren schoon met de hogedruk, verven, krabben, plakken, voegen, maaien

“Ja! Broes (mijn zoon), ze zijn weg! Kom op, we kunnen!” want er komen natuurlijk gasten ondertussen, en niemand stelt het op prijs om een bosmaaier te horen ‘s ochtends vroeg. In deze tijd van het jaar zijn dat meestal portugese gasten, en die zijn over het algemeen niet vroeg op.

Da’s niet zo erg, want ‘s ochtends vroeg moet je zelf ook eerst ‘s rustig naar de vogeltjes luisteren bij je ochtendkoffie, en het gras is dan toch te nat.

blog_donkere-wolken-boven-de-voorjaarsschoonmaak

Maar nu is het gras wel erg nat: het regent

Al onze plannen in het water. (Je gaat al die uitdrukkingen begrijpen in de loop van je leven, ik hoop alleen niet dat ik nog ‘s “de pest in” zal gaan begrijpen op deze letterlijke manier.)

April was van oudsher altijd de regenmaand. Aprrrrrrrrrrrril en Septemberrrrrrrrrrrrrrr, met de R van Regen.

Dat is veranderd, afgeschaft, eh … ander beleid,iets met klimaatverandering ofzo.

Maar hij is back, baby! Dit is een natte April

Heel grappig: iedereen die hier woont is er blij mee. Nou ja, soort van. Want niemand vindt regen écht leuk natuurlijk. Het blijft een natte kledderboel, en je kunt weinig meer. Niet eens zomaar even naar buiten, moet je eerst goeie schoenen aan en je paraplu weer zien te vinden.

We staan er dus met z’n allen een beetje dubbel in. Fijn dat het regent, want het was lang te droog, maar mwah … het regent ….

Toch is het wel mooi, die dreigende donkere luchten. “Intelligente mensen passen zich aan aan de omstandigheden” lees ik ergens, en ik probeer uit alle macht intelligent te zijn. Lukt niet altijd, want het duurt nu al bijna 2 weken.

En om nu twee weken lang alleen maar intelligent te zijn, dat is iets teveel van het goede, als je het mij vraagt.

Ik ga een kaarsje opsteken voor de weergoden, of ze alsjeblieft richting de 20ste de klimaatverandering de andere kant op willen zwiepen. Richting zon en warm, graag, alstublieft, dankuwel!

Doe je mee, en brand je ook een kaarsje?

blog_donkere-wolken-boven-de-voorjaarsschoonmaak

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Hoe vaak verkleed je je in je vakantie?

Alle stads- en theaterkleding ging mee, lang lang geleden, in die grote vrachtwagen die al onze spulletjes naar Portugal bracht.

Het heeft het eerste jaar in dozen doorgebracht, want het heeft een tijdje geduurd voordat al die spulletjes verspreid konden worden door het hele dorp.

De eerste gelegenheid was een bonte avond van de eerste groep vrienden, gasten en vrijwilligers

Dat was extreem amusant, iedereen verkleed, en maar zingen: “Ik ben Ali Cyankali … de gevaarlijkste vrouw van Rotterdaham!” Ik heb nog een vaag beeld op mijn netvlies van een man met een glitterjasje aan en een sobrero op, die doodserieus zat te klaverjassen.

De volgende stap kwam van de volgende groep vrijwilligers – iemand die zei: “Ik heb een idee voor dat kleine kamertje op de eerste verdieping … de éne muur rood, de andere paars … (ik trok een gezicht) … en als je het niet mooi vindt, verf ik het zelf op mijn kosten helemaal weer wit. Wat denk je? Daar kunnen al je verkleedkleren wel in!”

Het eindresultaat was mooi. Ook de vloer (mozaiek natuurlijk) was mooi

Het leukste is dat zij volgende week weer te gast is, na bijna 18 jaar. Met haar hele gezin, tweeling en al. Ik ben reuze benieuwd wat ze van de Verkleedkamer 3.0 gaat vinden!

Want: Verkleedkamer 3.0 is af

Na een paar jaar puilde alles uit dat kleine kamertje, want voor mij was de Verkleedkamer altijd een excuus om een paar mooie hakken te kopen. Ik draag ze niet meer (rampzalig met die portugese steentjes!) maar het is nog steeds een zwak punt. Moeilijk om de verleiding te weerstaan.

Een paar jaar geleden ging de Verkleedkamer naar de benedenverdieping

Alles bij elkaar: de grote zaal met pingpong, pool en tafelvoetbal, de bibliotheek met alle bordspelletjes en kinderboeken, en de Verkleedkamer daarachter. Prima plek, maar meer ruimte. Levensgevaarlijk! Voor je het weet, puilen we daar ook weer uit.

blog_hoe-vaak-verkleed-je-je-in-je-vakantie

Met de verhuizing ging ik samen met mijn zussen selecteren. Met een panel van drie maak je meer kans dat er wat weggaat. We hanteerden strenge criteria, en er ging inderdaad een boel weg. Ik reed onmiddellijk naar de oude-kleren-container in Alqueidão, want ik ken mezelf. Voor je het weet, ga ik in die zakken graven naar dat mooie rooie bloesje “toch zonde om dat weg te doen, ‘t is zo’n mooie kleur!” – enzovoorts, ad infinitum.

Ook op de markt moet ik me ernstig beheersen. Soms hebben ze zulke bijzondere dingen voor weinig: 3 voor 5 euro!

Nu moesten we weer verhuizen: de bibliotheek en de Verkleedkamer moesten plaats maken voor de wasmachines. Dat was een gigantische verhuizing, maar wel de moeite waard. De Verkleedkamer zit nu niet meer zo verstopt, maar maakt deel uit van de Grote Zaal, waar je kunt poolen & sjoelen, pingen & pongen, schaken & kaarten, lezen & internetten, piano spelen en iemand anders worden.

Of gewoon jezelf blijven en lekker met de andere gasten kletsen of eten, terwijl je de creaties van je kinderen bewondert.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

In de grote zaal vind je spelletjes als pingpong, tafelvoetbal en pool; we hebben een Verkleedkamer, en buiten kun je volleyballen, jeu-de-boulen of het zwembad in springen. En nog veel meer.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Watervast vertrouwen

Het was zo’n dag vandaag.

Gisteravond was al duidelijk dat de keukenkraan gezondheidsproblemen had. De knop van het warme water draaide losjes en maakte een raar geluid. Het is één van de 9 keukenkranen hier in het dorp, en de meest gebruikte.

Dag in, dag uit, draaien maar – en daar komt weer een straal heerlijk helder mineraalwater

Warm of koud. Nou ja, koud water hebben we eigenlijk niet, want dit thermale water komt met 30º uit de bron. De aarde warmt het op in het onderaards meer in de heuvel, waarna het overloopt en door het badhuis stroomt. Het koelt natuurlijk wel een beetje af onderweg, maar in de zomer moet je een fles in de koelkast zetten, als je echt koud water wilt.

Over plichtsgetrouw gesproken. Of betrouwbaar! Alles met “trouw” is wel zo’n beetje van toepassing op die kraan. Een gouwe kraan, zogezegd.

blog_watervast-vertrouwen

Hij zat er al jaren. Eén van de eerste kranen plus waterleiding die ik zelf in elkaar gesoldeerd heb

Dat was indertijd een uitdaging voor me. Inmiddels denk ik: “’k Heb het een keer gedaan, afgevinkt, ik bel het mannetje.”

Dat is zeker 12 jaar geleden. Dat is in keukenkranenjaren ongeveer 144 jaar oud!

Enfin, het was duidelijk dat ik het niet meer zou redden met een nieuwe knop, of met een nieuw binnenwerk. En omdat je zó vaak water nodig hebt op een dag, dacht ik dat het het beste zou zijn, als ik daar maar mee zou beginnen.

Dan heb je het maar gehad, en heb je de rest van de dag om wanhopig te bedenken waarom het niet werkt, en wat je nu weer zou moeten doen. Ik was dus he-le-maal voorbereid op toestanden, ellende, tegenslag en wat dies meer zij.

Ik stap op het trapje, zet het water af, pak de waterpomptang, en draai met enige moeite de moeren los. Het lijkt wel alsof alles aan elkaar gegroeid is, alsof ze elkaar niet willen loslaten. Ik inspecteer de kraan vluchtig maar nee, hier is niks meer aan te redden. Kom maar op met die nieuwe!

Ik had in de werkplaats een splinternieuwe keukenkraan gevonden, in een doosje met erop geschreven: “Pas op! De rubbertjes ontbreken!”

Dat heb ik er zelf opgeschreven, want ons kent ons. Het is zomaar mogelijk dat je die kraan monteert, en dan lekt-ie. Ben je een dag bezig om te ontdekken wat er nou weer aan de hand is. Hier schrijft ervaring. Dat hebben we ook al afgevinkt.

Ik zoek dus rubbertjes, en vind ze ook nog, duw ze erin, draai de kraan erop, loop naar het trapje, en zet héél voorzichtig het water weer aan. Alles in de verwachting dat als ik zo meteen in de keuken terug kom, ik geconfronteerd word met een fontein die alle kanten opspuit.

Maar snotdorie! Niks van dat! Het water zit in de waterleiding, en als ik aan de kraan draai, doet-ie het gewoon. En als ik ‘m dicht draai, blijft het water gewoon binnen!

blog_watervast-vertrouwen

 

Is dat dan wat?

Het was zo’n dag vandaag. De rest ging ook allemaal zo lekker vlekkeloos. O, waarom duurt zo’n dag niet je hele leven lang?

(foto van de gouden kraan: credits: objects@arkela)

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Naar de Ambassade voor het verlengen van je paspoort

Soms lijkt het alsof ik een speciaal talent heb. Een talent om moeilijkheden aan te trekken.

Alles wat er mis kan gaan, had ik al bedacht, dus dat kan alvast niet meer gebeuren. Mijn overtuiging is namelijk: alles wat je bedacht hebt, gebeurt niet.

Dat betekent dat ik soms met een hoofd vol met apocalyptische scenario’s rond wandel – dan gebeurt dát in elk geval niet. Dat gaat van omvallende steigers-met-mijn-zoon-erop tot brieven van bankdirecteuren die ineens beweren dat ze al jaren geen aflossingen meer ontvangen hebben, van rond lopen met je rok in je onderbroek als je in de pastelaria naar het toilet geweest bent tot het op de grond vallen van een vol bord spaghetti met tomatensaus.

Nu is het Noodlot daar niet van onder de indruk meestal, en vindt alsnog een manier om – geheel onverwachts – dingen te laten misgaan. Of misschien niet direct misgaan, maar om er toch nog een leuke cliffhanger van te maken.

Zoals dat bijvoorbeeld ging met het verlengen van mijn paspoort

Als expat moet je daarvoor naar de ambassade. Naar Lissabon dus. Ik had er al een gezellig blogje over geschreven, een paar weken geleden.

Oorspronkelijk had ik een afspraak op de ambassade op 25 januari. Had ik me daaraan gehouden: niks aan de hand. Om de één of andere reden kwam dat slecht uit, dus verzette ik de afspraak naar 25 februari.

Twee dagen voor mijn oude paspoort zou verlopen

Het zou maximaal drie (!) weken duren, las ik op de site, en per telefoon werd dat bevestigd. Bom.

In dat geval kan ik het wel wagen om een vliegticket te boeken voor 23 maart.

Béétje krap, maar hij zou dan dus uiterlijk de 18e aankomen.

Ha! Voel je de moelijkheden al aankomen? Want het paspoort deed dat niet.

Ik werd er erg onrustig van. Plakte een niet-te-missen-boodschap voor de postbode op de brievenbus, en rond het uur dat hij normaal langskomt, liep ik een beetje te dingesen in de buurt van de receptie.

blog_naar-de-ambassade-voor-het-verlengen-van-je-paspoort

Niks hoor. Geen verlengd paspooort te zien

Nou, goed, één dag te laat kan, maar toen ging ik maar ‘s bellen. In eerste instantie werd gezegd dat het “moeilijk, moeilijk was, afhankelijk van wat het Ministerie doet, drie tot vier weken …”

“Nee, nee” onderbrak ik vriendelijk maar gedecideerd, “het is me verzekerd dat het er binnen drie weken zou zijn.”

Enfin, het duurde twee dagen en toen was geregeld dat ik het alsnog kon komen ophalen. De dag voordat ik zou vliegen. Half zes op, vroege trein, rotverbindingen in Lissabon (twee metro’s, tram en een flink stuk lopen – ze zouden die ambassade best ‘s wat beter kunnen situeren, infrastructuur-technisch gezien).

Geeft allemaal niks meer. Ik héb m’n paspoort, verlengd en al

Als jullie dit lezen, zit ik hopelijk hoog en droog in Nederland.

Tenminste …

Als de trein geen lekke band krijgt … als er geen bommelding is in centrum Porto … als het vliegtuig niet neerstort …. als de piloot niet dronken achter het stuur zit en de weg kwijt raakt …

als … als …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

Portugees leren, poispois

‘k Heb een jaar lang staan luisteren naar de professora van de kinderen, tijdens de pauze van ‘t schooltje. Na de eerste verwarring over waar de jongens naar school moesten, bleek natuurlijk dat ze nog niet veel portugees spraken. En wij waren nou ook niet bepaald vloeiend, ook al hadden we een jaar lang les gehad.

Ik mocht dus mee naar het schooltje van 8 kinderen en 1 juf – professora Maria Teresa – portugees leren

blog_portugees-leren-poispois

Een vrolijk hartelijk dikkerdje, die elke pauze volpraatte in rad portugees. Een goeie luistertest, maar veel terug zeggen kon ik nog niet. En ik was nog niet op mijn gemak genoeg in die vreemde taal, om van die typische tussenvoegsels door haar conversatie heen te gooien, als: “Pronto!” of “Claro!” of “Pois!”

Ik zei dus eigenlijk heel vaak “Sim!”, en als het echt menens was; “Simsim!”

Als je continue aan het vertalen bent in je hoofd (stiekem) dan praat je niet zo ontspannen.

Na 18 jaar lukt het me om flink terug te ratelen, heb ik een automatisme ontwikkeld om de linguistische valkuilen in een conversatie te vermijden, en zeg ik zelfs een enkele keer: “Pronto!” tegen het eind van een praatje.

“Pronto” is namelijk een inleiding tot de afronding van een gesprek – dat ben ik wel wijzer geworden met portugees leren

Maar wat mij tegenwoordig opvalt, is dat het “pois” verdwijnt. Ik hoor het niet vaak meer. Dat was natuurlijk een van de eerste woorden die ik oppikte; ook al omdat vrienden de achternaam Poiesz hebben. Zelfde uitspraak. Dus dat was dubbel leuk.

De Poiesz-jes hebben dikke pret gehad omdat ze op de markt liepen en telkens hun achternaam hoorden. De Poiesz-jes hebben sowieso een uitstekend gevoel voor humor.

blog_portugees-leren-poispois

Op de markt zie je vaak gezellig kleppende groepjes, maar Portugezen waren – zijn – altijd in voor een praatje. Het was zelfs redelijk normaal om op deze boerenweggetjes twee tegenliggers tegen te komen die de weg versperden om even een praatje te maken. Dan wachtte je gewoon even. Niks toeteren niet.

In de supermarkt idem, twee bekenden die het pad blokkeerden omdat ze even moesten bijkleppen, en daar kwamen een boel “pois-en” bij te pas.

Een instemmend geluid is het, het betekent zoiets als: jaja / zeker / joh! / nounou / precies! / dathadiknouook / ik hoor je

Ik hoor het steeds minder. Dat kan twee dingen betekenen. Het is gewoon geworden voor mij – dat merk ik wel aan wat meer dingetjes. Ik val niet meer achterover van aandoening als ik een portugees in een restaurant naar zijn oorlelletje zie grijpen om aan te geven dat het Heel Erg Lekker is. Ik ga niet meer bijna van mijn stokje van ontroering bij het zien van een schitterend schoon breed stil strand vol met mosselschelpen (nou …. hoewel ….)

Ik vermoed dat de portugese maatschappij behoorlijk aan het veranderen is

De “pois”-consensus is een beetje aan het verdwijnen. Jongeren roepen “Fixe (fiesje)!” als ze iets heel geweldig vinden, maar ik hoor hen zelden aan de telefoon pois-en. De ultieme uiting van harmonie – “meid, ik weet precies waar je het over hebt, vertel mij wat, je hebt helemaal gelijk” is langzaam aan het verdwijnen.

Het zal wel een andere mode zijn. Meer iets van oudere mensen. De jongeren roepen: “Fixe!”, wat ook een instemming is, maar op een andere, wat enthousiastere, manier. Ze zitten nog niet in die kalmere pois-achtige fase van hun leven.

Gezellig een praatje maken, com calma, het komt wel, poispois … misschien maakt het nog wel een come-back!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

De erfzwerver

Henk komt langs in de keuken, als ik alles sta voor te bereiden voor de nasi goreng voor vanavond. “Kom ‘s even kijken, als je tijd hebt”, zegt hij, en loopt voor me uit naar zijn werkvloer voor vandaag.

Henk is hier al meerdere malen geweest, zet zijn camper neer, en gaat goeie, nuttige dingen doen

Dat vinden wij fijn, want hier zijn altijd goeie, nuttige dingen te doen. Dat doen we voor een groot deel alleen – dit is een moeder-en-zoon-bedrijf – maar een vrijwilliger die van wanten weet, wordt nog steeds op handen gedragen.

(Ik weet bijna zeker dat, als Henk dit leest, hij zou zeggen:”Nou, goed, kom maar op dan, ik ben er klaar voor. Draag mij op handen!”)

Ik leg mijn theedoek neer en volg naar het terrasje van gastenkamer 1. Daar komt een afdakje boven de deur. Dat is bijna geen luxe, want als het regent (dat doet het soms) en waait (idem), dan knalt dat direct op de achterdeur, en daar houden achterdeuren niet van. Dan gaan ze bladderen, en uiteindelijk rotten.

Tenminste, als ze van hout zijn. En dat is deze

Vanochtend bij de koffie vroeg hij er zelf naar, want ik had al heel subtiel een stuk of 20 keer laten vallen, dat ik zo graag een afdakje boven de deur van kamer 1 wou. Dat dat geen luxe zou zijn, en dat het afdakje dat hij verleden keer boven de deur van kamer 2 gemaakt heeft, zo geweldig goed bevalt. Dat dat de kwaliteit van ongeveer iedereen z’n leven verbetert!

Henk begreep de hint; het was ook niet makkelijk te negeren. Maar omdat er de eerste week gasten in die kamer waren, hield hij zich bezig met het bouwen van een overdekte stoel van pallets voor op het Schaakterras.

blog_de-erfzwerver

Ik sprong direct op om naar de plaats des onheils te lopen en enthousiast te gaan gebaren en wijzen en doen. We overlegden even over het materiaal.

“Ik ga wel even erfzwerven, dan vind ik wel wat ik nodig heb”, zei hij geruststellend, en ik: “Haha! Erfzwerven – dé nieuwe trend!”

Ik weet dat het helemaal goed komt. Laat Henk maar schuiven … eh … erfzwerven …

En ja hoor, als ik erbij geroepen word – zo van: “Dit was toch je idee, met die palen, hier heb ik rachels, en die dakplaatjes dan toch een beetje naar de wind- & regenkant?

“Jep! Dit is het precies. Toppie!”

“Heb je een grondboor?”

“Jawel, maar die gaat maar tot 30, 40 centimeter hoor. Ik kan wellicht ook een rol spelen in het graven van een gat … “ bied ik aan, en Henk vraag natuurlijk direct: “Hm, een rol spelen, een rol spelen, wat houdt dat in?”

“Wel, eh … ik zou m’n pompoms tevoorschijn kunnen halen, en je aanmoedigen met “Hup, Henk, je kan het!” bijvoorbeeld … ik zou eventueel ook een beetje aarde kunnen wegscheppen met een klein schepje …. het is gewoon allemaal zaak van het aanvragen. De juiste formulieren invullen, de juiste kruiwagens weten te vinden ….”

We moeten allebei hartelijk lachen. De leukste vrijwilligers zijn die waarmee je een beetje gekkigheid kunt uithalen, waar je een beetje mee kunt keten en lachen

blog_de-erfzwerver

Henk trekt weer een strak gezicht en zegt: “Ik neem het in welwillende overweging – mijn besluitvorming vindt later plaats.”

En met een boel geschater ga ik weer terug naar mijn theedoek, en gaat hij nog even verder met erfzwerven.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Op de step, op de step, een dagje Lissabon

Ik zit bij te komen van mijn voettocht in Lissabon op een leeg terrasje aan de drukke weg, bijna op de plek waar ik wezen moet. Nog een half uurtje voor het afgesproken uur.

Ik was – als altijd – optimistisch, en dacht dat ik het stukje van Santa Apolónia wel kon lopen. Lekker wandelingetje van het station naar mijn bestemming. Dacht ik.

Optimisme is een vloek, zeg ik je – het was inderdaad een lekkere wandeling (niks: -etje), maar ik was even vergeten dat het februari is!

Hè wat, hoezo, hoe bedoel je, nou en?

Simpel. Februari betekent dat je dagen beginnen in de winter, dan rap veranderen naar een dag in hoogzomer, en vervolgens bij zonsondergang weer veranderen in winter.

Nee? Je hebt ‘m nog niet?

Dat is in combinatie met een dagje grote stad – “Een Dagje Lissabon”, wat altijd betekent dat je meer loopt dan je gewend bent – moordend

Ik begon de dag om 7 uur met goeie dikke sokken, warme stappers, een zwarte corduroy broek leek geen slecht idee, net als een roze thermo hemdje, twee truien en een bodywarmer. Dat is zo’n beetje mijn standaard uitrusting in de winter, en als het écht koud wordt – wat in januari wel ‘s wil gebeuren – dan wordt de bodywarmer vervangen door een dik vest.

Gelukkig had ik dat laatste achterwege gelaten!

Het is een half uur lopen van Santa Apolónia, het treinstation aan de Taag, naar de ambassade

blog_op-de-step-op-de-step-een-dagje-Lissabon

In dat halve uur zag ik hele aantrekkelijke zitjes om een lekker koel drankje te doen (ik had dorst inmiddels! En even een gelegenheid om een trui uit te trekken!), maar ik mocht niet, want hup, doorlopen anders zou ik m’n afspraak niet halen.

Ondertussen zag ik steeds meer mensen zich verzamelen op een terrasje voor de lunchpauze, want dat is ook hier in de grote stad nog steeds een goede gewoonte.

‘k Heb nog heel even getwijfeld of ik het trammetje zou pakken, of een dubbeldekker, of zo’n koele electrische step. Tegen de tijd dat ik een halte tegenkwam, moest ik afslaan, een straat in die alleen heuvel-op-trottoir was. Jammer dan. Niks geen trammetjes of dubbeldekkers, zelfs geen step.

Die steps zijn de grote rage zegt men. Ik kan me voorstellen, dat ze “Een Dagje Lissabon” een stuk veraangenamen!

blog-een-dag-in-Lissabon

Het werkt zo: je download een app, bijvoorbeeld van Lime, je registreert je, je voegt je creditkaartgegevens toe aan de app, scant ermee de QR-code op een step en je ontgrendelt hem direct. Een paar keer steppen en je kunt – elektrisch – gas geven. Evenwicht houden is gemakkelijk, zolang je maar met twee handen het stuur blijft vasthouden. Als je van je step af wil, zet je hem gewoon via je app op slot en de teller stopt met lopen.

Is-ie weg als je weer terugkomt, neem je gewoon een andere

Ze worden elke dag gedistribueerd om 9 uur, en weer opgehaald om dezelfde tijd ‘s avonds. Om op te laden gedurende de nacht.

Op de terugweg stond er één midden op mijn pad. Tja … toen kon ik er niet meer omheen. Registreren is in ongeveer een minuut gebeurd, en de QR code had mijn telefoon al voor doorgeleerd, dus ik stond in 5 minuten op een step. Nooit gedacht dat ik dát nog ‘s zou doen! Ik viel bijna achterover omdat-ie toch wat sneller accelereert dan ik dacht, maar verder … om te zoenen.

Al ‘s de step geprobeerd? Laat het weten!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, Futurenet, en op maandagochtend op LinkedIn.

Seksisme of gewoon politiek incorrect

Ja, nou, ik kan het niet helpen dat mijn stem nogal sarcastisch klinkt … “Eh … graag gedaan, senhor!”

Hij kwam aanrijden, en zou precies voor mij kunnen afslaan. Hoeft hij niet te stoppen en ik maar een beetje in te houden. Met een beetje opletten gaat het allemaal vanzelf. Officieel zit ik op de doorgaande weg, maar ik hou erg van hoffelijkheid in het verkeer. Hij mag voorgaan van mij; ik hou dus een beetje in.

blog_seksisme-of-een-heer-in-het-verkeer

Maar helaas. ‘t Is een oudere man

Mannen nemen geen voorrang van vrouwen aan. Portugezen zijn tamelijk macho, maar heel bedekt. Vooral de ouderen. Wij zouden het inmiddels sexistisch noemen, ware het niet, dat de meeste vrouwen ook meedoen aan dit spel – dus dan is het niet sexistisch meer maar gewoon ouderwets, eigenlijk.

Het ergste voorbeeld van seksisme dat ik ooit heb meegemaakt, gebeurde de allereerste keer dat we hier in Portugal waren

We zaten lekker op het strand, het was oktober, tamelijk ongewoon dus om in de zon in het zand te liggen. Dat waren wij niet gewend. Volle buik, goed humeur, gezellig gesprekje, leuke grappen, mooie toekomstplannen, harmonieuze stiltes, alles perfect.

Het was he-le-maal i-de-aal

Het enige kleine minpuntje was een hangglider met een buitenboordmotortje. Die waren toen nét in de mode. Ze waren met z’n tweeën, en vlogen steeds over ons hoofd, een paar kilometer de éne kant op, en dan weer terug.

Tjeez, wat een zinloze bezigheid! Ga lekker in het zand liggen jongens! Maak je ook geen lawaai!

Irritant, die bromvliegen. Maar goed, wij waren de enigen zover je kon kijken, dus ja … daar gaan die rijkeluisjochies geen rekening mee houden natuurlijk. (Om zulke dingen te doen moest je in die tijd zeker wel bij de betere standen horen, want de middenklasse stond nog in de kinderschoenen.)

Eén verdween achter het duin. Hèhè. Eén uit

Maar de ander landde heel dichtbij de waterlijn, een flink stuk verderop. Zijn parachute kwam in de branding terecht, en hij werd direct het water ingesleurd, want alles hing nog aan hem.

Ik zag dat het niet goed ging, sprong overeind, en holde heel hard naar hem toe.

blog_seksisme

Tegen de tijd dat ik bij hem was, had de branding hem al een aardig stukje weggezogen

Ik greep hem bij zijn buitenboordmotortje, dat nog steeds op z’n rug hing, maar het enige dat ik verder kon doen, was mijn hakken in het zand zetten en met m’n hele gewicht eraan gaan hangen. De kracht van de branding was veel te sterk om ‘m eruit te sleuren.

Hij zette zich ook schrap natuurlijk, en probeerde ondertussen de touwen van de parachute naar zich toe te halen. Die parachute ving een boel water. Ondertussen was mijn inmiddels ex ook aangekomen – hij is iets zwaarder gebouwd – en pakte de touwen ook vast. Maar ook hij was niet sterk genoeg om ook maar iets richting strand te krijgen.

Daar stonden we dan met z’n drieën, tot ons middel in de branding, onmogelijk om weg te komen

Goddank had iemand het gezien, en hulp gehaald. Er kwam een tractor aan, waar ze normaal de netten mee binnen halen. Toen alles eenmaal aan de traktor hing, was het snel bekeken.

Er waren natuurlijk ook een boel mensen mee gekomen, en iedereen liep een beetje door elkaar te praten en te doen. Wij verstonden daar nog geen klap van, want we spraken nét 3 woorden portugees.

We stonden er een beetje bij. Okee, eind goed, al goed, laten we maar weer gaan

Maar wat ik altijd heel opvallend heb gevonden, is dat de parachute-man geen woord tegen me zei, geen blik op me wierp en me volkomen negeerde. Het verbaasde me nogal, want portugezen zijn erg beleefd en vormelijk, het was doodnormaal geweest als hij me bedankt had voor de redding.

Tenslotte, als ik niet aan zijn motortje was gaan hangen, was-ie nu al halverwege Amerika geweest.

Nou ja, goed, wat weet ik ervan?

Vliegend of rijdend – soms zijn ze bewerkelijk, die macho mannen! Vind je niet?

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, Futurenet, en op maandagochtend op LinkedIn.

Sceptisch over de septic tank?

“Ja … dat zit helemaal vast …” zeg ik enigszins mismoedig, “en ik voel er eigenlijk niet zoveel voor om daarin rond te gaan woelen …”

Het ruikt ook niet bepaald aantrekkelijk, en ik zie korreltjes mais ronddrijven in het bruinige water.

De buurman ziet het ook: “Ja, wij eten veel mais …” zegt hij bijna verontschuldigend.

blog_sceptisch-over-de-septic-tank

Hij staat er ook wat mismoedig bij. Misschien hadden ze geen ervaring met een fossa – een septic tank. Had ik ook niet, stadskind dat ik ben. Ik kan me nog wel herinneren dat wij ooit terpentine en verfresten door de gootsteen spoelden, en de kwasten daar schoonmaakten. Warme kraan hard aan, en goed borstelen. Etensresten van de borden – goed proppen in die afvoer!

Geen wonder dat we nu te maken krijgen met klimaatverandering. De natuur pikt het niet meer. En de septic tank ook niet

In mijn onwetende onschuld heb ik nog wel eens een overbodige en niet-meer-zo-fleurige bloemkool door het toilet proberen te spoelen. In stukjes, dat dan weer wel, maar toch werkte het niet. De loodgieter stak zijn hand in een grote plastic zak en vervolgens onvervaard in de pot, om ‘m met een paar bloemkoolroosjes en een verbijsterde uitdrukking op zijn gezicht weer naar boven te halen. Ik stond er wat lullig bij …

Nu ben ik al jaren de trotse (!) bezitter van 3 fossa’s – zonder problemen

Eh, dat wil zeggen, behalve die éne keer, toen er iemand een luier door de w.c. gespoeld had. Hoe ze dat voor elkaar gekregen hebben – Joost mag het weten, maar wij zaten met een enorme uitdaging. We hebben een heel terras open moeten breken om te ontdekken wat het precies was.

Dat was de tijd dat ik alles leerde over pvc-pijpen, riolering, wat wel en wat niet met een septic tank

Nou, ik zal je zeggen: ook al zit je nog zo aangesloten op een pracht van een stadsriolering, een luier door de w.c. spoelen is nooit een goed idee! En nu we het er toch over hebben: doe de verlepte bloemkool maar liever in de biobak. (Die hadden we toen nog niet, hè!)

Ik heb totaal geen zin om weer mijn hoofd – en de boel open – te gaan breken om te ontdekken wat er mis gegaan is. Je moet alles 1 keer gedaan hebben in je leven; dit is afgevinkt. Ik verzin snel Plan B – en bel de aannemer voor hoeveel een nieuwe fossa is.

blog_sceptisch-over-de-septic-tank

De gemeente is weliswaar bezig met het aanleggen van riolering, maar dat duurt al een jaar of twee, en geen idee wanneer dat dan eindelijk een keer werkelijkheid wordt. Bovendien: ik ben wel fan van fossas*. Het werkt uitstekend, als je maar zorgt dat je er de goeie dingen in blijft stoppen.

Mais: uitstekend! Bleekmiddelen: uit den boze! Een vergeten kilootje kip kun je er zo in gooien, daar smullen de fossa-bacterieën van

blog_sceptisch-over-de-septic-tank

Na een week langs gaan en bellen, staan ze dan ineens op de stoep. Verrassingen, daar houden aannemers erg van – maar okee, dit is een prettige verrassing. Sérgio rijdt doelbewust de kleine graafmachine naar de plek des onheils en begint met het goede werk.

Beetje decadent gevoel overvalt me. Soort van: ik ben dit bankstel een beetje beu, dus laten we maar een ander huis kopen. Maar het gaat wel lekker snel, en het is in 1 dag opgelost!

Laat mij dan maar decadent wezen …

*Wij mogen zelfs onze fossas tot in de eeuwigheid blijven gebruiken! Jep, je moet er een vergunning voor hebben, zoals met alles hier in Portugal. Maar je mag nog wel een ongelicencieerde puf laten …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, Futurenet, en op maandagochtend op LinkedIn.

« Older Entries