Category Archives: blog

Vakantie? Lekker lezen!

Ik lees net dat we allemaal cyborgs worden, en wel veel eerder dan we denken!

‘k Heb net het nieuwste boek van Dan Brown uit. Oorsprong. Ooit, lang geleden, las ik de Da Vinci Code, net als iedereen. Ik begon aan het eind van de middag erin met een flinke dosis scepsis – “We zullen zien of het al die mooie woorden waard is” – en ik legde het met rode oogjes rond een uur of 4 ‘s nachts weg.

Hoe doen ze dat toch? Zo’n bladzijomdraaier schrijven en maken? Fascinerend

De andere Brown-boeken heb ik overgeslagen, want je wordt weliswaar in het verhaal getrokken, maar het is niet helemaal mijn genre. Er komen teveel helicopters in voor.

De nieuwste is hier achtergelaten door een gast, vermoed ik. Ik koop zelden boeken. Er komen er altijd een boel mee met de Rode Bus in het voorjaar, geschonken door familie en vrienden, en daar zit een boel leuks bij.

Nu was het deze keer niet beginnen en niet meer ophouden tot het uit is – het is hoogseizoen. Het ging dus in kleine porties. Ik sta altijd vroeg op, dus dan kan ik even op m’n gemakkie ontbijten en lezen. En ‘s avonds voor het slapen gaan. Altijd even lezen.

Als ik een goed boek te pakken heb, zit ik de hele dag in de sfeer. Ken je het verschijnsel?

 

Een klein deeltje van je hersens blijft een beetje in het verhaal hangen. Ik vind dat een magisch iets. Daarom denk ik ook dat het misschien helemaal niet zo’n goed idee is, al die technologie.

Mijn voornaamste bezwaar ertegen is dat computers niet in sprookjes geloven.

Lezen is goed voor je fantasie

Zoals een goede vriend van me altijd al zei: “Je mooiste speelgoed heb je altijd bij je.” En daarmee bedoelde hij natuurlijk je verbeeldingskracht. Nu moet je dat wel ontwikkelen, en normaal gesproken doe je niet anders als je kind bent.

Tijden veranderen, en kinderen zitten vaker achter een beeldscherm. Is dat goed voor je fantasie?

Geen idee hoe dat wetenschappelijk zit, maar ik heb het idee van niet. Lezen is daarentegen geweldig voor de ontwikkeling ervan. Je moet van alle woorden immers zelf beelden maken. En waar je ook bent, je kunt lezen. Geen electiciteit of internet voor nodig.

 

blog_vakantie-lekker-lezen

 

We hebben nu een meisje te gast, dat graag leest

“Ze heeft in die twee weken dat we weg zijn, al 21 boeken uitgelezen”, zegt haar moeder trots, en ja, daar mag je zeker trots op zijn. Onze bibliotheek ligt overhoop, en dat zie ik graag want waar hebben we anders al die boeken voor?

Het laatste dat ze las, was “Je bent geweldig!”

Helemaal mee eens. Veellezers zijn geweldig!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Een goeie buur is beter dan een verre vriend

Ik tref mijn nieuwe buurvrouw als zij net een afvalzakje in de vuilcontainer gooit, en ik op weg ben naar de wasmachines.

‘t Is niet de ideaalste plek voor een gesprekje, zo vlak naast de container, maar we treffen elkaar nu eenmaal hier. Zowel Ruth als ik zijn altijd doende met dingen – zij heeft haar gezin, haar onderneming, het regelen van de emigratie en wat daar allemaal bij komt kijken. En wat ik allemaal te doen heb, dat weten jullie inmiddels wel zo’n beetje.

‘k Heb een nieuwtje! We hebben lange-termijn-verhuur-buren!

Ze zijn er al sinds begin september, maar er waren zoveel andere dingen om over te schrijven dat het er nog niet van gekomen is. ‘t Is een duitse familie met 3 jonge kinderen, die genoeg hebben van Duitsland en hun kinderen in een in alle opzichten gunstiger klimaat willen laten opgroeien.

Ze zijn in het grote huis getrokken, het huis waar het voor ons zoveel jaar geleden ook allemaal begonnen is. Grappig toeval, de vriendelijke hand van de goden, of een aardige draai van het lot – zie maar voor welke optie je kiest, lieve lezer.

We hebben een prima deal gemaakt. Tot het eind van dit jaar is de huur de verbouwing van de bovenverdieping. Een paar nieuwe ramen en deuren, een opgeknapte badkamer, wat verf, en vooral: aandacht voor dat mooie maar verwaarloosde huis!

Ik voor mij vind het heel gepast. ‘k Heb het gevoel dat het klopt, deze lange-termijn-verhuur

Jens heeft me zijn werk laten zien – houten beeldjes, prachtige tekeningen, schitterende foto’s. Kijk maar. Daar krijg je toch wel vertrouwen in, dat die bovenverdieping prima voor mekaar komt?

blog_een-goeie-buur-is-beter-dan-een-verre-vriend

We moeten er wel allemaal een beetje aan wennen. We hebben er een aantal keren over gepraat, er is over heen & weer gemaild, maar er gebeuren toch dingen waar je nooit aan gedacht hebt.

Het praatje bij de container gaat over hoe we de combi “hun kinderen” en “mijn gasten” bij het zwembad gaan maken. In de zomer is het geen probleem want dan zijn er altijd veel kinderen. Dat is altijd enthousiast geroep en gejoel overdag en geheimzinnig gefluister en stiekem gehol ‘s avonds.

Maar na het hoogseizoen krijgen we een ander soort gasten. Rustzoekende stellen

Die zitten niet direct te wachten op joelende kinderen als ze lekker in de zon bij het zwembad zitten te lezen. Ruth en ik overleggen even hoe we dit het beste kunnen oplossen. Dat gaat uitstekend – we hebben allemaal in de gaten dat je over zulke dingen kunt struikelen, en dat je daar even over moet praten. Het is snel opgelost. We willen allemaal goeie buren zijn.

De volgende dag, aan het eind van de middag, zie ik hun oudste zoon hard naar het zwembad hollen om te kijken of daar iemand is. De afspraak is dat zij kunnen plonzen en spelen zoveel als ze willen als er niemand is of aankomt, en als er rustzoekende gasten komen, dat ze dan maken dat ze wegkomen.

Ondertussen staat ons goeie ouwe trouwe huis te stralen van plezier, net als onze nieuwe lange-termijn-verhuur-buren

blog_een-goeie-buur-is-beter-dan-een-verre-vriend

Huizen houden niet van leegstaan. Nu er weer van alles gebeurt, lijkt het net alsof het rechterop gaat staan, lichter wordt en het nieuwe gezelschap omarmt.

Dit is een goed plan.

Het leven kan zo simpel zijn, als je allemaal van goeie wil bent!|

Dus ja, we hebben buren. Gezellig hoor. Maarre … hou er wel rekening mee dat er nu 2 vakantiehuisjes minder te huur zijn. Mocht je plannen hebben – reserveer op tijd!

blog_een-goeie-buur-is-beter-dan-een-verre-vriend

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Rozengeur en maneschijn

Ja, nou já, het leven is dat nou eenmaal niet – niet altijd tenminste. Rozengeur en maneschijn, bedoel ik. Het gaat ook weleens een beetje anders dan dat je wilt. Het gaat ook weleens mis.

En soms – zoals nu – is het gewoon de opeenstapeling van dingen

Sorry hoor, lieve lezers, een blogje elke week met een positieve ondertoon en een gezellige boodschap is gewoon niet realistisch. Net als hoogstwaarschijnlijk in jullie leven gebeurt, is het hier ook wel ‘s minder. Het seizoen is afgelopen, net als altijd rond deze tijd, en waar ik verleden week nog stiekem dacht: “Hoe gezellig het ook is, is het ooit afgelopen? Ik ben zelf aan vakantie toe!” – is het nu dus blijkbaar écht afgelopen want er belt niemand en er maakt niemand een reservering. Ik krijg geen waarschuwingsmailtjes van Booking.com meer dat er iemand dreigt aan te komen (nou já, één), en geen van AirBnB dat ze me feliciteren omdat die-en-die vanavond heeft geboekt.

blog_rozengeur-en-maneschijn-gasten-via-AirBnB

Het leven is goed hoor, in Portugal, maar we zitten nu even in de “September-zak”

Niet dat er nou echt iets aan de hand is, maar meer dat er een paar duizend dingen niet helemaal gaan zoals je wilt. En vooral het wachten, dat vind ik erg frustrerend. Je moet hier altijd overal op wachten. Portugezen zijn zo ellendig geduldig, daar word ik zo nu en dan niet goed van.

En dan krijg je nog ‘s de laatste druppel ook.

De laatste druppel was wat mij betreft de rekening van MEO

Ons contract was afgelopen, dus ik had her en der ‘s geinformeerd wie er wat waar deed. Ik was te weten gekomen dat er glasvezelkabel vlák voor onze deuren langs loopt, omdat het hotel (bijnaam: “Het Roze Monster”) hiernaast daarom had gevraagd. Dat noemen ze bij MEO: “uma ligação dedicada” – een toegewijde verbinding. Daar vragen ze een klein vermogen voor.

Voor het “Roze Monster” naast ons is dat geen probleem. De eigenaar heeft zoveel subsidie in z’n zak gestoken, europese en portugese, dat hij zich dat makkelijk kan veroorloven. Hij heeft nog een beetje gefraudeerd, dus zijn zakken zitten vol. (Of-ie daar nou straf voor gekregen heeft, weet ik eigenlijk niet eens; ‘k zal ‘s in de wandelgangen informeren.)

Wij moeten wat meer improviseren wat dat betreft

Onze ADSL verbinding is op zich wel ok, maar soms wordt het wat langzamer. ‘s Avonds na 9 uur lijkt het net alsof iedereen de kraan opendraait, zodat de druk wat minder wordt. Dan kun je heel lang wachten totdat je iets opgeladen krijgt. Ik heb m’n lesje allang geleerd, wat dat betreft.

Beter vroeg naar bed, en vroeg weer op, dan schiet het met lichtsnelheid door de lucht

Ik kon het niet laten om ‘s te informeren naar de glasvezelverbinding. Dat was op een volgend niveau wachten – maar na veel bellen en aandringen kwam ik erachter dat ze daar 1.500€ voor wilden hebben.

Beetje veel van het goede

Vervolgens belde er een goedgehumeurde jongeman of ik belangstelling had voor hun geweldige aanbieding van 41 euro per maand, voor televisie met 693 kanalen (ik kijk al m’n hele leven zelden tv, dus allez, best joh), internet van 24 Megas, telefoon en mobiel met alle gesprekken / sms-sen erbij (nationaal dan).

En nu ben ik zwaar geirriteerd en boos op mezelf dat ik dat papiertje met alle aantekeningen kwijt ben (en de datum vanwege de opname!), want wat gebeurt er? Een rekening van 65€.

Kijk, dat vind ik dan weer niet kunnen. Dat is volksverlakkerij

En ik ben daar nog steeds niet onverschillig of cynisch genoeg voor. Ik vind het armoeiig als je op zo’n manier de mensen belazert. Want tja, zij weten ook wel dat zij de enige aanbieder zijn, hier. De enige “concurrent” is NOS, maar daar hoor je zulke slechte dingen over – dat risico wil ik niet nemen.

Ze winnen altijd natuurlijk. Ik heb een daad van verzet neergezet: ik heb het contract niet ondertekend teruggestuurd. Portugezen zijn ongelooflijk bureaucratisch, maar dit wordt gepikt. Ze weten dat je toch niet wegloopt.

blog_rozengeur-en-maneschijn

Zijn er toevallig lezers die weten hoe je die kabel opgraaft, doorknipt & aansluit met een leuke vakantie toe?

Da’s een mooie droom voor vannacht om bij in slaap te vallen. Droomverzet. Tegen die nachtmerrie-achtige bureaucratie.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Schattige babyhondjes

Ik had ze al ‘s vanuit m’n ooghoeken gezien.

Twee kleine rakkertjes bij onze drie grote ezels. Ik had er verder niet zoveel aandacht aan geschonken, waarschijnlijk uit de auto gezet. Dat gebeurt zo vaak. Babyhondjes zijn niet echt een geschenk van de hemel hier.

Wat moet je met babyhondjes? Niemand wil ze hebben. Zeker niet als het een meisje is

Elke avond, als ik in de auto stapte om naar de ezelwei te gaan met de 3 bakken brokken voor João, Bambi en Faísca (já, hallo, weet je hoeveel kilometers ik maak elke dag, van het ene eind van het dorp naar het andere?) zag ik ze wegschieten.

Later die maand was het er nog maar één, en ik kreeg klachten dat er “iets” in de vuilnisbakken van de gastenkamers had gezeten. Uit arren moede nam ik tenslotte maar een bak hondenvoer mee naar het ezelweitje, want dat geknoei met vuilnisbakken kunnen we natuurlijk niet hebben.

Na de zomer gingen de ezels terug naar de boomgaard, naar het andere uiterste van ons dorpje

Het hondje verhuisde stiekem mee, maar werd iets minder schuw. Ze was geen dommerdje, heel anders dan een andere afvalhond die ik van de weg geplukt had. We hadden die Wolfje genoemd, omdat-ie een wolfskop had. De rest van zijn lijf was niet zo goed gelukt, dat leek meer op een schaap. Hij had veel te veel haar voor dit klimaat. En hij was oerdom.

blog_schattige-baby-hondjes

De eerste keer dat het me lukte om haar te aaien, was ze schoorvoetend dichterbij gekomen. Na een paar voorzichtige aaien over haar kop en schouders was ze zo blij, dat ze als een tornado in de rondte rende. Zo snel, dat je haar bijna niet meer kon zien.

Dat was het begin. Ze werd wat losser, bleef gewoon bij haar vrienden de ezels, ook als er mensen in de buurt waren. Vooral João was haar grote liefde. Ze likte zijn ogen schoon, en speelde soms met hem, dat wil zeggen: hij bleef een beetje lomp staan, en zij rende om hem heen en sprong naar z´n kop.

Altijd bij de ezels in de buurt. Haar grote vrienden

Na een tijdje met zo´n beestje samenleven, en duidelijk werd dat ze er was en dat ze er bleef, ontstond de behoefte aan een naam. Gut, hoe noem je dat beest? We gaven haar een naam in de beste portugese traditie: functie en bezigheid ineen.

Donkeydog, want het moest internationaal natuurlijk. Dat iedereen het kan uitspreken. En ook: ezelhond klinkt toch wat raar

blog_schattige-baby-hondjes

Sommige mensen noemen haar Donkiedonk. Ook goed. Inmiddels is ze zó goed gewend, dat ze de afgelopen zomer de lieveling-van-allen was. Ze ging speciaal ergens op een stoepje of een terrasje liggen om aanhalingen uit te lokken.

Ze weet dat ze nergens naar binnen mag, dat ze niet gewenst is op het dorpsplein of bij het zwembad, maar ik kan haar toch niet verbieden om nét toevállig ergens langs te lopen op een tijdstip dat zij weet dat dat lieve jongetje thuis is …?

Ze is nu pas moeder geworden. Bevallen van haar eerste nestje

Nu was ze wel een “ouwe priem” zoals mijn zus de verloskundige dat tijdens de tafelconversaties altijd aanduidde: een wat oudere vrouw die van een eerste kind bevalt. Eerdere zwangerschappen heeft ze voorkomen door bij eventuele belangstelling gewoon op haar kont te gaan zitten. Dat deed ze – goddank! – toen Wolfje belangstelling voor haar kreeg.

Ik vond dat een geniale oplossing, en een bewijs van haar intelligentie

Helaas heeft ze dat deze keer niet gedaan. En ik ken de vader. Tenminste … kennen … Ik heb hem een aantal keren weggejaagd. Een zwartharige zwerver, hij zag er goed uit, beetje verwaarloosd maar geen onaantrekkelijke hond. “O nee, L!” zei ik streng tegen mezelf, “we hebben nou weleens een keer genoeg honden van de straat geraapt. Niet weer!”

Want losgebroken kettinghonden, overbodige zwerfhonden of uit de gratie geraakte jachthonden kun je niet her-opvoeden. Dat wil zeggen: ik niet. Mijn pedagogische kwaliteiten zijn nihil in dat opzicht, en ik ben veel te ongeduldig. Vraag maar aan mijn zoons. Die weten daar alles van.

Ik verhardde mijn hart en joeg ‘m weg. Maar hij heeft z’n sporen achtergelaten. Twee stuks.

blog_schattige-baby-hondjes

Een lief babyhondje, iemand?

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

.

 

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Porthola! Daar is onze lerares portugees van 20 jaar geleden

Inmiddels is iedereen alweer terug naar het dagelijkse leven, met een vage herinnering aan de vakantie. Het leven slokt je op, en sleurt je verder. Dat gebeurt hier ook wel, maar is er hier letterlijk en figuurlijk ruimte om even terug te kijken, om even lekker nostalgisch te doen.

Het drupt nog een beetje na met gasten

Twee franse broers met een héél klein hondje, een grote duitse familie met mooie toekomstplannen, die hier minstens een jaar gaan blijven, een paar portugese stellen en een jong duits stel met een schattige baby van bijna een jaar.

blog_onze lerares-van-20-jaar-geleden

Al met al toch nog een vol dorp

Met de franse broers is het moeilijk communiceren. Ze spreken alleen frans, en dat ben ik zo goed als kwijtgeraakt met het leren van portugees. Het lijkt te veel op elkaar, ik moet veel te lang nadenken. Maar ik versta het nog altijd, dus als de andere partij dan op z’n minst engels verstaat, gaat het best.

‘t Is een beetje ‘n babylonische spraakverwarring met die twee, maar we komen er wel uit. Met de duitsers is het makkelijker, want ik spreek nog steeds redelijk duits, én zij spreken goed engels. Beide duitse families hebben plannen om hier naar toe te verhuizen, dus één van mijn eerste vragen is: “Spreek je de taal al?” De andere vraag is: “Ben je hier als ‘s in de winter geweest?”

Met al die zomerse nostalgie in mijn ziel associeer ik me direct weer terug naar vóór deze ingrijpende emigratie, geholpen door een berichtje via Messenger

Ik herken haar naam onmiddellijk, ook al is het bijna 20 jaar geleden dat we mekaar voor het laatst zagen. Dat is niet altijd het geval – ik heb nogal wat namen te onthouden, maar deze is er één die verbonden is met een belangrijk moment in mijn leven. En we hebben meer dan een jaar met mekaar van doen gehad, één keer per week.

We hebben er jaren over gedaan voordat het zover was, en in die jaren van voorbereiding werd er broertje Broes nog geboren, en hebben we – behalve heel veel dozen ingepakt – ook de taal geleerd.

In eerste instantie van Jeanine, die op dat moment in verwachting was van de jongen die hier en nu 20 is alsof er niks gebeurd is en als een grote vent aan tafel zit! Voor mij is het: het éne moment een bobbel in de buik van je moeder, en het volgende moment een knappe jongeman van 20.

Porthola! De tijd vliegt zeker!

Soms was het moeilijk voor Jeanine, de persoonlijke redenen niet altijd helemaal duidelijk, maar iederéén heeft wat minder energie voor aardse zaken als ze zwanger is, dus een enkele keer kwam Miguel les geven op de vrijdagavond.

Jeanine en Miguel – een grensoverschrijdend huwelijk. Hij portugees, zij nederlands: Porthola!

blog_porthola_onze-lerares-portugees-van-20-jaar-geleden

Van hen leerden we de term “Porthollands” – en dat spreken we eigenlijk nu nog steeds. Nederlands doorspekt met portugese, en in ons geval ook engelse woorden en uitdrukkingen. De jongens spreken veel beter portugees dan ik inmiddels, ook al zijn ze met een enorme achterstand begonnen indertijd.

En ook al heb ik een wat beperkter vocabulaire, ik ben Jeanine en Miguel nog steeds erkentelijk voor hun inspanningen om nons de eerste beginselen van de mooie portugese taal bij te brengen.

Septembernostalgie? Nee … niet alleen maar …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

De truc met de gootsteenontstopper

Weer wat geleerd!

Wat ik allemaal niet wijzer wordt van mijn gasten … ik zou hen moeten betalen in plaats van zij mij! (Hee! Ho! Dat is een geintje!!)

“Heb jij een gootsteenontstopper voor me?”

vraagt een gast aan mij. Ik zat net een beetje te ontspannen en uit te buiken van een lekker diner, maar door deze vraag zit ik direct rechtop.

“Eh … ja, jazeker heb ik een ontstopper …”, hij ziet mijn groeiende ongemakkelijkheid en plotse alertheid, en stelt me gerust: “Het heeft niks met de gootsteen van doen hoor, die werkt prima. Het is voor de auto.”

Okee … ja, dat kan natuurlijk ook …

blog_de-truc-met-de-gootsteenontstopper

Nu heb ik een zwager die veel van auto’s af weet en me al vele malen door een auto-gerelateerde crisis heen geholpen heeft, en een neef die automonteur is, dus ik ken wel veel van de trucjes en de ditjes-en-datjes. Maar van een truc met een gootsteenontstopper had ik nog nooit gehoord.

“Ik zou de koffers in de auto doen, maar het was een pietsie krap. Dus ja, ik druk een beetje teveel door … en daar dat een deukje in het blik. Balen. Ik wou het maar ‘s proberen met die truc, misschien werkt het, je weet maar nooit. ‘t Heeft geen haast hoor! ‘t Is al een week zo, maar we gaan overmorgen naar huis.”

Ze gaan naar Coimbra de volgende dag

Met z’n allen, want er zijn 3 families met kinderen die het goed met mekaar kunnen vinden. De kinderen, én de ouders. Lekker een dagje shoppen (de moeders en de dochters) en een dagje “Choupal” – een-plekje-bij-de-rivier-met-een-terrasje-met-een-biertje (de vaders en de zoons).

De volgende ochtend maak ik mijn lijstje voor de dag, nadat ik de bestelde brood geregeld, en de Vlindertuin water gegeven heb. O ja! De gootsteenontstopper!

Ik pak het ding, loop naar het appartementje, en plop het ding op de deur

Tot mijn verbazing blijft-ie in één keer zitten. Zo. Zo kunnen ze hem niet missen. En ik kan het niet meer vergeten.

Aan het eind van de middag tref ik hem weer, terwijl ik een bekende portugese passant van een Duveltje voorzie. “Hee, dankjewel voor de ontstopper”, zegt hij opgewekt, “het is gelukt, maar helaas niet met deze truc. De lettertjes van de auto zaten in de weg. Ik heb gewoon de bekleding weggeschroefd en het deukje met de hand teruggeduwd. Niks meer aan de hand.”

blog_de-truc-met-de-gootsteenontstopper

Je moet voorzichtig zijn met die huurautootjes

“We hadden de blikschade niet verzekerd”, vertelt hij, “want dat is een paar honderd euro borg, en die moet je maar weer terug zien te krijgen. Je hoort van die rare verhalen!” Nu geloof ik dat het wel meevalt, maar je moet wel blijven opletten bij het huren van je vakantieautootje. Die verhuurbedrijven hebben natuurlijk wel goeie deals met autofabrikanten, maar ze moeten wel ergens hun winstmarges vandaan halen.

Als je dus iets hebt met een huurautootje, kun je beter proberen om het eerst zelf op te lossen

En altijd heel goed uitkijken als je ‘m meeneemt!

Mocht de nood aan de man komen, dan weet je nu, dat we hier in elk geval een gootsteenontstopper hebben om ‘m effen uit te deuken …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

.

 

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Alle eendjes zwemmen in het water**

Ik word elke ochtend heel vroeg wakker met het gesnater van eendjes in de velden.

Correctie: ik WERD elke ochtend zo wakker, want afgelopen zondag was het met PANG PANG PANG BENG BOEM KNAL pang pang pang PANG BOEM KNAL knal knal knal knal knalletje BOEM BOEM ad infinitum

Opening van het jachtseizoen, onderduiken eendjes!

Het klinkt behoorlijk gefrustreerd, alsof de knallers zich lang hebben moeten inhouden, en dat zal ook wel zo zijn geweest. Ze hebben vanaf de lente niet meer mogen jagen, dus nu is de bloeddorst enorm. Zo te horen.

Ik kom meestal rond een uur of 6 bovendrijven, en hoewel ik dan nog niet helemaal wakker ben, komt er toch al van alles binnen. Soms hoor ik vaag de bakker aankomen of wegrijden, maar meestal hoorde ik de eendjes snateren.

Dat geeft een gezellig en goed gevoel.

blog_alle-eendjes-zwemmen-in-het-water

credits: sfgate.com

Wat is het toch, dat het gesnater van eendjes zo vrolijk en onbekommerd klinkt?

“Geniet maar van je leven, jongens”, dacht ik dan, “het duurt niet zo lang meer.”

We hebben ooit een paar eenden gehad. Samen met een toom kippen was dat een heel gezellig troepje. Jammer genoeg is het ook in een drama geëindigd, net als pas het goeie leventje van die snateraars in de velden.

Het éne eendje heeft het op mysterieuze wijze niet gered, dus het overgebleven eendje sloot zich bij de kippen aan. We hebben al vroeg geleerd om alleen kippen te hebben, zonder haan. We hoeven tenslotte geen kuikentjes, en voor eieren is een haan niet nodig. Dat regelen die kippen zelf wel.

En hun dagelijkse gangetje naar grazige weiden en weer terug regelen ze ook zelf wel.

Ze waren nog heel jong, dus ze accepteerden het eendje als één van hen. En het eendje was een schatje. Ik heb haar weleens speciaal terug zien komen naar de achtertuin, om een achtergebleven kipje te roepen, die niet met de troep mee naar bed was gegaan.

Ze had een hele lieve blik in haar oogjes. Het was gewoon een schat onder de eendjes

Het was een genot om haar te zien spelen, duiken en spartelen in de sloot, snaterend en onder water duikend, genietend van het water en haar spel ermee. De kipjes stonden dan schouderophalend langs de kant – ‘t is toch een beetje een rare, zag je ze denken.

Alles was idyllisch en het spijt me om de idylle nu te vermoorden, maar daar kan ik werkelijk niets aan doen, want dat vermoorden … dat deed een hongerige zwerfhond.

Onze kippen waren vrij om te gaan en te staan waar ze wilden. Nou já, in theorie, in de praktijk werden ze op een pad gelokt, en als kippen eenmaal iets zus-en-zo gedaan hebben, doen ze dat vervolgens altijd hetzelfde.

Heel handig, en lekker overzichtelijk

Ze drentelden ‘s ochtends op hun gemakkie naar de boomgaard om daar gras te eten, wormen te pikken en een zandbad te nemen, gingen elk even terug naar het hok om een ei te leggen, en kwamen aan het eind van de middag weer terug gewaggeld om vroeg naar bed te gaan. En ‘t eendje deed dapper mee.

blog_alle-eendjes-zwemmen-in-het-water

credits: wikiwand.com

Misschien heb ik ook wel een moord op m’n geweten

Het eendje zwom steeds minder en deed steeds meer met de kippen mee – diegenen die nog over waren na het bezoek van de zwerfhond. Hij had er wel vier omgebracht, en de overgebleven zes waren duidelijk wat meer op hun hoede, zeker de eerste tijd.

Het eendje hield hen in de gaten. Dat was ook het moment dat ze het kipje uit de achtertuin ging halen, de groep was niet compleet in het nachthok. Zo lief.

Onbegrijpelijk dat er mensen zijn die denken dat dieren geen gevoelens hebben. Ik zag duidelijk de ontzetting in de ogen van Dikke Truus toen ze de dag na het drama bij de plek des onheils langs kwam: “O nee!” zag je haar denken, “O nee, daar kom ik nóóit meer!”

Logisch. Waar je vier zusters gruwelijk omgebracht zijn, en opengescheurd achtergelaten, nee, daar kom je nooit meer.

Het was me opgevallen dat het eendje niet meer in de sloot zwom. Zou het te koud geworden zijn? Maar het water wordt toch nooit écht koud, het komt met 30º uit de bron. Dan koelt het ‘s nachts wel af, maar zo koud was het niet, eind oktober.

Ik probeerde haar in het water te lokken. Dat lukte, en het leek alsof ze het prima naar haar zin had

Sorry hoor, lieve lezers. Dit is een dramatisch blogje. De volgende ochtend vond ik haar terug in de sloot. Verdronken.

Ze had te lang niet meer gezwommen waarschijnlijk.

 

 

** Ken je het nog? Kinderliedje van vroeger.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Verhuizen van appartement naar vakantiehuisje

“Wat? Gaan jullie morgen al weg?” Ik ben even in de war, verbaasd, want: “Ik dacht overmorgen pas … “ en dan vrolijk: “Misschien gingen jullie nog wel terug verhuizen naar appartementje Two, dacht ik … dat is nog 3 dagen vrij …“

Opi lacht. “Ja, dat was leuk geweest. Dan waren we geëindigd waar we begonnen waren.”

Opi is een lieve oma. Dat blijkt wel uit haar naam. Ik denk niet dat niet-lieve oma’s “Opi” genoemd worden. Haar twee kleinzoons zijn duidelijk heel dol op haar.

blog_verhuizen

Moeder A. was laat met reserveren. Ik had nog een week in appartement Two en een paar gaatjes in vakantiehuisjes

Na zoveel jaar mailtjes en gasten ontvangen, krijg je een beetje gevoel voor hoe de mens achter de mail is. Hier krijg ik een prettig gevoel bij, vrolijk en los. Zeker als er nog een mailtje met maar één zinnetje achteraan komt: “k Heb me net suf gelachen om het blogje met je beschrijving van je doelgroep!”

Dat vind ik natuurlijk heel fijn om te lezen, dus ik stuurde p.o. een mailtje terug met die boodschap. En dat ik het geweldig op prijs stel dat ze dat stuurt – tenslotte heb je geen idéé wie je blog nou eigenlijk leest.

Later, tijdens verhuizing nummer 3, toen ze even geen eigen keuken hadden, maar onze keuken mochten gebruiken, kwam ze er nog eens op terug en zei: “Die van die zeikerds die de draden in de lakens tellen … hilarisch! Dus toen had ik zoiets: dáár gaan we naartoe! En fijn natuurlijk dat het niet zo ver van Coimbra is, waar mijn broer woont.”

Vier keer verhuizen in twee weken is best veel, maar als je zo flexibel bent, gaat dat prima, en is het elke keer weer een avontuur

“We willen graag hier blijven, dus hop, we pakken de hele boel weer in”, zegt Annemiek opgewekt, en ik ben er helemaal blij mee. Heel fijn als leuke gasten willen blijven, daar heb ik geen enkel bezwaar tegen.

En leuk is het! Onze hond is helemaal idolaat. Donkeydog ligt gezellig op hun terrasje, en verhuisde steeds mee. Het was duidelijk wie de favoriet was – daar lag ze het vaakst voor de deur.

Ze kreeg zelfs een speciale pil tegen teken en vlooien. Nu heeft ze geloof ik niet veel last van de laatste, maar van teken des te meer.

blog_verhuizen

Annemiek had ze speciaal meegenomen voor zwerfhonden, als ze die zou tegenkomen. Dat valt gelukkig de laatste jaren wel mee, portugezen leren er ook steeds bij, en gaan ietsje beter met dieren om. Een Partij voor de Dieren zou in dit land niet mogelijk zijn, hoor, iedereen zou omvallen van het lachen!

Donkeydog ging direct aan de pil

‘k Heb nog een doosje gekregen voor in oktober. Nou, die gaat er zeker ook in, want ik heb niet één teek meer gezien. Je kunt ‘r gewoon kroelen en knuffelen zonder dat die vieze beesten in de weg zitten. Heel prettig!

Dat heeft iedereen dan ook volop gedaan. Die hond is helemaal suf geknuffeld. Gelukkig zijn er weer andere knuffelaars aangekomen, anders zou ze cold turkey moeten afkicken.

blog_verhuizen

Tijd voor de laatste verhuizing: terug naar huis. Met achterlating van een boel goeie herinneringen, en een pil voor oktober ….

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Vogels kijken of maken

Nooit geweten dat hier lepelaars zaten. Weer wat geleerd! Het fladdert en toetert overal rond, dus ik let er eigenlijk niet zo op. In mijn wereld heb je grote en kleine gevleugelden. En drijfsijzen natuurlijk.

Ja, ik weet het, ik ben een barbaar, zeker vergeleken met de vogelspotters die er nu zijn.

Grappig, want er zitten er twee vogelkijkers naast elkaar, en ze hebben allebei een geweldig uitzicht over de velden

Het vele water trekt ongelooflijk veel vliegend volk. Groot: ooievaars, zilverreigers, gewone grijze chagrijnige reigers, heilige ibissen, andere ibissen, waar ik de naam even van vergeten ben, steltkluten (geleerd van de vogelaar-gast), en zelfs soms flamingo’s. Die zaten er pas. Een grote groep flamingo’s, vlakbij de vogelliefhebbers.

blog_vogels-kijken-of-maken

Die waren daar helemaal blij van, maar tegen mij waren ze heel streng

“Ellen!” zei Susan half-lachend, half-bestraffend tegen me, “dat meen je niet, dat je hier nog nooit een lepelaar gezien hebt. Het stikt ervan! Velden vol!”

blog_vogels-kijken-en-maken

Ik buig het hoofd in ootmoed. Sorry … maar ik herken ooievaars en reigers wel! Dat is toch al wat? Een lepelaar lijkt best wel veel op een ooievaar hoor, in mijn lekenogen. En al dat kleine grut, appelvinkjes en roodborstjes en de grijs-bruine grasmees … ik weet hoe een hop eruit ziet. Die hebben we hier ook. En de buurman had een ijsvogeltje gezien.

“Ja!”, zeg ik enthousiast, “dat weet ik! Toen we hier net kwamen woonden die in het riet in de sloot, maar ze houden niet zo van mensen. Ik dacht dat ze verhuisd waren, wat leuk. Die zijn mooi, hee!”

Vanochtend vroeg was ik even bezig met familie-appartementje One, want de éne vogelliefhebber is weg. Op naar een volgend avontuur. Ik ging naar buiten om de kitchenette leeg te halen – veel mensen laten een boel etenswaren achter – toen ik de buurman op zijn stoeltje tussen het riet zag zitten.

Ik mimede goedemorgen, en hij stak voorzichtig z’n hand op.

blog_vogels-kijken-of-maken

Er valt een boel te zien, zo ‘s ochtends vroeg. Mooie manier van wakker worden. Lekker effen zitten aan de rand van de sloot en alles bekijken wat er te zien valt.

Eerlijk zeggen? Ik vind de mozaiek net zo mooi als de lepelaar zelf …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Die deutsche Welle aan het strand

Zijn vrouw staat voor me in het halletje voor het badhuis vol vuur te vertellen over hun avonturen op het strand de afgelopen dag, en de capriolen van het water.. Hij staat nonchalant tegen de deur geleund, met een gezicht dat weinig uitdrukking vertoont, maar je kunt voelen dat hij plezier heeft in het verhaal van zijn vrouw.

Het was dan ook wel een avontuur met de golven, vandaag aan het strand

Bijna elke dag naar het strand. Je kunt kiezen welke. Wil je lekker druk en zo goed als zeker kunnen zwemmen? Dan ga je naar Figueira. Wil je het liever rustig hebben, en misschien een lekker visje kopen, zó vers uit de oceaan, dan ga je naar Costa de Lavos.

Wil je klimmen tussen de rotsen bij Buarcos? Naar de surfschool in Costa Cova? Beter nog: naar Cabedelo, de beste plek (zeggen de experts, en ik zeg het maar na) om te surfen bij de riviermonding van de Mondego?

blog_die-deutsche-welle

Kan allemaal. Op een krap half uurtje ligt een mooi schoon strand op je te wachten

De duitse familie was fan. Maar ze hadden niet op de onberekenbaarheid van de oceaan gerekend.

Wel een beetje, want: “We hadden goed gekeken, en uitgerekend dat we dan dáár de handdoeken en de spullen wel konden leggen.” Ze moet weer even heel hard lachen, en haar man glimlacht mee, bij de herinnering.

Zo te merken, ziet ze het zó allemaal weer voor zich

Het waren mooie golven, de afgelopen weken. Mooi hoog, en veel! Je kunt er enorm veel plezier aan beleven. Maar! Koester ten alle tijde een heilig ontzag voor de zee, want er zijn sterke krachten aan het werk.

Je denkt: okee, het wordt eb, dus we kunnen hier makkelijk gaan liggen, stukje van de waterlijn af. Je spreidt je handdoeken uit, legt je telefoons en je e-reader neer, en je gaat met z’n allen met de golven spelen.

Ze kwamen net teruglopen, toen er een uitschieter kwam. Dat heb je weleens. Het is een oceaan, met een onberekenbaar temperament.

Onze duitse gast klapte nog dubbel van het lachen toen ze terugdacht aan de paniek die die uitslaande golf veroorzaakte. “Ik had nét mijn handdoek te pakken, toen ik achter me m’n schoenen zag wegdrijven, en ik riep: O! Kijk nou! M’n schoenen!”

Haar man stond nog steeds tevreden tegen de deur aangeleund en genoot op een undercover-mannelijke wijze van haar smakelijke verhaal. Ik stond volop mee te lachen, maar ook te fronsen toen ze het drama van haar e-reader vertelde. Die was gered, gelukkig: “Er staan wel 400 boeken op, ik lees nogal veel, en dit is mijn alles!”  –   maar er zit nu een lelijke scheur op het scherm. En toen haar dochter in haar ijver om haar te troosten en te helpen ging poetsen, kwamen er nog twee minder diepe bij.

Haar man was een uurtje geleden komen vragen of ze nog in alle haast een paar wassen konden draaien

Alle handdoeken waren kledder en zaten onder het zand van het strand. Ik wist toen nog niet van het drama, en zei: “Natuurlijk! Laat ze maar hier achter, dan neem ik ze wel mee naar de wasmachines.”

Het woog een ton! Vijf handdoeken maar wel met een paar kilo zand elk, en doorweekt.

blog_die-deutsche-welle

‘t Is allemaal goed gekomen. Ze konden droog weer mee naar huis, want de volgende dag reden ze weg. Gelukkig dat ze niet weggedreven zijn … dan waren ze nooit meer thuis gekomen …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....
« Older Entries