Category Archives: blog

Studentenorkest – muziek op vakantie

Net 3 jaar oud, en ze wist al precies wat ze wilde.

Kleine Viola zag en hoorde iemand met een viool en wist op het zelfde moment: ik wil viool spelen. Haar ouders hadden dat kennelijk al veel eerder intuitief opgepikt, en hadden haar Viola genoemd. Hoe mooi wil je het hebben?

Muziek maken in je vakantie

We hebben een paar trommeltjes, een piano, een portugese gitaar en een klein oefenviooltje voor kinderen. Dat laatste is ooit achtergelaten door een welgestelde moeder die, wellicht hoopvol, haar dochter Melody had genoemd. (Dat hoopvol is invulling van mijn kant hè!) Melody was een hele leuke slimme achtjarige, met wie ik veel pret had tijdens een mozaiek workshop. De viool sloeg niet aan bij haar. Als Melody kun je misschien ook beter zangeres worden …

blog_studentenorkest_muziek-op-vakantie

Het viooltje is niet ideaal voor een volwassen violiste die al jaren en jaren les heeft, maar beter dan niks. Viola durfde haar viool niet mee te nemen omdat het een leeninstrument is. Stel je voor dat er iets mee gebeurt! En ook: het moet speciaal vervoerd worden, met een speciale verzekering, en dat gaat behoorlijk in de papieren lopen.

Viool spelen sloeg niet aan bij Melody, maar Viola was heel consistent in haar wens om violiste te worden

Haar ouders hadden heel verstandig tegen hun driejarige dochter gezegd dat ze een viool mocht, en les mocht nemen als ze met 6 jaar nog steeds dat graag wou. En dat was het geval. Elke dag spelen, oefenen, meedoen in jeugdorkesten – het is een heel andere jeugd dan die van veel mensen.

Ik kom niet vaak jonge mensen tegen die Prokofiev in hun oortjes hebben. Of tijdens het werk naar Brahms of Bach luisteren. Het heeft een beetje stoffig imago.

blog_studentenorkest-muziek-op-vakantie

Onterecht, blijkt. Het interdisciplinaire ad-hoc studentenorkest is een soort bootcamp voor jonge muzikanten. Elke dag 10 uur lang spelen, totdat de vellen erbij hangen. Bijna letterlijk. ‘s Avonds gaan ze gezellig met mekaar stappen.

Een intens leven als zzp-er in de muziek: work hard, play hard

In dit geval is het play hard, play hard. Werken is spelen – maar niet heus, want al is februari de kortste maand, na 10 dagen bootcamp is je weerstand ongeveer bij nul. Zo veel oefenen en daarna zoveel feesten, en dus heel weinig slapen, gaat een mens niet in de kouwe kleren zitten.

En dan moet je nog een paar weken want dan pas gaan de optredens beginnen!

Mijn respect voor jonge musici neemt hand over hand toe. Ze moeten niet alleen hard werken – elke dag minstens een paar uur spelen – maar ze hebben ook nog ‘s niet veel zekerheid op werk na hun opleiding. Direct al bij de audities voor Uitvoerend Musicus wordt er gezegd dat ze er het beste een studie of opleiding naast kunnen doen. Dan heb je in elk geval iets om op terug te vallen, als er ‘s geen werk is.

Wij hebben nu dus helaas geen gelegenheid om van Viola’s muzikale talenten te genieten bij gebrek aan een goed instrument. Gelukkig kunnen we wel van haar knip- en plakwerk genieten, want zoals veel kunstzinnig aangelegde mensen houdt haar talent niet op bij muziek!

blog_studentenorkest_muziek-op-vakantie

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Spinnen op vakantie

Ik vind de spin die ik eerder probeerde te redden in het bakje met bleekwater waar ik altijd de afwaskwast in dompel om de boel lekker fris te houden.

Ze was er ineens. Dat is een typisch kenmerk van spinnen, ze zijn er ineens. Ze kunnen zomaar ineens vanachter een luik tevoorschijn springen (de zogenaamde springspinnen), ze kunnen zich vanaf het plafond ineens naar beneden laten vallen (heb ik wel ‘s meegemaakt toen ik me lag te verwonderen over 2 spinnen op mijn plafond toen ik net wakker was – de zogenaamde valspinnen) en je hebt ook die ik koester: de webspinnen. Van die laatste weet je tenminste waar ze zijn, en ze vangen vliegen en muggen ook nog.

Als kind was ik als de dood voor spinnen

blog_spinnen-op-vakantie

Mijn moeder zei dan, als ze een gevangen spinnetje in haar hand hield: “Je hoeft niet zo bang te zijn, zij zijn banger voor jou dan jij voor hen.” Haha. Ja hoor. Toen ik 10 was, was ik maar al te blij dat zij in de tropen had gewoond, en daar dus van allerlei types had meegemaakt, dus dat zij met die spin in haar hand zat, en dat ik veilig was.

.

Maar ‘t is wel waar. Die verdronken spin in het bakje bleekwater was haar eigen noodlot tegemoet gelopen, omdat ze bang voor me was, en zich overal onder en tussen verschool. Ik wou haar redden, en zat haar zodoende achterna met m’n bekertje en m’n papiertje, maar ze snapte het niet. Ook al riep ik wanhopig na een jacht van een paar minuten: “Hee stop nou, luister! Ik ga je geen kwaad doen, sufferd, ik wil je redden!”

Blijkbaar hebben ze geen 10 oren …

Enfin, vroeger bij moeder thuis was ik veilig. Soort van. Tot het volgende enge insect. (O ja, sorry, spinnen zijn dan weer geen insecten, maar spin-achtigen – ze hebben 2 poten meer, en een stuk of 10 ogen)

Die ogen, daar gaat het me niet om. Die zie je alleen maar op van die enge vergrotingen in de “Kijk” ofzo, en als je gauw de bladzij omslaat, dan ben je nog steeds onschuldig en onwetend.

Wat is het dan, dat spinnen zo eng zijn?

Die twee scenario’s die ik boven heel even aantik, hebben diepe indruk op mij gemaakt. Ik deed een luik dicht, en opeens springt daar een spin tevoorschijn, die waarschijnlijk net zo teleurgesteld was als ik geschrokken. Die dacht: “Ha! Een lekkere vlezige vlieg!” en sprong erop af. Jammer dan. Het was alleen maar een bijna verlamd-van-schrik mens. Veel te groot voor een lekker hapje.

In het andere scenario lag ik dromerig in bed, net wakker, de wereld is nog heel pril en mooi; mijn brein begon z’n ochtendgymnastiek te doen, en tot dat het helemaal wakker is was ik in een tussenwereld. In die tussenwereld keek ik naar mijn plafond, wat met een ingenieus soort van “flikker het maar omhoog”-stucwerk versierd was, en in die stalagtieten zag ik altijd van alles en nog wat in de tussenwereld. Soort rorschach test.

blog_spinnen-op-vakantie

Maar die ochtend dus wel twee spinnen

Twee echte levende spinnen. Ze zaten eerst dicht bij elkaar, en terwijl ik mijn ongefocuste blik op hen gericht hield, gingen ze uit elkaar. Dat leverde bij mij, in die tijd van m’n leven vooral (hoezo projectie?), gedachten op als: “Ik heb er genoeg van hou nou ‘s op met dat geleuter en heb het ‘s ergens over waarom doe je altijd zoals je doet ik stik hier ik ben weg”.

Ik was erg benieuwd naar de afloop. Wat gebeurt er met 2 spinnen als ze uit elkaar gaan?

De kleinste verdween in een scheurtje in de zijkant. Had ik eigenlijk nog nooit gezien. Hm. Dat daar een scheurtje zat waar een spin in kan verdwijnen …

De grootste had de ruzie blijkbaar gewonnen, want die zat triomfantelijk bijna pal boven mijn hoofd. En wellicht was-ie zo euforisch over de overwinning dat-ie zich ineens – hopla! – liet vallen. Bovenop mijn dekbed, op kruishoogte.

Ik was reuze blij dat ik dat gezien had. Stel je voor van niet! Dan zou die mythe misschien toch wel waar zijn, dat je elke nacht twee spinnen in slikt. Brrrr

We zijn weer een paar jaar verder. Er zijn hier inmiddels heel veel mensen geweest, die als de dood zijn voor een spinnetje, en die ik dus voor hen moet weghalen. Dat doe ik altijd op de Albert-Schweizer-methode: bekertje eroverheen, papiertje eronder, en zo naar buiten lopen om ‘m in de vrije natuur te laten lopen.

Spinnen zijn zeer nuttige beesten, heb ik geleerd. Ik kan ze zelfs mooi vinden. Er zitten hier van die lichtbruine types met een kruis op hun rug (de zogenaamde kruisspinnen). Volgens mij zijn dat allemaal vrouwtjes, want ze hebben allemaal brede heupen en maken een vruchtbare indruk. Maar het gros bestaat uit magere spillepoten. Beetje zoals een langpootmug (die ik altijd heel aandoenlijk te groot vind). Er zat er ‘s eentje vlak bij de poot van de balie – ik keek er op uit – die een vlieg gevangen had. Dat ging ineens razendsnel, die vlieg had geen kans meer. Eerst dat plakkerige webje, en toen al die poten die ‘m heel behendig met vers-geweven spindraad inpakte. Lekker hapje voor vanavond bij de borrel, of misschien een cadeautje voor een jarige buurspin.

Ik heb bewonderend toe zitten kijken, wensend dat ik zelf ook 4 armen had

Al die ogen hoeft niet zo nodig (ik heb een bril), maar een of twee paar extra armen is wel verduveld handig! Kan de wetenschap daar nou niet iets mee? Beetje spinnengen inbouwen in je DNA?

Ik bied me aan als proefkonijn!

.

.

 

..

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Het maken van een mozaiek in onze BnB

Toen deze klaar was (nou ja, bijna, nog maar een beetje te doen) dacht ik dat het een goed idee zou zijn om de hele gevel van het badhuis te doen, dorpsplein-kant.

blog_making-mosaic-in-our-BnB

Dit hoekje is net naast ons cafeetje. Je ziet het sowieso als je de trap op of af gaat.

Tijd voor een nieuw mozaiek project

Een vriendin zou komen, en zij doet altijd mee met mozaiek projecten als ze er is. En een vrijwilliger zou komen, dus we waren met z’n drieën. Zo durfde ik het wel te beginnen. Want ja, best een ambitieus project.

Eerste stap: voorbereidingen

Mijn onbetaalbare zoon Broes hing een groot zeil op, nam de hogedrukspuit ter hand, en maakte het eerste stuk gevel schoon. Het is eind mei, we hebben niet meer / nog niet zo veel gasten.

Het kan. Eén dag rotzooi, de volgende is de gevel schoon van verf en is het plein weer schoon.

Plakje cake.

blog_making-mosaic-in-our-BnB

 

Inmiddels waren wij drie bezig met andere voorbereidingen

blog_making-mosaic-in-our-BnB

blog_making-mosaic-in-our-BnB

blog_making-mosaic-in-our-BnB

blog_making-mosaic-in-our-BnB

Meestal heb ik een beeld in m’n hoofd van het uiteindelijke resultaat

Dan heb je daarna de uitdaging om het met anderen te communiceren. Met vriendin Astrid is dat niet zo’n punt, we werken al zo lang samen. Met vrijwilliger Viola was het eigenlijk ook niet zo’n enorme uitdaging, omdat ik wat mooie tekeningen vond als voorbeeld. Dan houden we alles een beetje hetzelfde.

Dit is het resultaat. Van zo dichtbij kun je schoonheid ervan niet zo makkelijk zien – hetzelfde als naar een pointillistisch schilderij van George Seurat van dichtbij kijken.

blog_making-mosaic-in-our-BnB

Zoals op deze foto, op de muur, is het een stuk beter, vind je niet?

blog_making-mosaic-in-our-BnB

De uitdaging was om het beschaafd te houden, zodat het ook nog leuk zou zijn voor die paar gasten die er waren. We begonnen in de hoek bij de keuken. Daar staat de steiger niet in de weg. De paar gasten die er waren, waren hele lieve mensen, die het fantastisch vonden om onze manier van mozaieken te zien.

En wij gingen door! Ondanks de warmte –  beschermd door factor 50 en parasols, gingen wij door!

blog_making-mosaic-in-our-BnB

 

blog_making-mosaic-in-our-BnB

Gisteren droogde de lijm redelijk snel op, en ik ook. Tijd om te stoppen – het was al 8 uur. Tijd om te eten. Wat je hier ziet, is het resultaat van 8 dagen werk met 3 mensen (als we Broes z’n werk even niet meetellen). De gevel is een beetje groter dan dit; we zullen wel het hele jaar hiermee bezig zijn. 

Ik vind het altijd leuk om een mozaiek project gaande te hebben in de zomer. Het lukt niet altijd … Soms zijn er getalenteerde vrijwilligers, en tijd tussen alle schoonmaak en koken door. Soms zijn er geinteresseerde gasten met wat ervaring die het leuk vinden om een paar uurtjes mee te plakken. 

Mozaïek maken is verslavend. Het is moeilijk om te stoppen

Het bewijs is ons dorpje zelf. Kom maar kijken! We hebben nog wat plekjes vrij van de zomer … info@termas-da-azenha.com

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Requiem voor de eucalyptussen

blog_requiem-voor-de-eucalyptus

Ik kocht deze eucalyptussen toen ze nog kleine sprietjes waren, voor 10 cent per stuk

We hadden het uitgebreid behandeld: hoeveel water eucalyptussen opzuigen. Toen ik voor een makelaarskantoor werkte, in de voorbereidende fase van onze emigratie, kwam ik een paar keer bij een casa-murada-com-quintal (ik zat bij de afdeling rústico) waar de toekomstige voormalige eigenaar aangrenzend een eucalyptusbos had geplant.

Eén keer was daar ook een heel diep gat in de grond bij, waarover de toekomstige voormalige vertelde dat het vroeger helemaal vol had gestaan, maar sinds hij op dit stuk land eucalyptus had geplant, je het waterniveau kon zien zakken. Zó veel drinken die bomen dus.

We konden het bijna zien zakken toen we bij dat gat stonden. (Portugezen kunnen nogal breedsprakig zijn.)

Later, toen we het hadden over het ontwateren van de velden (die toen nog bij de Termas hoorden, maar die we later hebben verkocht, want wat moeten wij stadse bleekneusjes met velden) schoot me de herinnering van die eucalyptussen te binnen.

Het was inmiddels duidelijk dat heel Portugal vol staat met eucalyptus, maar dat dat het land niet veel goed doet

Het droogt het hele land uit. Nu waren wij daar precies op uit: uitdroging. Inpolderen die handel, als waardige nazaten van Jan Leeghwater, maar dan op een andere manier. 

Vandaar dat ik op de markt die sprietjes kocht en ze langs de slootkant plantte. ‘k Heb er per ongeluk nog een paar omgemaaid toen ze nog klein waren en verstikt dreigden te worden door het riet. Ondanks de ongewilde uitdunning stonden ze nog steeds redelijk dicht bij elkaar.

Daar hebben ze zich helemaal niets van aangetrokken.

Die eucalyptussen zijn in zo’n 17 jaar bijna tot in de hemel gegroeid

Ik had vaag in m’n achterhoofd dat ik ooit nog ‘s (vanuit de hemel dan) een achterkleinkind zou horen zeggen: “Ja, die heeft mijn overgrootmoeder nog geplant!” – en dan zouden ze heel mooi en oud en dik zijn geworden.

Helaas. Het Lot had iets anders voor ogen met die eucalyptussen

Afgelopen herfst hadden we Leslie te gast. Leslie de orkaan. Daardoor zijn er een stuk of 4 omgewaaid, en op het dak gevallen. Gelukkig was de schade beperkt, maar als we extremer weer mogen verwachten vanwege de klimaatverandering, dan is het niet zo slim om Hele Hoge Bomen te dichtbij je huis te laten staan.

blog_wederopbouw-na-het-bezoekje-van-Leslie

Ze hadden nog wel hun best gedaan, waarschijnlijk in samenwerking met Broes z’n beschermengeltje, want ze waren precies op de betonnen rand van het dak gevallen. En ze waren niet afgebroken of neergeplofd, ze waren langzaam omgezakt. Zei de verzekeringsagent.

De afgelopen week voelde ik me als Idéfix

blog_requiem-voor-de-eucalyptussen

 

Buurman Josué had iemand geregeld die ze zou omzagen en weghalen. Dat was in een vloek en een zucht gebeurd. Ik had de neiging om erbij te gaan zitten janken – als Idéfix.

Ik kan maar niet aan het uitzicht wennen. De lucht is zo kaal. Alleen maar blauw, zonder toppen en takken.

Het was verstandig. Maar soms is verstandig helemaal niet leuk.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

In de grote zaal vind je spelletjes als pingpong, tafelvoetbal en pool; we hebben een Verkleedkamer, en buiten kun je volleyballen, jeu-de-boulen of het zwembad in springen. En nog veel meer.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend opLinkedIn.

Een stressige tas

En Jan had nog zo gezegd: doe je portemonnee in je jaszak!!!

05:00 UUR: de wekker gaat, een heerlijk luchtig muziekje … om 06:00 uur staan we allemaal op het station. Vrolijke enthousiaste begroeting, we hebben er duidelijk zin in.

De “mannen” groeperen zich bij elkaar, luid roepend dat ze zich best redden en dat ze NIET zielig zijn.

De treinreis verloopt zoals die moet. Alles keurig op tijd.

In Eindhoven een run op Shuttlebus 400 en ik vraag me bezogd af waar Ienske is … ze zit al in de bus. Wij staan opgedrongen tussen koffers en mensen, zoekend naar een zitplaats. Direct achter de chauffeur kan ik nog zitten. Rugtas af, op schoot, koffer pal naast me. M’n medepassagier stapt bij het ziekenhuis uit.

Ik voel ruimte in die krappe plek en leg m’n tas naast me. We zullen zo wel verder gaan … maar nee, de chauffeur stapt uit, komt er weer in en stapt weer uit.

Een elektrische bus hoor je niet, denk ik nog … contact met de centrale, hoor ik de chauffeur roepen … hij gaat weer in … uit … dan komt er een bus naast ons staan: heb jij nog plek? Deze rijdt niet meer!!! Wij als hazen de bus uit. Ik was razendsnel buiten maar zag dat er heel veel anderen nog sneller waren … vond nog net een plaatsje … en toen ineens … waar is m’n TAS???? WAAR is m’n TAS ??? eerst denk ik nog, hij ligt naast me …

Bertha klopt rustgevend op m’n schouder … rustig maar!

Ik kijk verdwaasd en in paniek om me heen, ren naar voren en zeg: “Chauffeur, ik ben helemaal in paniek!!! Ik heb m’n tas in die andere bus laten liggen en ALLES zit er in!!” … paniekkkk.

De chauffeur blijft rustig, roept de centrale op en legt duidelijk uit dat het om de bus gaat die defect bij het winkelcentrum staat. Alles duurt lang nu. Frédérique zegt: “Rustig maar, Ina.”

Steffie geeft een goeie tip: kan de volgende bus de tas niet meenemen?

De centrale wil daar niets van weten: mevrouw haalt de tas zelf op en anders ligt hij bij Gevonden Voorwerpen.

De aardige chauffeur wil nog meer uitleggen maar het helpt niet … ik vlieg naar de taxi’s. Frédérique rent achter mij aan: “Zal ik meegaan?” Oooo GRAAG … ze geeft haar dochter haar paspoort met de boodschap: check jij vast mijn koffer in en als we niet op tijd zijn, ga jij lekker met de groep mee … de chauffeur begrijpt wat de bedoeling is: RACEN!

Hij neemt contact op met het vliegveld: hoe laat gaat de gat dicht van de vlucht naar Portugal?»

Frédérique belt met Steffie, die niet alleen verder reizen wil zonder mamma … ik word steeds banger. Paniek klotst in m’n oren!

En dan zien we de bus.

De taxi wordt ervoor gezet. Ik vlieg eruit, omhels de chauffeur!

De taxi vliegt terug. Op tijd bij het vliegveld!

We rennen eruit, €50 lichter, maar de tas is er!!!

Bedankt Frederique. Bedankt schildergroep.

Portugal, here we come!

 

Het begin van de schildercursus op de 13e

Ze worden zelfs lachend wakker, denk ik, terwijl ik de bladeren van de nespereira opveeg, en ik het geluid van achter de hotelkamers hoor. Hoe bijzonder is dat!

Gistermiddag kwam Wil, de docente van de schildercursus, de keuken binnenlopen met: “Nu krijgen we allemaal de slappe lach” – wat ik een goed teken vond

Net als dat ik het een goed teken vond dat ze de keuken binnenliepen om melk uit de koelkast te pakken, koffie te zetten of thee, en een sinaasappel (“Zo lekker, dat smaakt echt heel anders dan in Nederland!”) mee te pikken.

En wie zijn “ze” dan wel?

blog_schildercursus

De dames van de schildercursus, die verleden jaar in de zomervakantie spontaan ontstaan is, en die nu werkelijkheid wordt. Wil was hier verleden jaar op vakantie met haar dochter en kleinzoons, en vond het een inspirerende omgeving voor een cursus op lokatie.

Wil geeft al haar hele leven lang schildercursussen, 73 jaar oud en nog lang niet van plan om ermee te stoppen! Samen met haar maat Louise zijn ze een onverslaanbaar team.

Gisteravond deed ik wat ik het liefst doe aan het eind van de dag: na het douchen even zitten lezen met m’n avondsigaretje erbij. Schuin onder mij zat de hele groep aan de grote tafel te kletsen. Dat klonk heel gezellig. Er werd veel gelachen.

Ik zat te genieten op mijn stille plekje boven, met het idee dat deze schildercursus een succes aan het worden is

Ik kan er niets van verstaan, maar je hoort het geanimeerde gepraat. Eéntje was er iets aan het vertellen, en dat was blijkbaar hilarisch want het gelach barstte steeds los op diverse toonhoogten. Lachen is besmettelijk. Ik zat als een gek te grijnzen in mijn eentje.

De dames van de schildercursus doen niet alleen lachen, er wordt ook gewerkt!

blog_schildercursus

Gistermiddag zaten overal mensen met een tekenbloc op schoot. Er worden veel bloemen geschilderd, want die zijn er nu veel. In het voorjaar is het hier een feest wat dat betreft. Vinden de vlinders en de bijen ook.

Ik laat alles staan als ik zie dat vlinders en bijen ze lekker vinden. Maaien doen we later wel weer, als alles droger wordt. Bovendien heb ik daar nu toch geen tijd voor, want er moet gekookt worden voor 11 mensen!

En dat terwijl het allemaal niet zo voorspoedig begon, op de 13e …

De bus naar het vliegveld kreeg pech, ze moesten overstappen in een andere bus. “Gauwgauw, we halen het vliegtuig straks niet!” Iemand liet van de zenuwen haar tas met alles erin in de kapotte bus staan, en moest ‘m met gillende sirenes gaan ophalen, terwijl de anderen stonden te trappelen van ongeduld omdat de gate zo dicht zou gaan. (lees hier het verslagje van de direct-betrokkenen)

Het ging, maar ‘t was op het nippertje

Twee-en-een-half uur om bij te komen en grappen te maken over al die stress, maar in Portugal deed de 13e zich nog steeds gelden. De trein had vertraging; er was iemand voor gesprongen.

Dat is natuurlijk heel naar – laten we er maar respectvol het zwijgen toe doen – maar wel weer meer vertraging.

Eindelijk in Alfarelos, het eindstation, stond er maar 1 taxi. Met handen en voeten lukte het wel om duidelijk te maken dat de groep naar Termas-da-Azenha moest

Helaas konden er maar 5 + bagage mee

Ik had inmiddels het een en ander wel via de app meegekregen, en was weer ‘s een keer blij met mijn hooikist, waar het diner heerlijk warm in stond te blijven. Een curry wordt niet slechter van een uurtje langer staan, dus dat was geen punt. Het was lekker weer, 32º – ook al geen probleem.

Ik vroeg aan de taxichauffeur of hij geen collega’s kon ronselen, en toen kwam de aap uit de mouw. “Het is de 13e” zei hij hoofdschuddend (ja, dat wisten wij allemaal ook al wel!), “al mijn collega’s zijn in Fátima.” Ah! Daar viel mijn kwartje, eindelijk! Tuurlijk! 13 mei, de eerste keer dat de drie herderskindertjes van Fátima Maria hadden gezien!

blog_schildercursus

Het stikt van de mensen in Fátima op 13 mei, 13 augustus en 13 oktober

Geen ongeluksdag voor katholieken. Als je naar Fátima gaat op de 13e, worden al je zonden je vergeven. Voor ongelovigen zoals wij ligt het dan weer een pietsie anders ….

.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

In de grote zaal vind je spelletjes als pingpong, tafelvoetbal en pool; we hebben een Verkleedkamer, en buiten kun je volleyballen, jeu-de-boulen of het zwembad in springen. En nog veel meer.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Familie bezoek en gouden regen

Niemand weet meer de hoeveelste keer het is. We zijn allemaal de tel kwijt geraakt in al die jaren dat we hier al in de Termas-da-Azenha wonen. En het is allemaal veroorzaakt door angst. Dat ook nog ‘s een keer.

Vliegangst, welteverstaan

Mijn broer houdt niet van vliegen. Daar hebben meer mensen last van. Hij heeft het heel simpel opgelost, toen wij gingen emigreren: hij kocht een rode bus. Inmiddels is dat De Rode Bus – de lijndienst Rotterdam – Azenha, zonder dienstregeling maar met een heel stuwadoorsteam en internationaal chauffeurs.

blog_familie-bezoek-en-gouden-regen

Hij kwam het tweede jaar dat we hier waren met een bus vol herinneringen aan ons moeder, die kort daarvoor overleden was.

Die spulletjes staan nog steeds door ons hele dorpje verspreid, net als de volgende ladingen, want de Rode Bus is inmiddels dus al ontelbaar keer heen en weer gereden. Heen volgeladen met nuttige dingen als pindakaas, boemboes en linnenkasten, maar er kwam ook een piano mee, en een heuse waterpomp-met-800-liter-capaciteit.

De laatste jaren rijdt de RB meestal in april, de mooiste maand van het jaar

Jammer alleen dat het weer niet helemáál stabiel is in april, ondanks de schoonheid van vuurvliegjes, volgezaaide sterrenhemels en de geur van sinaasappelbloesem en eucalyptus. De familie heeft de eerste week nogal moeten afzien met regen en koud-voor-de-tijd-van-het-jaar.

Gelukkig was het de tweede week een heerlijk weertje!

Dat vond ik wel heel prettig, want zo konden ze ook nog ‘s lekker in het zonnetje ontbijten en/of lezen. Wij komen uit een lezersfamilie, dus boeken/e-readers zijn een basisvoorwaarde om te kunnen overleven. Ik vond het ook erg prettig omdat wij ook uit een familie komen, die de handen uit de mouwen steekt.

blog_familie-bezoek-en-gouden-regen

Er waren andere gasten, een oud-vrijwilligster met haar familie, kampeerders en een groep studenten met begeleiders.

De laatste hadden half pension geboekt. Ontbijt is niet zo moeilijk, maar het diner is een ander verhaal. Mijn onvolprezen zussen namen het heft in handen, schilden aardappels (studenten geef je geen pasta – dat maken ze zelf altijd al) en deden de afwas.

Thuis hebben ze een afwasmachine maar hier staan ze stapels borden af te wassen en te drogen. Ik heb geen afwasmachine, want dat heeft geen zin. Ben je veel langer bezig

Ondertussen hebben ze ook nog de entree van een hele batterij lavendelplantjes en anjers voorzien, de Vlindertuin van onkruid ontdaan en nog meer lekkere bloemetjes ingezaaid, de Gouden Regen geplant (die het goed naar z’n zin schijnt te hebben), gordijnen genaaid, hun eigen kamers schoongemaakt … te veel om op te noemen!

Ik ben gezegend met zo’n familie en zo’n familie bezoek

Zoals Julie Andrews ooit zong: “ … for somewhere in my youth or childhood … I must have done something good …” – anders zouden ze dat toch nooit doen?

Mocht je ooit voor de keuze komen te staan: de positie van jongste in een groot gezin is een Gouden Keuze! Kan ik je van harte aanraden!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

De vrijwilliger die in een Volkswagen bus kwam

Haar zoon Olle zit in de keuken op een kruk, stralend en op z’n gemak, en kauwend op een paaseitje. Zestien jaar geleden, toen zijn moeder hier net zo stralend en op haar gemak hier in de keuken zat, bestond hij nog niet.

Grappig om te zien, dat haar zoon precies hetzelfde is en doet.

Ze kwamen laat in de middag aan in de Volkswagen bus

Het was nog vroeg in het jaar, of het was niet zulk mooi weer (komt hier ook voor), hoe dan ook – ze kwam in de keuken op een kruk terecht en maakte kennis met de andere vrijwilligers die er al een tijdje waren.

Ik voelde me verantwoordelijk voor haar welzijn, maar ik moest iets anders gaan doen. “Ga maar hoor, het gaat prima”, zei Arleen vrolijk, en kletste direct weer verder met een oudere vrouw die ook als vrijwilligster hier was, Conny.

Ze kwamen met een oude Volkswagen busje. Ja, zo een:

 

blog_Volkswagen-bus

Het was een leuke reis geweest, samen met haar ouwe maatje “Wubbe” die ze zo genoemd had op de kleuterschool. Wubbe heet in het echt Mirjam, maar natuurlijk nam iedereen direct haar bijnaam over. Wubbe had wat meer tijd nodig om te wennen, zoals “normale” mensen, want ik heb me altijd verwonderd over de lightning speed waarmee Arleen zich een plekje verwierf in de groep.

.

.

.

.

Zo makkelijk als ze op die kruk ging zitten, zo makkelijk kletste ze met iedereen (veel over de Volkswagen bus) die er al een tijdje was, zo makkelijk ze zich een plekje verwierf in de groepsdynamiek

De Volkswagen bus had wat probleempjes, hij rammelde een beetje, trok niet goed – kortom, had een beetje last van ouderdom. Ik bood aan om mee te gaan naar de dichtstbijzijnde garage om te vragen of ze daar iets aan konden doen. Hoe makkelijk Arleen ook met iedereen kletste, om in het portugees uit te leggen wat er mis is met je oude busje, is een heel ander verhaal. Dat wordt “hints” op het hoogste niveau.

Mijn portugees was toen ook nog niet zo denderend, en zeker mijn technisch-portugees niet, maar geholpen door mijn jongste van 8, lukte het om duidelijk te maken dat-ie bubbubbubbubbub deed op momenten dat-ie dat niet zou moeten doen. En dat je skrìeieieiek! de handrem moest aantrekken. Tot aan het plafond. En dat-ie in de bochten nogal wiebelde en fjoetfjoetfjoetfjoet deed.

Tja, dat was wel een ernstig probleem, maar ze gingen hun best doen met die Volkswagen bus

In de begintijd was het in de Termas anders dan nu. Logisch.

We waren een beetje aan het spelen, kolonistje spelen, en we probeerden de raarste dingen. In die tijd ontstond de Verkleedkamer 1.0, en daar is Arleen een drijvende factor in geweest. Grappig hè, hoe de dingen kunnen lopen?

Ze zag het kleine kamertje, er viel een idee op haar hoofd, en gezien haar natuur kwam ze daar onmiddellijk mee op de proppen. Ik schreef er al over in een vorig blogje – “Rode muur, paarse muur” en toen ik blijkbaar een gezicht trok, kwam er vlug achteraan: “en als je het niet mooi vindt, verf ik het op mijn kosten allemaal weer wit.”

Van het één kwam het ander, en inenen lag daar de mozaiek vloer van de komende Verkleedkamer in de gang. Ik had ooit dozen vol voorgesneden driehoekjes gescoord bij één van de tegelfabrieken in de buurt, en die kwamen nu mooi van pas voor het geometrisch patroon dat Arleen samen met Wubbe aan het uitwerken was.

‘t Is een beetje rotweer nu. April is net zoals in het noorden een onbestendige maand, kan-vriezen-kan-dooien, en dit jaar is het regen. Ach ja. Het was nodig. In het noorden hebben jullie verleden jaar ook al gemerkt dat de droogte kans op branden geeft, dus je begrijpt inmiddels beter dat regen nodig is. Maar wel jammer.

Zeker als je met 3 pubers in een huisje zit. 

foto

Ondanks het weer, toch heel erg leuk om weer bij te kletsen, herinneringen op te halen, bekende mensen te “behandelen” en weer als vanouds bij het kampvuur te zitten. (niet alleen maar regen, ook mooie avonden!)

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Donkere wolken boven de voorjaarsschoonmaak

Zo. Hallo, goeiemorgen. Hoe gaat het met jullie?

Wij zijn lekker bezig.

De voorjaarsschoonmaak. Opruimen, weggooien, kleine plantjes planten, snoeien. Gordijnen wassen. Muren schoon met de hogedruk, verven, krabben, plakken, voegen, maaien

“Ja! Broes (mijn zoon), ze zijn weg! Kom op, we kunnen!” want er komen natuurlijk gasten ondertussen, en niemand stelt het op prijs om een bosmaaier te horen ‘s ochtends vroeg. In deze tijd van het jaar zijn dat meestal portugese gasten, en die zijn over het algemeen niet vroeg op.

Da’s niet zo erg, want ‘s ochtends vroeg moet je zelf ook eerst ‘s rustig naar de vogeltjes luisteren bij je ochtendkoffie, en het gras is dan toch te nat.

blog_donkere-wolken-boven-de-voorjaarsschoonmaak

Maar nu is het gras wel erg nat: het regent

Al onze plannen in het water. (Je gaat al die uitdrukkingen begrijpen in de loop van je leven, ik hoop alleen niet dat ik nog ‘s “de pest in” zal gaan begrijpen op deze letterlijke manier.)

April was van oudsher altijd de regenmaand. Aprrrrrrrrrrrril en Septemberrrrrrrrrrrrrrr, met de R van Regen.

Dat is veranderd, afgeschaft, eh … ander beleid,iets met klimaatverandering ofzo.

Maar hij is back, baby! Dit is een natte April

Heel grappig: iedereen die hier woont is er blij mee. Nou ja, soort van. Want niemand vindt regen écht leuk natuurlijk. Het blijft een natte kledderboel, en je kunt weinig meer. Niet eens zomaar even naar buiten, moet je eerst goeie schoenen aan en je paraplu weer zien te vinden.

We staan er dus met z’n allen een beetje dubbel in. Fijn dat het regent, want het was lang te droog, maar mwah … het regent ….

Toch is het wel mooi, die dreigende donkere luchten. “Intelligente mensen passen zich aan aan de omstandigheden” lees ik ergens, en ik probeer uit alle macht intelligent te zijn. Lukt niet altijd, want het duurt nu al bijna 2 weken.

En om nu twee weken lang alleen maar intelligent te zijn, dat is iets teveel van het goede, als je het mij vraagt.

Ik ga een kaarsje opsteken voor de weergoden, of ze alsjeblieft richting de 20ste de klimaatverandering de andere kant op willen zwiepen. Richting zon en warm, graag, alstublieft, dankuwel!

Doe je mee, en brand je ook een kaarsje?

blog_donkere-wolken-boven-de-voorjaarsschoonmaak

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

« Older Entries