Category Archives: blog

Hèhè! Twee mozaieken erbij in ons vakantiedorpje

De mozaïeken in ons kleine vakantiedorpje lopen (altijd) uit de hand

Waarom? De eerste fase van de entree van het badhuis is eindelijk klaar. Vier mozaïeken samen – als een weergave van wat je te wachten staat in de rest van het dorp.blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorpje

Het begon in oktober en nu zijn de twee grote mozaïeken eindelijk klaar

Ik had hulp van een paar vrienden. Dat is prettig, want bij het maken van mozaïek heb je geduld, liefde en toewijding nodig, omdat het altijd veel werk is. Hoewel je je al realiseerde dat het meer werk is dan je denkt, is het nog steeds meer werk dan je denkt.

Natuurlijk is het geen dag in, dag uit baan. Je werkt er niet elke dag acht uur aan. Er zijn veel andere dingen te doen (onderhoud, bijvoorbeeld, hier en daar schoonmaken, een badjas naaien – om er maar een paar te noemen) maar al met al denk ik dat ongeveer de helft van deze tijd daarin zit.

Maar woorden drukken niet uit wat je ziet. Laten we de rest van het verhaal maar overslaan en direct naar de foto’s gaan. Met trots presenteer ik u – het maken van “De vijver” en “Een kleurrijke zonsondergang aan de oceaan” (met daarboven “De mieren” en ernaast “Antoine, het zeepaardje”):

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

Op zoek naar de juiste compositie, de kleuren, de grootte van de stukken – soms is het keuzestress, maar meestal is het heerlijk om in de zon te zitten en te puzzelen.

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

.

Nu is het echt prettig om hulp te hebben, omdat dit bord te groot is om alleen om te draaien.

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorpControleren of alles in orde is vóór het meest opwindende deel van dit proces.

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp.

… maar ik kan het wel zelf aan de muur lijmen.

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

En nu begint het plakken ter plekke …blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

… en dat gaat een halve eeuwigheid door … in de meest onelegante en oncomfortabele denkbare posities. Het kost tijd en gedurende die tijd kun je nieuwe plannen maken. Voor een ander mozaïek bijvoorbeeld. Zoals ik deed. Mozaiekvriendin Astrid vond het een uitstekend idee.blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

Ze is hierin een geestverwant, helaas met een veeleisende baan, dus ze komt van tijd tot tijd slechts een week meemozaïeken.blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

We slaan enkele stappen over; het bovenste kleurige stuk lucht was ook ter plekke plakken. Dus ja, hoe interessant is dat? We zijn dan wel weer blij met het resultaat.

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorpDe andere heerlijke ontdekking waren de schaaldelen. Wanneer een boom in planken wordt gezaagd, gooien ze de eerste en de laatste weg omdat ze aan één kant rond zijn. Ik vind ze prachtig! Met een beetje schuren en beitsen krijg je geweldig behang. Maar dan behang in ruwe vorm …

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

Het mooist van al: mooi weer! Heel gepast voor de officiële opening van de ingang, vin-je niet?

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Typische overwinteraars

“Ik kan je niet helpen, ben ik bang”, zegt Myrjam verontschuldigend, terwijl ze haar arm omhoog houdt om een steunverbandje te laten zien. “Ik zit hiermee, daar moet ik aan geopereerd worden.”    “Geen punt hoor”, antwoord ik, “je kunt toch niet met z’n twee-en een kruiwagen duwen.”    

Dat is eigenlijk wel jammer dat dat niet kan, want ik ben weer veel te enthousiast geweest met dozen tegels opladen.

“Het kan best zijn dat het allemaal weer teruggaat naar de tegelwerkplaats hoor!” zeg ik geruststellend tegen Wil, die grote ogen opzet als ze me ziet aankomen. “’t Is gewoon even proberen, even zien.”

Wil en Myrjam zijn hier nu twee dagen. Nadat ze hun eerste dag bij de schoonfamilie van Wil’s zoon hebben doorgebracht, die in Coimbra woont, willen ze lekker in het zonnetje mozaieken.

Wil komt hier al voor de zoveelste keer, en is niet een typische overwinteraar

Ze heeft hier begin vorig jaar een schildercursus gegeven, en ontwikkelt zich meer en meer als een MM. Dat betekent: een MedeMozaieker. Er zijn een heel klein select groepje die regelmatig langskomen om te helpen met een mozaiek – vaak voor een weekje, vaak in de winter.

Myrjam wil het ook wel ‘s proberen. Dat kan. Voor een docente in creatieve vakken zal deze nieuwe techniek niet zo moeilijk zijn om onder de knie te krijgen, ook al ben je al jaren gepensioneerd.

blog_typische-overwinteraars

Er zijn andere mensen, die regelmatig langskomen, vaak in de winter, ook al van die typische overwinteraars, maar niet heus

Henk is daar een van. Die stond plotsklaps – verrassing! – voor m’n neus: “Hallo, hallo! Is hier iemand?” – en daar stond-ie voor de balie. “Heb je nog iets te doen toevallig? Ik dacht dat ik hier een weekje bleef … “

Haha! Iedereen die me kent zou omvallen van verbazing als ik daarop nee zou zeggen. Er is hier altijd wel wat te doen, en zeker voor een Handige Harry als Henk.

Henk is wel een typische overwinteraar … nou ja … typisch …

Na een weekje voegde Marriet zich bij hem. Ze reizen samen, ieder in hun eigen, in mijn ogen zeer imposante, camper. Marriet moest voor een noodgeval even terug naar Nederland, maar is nu weer back on track. Zowel Henk als Marriet wonen in hun camper. Alles verkocht, de rest weggedaan, en nu in je hutje op wielen Europa door. Ze leerden elkaar kennen in Nederland, op de camperplaats waar ze beiden regelmatig staan.

Ze kunnen het heel goed met elkaar vinden. Dat kun je wel zien:

blog_typische-overwinteraarsblog_typische-overwinteraars

blog_typische-overwinteraars

Deze foto is als groetje bedoeld voor een ander stel camperaars, die ze over een tijdje weer gaan ontmoeten in het zuiden van Portugal. Als je zo’n foto samen kan maken, dan kun je het goed met elkaar vinden, of wat? Wat mij verbaasde, is dat je nog wel twee van die fantastische pruiken in je camper hebt.

Ik doe het ze niet na, met m’n dorp vol spullen en dingen. Respect.

Ze hebben mooie dingen gedaan, deze overwinteraars. En het was ook nog erg gezellig ‘s avonds aan tafel!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Vakantiehuisjes met een florerende moestuin

Daar kwam ineens een dame met een camper op het kampeerterrein staan, die graag wat deed op een dag. “Weet je, allemaal leuk en aardig, dat vrij zijn en kunnen doen en laten wat je wilt, maar ik vind het leuk om bijvoorbeeld een beetje in de tuin te rommelen.”

Sandra is door de hemel gezonden, vermoed ik.

Er waren plannen voor een kleine uitbreiding van de moestuin …

… en dat zouden we in september al doen. Misschien ken je het, lieve lezer, van die tijd die vliegt enzo … en dat ze maar 24 uur in een dag stoppen, waarvan je toch minstens de helft niks wil doen of slapen. Het was dus wat later geworden, maar nog niet erg want de temperaturen zijn nu nog steeds aan de hoge kant.

blog_vakantiehuisjes-met-florerende-moestuin

13 – 16º is niet vervelend, zeker niet als het windstil is. En vaak zonnig

De plantjes vinden dit in elk geval top, zo te zien! Na het bezoek van Sandra – die flink meters maakte met het uittrekken van kweekgras, en een mooi terreintje bebouwbaar maakte – staat de overgeplante physalis te stralen, groeien de selderij-babietjes gezond op, en maken de slaplantjes blad na blad na blad.

We ontdekten zelfs een bedje spontaan gegroeide spinazie tussen het onkruid!

blog_vakantiehuisjes-met-een-florerende-moestuin

Er groeit en bloeit van alles in de winter. De salsa plantjes (platte peterselie) hebben een kongsi gevormd, en hebben plannen om het kruidentuintje over te nemen, maar de krulpeterselie en de bieslook verzetten zich geweldloos. De salie staat apart, beschermd in een open kasje, want salie wil alleen maar warm en liefst een beetje zanderig en schraal.

Dat hebben we dan weer niet te bieden – de grond is zware klei, en warm kun je het nu niet noemen. Toch houdt-ie dapper stand, naast de pepermunt en de coentros-uit-de-supermarkt. Coentros is koriander – heel lekker om een beetje door de sla te snipperen.

Sandra vond dat een smerig idee (mensen houden van koriander of ze haten het, een midden is er niet blijkbaar) en hield zich liever bij de rucola

“Kijk, die grote, da’s rucola-A” wijst ze aan, “die kleine blaadjes is ook rucola, smaakt een béétje anders, maar ik gebruik liever die grote. Ben je eerder klaar.” Ze kijkt me guitig aan met in haar hand een flinke bos rucola-A.

“Ik ben er dol op”, zeg ik, “een dag zonder rucola is een dag niet geleefd!”

Het mooie van al deze plantjes is dat ze zichzelf onderhouden en zichzelf uitzaaien. De enige uitdaging die nu nog overblijft, is de wind. We zitten niet zover van de kust af, dus je hebt vaak westenwind. En plantjes overleven veel, maar de meeste houden niet van wind.

Ik ook niet, maar wat doe je eraan?

Dat was aanleiding tot diverse ideeën over het windvrij maken van een moestuin

Broes en ik – Broes is de aanstichter van dit alles; het was zijn idee, de uitbreiding van de moestuin – kwamen uiteindelijk uit op paaltjes met schapengaas en plastic. Schapengaas om het stevig te maken, maar daar kun je het natuurlijk niet bij laten, want daar waait de wind gewoon doorheen.(grapje)

Je kunt mooi wel je erwtjes, tomaten en boontjes aan het gaas laten groeien. En dan plastic om het winddicht te krijgen.

Mooi plan. Nu nog de uitvoering … daar ging een boel tijd overheen om moed te verzamelen want het is best een werkje, al die gaten graven en die palen een kilometer de grond in timmeren.

Het woei niet. Dus ja. De noodzaak om er iets aan te doen is nihil. En opeens kwam het ultimate Gouden Idee naar beneden vallen: waarom gebruiken we die overgebleven strobalen niet?*

Ha! Wat een geweldig plan. Da’s een win-win-win – misschien nog wel een win!

De strobalen worden gebruikt, de wind wordt tegengehouden, dat spul vergaat en is eten voor de planten, en (ja hoor, nóg een win!) het is mulch. Mulch is fijngehakt tuinafval, bladeren, grof zaagsel, of stro dus, dat je tussen de planten strooit, zodat het onkruid ontmoedigt wordt. En slakken. En rupsen.

En dan nu dat kipje erbij … als je komende zomer komt eten, krijg je waarschijnlijk alles vers gelegd en organisch verbouwd! Dat mogen we toch wel een trekkertje noemen, nietwaar?

blog_vakantiehuisjes-met-een-florerende-moestuin

hot dog?

….*Die strobalen zijn overgebleven van de ezels. Eén keer per jaar kochten we een enorme stapel, ……maar toen ging een jaar geleden in oktober de laatste ezel dood. Blijf je zitten met zo’n piramide aan ……stro.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Verwachting voor 2020, plus een leuke aanbieding

Je moet het toegeven, 2020 is een leuk getal. Ik weet niet of ik de enige ben die (altijd) aangenaam verrast is als ik op de klok kijk en het is 11:11, als de Bitcoin op 9.999,99 staat, of als ik 33,33 moet afrekenen in de supermarkt?

Het heeft iets.

Blijkt wel, want een boel mensen zijn getrouwd op 8.8.’88 en gaan dat vast ook weer doen op 02.02.2020. En ter ere van dit leuke-nummer-jaar hebben wij iets bijzonders (maar dan moet je even doorlezen tot het eind!)

Lees vooral door, want we hebben niet alleen een motto maar ook een leuke aanbieding voor 2020!

Meestal krijgt een jaar een naam achteraf. Zo hebben we “De Gouden Zomer”, het “Crisisjaar” (2013 natuurlijk, ik moet het er tóch even bij zetten) en de laatste heet “De Kalme-Zomer-met-een-grandioos-eind. Nu heeft 2020 al een naam – en die zal het moeten gaan waarmaken:

“Het rustige wonder van een normaal leven”

Het schijnt dat Bill Clinton dat ooit gezegd heeft, waarmee hij aangeeft over meer wijsheid te beschikken dan je op het eerste gezicht zou denken.

Een normaal leven is niet spectaculair, niet sissendsuizendsprankelendkoelkoelkoel, geen aanleiding tot opgewonden verhalen. Ik hoop dat het aanleiding is tot zo een scenario:

<< “Joh, halló! Hoe gaat het met júllie! Wennen weer, hè, zo’n eerste dag!” Elizabeth kijkt op. Ze heeft de stem-met-het-gouden-randje al herkend. Tja, het zat erin. Je moet weer gewoon doen. Net als altijd. Kletspraatjes met de andere ouders als je je kind gaat ophalen. Het hoort erbij.

“Ha, hallo Francisca”, antwoordt ze wat flauwtjes, gestoord in haar dromerige flow.

“Hebben jullie ook zo’n ge-wél-dige zomer gehad?” vraagt Francisca bijna hysterisch-gelukkig maar gelukkig beheerst.

Elizabeth knikt slechts. Ze zijn gisteren pas thuisgekomen, ze wilden allevier niet naar huis. Ze wilden in dromenland blijven. Portugal. Voor altijd. Maar ja … het leven … Maar het zit nog helemaal in haar, die rust, de ontspanning, de gezelligheid.

blog_verwachting-voor-2020-met-een-leuke-aanbieding“Wij zijn in Itálië geweest, we hebben het héle land verkend!” schettert Francisca maar gelukkig wel op beschaafde wijze, “we hebben het zelfs geregeld dat we het verdronken Venetië in mochten! Toch hándig hè, die relaties die je via het Ministerie kunt bespelen!” Ze lacht gorgelend en zelfgenoegzaam.

“Ah! Daar zijn die van mij. Nou, wij moeten er als een haas vandoor! Leuk om je weer even te spreken, Elizabeth, we maken nog weer ‘s een afspraak voor een dinnerparty bij ons, goed? Kom jongens, ik sta rottig geparkeerd – oepssorry, euro in de pot! Jij naar hockey, en jij naar tekenles, we hebben maar een half uurtje om de stad door te komen.”

Elizabeth draait zich om naar haar dochter die komt aanslenteren. Ook al zo’n dromerige blik in haar ogen, denkt ze. Venetië, pfoe! Heel Italië – allemachtig, je wordt al moe als je eraan denkt.

Terwijl wij … gosh, wat hebben we gedaan ook alweer? O ja, het klimpark op dat mooie plekkie in de duinen …. gespeeld met die prachtig-groene golven op ‘t strand … en het water was heerlijk … helemaal niet koud. Zitten te zitten bij het huisje …hangen in de hangmat … lekker met een boek … zelfs Sam heeft een boek gelezen! De kinderen hebben het zo leuk gehad met z’n allen … Die plank over het slootje was een gouden vondst … kreeftjes vangen, vissen bestuderen … Even het zwembad induiken om af te koelen … Leuke buren, gezellig avondje was dat … Mooi mozaiekje gemaakt, oma vond het schitterend! Gosh, wat hebben wij gedáán eigenlijk?

Niks bijzonders, maar het was ontspannen. Gewoon dat. Ontspannen. En da’s niet zo makkelijk met een onrustig jochie van 10 en een prepubermeisje van 12!blog_verwachting-voor-2020-met-een-leuke-aanbieding

De kanotocht was geweldig … het restaurantje in Coimbra op dat pleintje … het was net alsof we terug waren in de tijd … de rit terug naar het huisje, zonder een onvertogen woord … nog een glaasje in het maanlicht, de kinderen al naar bed … en de maanverlichte nacht daarna toen we weer ‘s …. lekker bed wel …

Gosh, niks bijzonders eigenlijk, maar het was de beste vakantie ooit. >>

Het is, kortom, ons goede voornemen om jullie, toekomstige gasten, allemaal te besmetten met het “Rustige-wonder-virus”. Hoe tevreden je daarmee kunt zijn. Hoe gezellig of dat het is. Hoeveel anti-stress dat oplevert. (Je hebt geen haast meer om iets te bereiken. Je bent er al.)

En hoe ab-so-lúút niet spectaculair, maar doodnormaal dat is

 

Het bijzondere voor het 2020 is: als je een reservering maakt vóór de 20ste van de 2e maand, krijg je 20% korting. Dit geldt ook voor de mei- en zomervakantie! Refereer aan dit blog, als je een mailtje stuurt (info@termas-da-azenha.com), dan honoreren we dat onmiddellijk – als we beschikbaarheid hebben natuurlijk.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Jeukende handen

Mijn handen jeuken, figuurlijk gesproken: er ligt een kimono te wachten, er moet weer een blogje geschreven, een videootje opgenomen, kerstcadeautjes ingepakt, het nieuwe mozaiek wil graag afgeplakt, het gras mag wel weer ‘s gemaaid met dat mooie weer … maar voor al die activiteiten heb je je handen nodig!

En die jeuken. Ja, lach maar. Dit bedoel ik letterlijk

Ik werd maandag midden in de nacht wakker met brandende, jeukende handen. Met het gevoel: ik kan door blijven krabben tot op het bot. Wat is er aan de hand?

Dit is duidelijk een ander gevoel dan wanneer mijn stigmata jeuken. Daar maak ik altijd een grapje over. Als het gaat regenen, gaat het plekje precies in het midden van vooral mijn linkerpalm jeuken.

Niet erg, meer dat je het voelt. “Mijn stigmata jeuken, het gaat regenen!” roep ik dan, en krijg meestal een sceptisch gebrom terug. (maar het gaat altijd wel regenen!)

Ik roep ook vaak, dat we slecht bedeeld zijn met maar twee handen, want met een klusje zou je vaak best een paar extra kunnen gebruiken

“Gewoon twee armen erbij fokken, hoe moeilijk moet het zijn”, verzucht ik dan met een paar schroeven tussen m’n tanden, al tobbend om iets op z’n plek te houden, en die zware boormachine met 1 hand boven je hoofd op de goeie plek te slingeren.

Bijvoorbeeld. Ik zeg maar wat. Drie stukken stof bij elkaar houden en netjes onder de machine krijgen zonder dat de spelden onder het voetje komen is niet zo zwaar, maar net zo’n uitdaging.

blog_jeukende-handen

 

Dit was anders. Alsof ze in brand stonden, van binnen

Aan de buitenkant was niets te zien. Erg merkwaardig. Daar zat ik dan, midden in de nacht, met m’n handen in een bak Termas-water, want terslotte is dat geneeskrachtig met huidproblemen. Het leek me wel gepast, en bovendien bracht het verlichting.

Ik had ze liefst afgehakt en in de vriezer gestopt, maar dat is een onomkeerbaar proces, dus geen goed idee.

Het doorspitten van het zalfjes bestand bracht ook niet veel op, want wij zijn nu eenmaal ongeneeslijk gezond, dus dan heb je niet veel medicinale smeersels nodig. Trekzalf leek me niks, dan maar een niet te oud zalfje tegen bacterieën. “Dit zijn vast bacterieën”, mompelde ik tegen mezelf, “maar waar komen ze vandaan?”

Enfin, lang verhaal kort: alles bleef liggen. Niks naaien, maaien, plakken of inpakken

Ook al werk je met je hoofd, dan nog zijn je handen hele nuttige lichaamsdelen! Typen met brandende handen hou je niet zo heel lang vol. En jeuk is om gek van te worden! Bovendien wist ik niet waar het van kwam.

Diep nadenken. Het zou het wasmiddel kunnen zijn. Ik heb pas een ander merk gekocht, met ylang-ylang, een geur die ik erg lekker vind (maar in een wasmiddel helaas niet zo erg tot z’n recht komt. Jammer. Miskoop). Verder was ik niet in contact geweest met gevaarlijke stoffen, niks uitzonderlijks gedaan met scherpe dingen, nog nooit last gehad van eczeem-achtige kwaaltjes … wat is dit in vredesnaam?

Als je de halve dag met je handen in een bakje water zit, heb je wel tijd om na te denken

Opeens schoot het me te binnen. De nieuwe kipjes! Ik had zondagochtend op de markt in Louriçal 3 kipjes gekocht, als gezelschap voor Troetelkipje Carolina. En kipjes kunnen wel ‘s nare bacterieën bij zich hebben, stond me vaag bij.

blog_jeukende-handenOp het moment van schrijven zijn mijn handen gelukkig weer kiplekker.

Eh … nou ja, je begrijpt wat ik bedoel. Toch?

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Ben je al in – sorry, aan de bonen?

“Nah … às vezes, mas obrigado”,  antwoordt Hugo als ik ‘m vraag of-ie weleens tremoços eet. Ik heb een zakje gekocht voor de foto maar ik eet ze niet. Ik vind ze tamelijk smakeloos maar ze zijn nog steeds overal heel gewild.

Hugo, hoewel een portugese jongere,  is te jong om de tremoços op waarde te schatten. Zijn vader zou het wel weten, en z’n grootouders helemaal. In hun tijd was dit boontje een enorm populaire snack in Portugal – in heel zuid-europa trouwens. Spanje en Italië kennen ‘m ook, en dan als “altramuces” of “lupini”.

Dat laatste woord verraadt de herkomst van deze boon

En onderstaande foto laat de plant van herkomst zien. Is dat niet mooi? Zulke schitterende kleuren, mooie statige bloemstelen, en daar komt dan ook nog een eetbaar boontje uit? Wow, de natuur is toch prachtig en genereus!

blog_ben-je-al-aan-de-bonen-

Iedereen die wel eens een lupineboon is tegengekomen – in een grote bak op zout water in een landelijke spaanse supermarkt, of in een bakje op de bar van een ouderwets kroegje in Portugal – weet dat ze redelijk hard blijven en de schilletjes taai en bitter. Je kunt ze wel makkelijk zelf verbouwen in je moestuin. Het zijn nog groenbemesters ook.*

Maar je kunt beter niet in de bonen zijn als je die bonen uitkiest!

(Sterker nog: je moet weten welke soort je neemt, want sommige zijn giftig. Ze bevatten bittere alkaloïden die een uitermate onprettige smaak in de mond achterlaten en zelfs het centrale zenuwstelsel kunnen aantasten.)

blog_ben-je-al-aan-de-bonen-Nu moet je die schilletjes niet eten

Hier in Portugal zijn ze nog steeds populair. Een schaaltje bonen bij je biertje als je naar het café gaat. Je wipt met een handige beweging het boontje uit het schilletje zó in je mond. Schilletje in het bakje, en als het heel gezellig is, liggen er een boel schilletjes naast.

Het wordt een beetje minder populair want de nieuwe generatie wil natuurlijk niet de dingen doen die hun grootouders ook al deden. Die gingen naar het café om een água-pé** te drinken en daarbij namen ze een schaaltje tremoços.

Letterlijk vertaald is dat voetenwater** en lupinebonen

De hele wereldgeschiedenis lang hebben we geprobeerd ons te bevrijden van bonen. In arme landen is het nog steeds rijst met bonen of bonen met rijst. Bonen eten, dat is/was het toonbeeld van armoede. Wie het ook maar een klein beetje kon betalen, ruilde onmiddellijk de bonen in voor vlees om in zijn eiwitbehoefte te voorzien.

Dat is pas vooruitgang! Van bonen naar een lap vlees op je bord

Nu zijn we zo overdadig verzadigd met die lappen vlees dat teruggrijpen op de bonen onze enige redding lijkt. Sterker nog: de beste boon om ons lot ten goede te keren, is misschien wel de meest koppige, obstinate, marginale uit de bonenfamilie.

De lupine dus. Tremoços. Altramuces. Fagioli lupini

blog_ben-je-al-aan-de-bonen-

dit is de niet eetbare soort!

We hebben een zakje liggen, om te zaaien in de vroege lente (eind februari). Het leek geen groot risico, want vlinders, bijen en hommels (zulke schattige beestjes!) vinden die bloemen ook geweldig. Mooi zo. Wellicht dat we er nog boontjes van krijgen. En wellicht dat we daar dan ook nog iets mee gaan doen.

Bonenburgers wellicht. “Fagioli lupini da casa Termal”. Klinkt lekker toch?

(Of als we de verkeerde uitkiezen: “Fagioli lupini Terminal”.)

We zullen zien, met die lupien.

~

* Groenbemesters zijn gewassen die buiten het seizoen gezaaid worden en de grond verrijken met van allerlei stoffen (afhankelijk van welke je kiest uiteraard) zodat je minder (kunst)mest hoeft te gebruiken.

** Voetenwater – água pé – is de met de voeten geperste (verleden tijd), jonge wijn.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Portugese natuur, deel 2: Ontbossing?

Als je zo rondloopt in al die herrie, lijkt het net alsof alle bomen van Portugal hier naartoe gebracht zijn. Enorme stapels grote stammen die klaar liggen voor bewerking, vrachtwagens vol hout, hardwerkende mensen en indrukwekkende machines. Alles staat klaar voor de ontbossing van het land.

Portugal en ontbossing – hoe zit dat dan?

Het hele land staat vol met bossen, vol met bomen. Het is alleen een bepaald soort. Het soort dat Nut heeft. Dat iets oplevert. Eucalyptus dus. En pijnbomen. En in het zuiden (in de Alentejo) kurkeiken, de naam zegt het al. Van de eerste wordt papier gemaakt, van de tweede pallets, steigerhout en meubels.

Voor dat laatste moet je een tijdje wachten. Van ontbossing naar bruikbaar hout – daar zit een tijdje tussenblog_Portugese-natuur-deel-2-Ontbossing

Als we hout nodig hebben, dan gaan we naar de serração in Soure. Daar komen een boel van die volgeladen trucks terecht. In een ongelofelijke herrie en met ongelooflijk grote machines maken mensen er daar planken en pallets van. En vloerdelen. Die hebben aan één kant een gleuf, en aan de andere kant een smaller stukje dat dan precies in die gleuf valt. Ze noemen dat dan ook: “macho-femea” – ik laat dit graag aan jullie eigen verbeelding over. Ik vind het nog steeds een beetje genant, hoewel iedere bouwer het begrip kent. (Ben ik nu preuts?)

Het is heel handig om zo’n stapel hout te hebben liggen. Dan kan het drogen

Ik noem het nu bos maar in feite zijn het plantages. De eucalyptus blijft 9 jaar staan, en gaat dan naar de papierfabriek. Pijnbomen groeien een stuk langzamer maar nog steeds snel genoeg om economisch interessant te kunnen zijn. Daar worden steigers en pallets van gemaakt.

(Na het kappen staat de nieuwe lichting alweer klaar. Tja … is dat dan ontbossing? Als het eigenlijk al geen bos is?)

blog_portugese-natuur-deel-2-ontbossing

En daar maken wij dan weer een mooie droom-keukenkast van! Ik zeg maar wat

Wij hebben niet echt een kleine keuken. Je zelfs kunnen zeggen dat we een grote keuken hebben, en toch loop ik onder het koken soms te mopperen over de ruimte.

Dat gebeurt eigenlijk alleen als er meer mensen zijn. Dan wil je je saladekom ergens neerzetten (klaar), je dressings (worden er met een uurtje staan alleen maar beter op), je nagerecht (dat nog moet opstijven) en je wilt de ruimte hebben om je karbonaadjes of je soja te kunnen marineren of je deeg een beetje comfortabel te kneden.

En daar begint het gelazer met het ruimtegebrek, grote keuken of niet

blog_portugese-natuur-deel-2-ontbossing

‘k Heb al langer een idee voor een pracht van een kast. Die moet een hele muur beslaan, met vakken groot genoeg voor alles wat er aan staafmixers, citruspersen, Römer topfs, ovenschalen, keukenhanddoeken – nou ja, noem het maar op – te herbergen. En dan dus al die dienbladen met bakjes, kommen, bakplaten, ovenschalen, toetjesbakjes – nou ja, noem het maar op – ook nog.

Vandaar dat ik weer ‘s in die herrie van de houtzagerij rondliep, want daar begint het

Hopelijk, want voorlopig is het nog niet meer dan een wens, een idee en een stapel hout. Er zijn vermoedelijk 3 pijnbomen voor gestorven, voor die stapel. Het spijt me heel erg, lieve bomen, we gaan ons best doen om een Hele Mooie Keukenkast te maken!

We houden je op de hoogte!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Uit de lucht gevallen troetelkip

Daar zit ik dan ineens als mantelzorger voor een éénpotige kip!

Er gebeuren soms merkwaardige dingen in Termas-da-Azenha. Broes en ik liepen naar “de huisjes” (naast het OlifantHuis ligt een opknappertje dat als opslag voor van alles en nog wat dient) om iets te halen, en daar lag ineens een kip in het gras.

blog_uit-de-lucht-gevallen-troetelkip

Een levende kip. Met een paniekerige blik in haar ogen en haar veren in de war

Ach gosh. Hoe komt die nou weer hier? Wie? Wat? Hoe? En vooral ook: waarom?

Ik heb wel een vaag vermoeden. Het zal wel met een hond te maken hebben. Ik dacht dat ik de schaduw van een staart om de bocht zag verdwijnen daarnet. Niet echt op gelet natuurlijk. Enfin, hier moest iets gebeuren, want je stapt niet zomaar over zo’n beestje heen en gaat gewoon je ding doen.

Bovendien waren we dat ding dat we gingen doen al vergeten, dus ik pakte de kip voorzichtig op.

Je hoeft niet bang te zijn voor een kip, want ze bijten niet. Da’s alvast zeker

Altijd al dol geweest op kippen. Ze zijn zo gezellig. Als ze onder elkaar zo’n beetje zitten te konkelen, of als ze luid kakelend hun blijdschap uiten over een (eindelijk!) gelegd ei, als ze een zandbadje nemen of als ze heel hard weghollen voor een haan-met-duidelijke-bedoelingen – ze zijn schattig en geven een mens het idee dat het leven goed is.

Gewoon. Goed. Meer niet. Maar terug naar de felrealistische werkelijkheid: een kip dus!

Gelukkig hebben we nog stro zat. En we hadden nog een oud kinderbedje dat omgekeerd prima dienst kan doen als eerste opvang. Zo te zien is ze niet heel ernstig beschadigd. Ik kocht kippenvoer bij het supermarktje in Vinha da Rainha, en vroeg onderweg bij het café en bij de pastelaria of iemand toevallig een kip kwijt was.

Niemand. Tot nu toe heeft niemand zich gemeld als de rechtmatige eigenaar, dus Carolina Troetelkippie zit al een week in haar kinderbedje. Ze is goed opgeknapt, maar haar éne poot wil niet. We doen elke dag fysiotherapie samen, als ik op het terrasje achter de keuken ontbijt.

Kipje Carolina studeert voor flamingo

blog_uit-de-lucht-gevallen-troetelkip

.

Ik probeer kips met haar te praten, maar ze is het zwijgzame type. En ik vermoed dat mijn kips niet erg best is, want ik zie haar regelmatig fronsen als ik iets probeer te kakelen. Ja, kippen kunnen fronsen! Hun ogen zitten dan weliswaar omgekeerd in hun kop (kijk maar ‘s goed, ze sluiten hun onderste oogleden; de bovenste blijven op hun plaats) maar ze kunnen van allerlei emoties uitdrukken.

Mocht je je nu geinspireerd voelen en een paar kippen willen, dan zijn hier een paar dingetjes die handig zijn om te weten:

 – kippen zijn er niet zo dol op om geaaid te worden;

 – kips leren is niet zo heel makkelijk;

 – kippen drinken heel weinig maar doen een moord voor een blaadje sla;

 – het zijn daarentegen geen vegetariërs;

 – je hond wordt hoogstwaarschijnlijk geen dikke vriendjes met je kip(pen);

 – als ze zich bedreigd voelen, duiken ze naar de grond en maken zich bol. Heel aandoenlijk.

Ik zeg: iedere depressieve mens een paar kippen, en Big Pharma is in één klap een belangrijke tak van haar business kwijt. Het is onmogelijk om depressief te blijven als er een paar kippen in de buurt zijn. (Hanen zijn niet nodig, trouwens, dus dat hinderlijke gekukel kun je vermijden.)

Ik ga weer even fysio doen met mijn troetelkippie. Tot volgende week!

blog_uit-de-lucht-gevallen-troetelkip

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Het leven na een computercrisis

Ik zit hier te glunderen achter mijn “nieuwe” pc.

(glunderen werkw.Uitspraak: [ˈxlʏndərə(n)] Verbuigingen: glunderde (verl.tijd enkelv.) Verbuigingen: heeft geglunderd (volt.deelw.): er heel blij en tevreden uit zien

– reuze benieuwd of dit vertaald kan naar engels en portugees; het lijkt zo’n typisch nederlands dingetje)

Alle computers waren stuk! Nou ja, eerst de laptop, toen de desktop. Mens, dat was wel weer een leuke verrassing, maar niet heus.

Mijn werkcomputer begon ‘s avonds te tikken.

Nooit een goed teken, als iets begint te tikken, zeker voor computers niet. Crisis?

En na een uurtje tikken hield-ie er doodleuk mee op.

Zomaar. Zonder waarschuwing of niks. Overleden. Dood. Niks meer mee te beginnen.

Daar zit je dan toch wel even van te kijken.

Wat doet een mens in zo’n geval?

Dit mens roept dan onmiddellijk hulptroepen op vanachter het “Ijzeren Gordijn”. In de receptie, waar de werkcomputer is gestationeerd (en ik dus ook) hangt een gordijn. Dat was altijd al het domein van “de jongens”. Mijn jongens, twee stuks, plus vrienden. Er hebben jarenlang zo’n 5 jongens aan een lange tafel gezeten, en de reden van dat gordijn lijkt me heel duidelijk, zeker voor mensen die ook kinderen hebben: het was een pestbende.

blog_het-leven-na-een-computercrisis

Sorry, lelijk woord, maar het is heel gepast

Inmiddels is het iets beter. Er zitten er nu nog maar 2, soms 3. Dat scheelt.

Enfin, als er iets met mijn computers is dat ik niet zelf kan oplossen, roep ik direct hulptroepen in van achter het Ijzeren Gordijn. Zoon Broes kwam zuchtend tevoorschijn, onverstaanbare dingen mompelend over sukkels van moeders die geen bal verstand hebben van … maar moest al snel toegeven dat hier Overmacht aan de hand was.

De computer was heus en echt helemaal dood. De computercrisis was een feit

Mijn werkcomputer is in elkaar gezet door Hugo, die hier al sinds jaar en dag woont. Eén van de 5 jongens. Hugo rommelt al zolang wij hem kennen met brommers, auto’s, computers, en allerlei electrische apparaten. Is er iets kapot, valt al snel zijn naam. Help! Hugo!

blog_het-leven-na-een-computercrisis

Heel handig, zeker in verband met een computercrisis!

De diagnose was rap gesteld. We hebben hier een wat onstabiel electriciteitsnetwerk, voor het grootste deel bovengronds, en dat veroorzaakt pieken en dalen. De uitval wordt opgevangen door mijn UPS want computers houden er helemáál niet van om ineens, zonder de gebruikelijke procedures, uitgezet te worden. De UPS vangt de meeste klappen op.

Maar de overspanning is niet veel tegen te beginnen. Het gebeurt weleens dat de bliksem in het netwerk slaat. We hebben hier niet vaak onweer, maar als dat gebeurt, is het meestal wel raak. Daar doe je weinig tegen.

Nou ja, lang verhaal kort: dat was het. En stof. En slijtage (hij was al 4 jaar oud – da’s in computerjaren ongeveer 136)

Het vervelende is wel, dat ik in juni het laatst had gebackupt. Dus van van deze zomer is alles weg. “Daar kunnen we wel wat aan doen”, zei Hugo opgewekt, “ik kan er twee SSD’s in zetten, dan backupt-ie automatisch. En de laptop krijgt een nieuwe harddisk.” Daar werd ik alweer wat opgewekter van, want zo jammer dat alle foto’s van van de zomer weg zijn!

De SSD’s plus harddisk werden spoorslags besteld bij PCDiga. Na 24 uur gegarandeerd bij u thuis. Top!

blog_het-leven-na-een-computercrisis

Kleine terugslag: de SSD’s werden gemonteerd, maar toen bleek de powersupply ook stuk. Hm. Zelfde riedel: bestellen, hoopvol afwachten. Vervolgens, toen het hele zakie weer kon draaien, werd de ventilator als schroot bestempeld, en moest er liever een nieuwe in. “Anders staat-ie binnen een half uurtje in de fik.”

Ik weet niet wat ze bij PCDiga gedacht hebben …

Maar goed, eind goed, al goed. Ik zit te glunderen. Laptop doet het weer, desktop doet het weer, en Die-Naast-Mij heeft ook een nieuwe ventilator gekregen, want die begon – om het allemaal nog spannender te maken – óók al te tikken. Precies op het moment dat dat de enige werkende computer was (tenminste, die onder mijn gezag valt, want bij die van de jongens mag ik niet eens in de búúrt komen).

Ik ben blij. Gewoon. Blij. Wat doet een mens zonder computer tegenwoordig?

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

« Older Entries