Category Archives: blog

Die deutsche Welle aan het strand

Zijn vrouw staat voor me in het halletje voor het badhuis vol vuur te vertellen over hun avonturen op het strand de afgelopen dag, en de capriolen van het water.. Hij staat nonchalant tegen de deur geleund, met een gezicht dat weinig uitdrukking vertoont, maar je kunt voelen dat hij plezier heeft in het verhaal van zijn vrouw.

Het was dan ook wel een avontuur met de golven, vandaag aan het strand

Bijna elke dag naar het strand. Je kunt kiezen welke. Wil je lekker druk en zo goed als zeker kunnen zwemmen? Dan ga je naar Figueira. Wil je het liever rustig hebben, en misschien een lekker visje kopen, zó vers uit de oceaan, dan ga je naar Costa de Lavos.

Wil je klimmen tussen de rotsen bij Buarcos? Naar de surfschool in Costa Cova? Beter nog: naar Cabedelo, de beste plek (zeggen de experts, en ik zeg het maar na) om te surfen bij de riviermonding van de Mondego?

blog_die-deutsche-welle

Kan allemaal. Op een krap half uurtje ligt een mooi schoon strand op je te wachten

De duitse familie was fan. Maar ze hadden niet op de onberekenbaarheid van de oceaan gerekend.

Wel een beetje, want: “We hadden goed gekeken, en uitgerekend dat we dan dáár de handdoeken en de spullen wel konden leggen.” Ze moet weer even heel hard lachen, en haar man glimlacht mee, bij de herinnering.

Zo te merken, ziet ze het zó allemaal weer voor zich

Het waren mooie golven, de afgelopen weken. Mooi hoog, en veel! Je kunt er enorm veel plezier aan beleven. Maar! Koester ten alle tijde een heilig ontzag voor de zee, want er zijn sterke krachten aan het werk.

Je denkt: okee, het wordt eb, dus we kunnen hier makkelijk gaan liggen, stukje van de waterlijn af. Je spreidt je handdoeken uit, legt je telefoons en je e-reader neer, en je gaat met z’n allen met de golven spelen.

Ze kwamen net teruglopen, toen er een uitschieter kwam. Dat heb je weleens. Het is een oceaan, met een onberekenbaar temperament.

Onze duitse gast klapte nog dubbel van het lachen toen ze terugdacht aan de paniek die die uitslaande golf veroorzaakte. “Ik had nét mijn handdoek te pakken, toen ik achter me m’n schoenen zag wegdrijven, en ik riep: O! Kijk nou! M’n schoenen!”

Haar man stond nog steeds tevreden tegen de deur aangeleund en genoot op een undercover-mannelijke wijze van haar smakelijke verhaal. Ik stond volop mee te lachen, maar ook te fronsen toen ze het drama van haar e-reader vertelde. Die was gered, gelukkig: “Er staan wel 400 boeken op, ik lees nogal veel, en dit is mijn alles!”  –   maar er zit nu een lelijke scheur op het scherm. En toen haar dochter in haar ijver om haar te troosten en te helpen ging poetsen, kwamen er nog twee minder diepe bij.

Haar man was een uurtje geleden komen vragen of ze nog in alle haast een paar wassen konden draaien

Alle handdoeken waren kledder en zaten onder het zand van het strand. Ik wist toen nog niet van het drama, en zei: “Natuurlijk! Laat ze maar hier achter, dan neem ik ze wel mee naar de wasmachines.”

Het woog een ton! Vijf handdoeken maar wel met een paar kilo zand elk, en doorweekt.

blog_die-deutsche-welle

‘t Is allemaal goed gekomen. Ze konden droog weer mee naar huis, want de volgende dag reden ze weg. Gelukkig dat ze niet weggedreven zijn … dan waren ze nooit meer thuis gekomen …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Het aftellen van kinderspelletjes

Acht, negen, tien …. IK KOM!

Ik begrijp waarom kinderen al jong leren tellen. Je hebt dat al snel hard nodig. Het is kennis om te overleven. Om vrienden te maken. Om mee te kunnen doen. Om af te tellen. Om mee te tellen.

Kinderspelletjes beginnen bijna allemaal met aftellen

Overdag kom je hier groepjes kinderen tegen die op één knie, met één voet tegen de voeten van de anderen aan – als een bloem van voeten – aftellen om tikkertje te gaan doen.

“Kik-ker-in-de-sloot-jij-ben-dood.”

‘t Gaat wat efficiënter dan ons vroegere “Ienemienemutte, tien pond grutten (“Wat zijn grutten nou weer, zeker iets ouderwets?”), tien pond kaas, Ienemienemutte is de baas. A – F – AF”.

Als het niet goed gaat, en het oordeel wordt niet eerlijk bevonden, dan gaat het nog precies hetzelfde. Een explosie van verontwaardigde kreten: “Nee, helemaal niet!” “Niet eerlijk!” “Wel! Jij ben dood!” “Niet!! Jij ben dood!”

Het enige verschil is dat je vroeger AF was en nu dood

Wat ook zomaar kan gebeuren als je nietsvermoedend naar het zwembad loopt – dat er een klein mannetje rakelings langs je holt en roept: “Schiet mij nou ook dood! Schiet mij nou ook dood, alsjeblief!”

Want de grote kinderen zijn een spelletje aan het doen waarbij dat kleine mannetje letterlijk achterop komt. Na een paar dagen hadden ze daar zelf een oplossing voor gevonden. De grootste jongen met de langste benen was een combi met de kleinste. Dan kwam je dat kleine manneke weer tegen, hijgend, en zei ik al tegemoetkomend: “Hij is die kant op” maar dan zat ik verkeerd, want: “Hij pakt ze wel voor me, hij kan veel harder rennen” en hup, weg was-ie weer.

Hier en daar een beetje sturing, maar de rest zoeken ze zelf wel uit

blog_het-aftellen-van-kinderspelletjes

Die groepsprocessen gaan razendsnel bij kinderen. Ze hebben mekaar nog niet gezien of ze zijn al bezig met achter elkaar aan te hollen, of ze doen bommetje in het zwembad terwijl de ouders elkaar nog de hand schudden.

Sommige dingen mogen niet. Je mag niet stiekem de adega in om daar een schaar, een zaag of ander  tuingereedschap te gaan pikken om in de boomhut mee te spelen. Dat is te gevaarlijk. Als je dan op heterdaad betrapt wordt, word je gesommeerd om alles stante pede terug te brengen.

blog_het-aftellen-van-kinderspelletjes

Er gebeuren natuurlijk ook wel eens drama’s

Ik heb er zelf één veroorzaakt. Onbedoeld uiteraard, sterker nog: ik stond in de deuropening van het badhuis en riep naar het voorbijhollende volkje: “Jongens!! Even opletten!!”

Heel welwillend – vreemde ogen dwingen – bevroren ze in hun beweging, één voet al op de volgende tree van de trap naar het Sprookjesterras, klaar om door te gaan maar met een héél klein beetje aandacht, want het was aan mijn toon te horen dat het blijkbaar belangrijk was.

“Ik doe nú de glazen deur dicht! Zeg het even tegen de anderen, als je ze tegen komt, niet vergeten!” en terwijl ik me wil omdraaien, dondert er zo een meisje tegen de nog half geopende zijkant van de deur aan.

“Ik dacht dat ik er nét nog door kon”, zei ze even later een beetje bibberig tegen haar in allerijl aangestormde moeder, “ik dacht dat het nét nog kon.” Ach gossie, ze zat precies aan mijn verkeerde kant. Had ze de andere kant genomen, had ze helemaal gelijk gehad. En nu zat ze met een ijspak op haar hoofd, en moest ze even naar de camper om daar in alle rust héél hard te kunnen huilen. Zonder publiek, want iedereen was natuurlijk toegestroomd om te zien wat er aan de hand was en om haar te troosten.

Ik ken het want ik ben er ook in volle vaart tegenaan gelopen, toen die deur net gemonteerd was

Het doet verd …. zeer. En zij ging nog een beetje harder dan ik.

Het valt gelukkig al met al mee. Ze had haar bril niet op – da’s al weer wat – en het ijs deed een wereld van goed.

Ze zat een uurtje later alweer te spelen met de anderen.

blog_het-aftellen-van-kinderspelletjes

Er komen erbij, en er gaan er weer weg. Er wordt niet moeilijk over gedaan. Als je maar aftelt. Of meetelt.

Daar gaat het om.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Fietsen, fietsen, allemaal fietsen …

Er zijn mensen die van fietsen houden. Zomaar, voor de gezelligheid. Nou já, voor de gezelligheid … voor de sport dan meer.

Je ziet hier veel groepjes fietsers op zondagochtend. Allemaal strak in de lycra, een boel leuke kleurtjes, en zoals portugezen doen: veel kletsen ondertussen. Er zijn fietsverenigingen door het hele land. Er zijn alleen niet zo heel veel rijwielwinkels.

Vroeger kon je in de supermarkt fietsen kopen

Hebben we een keer gedaan. Moet je beter niet doen. Zijn waardeloze fietsen.

Een ervaring rijker, zullen we maar zeggen.

We hebben fietsen uit Nederland gehaald. Dankzij de Rode Bus staan hier een viertal redelijke exemplaren. Ze worden voornamelijk door de vrijwilligers gebruikt, en een enkele keer door de gasten.

Ze zijn niet super, maar we konden het ermee doen

Op het moment hebben we een gast die graag elke dag fietst. Zij kwam met een vraag over of er een verhuur in de buurt was, waarop ik met enige schroom de onze aanbood, en uitlegde dat nog niemand wist of die fietsenverhuur er dit jaar weer zou zijn.

Een paar jaar geleden zag ik in Figueira op de boulevard ineens een fietsenverhuur. Wat een goed idee! “Het is een experiment”, zeiden ze bij de Turismo, “er is een heel lang fietspad aangelegd langs de boulevard, helemaal naar Leirosa. Dit is een initiatief van de Gemeente om te kijken hoe het loopt.”

Blog_fietsen-fietsen-allemaal-fietsen

Ze regelde deze Giant helemaal zelf, surfend op het internet. Ik vind dit een indrukwekkende prestatie. Als je de taal spreekt en het land kent, is het al niet zo eenvoudig om dingen te regelen, maar ze deed het van een afstandje – net zo makkelijk. Dat is wat passie met je doet; als je iets graag wilt, doe je zoiets gewoon.

Stiekem denk ik: zal wel weer bureaucratie wezen, dat de fietsen verhuur ‘t volgende jaar niet terug kwam

Want tja, geen fiets te zien het jaar daarop.

Kort daarna opende een winkel in Santa Luzia, op de weg naar Figueira da Foz. Een initiatief van senhor António Seco Santiago senior. Verkoop, verhuur, reparatie en alle accessoires (veel gekleurd lycra).

Hij had een nieuw gebouwtje laten neerzetten, met aan de voorkant alles voor uw fiets, en aan de achterkant een metaal werkplaats. Slimme combinatie, want voor metaal kun je bijna nergens meer terecht. Hier kun je je tuinhek laten lassen, een mooie hanger voor je buitenlamp, of zoals wij deden: een rvs aanrecht laten maken.

De winkel die Julia ontdekte op het internet om haar vakantie fiets te huren.

Bij de weg zetten ze twee schitterende uithangborden neer, voor elke aanrij-richting één

Nu is het in Portugal normaal dat je je bedrijfsnaam samenstelt uit de naam van de streek en de naam van je activiteit. Fozmáquina bijvoorbeeld, Formilectrónio, resp. machines in Figueira da Foz, en een electricien in Formigal.

Je kunt ook je eigen initialen gebruiken. António sénior koos voor die optie, met het idee om lekker modern en internationaal te doen. Hij noemde zijn winkel dan ook: ASS Bikestore.

Jammer genoeg had niemand hem verteld, dat je met zijn initialen beter niet voor die optie kunt kiezen.

‘t Duurde dan ook niet lang. Toen junior erbij kwam in de zaak, was het rap afgelopen. Maar er staat nog een overblijfseltje langs de weg, kijk maar:

blog_fietsen-fietsen-allemaal-fietsen

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Helemaal uit de hand gelopen

Ik kan er niks aan doen.

Echt niet.

Het gáát gewoon zo

Het begint met een onschuldig mozaiekje ergens op een muur. En ik heb het niet eens zelf gemaakt, het was een prachtig initiatief van de “Familie Preto”. Mooi gedaan. Nuttig ook. Iedereen kan zien hoe het hier heet.

blog_helemaal-uit-de-hand-gelopen

In de winter wordt het wat rommelig in dat hoekje, vooral als het veel regent. En ‘t is een zichtplek, je ziet het al vanaf de weg als je komt aanrijden. Zo’n naar gezicht als het zo viezig wordt van de nattigheid. En ik was zat van het schrobben.

Dus toen (mozaïek)vriendin Astrid zou komen, begon het te borrelen. Aangezien de twee overkoepelende thema’s van alle mozaïeken water en sprookjes zijn, kwamen we uit op een paar mooie vissen, een zeemeermin en streepjes water. Om het bij het zeepaardje en de zeemeermin op de trap te laten passen.

blog_helemaal-uit-de-hand-gelopen

 blog_helemaal-uit-de-hand-gelopen

Maar ja, als je eenmaal zover bent, is het heel raar om die onderkant leeg te laten

Dus ‘t loopt helemaal uit de hand, mensen. De kleine zeemeermin is erbij gekomen, met een paar van haar zusters, en de zeeheks. En nu komt er nog een 3D-staartje aan ook!

blog_helemaal-uit-de-hand-gelopen

blog_helemaal-uit-de-hand-gelopen

 

Kom maar ‘s kijken. En kom het zelf ook ‘s proberen. Het is zó leuk om te doen!

blog_helemaal-uit-de-hand-gelopen

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Verdwaalde vrijwilligers

“Dat waren een heleboel kronkelige weggetjes, met prachtige doorkijkjes en vergezichten”, zegt de moeder van Ylva stralend, en Ylva zelf vertaalt: “We waren verdwaald. De gps zei dat we er al waren maar dat was dus niet zo. En ik herkende het niet helemaal meer, pas hier in … hoe zeg je dat ook alweer … Pudrògauwng?”

“Helemaal goed uitgesproken, geweldig”, lach ik terug, “en dit is wel een hele positieve manier om te verdwalen. Er zijn genoeg mensen die daar helemaal chagrijnig van aankomen.”

“Waarom zouden we daar nou chagrijnig van worden?” vraagt Wies oprecht verbaasd, “’t is een prachtig landschap, volop dag, en we weten zeker dat we er wel zullen komen uiteindelijk.”

Ylva is terug. Dit keer als gast, samen met haar moeder. De andere keren was ze er als vrijwilligster, en daar heb ik hele goeie herinneringen aan.

De eerste keer lag ik plat op m’n rug – letterlijk

De vrijwilligersploeg die er toen was, was mijn redding. Ik had een paar maanden voor het hoogseizoen een ischias opgelopen. Waarschijnlijk van het zware kratten tegels tillen, want mozaïek is een leuke kunstvorm hoor, maar het gaat wel gepaard met zwaar werk.

En ik deed altijd: “Eén, twee, drie …. en húp!!” met een ruk die krat van de grond tillen. Dat moet je dus precies niet doen. Sindsdien zeg ik altijd tegen een zwaar ding (een volle gasfles ofzo): “Eh-eh! Ik doe het nooit met een ruk!”, en de tegels verdeel ik dan over 2 dozen bijvoorbeeld.

Als je eenmaal die pijn gevoeld hebt van een beknelde zenuw tussen je ruggenwervels, dan vergeet je dat niet snel meer.

Die ploeg vrijwilligers heeft de zomer gered

blog_verdwaalde-vrijwilligers

Hulde aan Ylva, Roos, Judith, Barthe en Jesse! En zoon Broes natuurlijk, maar die ontwikkelt zich steeds meer als rots in de branding. Judith en Ylva toonden een duidelijke aanleg voor huishoudelijk werk. Dat vinden ze misschien niet leuk om te lezen, want niet stoer, maar ik vind dat er een enorme onderwaardering voor huishoudelijk werk bestaat.

Huishouden is deel van iedereens leven. En hier hebben we een enorm groot huishouden

Kwestie van goed organiseren en plannen. Alles op z’n plek, zodat je blindelings kunt grijpen. Junioren hebben die routine vaak niet, en zien er ook de zin niet van in. Ik zie dat duidelijk wel. ‘k Heb regelmatig het halve dorp afgezocht naar iets dat niet op z’n plek lag, en daar kan ik dan weer behoorlijk chagrijnig van worden.

Dan lukt het me heus niet om er zo stralend onder te blijven als bovengenoemde verdwaalde dames met hun flexibele houding!

blog_verdwaalde-vrijwilligers

.

<< vorige 

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Zingend in de regen

Het regent, o wat regent het / ik hoor het in mijn warme bed / ik hoor de regen zingen

Dat gedichtje schiet me te binnen als ik in mijn warme bed lig. Een kinderversje dat ik ooit op school leerde, maar ik weet alleen deze regels nog maar. Om half zes ‘s ochtends wordt ik half wakker en denk: “Wat? Regent het nu alweer?” en vlak daarna: “O nee! De lakens hangen nog buiten!”

Vervolgens draai ik me nog ‘s lekker om, want ik kan er verder toch niks aan doen

“Als dit de klimaatverandering is, ben ik geen fan”, grap ik tegen mijn zoon, die zoals altijd ‘s ochtends apatisch en half wakker de keuken binnen sloft. Hij kan de grap nog niet waarderen. De ochtend is de tijd van de dag dat hij op alles een half verstaanbaar brommend antwoord geeft.

Als hij al antwoord geeft.

Geeft niks, iedereen z’n eigen manier van doen. Dit is voor hem normaal gedrag. Zeker ‘s ochtends vroeg. Het trekt weer bij. Een paar uur later is hij degene die de grappen maakt.

Maar die regen, dat is ab-nor-maal in deze tijd van het jaar

‘t Is voor ons wel aangenaam, want het regent natuurlijk niet de hele dag. We hebben het nog steeds over Portugal. Het is licht bewolkt, met soms een mooie dreigende grote donkere wolk ertussen, en die loost soms de inhoud boven ons hoofd.

Het scheelt enorm in sproeien. En ‘t is 23 graden, dus daarover geen klagen

Dat is in Verenigde Arabische Emiraten wel anders, vertelde een bezoeker, die de Termas op het internet gevonden had, en geinteresseerd was in het water. Water is in de VAE een kostbaar goedje, en zuiver mineraalwater dat zomaar de heuvels uitstroomt door een badhuis heen – dat wou deze meneer weleens zien!

“Het is daar nu 50º”, vertelde hij laconiek, “ik denk erover om mijn laatste jaren hier in Portugal door te brengen.”

Toen ik bijna flauw viel van alleen al het hóren van de hitte, haalde hij z’n schouders op en zei: “Ach, je raakt eraan gewend. Het kan wel 60º zijn. Maar dan kom je niet meer buiten.”

Ik begrijp wel dat je dan naar zo’n heerlijk gematigd klimaat als dit wilt verhuizen, met lekker een buitje regen zo nu en dan.

Ik vond op slag de bewolkte lucht en de regen ook niet erg meer

Dat werd nog beter toen ik praatje maakte met mijn russische gasten, die in de maand dat ze hier bleven, bijna liepen te dansen van plezier.

“In Moscow is het nu heel heet, heel even, en dan wordt het al snel weer laarzen-sjaal-muts-handschoenen-weer”, ook al niet zo’n pretje. Ze vonden de wolkenluchten juist mooi, en de temperatuur zéér aangenaam. Lekker zwemweertje.

blog_zingend-in-de-regen

Ondertussen mailde ik met een vrouw uit Brazilië, die meldde dat ze daar de hele dag met een waaier op de sofa ligt, en vagelijk wat probeert te doen op haar laptop. “Zo vochtig …” klaagt ze, “ik kijk ernaar uit om in september hoog en droog in Portugal te zijn!”

De enigen die hier niet willen zijn, zijn de noorderlingen. Die hebben prachtig weer, geen druppel regen, bijna de hele maand juni. Dat komt ook erg weinig voor

Hier is het ondertussen weer normaal. Lekker warm, zeebriesje ‘s middags, nog een paar witte wolken, maar da’s niet erg. Het grote voordeel is: alle watervoorraden zijn aangevuld, en veel minder kans op bosbranden.

En als klapper op de vuurpijl bracht die regen ook nog ‘s een prachtige verrassing:

blog_zingend-in-de-regen

.

<< vorige                                                                                              >> volgende

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

De dag van Sint Jan

24 juni, dat is vandaag – de zondag van Jan. ‘t Is een oude bekende, zeker voor mensen die iets met het katholicisme hebben, want hij is niet alleen een gezellige feestneus, maar ook nog ‘s heilig.

São João, nét na de langste dag van het jaar

We hebben al veel verhalen gehoord over Sint Jan. Vroeger, toen dit nog echte thermen waren met een dokter en een receptie en een schoonmaakploeg voor de baden, was het de officiële opening van het seizoen.

De dag waarop je in de drie thermen gratis kon badderen. Termas-da-Azenha, Termas do Bicanho en Termas da Amieira. De laatste zijn inmiddels vervallen tot nog steeds redelijk attractieve ruïnes, waar de gemeente Soure een zwembadje voor gemaakt heeft. Met het thermale water.

blog_de-dag-van-sint-jan

Dat is heel populair. Op warme dagen is het er heel druk met portugezen die gezellig zitten te eten en te kletsen, en waar je in het kleine badje over de hoofden kan lopen. Het water van Amieira is zo goed als hetzelfde als ons water.

Vijfhonderd meter verderop ligt Bicanho, een verlaten complex met kazerne-achtige gebouwen

Toen wij hier voor het eerst kwamen, 20 jaar geleden, werd er gezegd dat er een nieuwe eigenaar was, die eerst wou proberen om het met een leuke winst te verkopen, en als dat niet zou lukken, er dan zelf weer een spa van wou maken.

Het werd ook aan ons aangeboden, maar wij waren meer geinteresseerd in de derde: Termas-da-Azenha

We vielen niet zo op het kazerne-achtige van Bicanho, maar wel op het idyllische dorpsachtige van Azenha.

Op de dag van Sint Jan werd het badderseizoen officieel geopend. Dat had een enorme aantrekkingskracht. Mensen kwamen met de trein, lopend, met de ezelskarretjes en een enkeling met de auto. We hebben het over beginjaren 80, bijna 40 jaar geleden.

Iedereen mocht overal gratis in bad, en daarna was het feest

Dat kunnen portugezen heel goed: feest vieren. Onderschat het belang van feestvieren niet, zeg! Dat geeft mooie verhalen, blije gezichten en goeie herinneringen.

In onze grote zaal zaten een paar mensen met die typisch portugese gitaren, wellicht een trekzak en kleppers, en de rest danste.

Ze zongen er ook nog bij, en aangezien de zaal een opera-accoustiek heeft, heeft dat fantastisch geklonken!

Ik zou graag terug in de tijd reizen, liefst nog met een onzichtbaarheidsmantel, om stiekem in een hoekje te staan gluren naar dit heerlijke gewoel. Geen zorg in de wereld, weg met het leven van alledag, gewoon uit volle borst zingen en er lekker bij dansen.

Een paar jaar geleden was ik bij een concert van Mariza, die hier plotsklaps in Soure op je jaarmarkt kwam (heel bijzonder, zo’n grote ster – Mariza is zelfs bij David Letterman te gast geweest!) en waar iedereen om me heen uit volle borst meezong. Ze kunnen het nog steeds. En waar wij stugge noorderlingen na een paar zinnen beginnen te hakkelen, weten zij alles van begin tot end.

Ik kijk uit naar de toekomst – zodra er een tijdmachine is, wil ik heel graag terug om mee te feesten.

Fijne Sint-Jan allemaal!

.

<< vorige                                                                                                >> volgende

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Stressniveau voor en na

Ik ben al jaren gewend aan gestresste gezichten, als mensen hier aankomen.

Voor de goede observeerder is de prijs van het hele jaar jachten, doorgaan, hollen en haasten op de ouderlijke gezichten te zien. De kinderen zijn zover nog niet, en meestal hebben die ook een scherm in hun handen zodat ze zoet zijn.

Ik vind het altijd een openbaring om dan na een paar dagen het verschil te zien

‘ k Heb nog weleens gedacht om een fotoserie te maken: “voor” en “na”. Maar ja. Dat kan natuurlijk niet.

Je kunt mensen niet rauw op hun dak vallen

“Hallo, welkom in de Termas! Leuk dat jullie er zijn! Mag ik een foto maken?”

Da’s een beetje merkwaardige aankomst.

blog_stressniveaus-voor-en-na

links: voor – rechts: na (of liever: na een paar dagen)

En ‘t is niet alleen de stress van het hele jaar druk, maar ook van het alles klaarmaken, inpakken, overal aan denken, en alles regelen.

 

Er komt nog steeds veel op het conto van vrouwen

Moeder is toch nog steeds meestal degene die regelt dat de poes ergens onderdak komt, dat de plantjes water krijgen, dat de paspoorten verlengd worden, dat de kinderen hun dingen uitzoeken die ze willen meenemen, enz. enz.

De lijst is lang. Verschilt per gezin, uiteraard. Verschilt per vakantie

Als je gaat skieën neem je andere dingen mee dan als je naar een 5 sterren resort gaat op een tropisch eiland.

Van skieën heb ik geen verstand (van 5 sterren resorts op tropische eilanden trouwens ook niet), maar ik weet wel wat je als gemiddeld gezin op een gemiddelde vakantie meeneemt, moet regelen en aan moet denken.

En om jullie van dienst te zijn, zit hier een paklijst bij. Kies maar

Hopelijk heb je er wat aan, en helpt het tegen kleine schrikjes midden in de vakantie als: “Ai, m’n anti-allergie-wespensteek-set ligt nog op tafel. Vergeten!”

Misschien een geruststelling: die hebben we hier. Want tja, hier in de buitengebieden zitten er tussen alle langsvliegende vlinders en libelles ook weleens wespen …

Blog_Vlindertuin

 

<< vorige blogje                            >> volgende blogje

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Wie is onze doelgroep?

Ik breek me er regelmatig het hoofd over, maar ik kom er al jaren niet goed uit.

Ik weet wel wie onze doelgroep niet is.

blog_wie-is-onze-doelgroep

Van die zeikerds die de draden in de lakens tellen. Die niet.

Of van die types die handdoeken van de Hema ver beneden hun waardigheid vinden.

Of mensen die vinden dat ze het allemaal verdienen: “Omdat je het waard bent.”

Die allemaal niet. Dat selecteert zich vanzelf, want die mensen vinden dit helemaal niks.

Ouwe gebouwen beplakt met stukjes tegel. Wat is daar nou leuk aan?

Die mensen hebben het nodig voor hun gevoel van eigenwaarde dat ze in een nieuwe dure auto rondrijden in de laatste modekleur met zilveren randjes rond de ramen. Dit jaar wederom: zwart – lekker in een warm klimaat. Maar stikt niks, als het maar status geeft, en de airco staat toch aan.

Dat geeft aan dat je een Belangrijk Persoon bent – een BP

Die het allemaal waard is dus. En – om dit hopelijk amusante gefoeter nog even vol te houden – ze moeten naar een hip hotel. “Meestal gaan we voor vier of vijf sterretjes, dus ja, dit is even iets anders”, zei ooit een blonde dame met wallen tot onder haar hielen, en ik snapte direct dat dit niks voor haar was.

Die moest achter mekaar alleen maar uitrusten en een beetje door een glossy bladeren, want het was aan haar af te zien dat ze een zwaar leven had. Het kost wel wat, om een Belangrijk Persoon te zijn! Daar moet je wel wat voor doen!

Gaat vakantie alleen om luxe?

Ik denk dat het er heel erg aan ligt waar je op dat moment behoefte hebt. Er zijn van die momenten dat het je allemaal naar de keel grijpt en dat je éven weg wilt. Dan is een zo’n ***** hotel heel fijn. Een boxspring in een beige kamer (*), een zwembad met zo’n waterspuwer, een massage en graag all-in. Verder niks. Geen prikkels, gewoon voorspelbare luxe, en overal ter wereld hetzelfde.

Ja, internet natuurlijk. Hèhè.

Wij hebben dan weer dingen die vijf sterren hotels je niet te bieden hebben

Wij hebben geen sterren behalve die enorme hoeveelheid aan de hemel. Of de twee gemozaïekte op onze keukenvloer.

blog_wie-is-onze-doelgroep

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

En in het voorjaar vuurvliegjes – flakkerende zwevende sterretjes die je het gevoel geven dat je in een sprookje beland bent. Wij bieden geen luxe, wel comfort.

Hoi Ellen, even een mailtje van mij. Ik ben weer thuis, maar nog niet helemaal geland. Ik moet even bijkomen van deze vakantie – wat een ervaring! Ik heb me nog nooit ergens zo op mijn gemak gevoeld. Ik ben helemaal uitgerust van het lekker rondrommelen in je tuin, zoals je dat noemde, van het mozaïeken, van het wandelen om de Termas heen, en van die gezellige gesprekjes zo steeds tussen door. Soms over niks, soms over de zin van het leven. Heel fijn, en ik kom zeker nog ‘s terug! En dan neem ik m’n dochters mee. Ik hoop dat je dat aankunt, vier vrouwen Janzee!”

We hebben ooit weleens een gast gehad, die bedankte voor een dagje kanoën op de Mondego met z’n hele familie, maar liever hier bleef om de composthoop om te scheppen. Dat had zijn volle interesse. Er is weleens iemand geweest, die zei: “Ik ben niet zo van stil zitten, en wij zijn hier twee weken. Nu doe ik m’n vriendin een genoegen, en ik ben de eerste week netjes vakantie aan het vieren, maar ik wil eigenlijk graag iets doen. Heb je niks te bouwen?”

blog_wie-is-onze-doelgroep

En vervolgens gingen we met z’n allen een vloer storten in het huis-zonder-dak dat daarna het Sprookjesterras geworden is. Hij had nog nooit zo’n goeie vakantie gehad. En het mooiste: z’n vriendin ook.

blog_wie-is-onze-doelgroep

Er hebben mensen in de tuin rondgeschoffeld, jam gemaakt, heerlijke diners gekookt; ooit heeft een gast een prachtige jurk genaaid, en er zijn er veel geweest die ook een stukje mee wilden plakken met de mozaieken. En dan hebben we de pure pret die de Verkleedkamer oplevert nog niet eens meegerekend.

Kijk, dat kun je allemaal niet in een vijf sterren hotel. In geen enkel hotel, denk ik

Dus ja, mijn conclusie is eigenlijk een soort van: onze doelgroep bestaat uit mensen die graag iets doen tijdens hun vakantie. Die lekker hun eigen gang willen gaan. Die gaan lezen als ze willen lezen, gaan rommelen als ze willen rommelen, gaan zwemmen … enfin, jullie begrijpen het nu wel.

Mensen die graag hun eigen ding doen, en met een creatieve ziel.

Ik verklaar op z’n trumpiaans: wij hebben de leukste gasten. Hele leuke mensen. De leukste van allemaal!

.

(*) Wij hebben de term beige kamer gemunt. Het hotel-equivalent van grijze muis.

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Bosmaaier stuk? Geeft niks

Er ligt een grote vlek op de grond van de adega onder de bosmaaier. Ik doe net alsof ik het niet zie. Ik pak er één en ga.

Daarna laat ik ‘m weer achter in de werkplaats

Er ligt een grote vlek onder de bosmaaier op de grond van de werkplaats. Ik doe net alsof ik het niet zie. Ik pak wat ik nodig heb en ga.

Maar als de bosmaaier niet start, houdt het op. Dan valt het niet meer te negeren. Twee vlekken betekent: lekken. Hij lekt. Olie of benzine. Alletwee niet goed. Maakt niet uit wat, want hij doet het toch niet.

“Geeft niks”, zeg ik tegen mezelf, “we gaan gewoon naar de bosmaaier-maker, en dan mag ik als troost een lekkere meia-de-leite met een bolo bij de pastelaria.”

“Geeft niks” wordt meer en meer mijn motto

Als je een dorpje te onderhouden hebt (6 huizen, 4 kamers, een badhuis en 2,5 hectare terrein) dan is het wel prettig als je er wat laconiek onder kan blijven. Ik train mezelf dus om onaangetast en positief te zijn.

Cirkelzaag bot? Geeft niks, brengen we ‘m gewoon naar de timmerwerkplaats aan de overkant van de vallei. Effen een week geduld.

Die leuke schoenen, die ik bestelde op het internet, nét iets te klein? Pech gehad, maar geeft niks, kunnen ze naar de Verkleedkamer.

blog_bosmaaier-stuk-geeft-niks

Reservering van 3 weken gaat niet door na een lange correspondentie met veel vragen (“Na lang aarzelen hebben we toch voor Frankrijk gekozen”)? Jammer, geeft niks, het was voor eind juli dus er komen heus nog wel andere kandidaten.

Na een nat voorjaar eindelijk tijd om te gaan maaien, maar dan is de bosmaaier kapot? Geeft niks, we hebben er drie, dus dan pakken we een andere.

En dan gaan we dus naar senhor Mário de bosmaaier-maker, een hele aardige man, die veel verstand heeft van die dingen

Ik word niet enthousiast begroet, en dat snap ik wel. De grond van zijn werkplaats ligt bezaaid met bosmaaiers. Senhor Mário heeft blijkbaar genoeg te doen. “Ik heb er geen haast mee”, zeg ik geruststellend, want ik wil de man niet meer belasten dan hij blijkbaar al is. Hij heeft ook nog ‘s problemen met zijn gezondheid, vertelt hij; al die kapotte machines en hij zelf ook niet helemaal heel.

blog_bosmaaier-stuk-geeft-niks

Hij moet blijkbaar even zijn ongenoegen spuien. Geeft niks, is prima, dat willen we allemaal weleens

De “geen haast” aanpak werkt altijd uitstekend. Het is ook waar – ik kan een andere bosmaaier nemen, dus ik heb ook echt geen haast. Na een week wordt ik gebeld dat-ie klaar is.

“Het was niks”, zegt senhor Mário nu haast stralend, “de schroefjes van de tank waren wat losgetrild en ik heb … heel technisch verhaal waar ik geen moer van begrijp … de carborateur is dus nu ook weer bijgeslepen … “

Het was niks, en het kost ook niks, ondanks dat hij er blijkbaar toch een tijdje mee bezig geweest is

Dat valt niet onder de categorie “Geeft niks” – dat is grote klasse. Service van de zaak, kom daar nog ‘s om!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....
« Older Entries