Zwarte Vrijdag zonder telefoon

 

Ik ben de grootste sufferd die er op deze aarde rondloopt.

Hier zit ik dan, weliswaar met uitzicht over de rivier, maar met twee en een half uur voor me, die ik moet zien door te komen zonder gezelschap, telefoon of internet. Dat valt niet mee voor een modern mens.

En hoe komt dat zo?

.

.

Ik had een afspraak met een vriendin om te gaan lunchen

Inmiddels weten jullie wel, dat je in Portugal lunchafspraken maakt, je gaat zelden ‘s avonds uit eten. Tijdens het lunchuur zit elk restaurant vol.

Tenminste, in de stad wel.

Gisteravond moest mijn foon aan het infuus. Aangezien er geen gaatje meer vrij is bij mijn werkplek, leg ik hem dan altijd ergens anders. Vanochtend voor vertrek moest ik nog even de was doen, even de ezels, even dit, even dat …. het zag eruit naar regen, even een paraplu ergens vandaan zien te vissen …. (waar blijven die dingen toch altijd?)

Altijd haasten om alles op tijd klaar te hebben

Twee nederlandse gasten zouden meerijden. “Morgenochtend, half elf? Maar: portugese tijd hoor!”

“En wat is portugese tijd? Wat bedoel je, dat het een uur vroeger is? Ja, dat weten we.”

“Nee, portugese tijd betekent, dat het zo ongeveer rond half elf is. Jullie nederlanders zijn zó stipt, dan sta je er ook om half elf, en je verwacht dat we dan ook wegrijden. Ik heb me te goed aangepast hier”, zei ik lachend, en gelukkig moesten zij daar ook om lachen. “Goed, zo ongeveer rond half elf dan”, zei de man van het stel, “Ik moet gewoon even teruggrijpen naar vroeger, toen ik nog een hippie was. Toen waren we ook niet zo stipt.”

Hij lachte, maar had tegelijkertijd een nostalgische blik in zijn ogen.

Halverwege Coimbra schoot het me opeens te binnen. Oeps, m’n foon. Die ligt daar nog steeds aan het infuus. En ik had niet écht goed afgesproken, beetje zo ongeveer dan-en-dan, daar-en-daar. Ook behoorlijk op z’n portugees.

Ik was te vroeg ook nog eens een keer. Het is duister weer, donkere luchten met zware grijze wolken, soms een wolkbreuk tussendoor – enfin, jullie kennen het maar al te goed. Hier is het toch nog wat meer een bijzonderheid.

Geen plu, geen foon

Het ging natuurlijk mis. Ik besloot om naar het restaurantje te gaan waar we wel vaker eten. Niemand. Na een half uur wachten ging ik maar bestellen.

Nou ja, ik heb lekker gegeten hoor. Biertje erbij, daarna een beetje slenteren door de stad, maar met dit weer is dat niet zo aangenaam.

Dan kan ik nu eindelijk eens naar het Forum, een enorme shoppingmall – centro comercial noemen ze dat hier – om mijn wenkbrauwen te laten doen. Daar zit een mevrouw die dat kan met een touwtje. De laatste keer liet mijn zus het doen, en heb ik gebiologeerd staan te kijken. Imposant hoe dat gaat! Ze doet een kant van het touwtje in haar mond, en vervolgens maakt ze een lus in het touwtje, en lassoot die lus over een haartje van je wenkbrauw. Ongelooflijk precies. Waar zou je dat leren? Het is een voorstelling die je niet moet missen.

Ik wil ook wel weer met getrimde wenkbrauwen door het leven

Dat is alweer een tijd geleden, en ze voelen gewoon zwaar aan. Ik heb het gevoel dat ik van onder van die hangende oudemannenwenkbrauwen de wereld in kijk. Het kan niet meer zo. Er moet iets gebeuren.

Verwachtingsvol reed ik de rivier over, nam de verkeerde beslissing en moest weer terug de rivier over, waarna ik het opnieuw probeerde. Na de derde keer de rivier over zat ik op de goede weg. Hèhè! De parkeergarage in. Waarom is het hier ineens zo druk? Waar komen al die auto’s ineens vandaan? Wat komen die mensen hier allemaal doen … het is vrijdagmiddag, moeten ze niet werken ….

Ah! Het is vrijdagmiddag. Ze hebben allemaal vrijgenomen om er vroeg bij te zijn.

Het is Black Friday

Ik had weer de foute beslissing genomen. Geen kans dat je hier een plaatsje gaan vinden! Vergeet het maar.

Na een half uur filerijden in de parkeergarage – als je er eenmaal in bent, kom je er niet zo makkelijk meer uit, en geen vrij plekje te vinden – reed ik uit die sombere hel het licht weer tegemoet.

Dit is de Dag van de Foute Beslissingen. Mijn enige troost: iedereen heeft weleens zo’n dag.

Toch?

 

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, is dit misschien een goede voorbereiding.

Je kunt je abonneren: 

Dan krijg je het elke week op zaterdag in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpage.