Vrijwilligerswerk over de hele wereld

Waar denk je aan als je “Vietnam” hoort? Zoiets als op deze foto? We hebben geimproviseerd met een ezel, maar eigenlijk hebben ze die niet. Ze bewerkten het land met buffels met van die prachtige wimpers.

Mooie hoeden

Mijn associaties waren: dit soort hoeden, rijstvelden, mannen en vrouwen in van die chinees-achtige pakken. Als je kennis niet actueel is, grijp je automatisch terug naar clichées.

Ik wist niet zoveel over dat deel van de wereld, dus is het leuk om het uit eerste hand te horen.

’t Is een beetje anders tegenwoordig. Na de oorlog begonnen de mensen met het land her op te bouwen – wat mensen na een oorlog gewoonlijk doen. Linh’s ouders deden daar ook aan mee. Ze wonen in Hanoi, waar de mensen op straat “een beetje verloren lopen” – zoals Linh het uitdrukt.

Landbouwcultuur

Vietnam was een landbouw cultuur en is in een technologische samenleving veranderd. Dat ging niet langzamerhand zoals bij ons in Europa – ze hebben meer een quantumsprong gemaakt. Een enorme stap voor veel mensen – vandaar het verlorene – maar ze hebben zich maar aan te passen. Ze gaan naar de grote stad, proberen hun leven zo goed mogelijk te leiden, maar zoals in elke grote stad ter wereld zijn er veel eenzame mensen.

Linh is alleen maar weggegaan omdat haar ouders een baan accepteerden in de Oekraine. Haar vader kreeg er een baan als politiek journalist, en tekende voor twee jaar.

In Vietnam is het gebruikelijk dat je bij je ouders blijft totdat je trouwt. Maar als je ouders er niet zijn, kun je ook niet bij hen blijven wonen.

En Linh wil niet trouwen. Om te beginnen is er geen geschikte kandidaat. Een belangrijk ingredient voor een huwelijk. Dus in plaats van dit scenario, heeft ze haar ambtenarenbaan opgezegd (en alle zekerheden die daarmee gepaard gaan) en is naar Finland gegaan om daar haar masters in Environmental studies te doen.

Ik vermoed dat ze geluk heeft gehad om in een redelijk vriendelijke tijd en plaats op te groeien. Dat heeft het mogelijk gemaakt om zich goed aan te passen aan het moderne leven. Aziatische en Europese cultuur is erg anders, hoewel ik het vriendelijke wel herken in hier de (eveneens traditioneel-agrarische) portugese samenleving.

Stadsmensen

Mensen in de stad zijn over het algemeen niet zo open, ontspannen en vriendelijk als mensen buiten de stad. Daar is niks speciaals vietnamees of portugees aan, ’t is meer een wereldwijd effect. Het leven in de stad heeft invloed op je, je verandert erdoor, of je het wilt of niet.

Er zijn een boel voordelen aan verbonden, maar er is ook een schaduwzijde. Bijvoorbeeld eenzaamheid. Als er niemand is waar je iets mee hebt, en je leeft tussen vreemden, wat kan jou het verder dan nog schelen?

Je kunt jezelf uiten op verschillende manieren. Je kunt je terugtrekken of je kunt de exhibitionist uithangen – wat je maar wilt. Ideaal is om een deel van je leven door te brengen in, en een deel buiten de stad.

.

Het beste van twee werelden

Linh krijgt het beste van alletwee. Studeren, reizen, vrijwilligerswerk doen her en der – en als ze straks teruggaat naar Vietnam, wordt ze waarschijnlijk docent. Om kinderen te leren hoe ze het beste met onze leefomgeving kunnen omgaan.

Misschien zelfs wel terug naar het platteland om daar te wonen en het land te bewerken. Alleen zal ze dat zonder die prachtige buffels moeten doen. Die zijn er bijna niet meer …

 

Dit was een aflevering van ons wekelijks blog over van alles en nog wat betreffende de Termas-da-Azenha en/of Portugal. Elke week op zondagochtend wordt een aflevering gepubliceerd op onze site, op onze Facebookpage en op Google+. Op maandagochtend op Linkedin. We stellen je commentaar zeer op prijs, net als een like of een share.