Voegen en scheuren – verkeer in Holland

Ik voelde me een portugees provinciaaltje afgelopen week. Ik was een weekje terug. Familiebezoek. Mijn oudste zoon woont daar sinds een jaar. Die wou ik wel weer eens graag zien. Wat een ander land is Nederland!

Sneeuwhond

De sneeuw werkte daar natuurlijk aan mee. ‘k Heb de afgelopen 15 jaar geen sneeuwvlokje gezien.

Die éne keer dat het hagelde (3 minuten) was wekenlang een hot onderwerp. Er wordt nog aan gerefereerd – en ‘t is al 8 jaar geleden.

Ik heb dan ook gelijk mijn eigengemaakte sneeuwhond op Facebook gezet. Mijn portugese vrienden vinden dat heel bijzonder. Mijn nederlandse eigenlijk ook hoor. In Nederland is het nu ook niet meer zo gebruikelijk dat het sneeuwt. Zelfs niet in het holst van de winter.

Ander verkeer

Niet alleen het weer is anders, het verkeer ook. Wij wonen in de buitengebieden, dus ja, wanneer zien wij nou “verkeer”? Die enkele auto of tractor die zo nu en dan eens langskomt kun je nauwelijk verkeer noemen.

Bij de grote steden – Coimbra, Lissabon, Porto – is er natuurlijk verkeer, maar in Nederland is het bijna een kunstvorm. De infrastructuur is ingewikkeld, een tekening van M.C. Escher is er niks bij. Snelwegen over en langs elkaar heen. Bruggen, viaducten, opritten, afritten, invoegen, uitvoegen – je moet er effen bij blijven. Als er 8 banen tegelijk in een richting gaan, die vervolgens overgaan in 3 verschillende richtingen, moet je ritsen. Ook een kunst.

Ik ben zwaar onder de indruk van jullie. Vooral omdat er nog een boel vrachtwagens rijden ook. Die ritsen en scheuren vrolijk mee. Geen punt.

Plakkers

Ik heb weleens gasten die klagen over de portugese bumperklevers. Ik heb afgelopen week niks anders gezien.

Er zit op drukke wegen een paar meter tussen en alles ritst, scheurt, haalt en voegt in – er moet een ongelooflijke hoeveelheid geroutineerde chauffeurs in Nederland wonen!

Onbeschoft zijn ze zo nu en dan wel in mijn portugese-provinciaaltjes-ogen. Ik zit met enige regelmaat te gillen voor een voetganger die nipt aan de overkant komt, een fietser die noodgedwongen een sierlijke zwaai moet maken of een auto die van rechts komt.

Het is een kwestie van seconden. In Portugal, zeker in de buitengebieden, zou je stoppen, maar hier rijd je door anders hou je alles op.

De mise-en-scene is heel belangrijk.

Com calma!

Terug in Porto moest ik een uurtje wachten voordat de trein vertrok.

Ik ging even naar de pastelaria tegenover het station. Een stuk rustiger hier hoor, dat verkeer! Opvallend detail: bij alle keren oversteken gingen alle automobilisten ruim voor de zebra op de rem. Zwaaiden uitnodigend en reden pas door als ik al bijna op de andere stoep was.

Com calma! Ik ben weer thuis … en de zon schijnt.