Vaste gasten uit de grote stad

Toen ze aankwamen voor hun weekendje-weg, hij in een net shirt, zij op superhoge hakken, dacht ik: “Het zal mij benieuwen hoelang het duurt voordat ze komen zeggen dat dit toch niks voor hen is. Dit worden zeker geen vaste gasten!”

Vooral de hoge hakken zijn hier ongemakkelijk met al die typische portugese steentjes. Of hoge hakken in het gras achter de kamer, of in het grind bij het zwembad – ook niet zo’n succes.

Later berispte ik mezelf: “Zie je nou weer, L.? Nooit direct oordelen, er zit altijd meer achter dan je denkt. Loslaten, meisje!” – want de hoge hakken gingen uit, en ze bleven nog een nachtje. En toen nog een nachtje.

De vrijdagavond daarop belde zij: “Olá, boa tarde, aqui a moça da Figueira. We zijn verleden weekend bij jullie geweest, is de kamer dit weekend ook vrij?” Ha. Dus toch vaste gasten.

Het is vrij normaal, overigens, om jezelf “moça” of een ander of “menina” te noemen, ook al nader je de honderd. Het is een lieve manier om iemand aan te duiden; het is altijd vriendelijk bedoeld.

“Hun” kamer is hotelkamer 4. Groot overdekt terras, dus altijd beschutting tegen de regen of de zon

Blog_op-jacht-naar-huizen-in-Portugal

het uitzicht van de hotelkamers

Dat weekend hadden ze geluk, ook al belde ze op het laatste moment. Dit was echt een last-minute boeking, een uurtje later stonden ze voor de deur. Het weekend daarop was hij niet vrij, en gingen ze in Casa Oliveira. Gelukkie bij een ongelukkie: nog wel warm maar een beetje motregen, dus daar zit je ook lekker droog op de veranda, en je hebt de keuken natuurlijk gewoon binnen.

Inmiddels komen ze al maanden elk weekend. Over vaste gasten gesproken

En het zijn de beste gasten die je je wensen kan. Ze komen speciaal om uit te rusten en om de gekte van Figueira-stad te ontvluchten. Ja, het zal je gebeuren: eigenlijk ben je een plattelands-type, maar noodgedwongen voor je werk woon je in de stad.

Dat lijkt me vreselijk.

Ik kom uit de grote stad Rotterdam, en heb daar altijd met veel plezier gewoond

Negen-en-dertig jaar lang. De stad heeft veel voordelen. Je gaat even bij elkaar op bezoek, je gaat naar het theater, film, bieb, concert, evenement, markt, noem het maar. Er gebeurt van alles, en je kunt overal bij zijn. Er zijn makkelijk biologische groenten te krijgen, de Groene Slager zit niet ver weg, en als je even de “natuur” in wilt, ben je in een ommezientje in een park of het Kralingse Bos.

Na jarenlang in de buitengebieden van Portugal, met al die ruimte om me heen en een heel dorp om in te wonen, lijkt het me een strafkolonie. Mijn zus heeft hetzelfde. Met veel genoegen in de stad gewoond, en toen naar buiten. Iedereen riep om het hardst dat ze nooit zou kunnen aarden, veel te veel een stadskind.

Nee hoor: “Ik ga nooit meer terug. Als het ab-so-luut zou moeten, maar anders blijf ik lekker tussen de koeien en de weilanden wonen!”

blog_vaste-gasten-uit-de-grote-stad

Ik vermoed dat onze vaste gasten liefst hetzelfde zouden doen – weg uit de grote stad, lekker in de buitengebieden

Wie weet. Ze hebben nog niet zo heel lang verkering. Je gaat niet gelijk na een paar maanden over samenwonen en verhuizen praten, nietwaar? Dat duurt een tijdje, als het er al ooit van komt.

Intussen lijkt het erop dat ze het goed naar hun zin hebben hier

Zoon Broes en ik gingen een paar dagen naar Nederland. Dat vertelde ik haar, toen we een praatje maakten, en ze reageerde met: “O, dus dan is alles dicht?” Inmiddels zijn ze zo thuis, dat ze wat mij betreft op vrijdagavond kunnen aankomen, de sleutel op de afgesproken plek kunnen opvissen en beginnen met ontspannen. Het enige is dat ze zelf de boiler moeten aanzetten.

De beste gasten die je je wensen kunt. Gelukkig zijn er meer (hoewel niet zulke trouwe terugkomers)

blog_vaste-gasten-uit-de-grote-stad

Deze mensen begrijpen ook hoe het hier gaat. Je mag alles wat je wilt, zolang je een ander er niet mee in de weg zit. Voel je thuis, dat is het globale idee. Zij begrijpen dat ook, tenminste, als je in je pyama naar de ontbijtzaal komt, voel je je thuis.

Mogen we wel concluderen. Ja toch, niet dan?

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.