Portugese namen

De Portugese regering heeft een lijst met namen. Je zou zeggen: de dictatuur is allang voorbij, er zijn al generaties in vrijheid opgegroeid. Die mogen hun eigen koers wel bepalen.

Maar nee, niet elke naam voor een nieuw-geborene wordt geaccepteerd bij de burgerlijke stand.

Had ik jullie daar even op het verkeerde been gezet? Ook al heeft dit weinig met de dictatuur te maken, toch is het voor ons nederlanders raar dat je je kind niet zo mag noemen als je wilt.

Nu is er misschien ook wat voor te zeggen – denk bijvoorbeeld eens aan Butch Verschuren, Diamond de Klepper, Poppy-Rose Jansen of Chastidy in ´t Veld … sommige nederlandse kinderen moeten met de wonderlijkste namen en -combinaties door het leven.

In Portugal bestaat er dus die lijst, en daar hou je je aan. Basta. Ik vond het al verwonderlijk dat de paar babies die in mijn omgeving geboren werden, Inês, Solange, Alexandre en João genoemd werden. Hele jonge ouders, maar heel traditionele namen.

Verwonderlijk ook, dat men over het algemeen moeite heeft met buitenlandse namen.

Bij Willemijn of Douwe kun je je voorstellen dat een Portugees dat niet zo makkelijk over de tong krijgt, maar mijn naam is Ellen, niet zo heel moeilijk.

Toch kreeg ik zo vaak een “Como?” te horen, vooral over de telefoon, dat ik het voor het gemak maar vertaald heb naar Helena. Dat klinkt direct heel deftig in onze oren, maar in het portugees is het een doodgewone naam.

Helena heeft geen problemen meer met telefoongesprekken.

Ook de namen van regelmatig terugkerende vrienden werden verportugeest. Een vrouw die Cornelia gedoopt was en in Nederland altijd Connie genoemd werd, moest terug naar Cornelia (ook een doodgewone naam in het portugees). Dat vond ze niet zo leuk, want ze vond het zelf een tuttige naam, maar hier heette ze eigenlijk “Achterwerkje”.

Er werd vaak stiekem om geginnegapd.

Mijn ex, Wim, werd “Guillerme”. De W kwam er niet goed uit bij onze dorpsgenoten en kennissen. Het werd meer “Vim”, en daar moesten wij dan weer om ginnegappen.

In het begin hadden wij een rekening bij de Rabobank. Dat vond de bankmanager in Soure zo raar! Hoe heet die bank?! Hij dacht dat wij hem er een beetje tussen zaten te nemen. Niet zo gek, als je zegt dat je een rekening hebt bij de Kontbank.

De oudere garde heeft soms prachtige namen. Sta je bij een klein sigarenboertje annex pastelaria op je beurt te wachten, en roept de oude vrouw naar haar man om kleingeld: “O, Anatólio!” Dat hoort er ook bij, als je iemand roept, dan roep je eerst: “O” en dan z´n naam erachteraan. Gumercindo is ook een mooie, of Conçeição. Joaninha – Johannaatje, of Leandrinho – Leandro-tje.

Schattig toch? Je moet er wel even op oefenen, als buitenlander, dat wel. Je krijgt het er niet zo makkelijk spontaan uit. Misschien hebben de portugezen ook wel geoefend, want ik heb de indruk dat het wat veranderd is sinds 15 jaar geleden. Ik word steeds meer Ellen genoemd.

Maar de portugezen zitten van regeringswege nog steeds een beetje onder de plak. Misschien maar goed ook. Diamond de Klepper mag raar zijn, maar bij een Flourish Amorim Carvalho of een Marvellous Fonseca da Silva kan ik me helemaal niets voorstellen.

Het arme kind. Wat zou-ie gepest worden op school!