Onverwachte charmante gasten

“Hallooo! Is daar iemand?” Hondenpootjes trippelen naar binnen, en een vrolijk vrouwenhoofd met krulhaar steekt om de hoek van de hordeur. “Hallo!” antwoord ik, “Ja zeker is hier iemand.”

Ik zit net even pauze te houden, met de benen omhoog, dus ik blijf even zitten. ´s Zomers komen er van allerlei mensen langs, veel Portugezen voor het water, maar ook Nederlanders die via-via gehoord hebben dat wij hier zitten.

“Dit is Termas da Azenha, en jij bent Ellen?” vraagt ze, terwijl er steeds meer van haar verschijnt.

Erachteraan komt een man in een zwart T-shirt en met indrukwekkende wenkbrauwen.

“Dat klopt allemaal”, zeg ik, nog steeds zittend, maar inmiddels onder de balie al zoekend naar mijn birkenstocks, “welkom!”

“Dan hebben we het gevonden, wat fijn”, zegt de vrouw, meer tegen haar man dan tegen mij, maar ik reageer met: “Was het lastig te vinden dan?”

Ja, het was wat lastig geweest, maar ze maken allebei een heel opgewekte indruk, dus het verdwalen zal zeker niet vreselijk geweest zijn. Ik stel me voor, zij ook, ik vergeet direct hun namen. Dat heb ik altijd. Ik probeer altijd heel erg op te letten, en neem me steeds weer voor om het op zeker te onthouden, maar het lukt bijna nooit. Het gaat verloren in de eerste indrukken.

“We komen kamperen, we hebben dit van de ANWB-gids” zegt de vrouw. Ik ben verrast, de charme-camping-gids is een recente aanwinst, en ondanks mijn aanvankelijke aarzeling, was de meneer van de ANWB heel gedecideerd dat wij erin moesten. “Neenee, het kan simpel zijn, maar dit is zo´n leuk plekje, dat moet erin, geloof me maar” zei de ANWB-meneer, en tja, hij kan het weten.

We lopen langs hun busje naar het kampeerterrein, en ik kan het niet laten: ik moet even kijken.

“Sorry dat ik zo aan het gluren ben, maar wat een geweldig busje is dit”, zeg ik, “En jullie hebben het kenteken zo groot op de zijkant gezet?”

“Ja, ons vorige busje is gestolen”, zegt de man, “en hij was net als deze zelf omgebouwd als camper, dus toen dachten we dat we zo maar zouden oplossen.”

Heel slim, vind ik, een beetje autodief ziet gelijk dat dat veel te veel werk is om interessant te zijn, en “Het staat ook groot op het dak, dus je kunt ons ook via Google Earth zien”, voegt de vrouw er lachend aan toe.

Als ik ze alles gewezen heb, en de rondleiding ten einde is, komen we al babbelend weer op het dorpsplein aan. Ze kijken mekaar aan en zeggen bijna tegelijk: “Heb je toevallig ook een kamer vrij? Dat zou zo fijn zijn voor Vonk, want ze heeft het nogal warm.”

Ik moet even nadenken, want er is geen kamer vrij, maar wel een huisje waar hun busje in de tuin kan staan. Dan hebben ze lekker alles bij de hand, en daar is het ook lekker koel. Kan de hond lekker op het terrasje slapen, met het hekje dicht.

Een goed plan. Ze trekken in Pomarinho, gaan nog even boodschappen doen, wat betekent dat ik nog even de laatste rimpels glad kan trekken. Tuinsetje neerzetten, horren in de ramen, koelkast en boiler aan, even de trap vegen. Zo. Welkom!

De volgende ochtend kom ik ze weer tegen, helemaal stralend. Het wil niet lukken met het internet in het huisje (o jee, en mijn pleegzoon Hugo is er niet om dat op te lossen) maar geen punt, er is wel verbinding bij het zwembad. We raken weer aan de praat.

Ze zijn kunstenaars en hebben een paar geweldige dingen gedaan. Een museum van Werf Wolthuis gemaakt in Sappemeer (weet je nog, dat rijtje?), Fort bij Spijkerboor in Amsterdam ingericht – hele leuke dingen om te doen! En ze hebben er iets prachtigs van gemaakt! Veel met geluid gedaan ook, dan wordt het echt een ervaring, als je in zo´n scheepswerf of zo’n oud fort rondloopt.

Inmiddels heb ik hun namen natuurlijk wel op mijn harde schijf staan. Annet is van de grafische kant, Feiko is tekenaar en schilder. Samen zijn ze een team dat op eenzame hoogte staat, en waar geen groot bureau mee kan concurreren. Zulke authentieke dingen maakt een bureau niet.

En zij wel.

Ik zou zeggen, als je niet naar hier op vakantie komt, ga eens kijken in Amsterdam of Sappemeer. Het is de moeite waard.

Fijn dat ze onverwacht kwamen aanwaaien. Een goed begin van het hoogseizoen!