Onverwachte gasten: ontmoeting met mezelf

“Ah! ‘ello! Mon Dieu, está una pessoa aqui. Afortunadamente!”

Ik ben wel gewend aan mensen die blij zijn dat ze er zijn, en ook aan onverwachte gasten, maar het is zeldzaam dat iemand zó opgelucht is om er te zijn. En dat in vier verschillende talen tegelijk.

“Hi, welcome”, kies ik de makkelijkste taal eruit, “my name is Ellen, or Helena in portuguese.” Ik steek mijn hand uit die ze hartelijk schudt. “Bonsoir, I am Martine. Do you have a room for me?” “Sure, I have a room! One with a view and a blue blanket!”

De onverwachte gast vertelt dat ze de afgelopen dagen steeds geen moeite heeft gehad met het vinden van een slaapplaats, maar dat ze nu toch erg blij is om de Termas-da-Azenha tegen te komen. Terwijl ze net langs het enorme neonverlichte HOTEL – TERMAS **** is gereden.

Vier sterren is blijkbaar niet de bedoeling

Mooi zo. Wij hebben alleen sterren in de heldere avondlucht te bieden. Dit onderkomen is niet in sterren uit te drukken.

“The room is ready, but I have to make the bed.” zeg ik, en we spreken af dat zij de auto naar achter de kamer rijdt en zich installeert, terwijl ik de verdere details regel. “And yes, of course you can eat, but I only have a pizza, I made some last week.”

Na een half uurtje staat er een mooie fles wijn open en komt de pizza uit de oven. Gelukkig had ik kort geleden een stuk of 6 gemaakt en ingevroren. We zitten in de keuken, veel gezelliger.

Martine is française

Ze heeft niet zolang geleden haar B&B in Les Landes verkocht. “Close to La Rochelle.” legt ze uit, en dat komt me bekend voor. Is dat niet de plaats waar ooit de hugenoten naar Amerika vertrokken? “Exactly, close to the beach, only 10 minutes.”

De B&B was een moeilijke en eenzame strijd: alle gasten vragen altijd dezelfde dingen (tja, herkenbaar), ze willen dezelfde dingen (ja, meestal wel, daar komen ze voor) – het was veel werk voor weinig geld. Jep. Ik hoor wat je zegt. Maar het heeft ook erg veel voordelen. Je bent je eigen baas, je ontmoet een boel aardige mensen, en dat er een routine in zit …. tja, dat zit eigenlijk in elk soort werk wel.

We kunnen het prima vinden

Ze is nu onderweg naar Lissabon om na 20 jaar weer eens te gaan kijken naar een oud project. Voor de B&B was ze ingenieur en ontwierp lichtplannen. En 20 jaar geleden was dat in Lissabon, vlak naast het Castelo São Jorge. De mooiste plek van de stad.

Ik heb 20 jaar geleden ook wel eens een middag in Castelo São Jorge doorgebracht. Heerlijk.

Beetje slenteren. Beetje zitten. Beetje fantaseren over hoe het 3 eeuwen geleden moet zijn geweest. Beetje lezen. Beetje mensen kijken. Er was zelfs een terrasje net buiten het kasteel, onder oude bomen met uitzicht over de Taag. Dat was in die tijd iets heel bijzonders, want portugezen zijn bepaald niet commercieel. Heel anders dan wij noorderlingen, die overal een slaatje uit slaan.

Martine is sinds 20 jaar niet meer in Portugal geweest en vindt het land heel erg veranderd. Ja, dat is absoluut waar. De vooruitgang heeft hier zeker toegeslagen. Er rijden geen ezelskarretjes meer.

Daar worden we een beetje nostalgisch van, maar je moet er ook redelijk bij blijven.

Het is leuk om naar te kijken, naar die ezelskarretjes, maar als je er zelf op zit, is het een heel ander verhaal. Dan heb je het over een heel andere manier van leven.

En die is er niet meer

Maar er zijn niet alleen dingen verloren geraakt, er komen ook altijd weer nieuwe mogelijkheden.

[singlepic id=2485 w= h= float=lef

“Look at yourself,” zeg ik tegen haar bij het ontbijt, “you started a new life yourself! Hundred years ago it would not have been possible, a woman alone on your age!”

Ik heb gisteravond mezelf ontmoet. Denk ik. Als ik 72 ben.