Mozaiek verslaving

Het is al de zoveelste keer. En ze blijft maar terug komen. Elk jaar maar weer. Soms zelfs twee keer per jaar. We hebben het over zo´n 50.000 kilometer! Een duidelijk geval van Azenha-verslaving.

Er was eens

Het begon ongeveer 14 jaar geleden. Onze oude accountant was er, de klusjesman die ons altijd in Nederland uit de brand had geholpen en zijn gezin, en een paar oude vrienden met hun zoons. Vrienden van hen hadden hun dochters gestimuleerd om hierheen te komen, “de vier blommen uit Gouda” – vier jonge meiden die kwamen meehelpen.

Astrid kwam ook via een vriendin. Als alleenstaande moeder is zo’n bestemming heel prettig. In je eentje in een hotel is nou niet bepaald gezellig. Hier ben je meer een logé, plus dat je nuttige dingen doet in een aangename sfeer. Als je het niks vindt om je hele vakantie stil te zitten, zit je hier goed.

Het was toen allemaal nog behoorlijk onaf, zacht uitgedrukt, en er moest nog veel gebeuren.

Het begin van een verslaving

De eerste mozaieken waren al wel gerealizeerd, en de trend was gezet. Die paar kale muurtjes op het dorpsplein konden ook mooi opgeknapt worden met mozaiek. De muur van het rietfilter bij het zwembad. Een overdekt stukje terras. De ingang van het badhuis. De badkamers van een paar gerestaureerde huisjes. Enzovoort, enzovoort.

Het mozaieken sloeg aan. In de afgelopen jaren heeft Astrid meegeholpen aan het verfraaien van de Termas door een paar hele mooie mozaieken te maken.

De Tijger is er één van:

Het is eigenlijk traditie geworden dat ze minstens een keer per jaar komt. En tja, een mozaiekproject is er hier bijna altijd gaande. Rondom het zwembad zijn er al aardig wat muren versierd met mozaiek. Het overdekte terrasje bij het zwembad “Alice in Wonderland” bevat ook veel stukken van Astrid’s hand.

10 of meer

Meestal werken er gemiddeld zo’n 10 mensen mee. Stukjes plakken en voegen is meestal veel werk, en wordt vaak door vrijwilligers gedaan. Als ik eenmaal het idee helder heb, en het ontwerp er is, kan er begonnen worden. Dat gaat altijd met stukjes en beetjes. Het groeit terwijl je het maakt. Heel fijn om dan met een ervaren mozaieker zoals Astrid te overleggen.

Het is niet moeilijk om te mozaieken. Met de basistechnieken kun je al snel iets heel aardigs maken. En met een beetje ervaring kun je hele mooie dingen doen. ’t Is iets anders dan tekenen of schilderen, maar je kunt er zeker ook tamelijk gedetailleerde figuratieve dingen mee maken.

We hebben inmiddels een eigen stijl in mozaiek. De Azenha-stijl. Het alles-overkoepelende thema is sprookjes. Dat geeft ruimte en vrijheid, je kunt er alle kanten mee op. Een oud sprookjesboek dat ik al mijn hele leven heb, met onbekende sprookjes uit alle landen, dient ter inspiratie.

Knippen en plakken

 

De Bakplaat (*) was af eind mei. Op het laatst was het voornamelijk kilometers maken. Viereneenhalve vierkante meter vullen met stukjes hemel. Astrid’s galjoen drijft, de schimmen in het bootje kunnen roeien in het licht van de volle maan.

Mozaiek maken is verslavend als je er gevoelig voor bent. Dan reis je duizenden kilometers om ergens op het portugese platteland kilometers te maken.

.

.

(*) de Bakplaat is een terras naast het zwembad, zo genoemd omdat het er ´s zomers flink warm kan worden. Het ligt helemaal beschut, ideaal voor in het voor- en najaar. En in de zomer  natuurlijk ook voor mensen die van bakken houden.