Mijn ideale vakantie

“Pfiiiiiiiiiiiiiiitoiiiiit! Pfitpfitpfitpfit! Pfiiiiiiiiiiiioiiiiit! Pfitpfitpfit!” “Djzingeliiiii djzingeliiiii poetpoetpoetpoet.” “Fiepfiepfiepfiepfiep, fiepfiepfiepfiep.”

“Tsjietsjieprrieuw. Tsjieprrieuw.”  “Gûbibi gûbibi gûbibi …”

.

.

.

.

.

.

.

.

‘t Klinkt als een gezellige drukte bij het ontbijt. Ik geloof niet dat ze ruzie maken, maar wat hebben ze mekaar allemaal te vertellen? Als je goed luistert, zit er heel veel variatie in hun conversatie, maar ik kan er jammer genoeg geen jota van verstaan.

Soms kan ik het wel vatten:

Prrrrrrrrrrrrrrrrrrrt! Er komt er eentje aan, die wil er ook bij: “Gûwiewiewiewiewiewie!” , maar nee hoor, niks daarvan, wegwezen jij: “Gewingjinggewingjinggewingjing!” “Prrrrrrrrrrrrrrrrrrrroeiiii!”

Amusant. Het licht achter mijn nog gesloten oogleden is veelbelovend, net als dit gedoe en gezang.

Ik probeer nog éven om mijn droom terug te halen, maar de deur gaat weliswaar langzaam maar toch onverbiddellijk dicht. Dag dromenland, tot vanavond dan maar.

Diepe zucht.

Lekker bed.

Ik wil er nog niet uit, maar het zal wel moeten.

Plassen.

En koffie.

Dagelijkse benodigdheden in een mensenleven.

O já! Dat is waar ook! Ik ben op mijn ideale vakantie!

Ik mag mijn speciale mooie kimono aan en gaan ontbijten. Dat is iets waar ik voor gevallen ben in het wervende verhaal van dit vakantiedorp – je kunt mooie kimono’s aanschaffen, en die hier uitproberen.

Elke dag hebben ze Japans ontbijt – dat wil zeggen, iedereen in haar kimono, je mag komen wanneer je wil (tussen 8 en 10) en je hoeft niet per se gezellig te doen. Je mag ook gewoon op je gemakkie in de zon zitten en een beetje lezen met je koffie en je croissant. Ze serveren voor de vorm wel witte rijst, miso soep en iets dat nattõ heet.

De voornaamste reden om te boeken was natuurlijk dat dit een arrangement is voor vrouwen boven de 45. De leeftijdsgrens is niet zo strikt, blijkbaar, want er is ook een vrouw van 42 bij. Het is niet zo’n grote groep, 9 vrouwen in totaal. Veel daarvan zijn single, een paar hebben een (lat)relatie. Er is een stel vriendinnen, maar verder kennen we mekaar nog niet.

Er is een programma

Je hoeft er niet aan mee te doen als je geen zin hebt. Vandaag wordt er zoals elke dag, om 10 uur gemediteerd (half uurtje), en daarna gewandeld. Er is een grote bibliotheek, dus ik denk dat ik vandaag thuisblijf, want ik heb een goed boek gespot. Er staat een uitnodigende schommelbank bij het zwembad, beetje in de schaduw. Top!

En wandelen …

mwah, daar ben ik een beetje te oud voor geworden … het is een wandeling van 16 kilometer – ik ga wel een ommetje maken na de lunch.

Morgen wil ik wel meedoen met het mozaieken. Daar ben ik een grote fan van. Vanmiddag ga ik wellicht het internet op om wat mooie plaatjes op te zoeken, en wat inspiratie op te doen.

De dag erna kun je door met je mozaiek en/of een massage krijgen. Of je kunt een stofje uitzoeken voor je eigen, op maat gemaakte kimono die genaaid gaat worden door een portugese naaister. Of je kunt meedoen met de kookworkshop.

Het eten is sowieso top

.

.

.

.

.

.

.

.

Het is geen haute-cuisine, maar een goeie home-made maaltijd. De kookworkshop gaat over de indonesische keuken, lekker! Nu ben ik vegetariër, maar je kunt alles overdrijven, dus als het om goed klaargemaakt rundvlees gaat, ben ik mijn principes rap kwijt.

Mijn kinderen noemden me dan ook altijd een “vegeterrible”.

“Ga je niet mee vandaag?” vraagt Ine, een roodharige vrouw uit Naarden, “ik ben zelf een beetje aarzelend ….” “Ik heb een goed boek”, zeggen we alletwee tegelijkertijd.

“Als het maar niet dezelfde is”, zegt Ine lachend, “welke heb jij?”

“’t Is een Stephen King, nog nooit iets van hem gelezen”,  beken ik met nog steeds een grote grijns op m’n gezicht, “maar ik denk dat het een pageturner is, dus dan kan het met een max twee dagen wel bekeken zijn. Hoewel ik altijd tegen het eind wat langzamer probeer te lezen, om het te rekken …”

“Ah!” Ine is verrast, “dat heb ik nou ook! Als je het einde nadert, een beetje proberen uit te stellen! Grappig! Maar Stephen King is wel eng, hoor, spannend!”

Ja, dat gaat wel lukken hier. Zo op het oog zitten er interessante types tussen.

Misschien schrijf ik me nog wel in voor de “Verhalenmiddag” … we zullen zien …

.

.

.Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.