Mariza zien en dan sterven

“Ik wil ook zo’n jurk!”

“O, ik ook! Maar ik wil ook haar maatje erbij!”

“Ik vond de zwarte in het begin geweldig, maar inderdaad, de rode is een winnaar!”

Mariza’s jurken hebben nogal wat emoties losgemaakt, maar het is zeker niet alleen dat.

De show was geweldig

Dat er zo’n stem uit zo’n tenger lijfje kan komen lijkt onwaarschijnlijk, maar we hebben het toch echt gezien en gehoord.

Mazzel op het laatste moment. Eigenlijk was het al uitverkocht (binnen anderhalf uur!), maar op het laatste moment was besloten, dat het orkest op het podium zou gaan zitten, dan kwam de orkestbak vrij, en waren er nog vijftig stoelen beschikbaar.

We zaten pal vooraan, eerste rij, net naast het midden. Ik had pijn in m’n nek, maar het er graag voor over, want MARIZA is niet voor niets een grote naam in Portugal. Daarbuiten ook, overigens.

“Zou ze iets met die gitarist hebben?” vraag ik aan de vriendinnen, “het leek alsof ze hem op een speciale manier voorstelde.” “Ja! Precies wat ik dacht”, antwoordt Renate enthousiast, “er was iets speciaals tintelends tussen hen.”

“Jullie konden dat goed zien, zeker?” voegt Els eraan toe, “zo vlak vooraan.” Zij twee-en zaten balkon, een stuk verder weg, een goed overzicht.

Ana rolt met haar hoofd: “Ja, dat wel, maar als ze helemaal vooraan stond, kon je bijna haar gezicht niet zien, ze is ook nog ‘s een keer zowat 3 meter lang.”

Mariza is volkomen op haar gemak op het podium

Ze staat dan ook al voor publiek te zingen vanaf haar vijfde. In het café van haar vader, hier niet eens zover vandaan, is ze begonnen met zingen.

Als op maandagmiddag om 6 uur de tranen over je wangen lopen, is dat niet normaal. Toch? In mijn geval kan het betekenen dat ik uien aan het snijden ben, of ik zit bij Mariza. Zoals afgelopen maandagmiddag. Maar je kunt ervanuit gaan dat het in alle andere gevallen de uien zijn ….

Eerlijk bekennen: ik ben niet zo’n fan van traditionele fado. Ik heb het natuurlijk geprobeerd. Maar als muzikanten er creatief mee omgaan, zoals Fausto Bordalo Dias, Maria João, Cristina Branco en Mariza, dan wordt het een heel ander verhaal. Dan kun je er geen genoeg van krijgen.

Een rasartieste is ze

We werden direct in het diepe gegooid met het eerste nummer, heel alleen zonder begeleiding gezongen. Een stem die uit haar tenen komt, en een sierlijke hand met hele lange vingers en rode nagels die het drama begeleidt. Het werd allengs luchtiger, met een lekker ritme en meezingen.

Na die dramatisch verantwoorde intro, in een (ook weer schitterende) lange zwarte jurk met grote strass knopen over de hele lengte naar beneden, tegen een licht lila achtergrond waar de uitgeklapte lichtarmaturen net grote zwarte bloemen leken, kwamen de muzikanten op.

Drie gitaristen en een drummer

Eén van de gitaristen speelt portugese gituaar, een heel typisch geluid met twee keer zoveel snaren als een normale gitaar.

De drummer is meer percussionist dan drummer, met een soort van grote doos waar normaal gesproken een drum zit en waar hij later in de show hele prikkelende ritmes uit kreeg.

Tamelijk in het begin kregen we een klein preekje. Als wij wilden dat zij het beste van zichzelf gaven, dan moesten wij ook het beste van onszelf geven, en niet te terughoudend met instemming en applaus.

Zing, lach, huil, dans, lach, klap en bewonder

Niet tegen dovemansoren gezegd. Iedereen ging los.

Ik bewonder de muzikale gaven van de portugezen in het algemeen – iedereen zingt mee, van voor naar achter, zonder haperingen. Wat bij nederlanders vaak gebeurt: iedereen zingt dapper met de artiest mee, maar als die ophoudt, strandt het hele lied al snel in een onverstaanbaar gemodder, en wordt er ter compensatie maar gelachen.

Hier niet hoor. Uit volle borst!

Een mooi opgebouwde show, met dramatische liederen afgewisseld met meezingers, gitaarsolo’s waar je niet bij stil kan blijven zitten, en als toetje het laatste half uur met een heel strijkorkest erbij.

Het opvallendst vond ik het verschil tussen de aankomst van de mensen en hoe ze weer weggingen. Iedereen was na het concert duidelijk veel ontspannener en blijer dan ervoor.

Je wordt blij van deze muziek

Het raakt je ziel, je hart en kietelt je dansspieren.