Jagers, beveiliging en vliegvelden

“Ze respecteren zelfs de zondag niet”, beëindigt ze haar verhaal over de jagers die ze vandaag op haar dagelijkse wandeling tegenkwam, “Ik zou bijna beveiliging mee willen!” Adrienn is hongaarse en een klein vrouwtje – ze is maar 1.56 lang. Ze is een maand bij ons als vrijwilliger.

Ze houdt er erg van om aan het eind van de dag een flinke wandeling te maken, en ze vindt het niet erg dat het al vroeg donker wordt. “Ik heb een goeie zaklamp.”

Nu is ze een beetje bang dat die jagers op haar schieten – per ongeluk natuurlijk

Ze was er trots op dat ze een moord in haar bijzijn heeft voorkomen: “Ik heb die honden zo afgeleid, ze waren zo tegen me aan het blaffen, dus ik denk dat dat kleine konijntje wel weggekomen is.”

We zijn in de keuken, ik ben aan het koken. Ik ben trots op haar, maar ik weet ook dat jagen een belangrijk ding is voor de mensen hier:

“Ja, nou, ik begrijp het alleen omdat ze opeten wat ze schieten. Niet zoals die idiote amerikaanse tandarts van de zomer. Heb je daarvan gehoord?”

Ja, natuurlijk heeft Adrienn daarvan gehoord – de halve wereld weet van de moord op Cecil de leeuw, hopelijk kan die dwaas nog steeds niet naar buiten. “Plezierjacht, wat is daar nou leuk aan?”

“Wat hebben mannen toch met wapens?”

Het is duidelijk, wij zijn niet het jagende type

Wij vinden wapens niet leuk. Dat komt in onze wereld niet voor. En voor Adriann is het nog wat meer dan niet leuk – omdat ze niet zo groot is, en een vredelievend mens bovendien, is iedereen met een wapen erg bedreigend.

“Het is het ergst op vliegvelden. Die beveiliging is zo enorm, de bewakers zijn zo groot, en ze zijn altijd in een slechte bui, lijkt het wel. Ik ben bang van ze – ze hebben nu zelfs nog grotere guns, na de aanslagen in Paris en Brussel.” Ik kan me voorstellen, dat als je ongeveer de helft zo groot bent als die gasten, en veel minder weegt – als hun gun bijna even groot is als jij, dat je dan bang bent.

“Ze zijn nooit aardig, ik begrijp niet waarom dat is”, zegt ze, “En ze hebben het altijd over de regels.”

“Ja, waarom kunnen ze je niet ergens wegsturen met een vriendelijke glimlach en een aardig woord?”

Adrienn moet lachen om mijn grapje, maar daardoor komt er een herinnering naar boven: “We zijn een keer heel vervelend weggestuurd … het was een mooi plekje op een vliegveld, ik weet niet meer precies waar het was. Het was maar een klein vliegveld, en er was verder niemand. Wij wilden wat proberen te slapen in een donker hoekje, maar dat mocht niet. Twee van die enorme kerels hadden het maar over de regels …. wegwezen jullie! We zouden wel terroristen kunnen zijn, we moesten op een plek gaan zitten waar ze ons in de gaten konden houden. Ha! Alsof ik een terrorist zou kunnen zijn. Dat bedenk je toch niet!” Ze moet smakelijk om het idee lachen.

Adrienn reist nogal veel, en ver, en altijd met weinig geld. Dat is een recept voor avontuur

Nu ben ik een beetje twijfelachtig. “Ja, nou ja, ze worden niet ingehuurd voor hun gevoel voor humor. Ze staan daar om ons te beschermen. Die terroristen, die spelen het spel niet volgens de regels. En tja …. eigenlijk zou jij de ideale terrorist zijn. Niemand die dat verwacht!”

Nu lachen we allebei smakelijk om het idee van Adrienn met een bom.

“Vlieg je vanaf Porto, als je weer naar huis gaat?” vraag ik, en ze bevestigt: “Ja, ik vlieg heel vroeg, dus ik ga al de avond vantevoren. Dan blijf ik wel op het vliegveld ‘s nachts.”

“O, dan heb je geluk! roep ik enthousiast uit, “Porto is een heel leuk vliegveld, en er is een speciaal hoekje waar je heel comfortabel kunt blijven.”

De laatste keer dat ik vloog, moest ik er ook heel vroeg zijn, en omdat er geen treinen rijden ‘s nachts, moest ik ook uren op de luchthaven doorbrengen.

Het is geen wereldramp als je 6 uur vantevoren er bent, maar het is nu ook weer niet iets om naar uit te kijken.

Porto aeroporto had een paar leuke verrassingen in petto 

Ik vond het altijd al een prettig vliegveld, want het is klein, modern en heel mooi ontworpen, de metro stopt pal voor de deur, en je kunt er een prima koffie voor een fatsoenlijke prijs krijgen. Eén keer was er zelfs live muziek – een trio met piano, cello en guitar, en ook nog eens goeie muziek! Een geweldige manier om te vertrekken, en nog beter om zo aan te komen.

“En het mooiste was, dat ze er een hoek gemaakt hebben met comfortabele stoelen. Een soort ligstoelen, tafeltje ernaast, gratis wifi, en zo rond 2 uur ‘s nachts dimmen ze het licht, zodat je een beetje kunt slapen.” Ik ben nog steeds aangenaam verrast door de service van aeroporto Francisco Sá Carneiro .

In de tussentijd is het diner klaar

“Met dit goede nieuws, en met dit goede eten – al zeg ik het zelf, zul je vast je angst voor beveiliging of jagers kwijt raken. En: het is zondagavond, dus het is rustig voor een paar dagen. Ze mogen alleen op donderdag en zondag jagen.”

Adrienn kijkt opgelucht. “Perfect! Dan ga ik gewoon lekker lezen op donderdag en zondag, en de andere dagen lekker wandelen!”

Eind goed, al goed. Zij kan wandelen, en de jagers kunnen schieten.

Bom apetite!

 

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

Je kunt je abonneren:

Dan krijg je het elke week op zaterdag in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.