Hoe oud is Lucy?

“Man, het is alweer vrijdag morgen. Het vliegt!”

Louise steekt haar handen in de hoogte op de gepassioneerde manier die kenmerkend is voor haar. We hebben dat gemerkt de afgelopen dagen, we zijn het gaan waarderen.

“Ja, ik ben hier ook alweer een week”, zegt Adrienn, op de voor haar typische kalme manier, “maar het is alsof ik gisteren aangekomen ben.”

“En tegelijkertijd lijkt het een eeuwigheid”, zegt Leah, die er het langste is. Ze giechelt: “Ah! Nee, dat klinkt heel verkeerd ….”

Ze is de jongste van ons allemaal. Ze is er nu twee weken, en in die tijd heeft ze zich snel ontwikkeld tot mijn persoonlijk rots-in-de-branding. Emilie kwam gisteravond laat aan, zo te merken het rustige element in de groep.

“Wel, je eerste dag mozaieken, hoe vond je het om de hele dag te knippen en te plakken?” vraag ik vrolijk aan Emilie.

“O, ik vind het geweldig! Adoro colar e cortar, de plakken en de knippen”, Emilie spreekt beter portugees dan engels. Gelukkig kan ze met canadese Louise in het frans kletsen.

Ze zitten bovenop mekaar de hele dag te knippen en te plakken, om een groot project te realizeren naast het zwembad

“En het is alweer …. bijna het eind van 2016 …. de tijd gaat veel te snel!”

“Maak je niet druk, de tijd gaat sneller in andere landen – daar is het veel later”, zegt Adrienn op ironische toon, “kijk eens naar de Chinezen, die zitten al in het jaar 4.000 nogwat.” Adrienn is al twee keer in China geweest, dus zij kan het weten.

“Ja, dat is effen wat anders dan wij, levend in de 20ste eeuw”, verzucht ik, terwijl Louise haar vrolijkheid over mijn domheid over de tafel uitproest: “Pardon, we leven nu in 19honderd zoveel? We zitten in de 21ste eeuw! Oh, Ellen, dat weet je toch wel!!”

En ze gaat door:

“Weten jullie wat ik deed op de vorige workaway?

Ik vroeg de vrouw waar ik voor werkte elke dag over Lucy. “Hoe oud is Lucy?” vroeg ik. Weten jullie wie Lucy is? Weten jullie dat ze een skelet gevonden hebben in Ehiopië, ze is een aus-tra-lo-po… no… pi….pithe-cine – wow, dat is een moeilijk woord, en ik vroeg die vrouw elke dag dezelfde vraag: Hoe oud is Lucy?”

Ze kijkt uitnodigend de tafel rond, blijkbaar een antwoord verwachtend.

Dus ik zeg: “Eh, 16?”

Louise nam juist een slokje van haar water, en spuugt het uit van het lachen – net als haar buurvrouw Leah, die net een hap nam en het nu ook wat moeilijk heeft om het allemaal binnen te houden.

Meiden onder mekaar!

Lekker geiten, beppen en tozen, giechelen en onzin verkopen. En tussendoor wat serieuze onderwerpen. Het gaat alle kanten op, met veel pret.

Als we uitgelachen zijn, gaat Louise door, zoals Louise dat doet: “Ik vroeg haar elke dag hoe oud Lucy is, en elke dag wist ze het niet meer! En als ik het dan zei, 3 miljoen jaar, dan was ze elke dag weer zooooo verrast! Vreemd, toch?”

“Hoe oud was zij dan?” vraag ik met een duidelijke ondertoon, en ze lachen allemaal weer.

“Ze was 67 ofzo”, antwoordt Louise, “dus nog helemaal niet zo oud. Maar ze is een kunstenaar, dus ze kan het zich gewoon niet herinneren. Ze heeft geen hoofd voor cijfers. Ik wel, ik heb een hoofd voor cijfers, tenminste wel vandaag.”

“Huh?”, Leah probeert dat te begrijpen, “dus vandaag heb je een hoofd voor cijfers en morgen misschien niet?”

“Jaja, dat kan. Ik heb verschillende persoonlijkheden in me.”

“Handig”, zegt Emilie droogjes, “Ik zou ook wel verschillende personalitées willen hebben, especial één die beter inglês spreekt.”

Louise legt haar hand op Emilies arm, maar zit helemaal in haar betoog: “Elke dag!! Zooooo verrast! En elke dag zei ik: 3 miljoen jaar. Nee, eigenlijk is het 3.2 miljoen jaar”, verbetert ze zichzelf.

“Eh, plus de leeftijd van Lucy toen ze stierf – want je kunt zo zien, dat ze nog maar 16 was toen ze doodging – dus plus 16, dus we hebben het over 3.2 plus 16 jaar”, verbeter ik haar weer, en Adrienn gaat zelfs verder: “En het is alweer 2 weken geleden dat je dit meemaakte, dus we hebben het over 3.2 plus 16 jaar en 14 dagen. Laten we wel bij de feiten blijven!”

Op de achtergrond proesten Leah en Emilie: “Je kunt het zien …. jaja …. aan een paar botjes …”

Meiden onder mekaar. Leuk om ze over de vloer te hebben.

Duits/amerikaanse Leah, hongaars/engelse Adrienn, frans-canadese/braziliaanse Louise en frans/portugese Emilie. Vrijwilligers bij een nederlandse familie in Portugal.

Met z’n allen spreken we 6 talen. Het is een zootje bij elkaar.

Hou een oogje op onze facebookpagina. We laten binnenkort zien waar dit zootje toe in staat is.

Wereld record knippen en plakken op de vierkante centimeter!

 

* workaway is een leuke site voor vrijwilligers om een plekje te vinden, en vice versa. Voor alle gebruikers is het een werkwoord: workaway-en.

Zo zag Lucy er mogelijk uit: