Groentetuin nieuwe stijl

’t is zware klei. Dat valt niet mee, om daar iets moois van te maken. De agricultoras uit de omgeving hebben er niks van. Ze rijden vrolijk op hun velden rond met hun grote tractors, waaraan grote ploegmessen hangen.

Een watnou?

Daar is onze hak – het instrument van de ouderwetse portugese boer – helemaal niks bij. Het kan wel hoor, als je wilt kun je veel.

Het is gelukt om een Kaapse Kruisbessen Plantage te maken:

Mijn zus en haar man zijn ooit met onze moestuin begonnen. Het zag er prachtig uit. Helemaal profi, met bonenstokken en aardbeienbedden en aangeaarde aardappels. Het was niet vol te houden, helaas. Ik heb veel geleerd over een moestuin, en het belangrijkste daarvan is de constatering dat als het jouw tuin is, jij er zelf elke dag in moet werken.

.

Als dan de één, dan de ander het doet, gaat het mis. Of erger nog – als mensen zeggen dat ze er verstand van hebben, maar evenzogoed de teder opgekweekte rabarberplantjes (twee stuks!) op de composthoop schoffelen.

Honderdvijfenzeventig

Of de ervaren hobbytuinder die op een mooie dag 175 andijvieplanten klaar had. Nou moe. Als je een ervaren moestuinder bent en je leest dit, sla je toch van verbazing achterover? Dat is een fout die je als groentje een (1) keer kunt maken. Daarna weet je beter.

We hebben er nog andijvie-à-la-crème van gemaakt. Voor in de inderhaast aangeschafte vriezer van 75 liter. Waar ik altijd aan het eind van het jaar van allerlei onidentificeerbare dingen uit viste.

Toen een andere vrijwilligster op haar rug liggend een sigaretje rokend in de verder zo goed als leeg-geschoffelde tuin werd gevonden, was het wat mij betreft genoeg. Leuk geweest.

Dit schiet niet op, gaat ‘m niet worden, heeft nul rendement, waar zijn we dan mee bezig? In het seizoen koop je voor een habbekrats alle groente en fruit op de markt. Bij doorgewinterde vakvrouwen, die geen geld verspillen aan kunstmest of insecticides. Biologisch verbouwd dus eigenlijk.

Een groot gemis

Maar je gaat het missen, zo’n tuin. Zo lekker en zo makkelijk om erheen te lopen en effen een krop sla te snijden. De kruiden stonden allang bij de keuken in de buurt. Basilicum, selder, rozemarijn, thijm, salie, bieslook, koriander, peterselie – even naar buiten met de  driebladige kruidenschaar (jaja!) en knippen maar.

Vanaf nu hebben we een briljante tuin, als je het mij vraagt. Achter de keuken. Daar had de vorige eigenaar het ooit bestraat, met van die mooie grote typisch portugese keien. Aan alle kanten brokkelig, maar aan 1 kant plat.

Het was even een werkje, om ‘m helemaal spic-en-span te krijgen, maar het is gelukt. (*)

We halen maar een paar van die keien weg. Het idee is dat de planten toch wel groeien, als ze maar met hun worteltjes in lekkere rulle voedzame aarde staan. Voor de rest zal het ze worst wezen. En graag op tijd van eten en drinken … dan komt het helemaal goed.

Geen risico op kattenpies, geen gedoe met onkruid wieden, geen last van erosie of uitdroging. In theorie is het helemaal ideaal.

.

Staat er straks op de werklijst van de vrijwilligers:

– watergeven (overal)

– biobak legen

– moestuin aanvegen

.

.

(*) Special appearance: Iracema Genecco, de braziliaanse vrijwilligster die letterlijk de basis heeft gelegd voor de groentetuin-nieuwe-stijl.