Foutje, bedankt

 

Waar begint dit?

De gemeente had een foutje gemaakt. Ze waren vergeten om toestemming te vragen om op ons terrein een tussenstation van de riolering in te graven. Slordig!

Normaal gesproken zie ik nooit iemand van de Câmara Municipal*, en nu ineens komt de Presidente* van de Junta* met een hele groep mannen langs. Ik kom ze zomaar stomtoevallig tegen. ´t Is niet een gewoonte van portugese ambtenaren om eerst even te bellen of het uitkomt. Iedereen barst altijd gewoon maar binnen.

Ze zijn erg gewichtig aan het doen met z´n achten. Ik vraag of er iets aan de hand is, en zo hoor ik voor het eerst over de plannen van het tussenstation – in feite een hele grote bak vol poep – vlak onder mijn slaapkamerraam.

Hm. Dat klinkt niet echt aanlokkelijk. Ze willen ook nog eens het hele badhuispad open breken. De Presidente* zegt dat dat binnenkort gaat gebeuren, maar dat ken ik. Dan wordt het waarschijnlijk precies tijdens de drukste weken van het hoogseizoen. Daar moesten we dus maar eens een stokje voor gaan steken.

Het stokje

Het Lot helpt mee. Ongebruikelijk, want meestal helpt het Lot je precies de verkeerde kant op. Ik loop wederom stomtoevallig tegen een persoon op, die zijn auto op de weg laat staan en naar beneden naar het badhuis loopt, en daar bij het hek van de ezelwei gaat staan kijken.

Nu komen er hier vaker mensen langs – meestal om hun heimwee te doden* maar mijn intuitie zegt mij, dat het daar bij deze persoon niet om gaat. Ik vraag dan ook vriendelijk of ik hem kan helpen. Aha! Hij komt om de pijp te meten die besteld moet worden voor de fossa*.

“Maar ik weet nergens iets vanaf” lieg ik poeslief, “vindt u dat nou ook niet een beetje raar? De Câmara* zou toch toestemming moeten vragen om zoiets op iemands terrein te mogen doen?”

Ja, daar kon hij echt niet omheen. IJzeren logica. Je zag hem denken, “shit!”

Waar eindigt dit?

De volgende dag komt een engenheiro* langs. Hij mag blijkbaar de kastanjes uit het vuur halen. Degene die de fout op zijn geweten heeft, is allang ondergedoken. Ik van mijn kant ben allang blij dat ik dit toevallig ontdekt heb, voordat er grote machines aan het graven zijn geslagen – want dat zou vast precies gebeuren op een dag dat ik overal en nergens moet wezen natuurlijk. Dan is het Lot ineens niet meer zo attent.

Hij is heel vriendelijk, de engenheiro*, en dusdanig onderdanig, dat ik dadelijk begrijp, dat dit een Bureaucratische Blunder van klasse moet zijn geweest. Ik spreek af voor morgen, want ja, ik laat echt niet alles uit mijn handen vallen voor de stommiteiten van een of andere bureaucraat.

Nachtrust

In plaats van te slapen verzin ik een prachtige scenario. Ik zeg met zo´n schitterend engels-aristocratisch air: “Alles goed en wel, maar ik zie mijn voordeel niet. Als er nu te praten zou zijn over een mooie ruil …. ”

Zo jammer dat de realiteit altijd anders is dan in je opgeofferde nachtrust. Heb ik teveel films gezien? Het zou zo mooi geweest zijn ….

Gelukkig lukt het wel om hem de realiteit te doen inzien, dat het waanzin is om zo´n fossa precies onder mijn raam te gaan ingraven, als er hectares en hectares vrije ruimte naast liggen. Pfff! Dat was een zogenaamde narrow escape!

**********************************************************************

Câmara Municipal:de Gemeente.

Een engenheiro/a is een ingenieur, daar heb je er hier heel veel van.

De Presidente is de burgemeester (klinkt lekker hè?), en die kan van de Câmara zijn, maar ook van de Junta. (klinkt al minder, vin-je niet?)

Met saneamento wordt de riolering bedoeld, inclusief alle accessoires.

Matar saudades – letterlijk: heimwee doden. Hier wordt altijd van gezegd dat het niet te vertalen valt. Het valt onder de nostalgische, lijdende ziel van de portugese cultuur.

En fossa is een septic tank.

**********************************************************************

Nu heb ik verleden week een recept voor CHANFANA beloofd – hoe kom ik nu van hier naar daar?

´t Is eigenlijk precies langs de omgekeerde weg. Van eind naar begin, zal ik maar zeggen. Uiteindelijk eindigt de chanfana ook daar, waar we het nu maar niet meer over zullen hebben.

Chanfana is een schotel die veel gemaakt wordt voor een feestdag. Je moet er op tijd mee beginnen, want het moet een paar uur in de oven.

Ingredienten

1 kg geitenvlees

7,5 dl. rode wijn van goede kwaliteit

100 gram bacon

3 el. olijfolie

1 el. braadboter

2 teentjes knoflook

1 grote ui

1 laurierblaadje

1 tl. gemalen kruidnagel

naar smaak: zout, peper, peterselie

Hoe maak je het?

Snij het geitenvlees aan stukken. Snij de ui in kleine stukjes. Smelt de braadboter langzaam op een zacht vuurtje en meng het met de olijfolie.

Op de bodem van de ovenschotel leg je eerst een bed van ui, met daarop de stukken geitenvlees, bacon, klein gesneden knoflook. Strooi het zout, de peper, de kruidnagelpoeder eroverheen en begiet het met het mengsel van olijfolie en gesmolten boter.

Giet daarna de rode wijn eroverheen, en zet het vervolgens in een voorverwarmde oven op ongeveer 180º voor een uur of 2.. Niet afdekken.

Serveer met kleine aardappeltjes in de schil en met gekookte worteltjes.

Wijnadvies: drink er een mooie Dão bij – het mag een redelijk zware wijn zijn.