Diner met een vetklep

Het gaat niet altijd over serieuze zaken, hier aan tafel

Zeker als er jongere vrijwilligers aanwezig zijn, wil de onzin weleens om je oren vliegen. Dat is erg aangenaam, want een mens kan niet altijd over de ernstige zaken des levens praten, nietwaar?

“Dit is ver-ruk-ke-lijk ….” verzucht een nieuw-aangekomen gast, terwijl ze tevreden achteroverleunt. “Je kunt heer-lijk koken!” zegt ze tegen Aline, de nieuw-aangekomen kok die ons de komende maand te eten gaat geven.

Aline wilde haar eigen cateringbedrijf gaan beginnen, en wilde hier eens komen oefenen. Ze is een liefhebber: “Ik kan úúren over eten praten ….”

Mijn eerste instinctieve reactie was om weg te duiken, want ik kan niet úúren over eten praten. Ik ben wel een liefhebber, maar geen fanatieke.

Vandaar het idee van gastkoks in de zomer

Er zijn zat mensen die goed kunnen koken, omdat ze het leuk vinden. Ik moet mezelf echt in de kookstand zetten. De echte liefhebber heeft dat van nature. Aline is daar zeker één van.

“Aline!” roep ik om de hoek van de keuken, “ik weet dat het laat is, maar de mensen van Africa willen ook nog graag mee eten. Ze hebben gehoord dat je coq-au-vin maakt. Kan dat nog, vier man erbij?”

“Eh …. dan zijn we met …. 35 …. plus de vrijwilligers …. ja hoor, prima! Ik maak er wel een parpadelletje com fungi bij.”

In die zomer zat vaak het hele dorp aan tafel. Heel gezellig, zo’n table h’hôte

En Heel Erg Lekker Eten. En dan presteerde ze ook nog om zelf gezellig kletsend aan tafel te zitten. Dat vond ik helemaal verbazingwekkend.

Of ik werd verrast met een zelf-gemaakt advocaatje.

Had ik de avond tevoren gezegd, dat ik dat zo jammie vond, en dat het hier niet te krijgen is. “Hier, proef eens, dat vind je toch zo lekker?”

“Nog even en ik groei dicht!” verzucht vrijwilligster Marian. “Ja, dit is echt een probleem” valt Irene haar bij, “Aline, wil je alsjeblieft ophouden met dat lekkere gekook?! Gelukkig heeft El geen weegschaal …”

“Morgenochtend”, zegt Bart, “gaan jullie gewoon met mij mee. Rondje hardlopen, ’t is maar 9 kilometer.” Hij grijnst er diabolisch bij met zijn magere lijf.

Wij gillen alleen al bij de gedachte

Er moet iets anders op te verzinnen zijn.

“Je zou het wel moeten kunnen opeten, maar niet verteren” oppert Lian, maar iedereen protesteert: “Ben je gek? Bulimia, alles weer uitbraken, jek!”

“Als je een zakje aan je slokdarm zou kunnen bevestigen, een soort voormaag, dan kun je alles wel opeten, maar komt het gewoon in het zakje. Dat zou het mooiste zijn!” lach ik, en zo gaat die onzin nog een tijdje verder.

“Zoiets als een koe, een extra maag, maar dan aan de buitenkant.”

“Leegmaken, uitspoelen en weer aankoppelen.” Marian wordt helemaal blij bij de gedachte.

“Een voorstoma!”  Lian spuugt bijna van het lachen. “Een kropzakje!”

“Kun je patent op aanvragen!” Bart ziet direct mogelijkheden en kansen.

Kijk nou toch!

Een tijdje geleden krijg ik een stapel Kijk magazines, en als ik de eerste opensla, zie ik een kopje “Vetklep”.

Mijn mond zakt open van verbazing.

Ons kropzakje wordt werkelijkheid …..