Dikke wangen drama

Er gaat ook weleens iets mis in je vakantie. ‘t Is niet alleen maar rozengeur en maneschijn.

Je kunt bijvoorbeeld wakker worden met een gevoel dat er iets helemaal mis is in je linkerwang, en als je in de spiegel kijkt schrik je je een ongeluk.

Helemaal dik!

Het slachtoffer wilde niet op de foto – daar kun je je iets bij voorstellen. Haar wang was van de kin tot haar oog helemaal opgezet. Het zag er pijnlijk uit, en het ergste was: het was zaterdag 13 augustus.

.

Nee, dat heeft niets te maken met bijgeloof. Dat heeft alles te maken met dat het maandag de 15e is.

Voor de katholieken onder u is het een duidelijke zaak. En mensen die iets van Portugal afweten, weten dat de 15e een heilige dag is.

De tenhemelopneming met lichaam en ziel van Maria, de moeder van Jezus

Dit jaar viel dat op een maandag. Geweldig natuurlijk, want het is voor ongeveer iedereen een vrije dag. Uiteraard werkt er een enkele machinist, dokter en brandweerman, maar verder slaapt iedereen uit op z’n vrije maandag.

Er kwamen erg veel telefoontjes over of er nog plaats was voor het weekend, want veel Portugezen gaan dan een weekendje weg. Dat is toch al wel gebruikelijk – wij hebben in het laagseizoen altijd veel weekendgasten – maar met zo’n toevalstreffer is het bijna een must.

We moesten dus veel mensen teleurstellen

Jammer genoeg moesten we de patient ook teleurstellen. Na een paar uur bellen bleek er niet 1 tandarts dienst te hebben. Ik kreeg 1 keer iemand te pakken, de zoon van een tandarts, die zo vriendelijk was om het mobiele nummer van zijn vader door te geven. Weliswaar al met de mededeling dat zijn vader een weekendje weg was, maar misschien wist hij raad.

Vader tandarts deelde subiet en kordaat mee dat ik het net zo goed direct kon opgeven, geen kans dat ik iemand zou vinden die iets aan die dikke wang zou kunnen of willen doen.

“Terça-feira – dinsdagochtend is uw eerste kans” zei hij gedecideerd, en aangezien ik al een paar uur naar “piep ….. piep ….. piep ….” computermenus en gruwelijke muzakjes had zitten luisteren, zonder enig contact of succes, geloofde ik hem en gaf het op.

Slecht nieuws, want 2 volle dagen (en nachten!) met kiespijn doorbrengen is geen pretje.

Dan maar naar het hospitaal. Het enige dat ze konden doen, was een spuit antibiotica geven. Wij zijn daar wat terughoudender in dan de portugezen, die gewend zijn aan dat spul. Doktoren geven zelfs uit voorzorg antibiotica om te voorkomen dat je een ontsteking krijgt. Apotheken hebben het in bulk liggen.

Onze patiente weigerde dat

Legde zich erbij neer dat ze tot dinsdagochtend moest wachten. “Dan kunnen we naar onze eigen tandarts”, legde ik uit, “en dat is een hele aardige vrouw. Als we er om 9 uur zijn, helpt ze je vast gelijk.”

Dinsdagochtend. We zaten net in de wachtkamer, toen er een oude vrouw op krukken binnen kwam, vergezeld door een groepje mensen. Ook een spoedgeval? Ik vreesde het ergste, bereidde me voor op een lange wachttijd, want kiespijn + krukken is natuurlijk nog erger.

De oude vrouw bleek bekend. De tandarts discussieerde even met het groepje: “U had een afspraak moeten maken, senhora!”, en beweerde dat ze nooit iemand liet voorgaan boven alle afspraken. Ter illustratie liet ze haar agenda zien. Het was duidelijk dat de oude vrouw deze truc al eerder toegepast had.

Ze was helemaal geen spoedgeval

Na haar zaak duidelijk gemaakt te hebben, gaf ze “mijn” slachtoffer een handgebaar – “kom mee!” en beiden verdwenen in de behandelkamer.

Het was snel bekeken. Het enige dat de tandarts kon doen, was antibiotica voorschrijven. Ze kon geen kroon verwijderen in dit opgezette gebied. Eerst de ontsteking weg.

Diezelfde dag, na de eerste dosis, slonk de wang aanzienlijk. Antibiotica is een zegen – als het nodig is!