Design verrassing

“Heb je tijd om iets uit te pakken?” vraagt Judith, terwijl ze me voorzichtig nadert in een lang wijd overhemd dat als ochtendjas dient. De vorige avond is hun verrassing om zeep geholpen door alles wat ik nog te doen had. (sorry meisjes!)

Mijn to-do-lijstje is vaak langer dan de dag is

Het dorp is vol, er is een festival in Figueira da Foz, en het seizoen is nu wel begonnen.

Judith kwam zelf als een verrassing uit de lucht gevallen, een paar dagen geleden. Samen met haar nieuwe vriend. Ik kende Tim nog niet, maar nu dat wel zo is, is het een dubbele verrassing. Judith kwam als vrijwilliger voor de eerste keer in 2014, en was zo goed als direct een lid van de extended Termas-familie.

Vrijwilliger Emma: ook al een verrassing

Ze mailde weken geleden dat ze samen met haar vriend Andrew dan-en-dan zouden komen. Wat veranderde. Wat weer veranderde. Wat ik weer veranderde. En toen kwam ze alleen.

Andrew bleef in de Algarve om falafel te bakken voor de toeristen. Als je graag wilt reizen, moet je soms dat soort dingen doen om even weer wat geld te verdienen.

Het is een kunst, falafel bakken

Emma heeft hier haar proef afgelegd, en wat mij betreft is ze met glans geslaagd. Als Andrew net zulke lekkere falafel kan bakken zou ik zeggen: jongens, allemaal naar de Algarve en smullen maar!

Ze konden het direct prima met elkaar vinden,

Judith en Emma. En Tim, en mijn jongste zoon Broes en een vriend van hem, Hugo, ook.

Helemaal fijn.

Kan ik mijn ding doen en hoef ik me niet verantwoordelijk te voelen voor het vermaak. Ondanks mijn lange to-do-lijstjes, bleef ik toch ook gezellig zitten na het diner. En tussendoor effen bijkleppen, onder het vegen en soppen door …. Zo gezellig, dit onverwachte bezoek!

Stofje zonder doel

Ik had maanden geleden een stofje gekocht op de markt. Ik had er geen doel voor, maar het was zo mooi …. ik kon het echt niet laten liggen! Thuisgekomen, had ik het een van de banken gelegd. Het is een zegen en een vloek, als je veel ruimte hebt. Als je zoals ik een spullenmagneet hebt, moet je erg uitkijken.

Dat stofje lag er dus al maanden

tot Emma het zag. Want die heeft iets met kleren. Daar heeft ze voor doorgeleerd namelijk, in Barcelona. Vier jaar lang. Toen ik haar collectie zag, moest ik me beheersen om niet te kwijlen. Oi, dit is mooi.

Kijk zelf maar. (wel weer terugkomen hoor, het verhaal is nog niet af!) Mooi hè?

Judith is ook een ontwerper

Iets technischer, maar ontwerpt en maakt ook van alles. Tassen, truien, decors, de buitenkant van koffiezetapparaten – breit, haakt, naait, bouwt, schildert, kortom, als er iets te maken valt, is ze erbij.

Onder zulke omstandigheden heeft de Muze maar een draaitje van haar pink nodig.

Stof + Emma + Judith + naaimachine =

een Verrassing

Zaterdag werd ik de deur uitgezet, “Wegwezen, en wee je gebeente als je kijkt!”

Ik heb totaal geen autoriteit. Ik vroeg de buurman om foto’s te maken, zodat ik dan tenminste achteraf van de voorpret zou kunnen meegenieten.

In 1 dag was ‘t klaar

Ik mocht uitpakken.

Ze hadden al foto’s gemaakt ook. Het lijkt net alsof er twee kimono’s zijn, nietwaar? Maar nee.

Het is heel elegant gephotoshopt.

Dit is een uniek stuk

Er is er maar 1 van op de hele wereld.

Nu maar hopen dat of Judith of Emma of beiden wereldberoemd wordt, dan is mijn fortuin gemaakt. “Hoeveel zegt u? Honderdduizend? Voor dit unieke ontwerp? Ik dacht het niet!”

Want ja, zoiets doe je natuurlijk nooit meer weg.