De kleren van de vrijwilliger

Er hangt een gestreept vest in de adega. Het hangt er al jaren. Het is van de jonge Bart. De toevoeging is om onderscheid te maken tussen de Barts die ik ken – vriend Bart, Bart de schrijver, Bart de oudere, Bart Motor en neef Bart.

(Goeie naam, Bart. Met die naam ben je altijd welkom!)

.

.

.

Achtergelaten dingen

Dat vest hangt daar prima. Als hij er weer is, trekt-ie het aan, en daarna vind ik het weer ergens terug. En dan hang ik het weer in de adega. Als een meroniem.

Daar hebben we er meer van, stukjes van mensen die hier achtergebleven zijn.

Het zit hier vol met herinneringen van iedereen die hier geweest is. Alle mensen die meegeholpen hebben, dingen gemaakt hebben, dingen achtergelaten hebben. Dat gaat meer over vrijwilligers, vrienden en familie dan over gasten.

Gasten laten meestal minder sporen na – ze nemen over het algemeen alles weer mee. Ze genieten van wat er is, en gaan weer. Vergeten hooguit een onderbroek of een telefoonoplader.

Mensen en hun sporen

Vrijwilligers, vrienden, familie doen dat volop. Als ik door het dorp loop, loop ik langs de antennes van Kors, de internet-infrastructuur van Sjoerd & Dino, de deur van Anneke, de gordijnen van Astrid, de geverfde muur van Miguel, de mozaiek van Mary, schilderingen van Emile, Ilse, Jela, en de gemetselde plantenbakken van Bart.

(En dankzij mijn familie is het halve dorp ingericht, maar dat is een verhaal apart, dat komt een andere keer.)

Ik vind het heel prettig om met al die schimmen samen te leven.

Als ik het water van het zwembad check, zie ik Ferry op de rotsige bodem zoeken naar een onmisbaar onderdeel van de compressor. In een plas gevallen. Nooit meer gevonden, en daarom is het zwembad niet dieper gegraven maar hebben we een muurtje gebouwd.

Of een maanverlichte nacht, toen we met z´n allen het zwembad schoon maakten. Een mannetje of tien op de bodem van het lege bad – vrijwilligers, mijn zoons, hun vrienden, een paar gastenkinderen – lachend en grappend en soppend om het maar weer op tijd vol te krijgen.

Judith en ik hebben nog weleens op de bodem van het bad staan swingen op een lekker muziekje terwijl we daar aan het poetsen waren.

Het gestreepte vest is nog eens op vakantie geweest – toen Bart en mijn jongste zoon Broes gingen wild kamperen. Ze gingen laat in de middag weg en waren vroeg in de ochtend alweer terug. Het was een groot succes geweest ….

.

.

.

.

Bijdragen aan het succes

Behalve de tastbare zijn er ook nog de ontastbare, de onzichtbare, maar desondanks heel warme herinneringen aan zoveel leuke mensen die hun steentje hebben bijgedragen aan het succes van de Termas.

Dat gestreepte vest hangt daar prima. Het is een belofte voor de toekomst.