Dag hoor, winter! Hallo lieve lente!

In de winter – je kent dat wel – wil je weleens nostalgisch in het open haardvuur, of naar zo’n schitterende winterse zonsondergang zitten staren met een goed glas in je hand, en denken aan voorbije tijden.

Tenminste, ik wel

Ik dacht terug aan het begin, toen we hier net waren, en hoe alles anders voelde, rook, en eruit zag. Ik kon me verbazen over sinaasappelbomen, die midden in de winter volop groen waren en waar de sappige sinaasappels overvloedig aanhingen. Ik kon in de lucht staan te snuffelen zo nu en dan, om al die lekkere geurtjes op te vangen.

Ik was verrukt over alle kleurtjes huizen. Vrolijk oranje, fris geel, gezellig roze, lieflijk lichtblauw, gedurfd lila. Ontroerd over de vriendelijkheid van mensen die overal ten toon gespreid werd. Blij met de hoffelijkheid in het verkeer – het gebeurde vaak dat de andere chauffeur met een glimlach me voor liet gaan. Of dat je langs je tegenligger reed, die met een opgewekt gezicht achter het stuur zat en vrolijk groette.

Alles was nieuw

De Termas lag nét om de bocht van de beschaving, het was in de versukkeling geraakt en vergeten. Ik hou van vergeten plekjes, waar je het verleden nog kan voelen. Waar bijna niemand meer komt, en waar het dus heerlijk rustig is. Alle vibraties van het moderne leven gaan eraan voorbij.

Dat vond ik eigenlijk het prettigst van die begintijd.

Die stadse buzz ontbrak

16 jaar later is dat anders. Dat in de lucht staan te snuffelen doe ik nog steeds weleens, vooral in de lente. Ik vind het ook nog steeds heel prettig om het “Avé Maria” van de kerkklok van het dorp tegenover te horen. De vriendelijkheid heb ik overgenomen van de portugezen, ik zit ook vaak met een vrolijk gezicht achter het stuur en ik geef iemand voorrang met een glimlach. Maar ik ben gewend aan de kleurtjes, de geurtjes, de vriendelijkheid en de hoffelijkheid.

Het is gewoon geworden

En die stadse buzz … die ontbreekt weliswaar nog steeds, maar dit is geen vergeten plekje meer. Dit is een ontwikkelingsgebied, er zit leven in, er komen volop mensen die allemaal hun eigen vibraties meebrengen. Nu is het wel zo, dat die vibraties langzaam tot rust komen als mensen een paar dagen hier zijn. Dat is altijd leuk om te merken.

Het ligt nog steeds om de hoek van de beschaving, al is het nu uit de versukkeling.

Deze winter hadden we geen gasten. Er waren dingen te verbouwen, te verbeteren, onderhoud te plegen en dergelijke, en dat is beter als je dat zonder getuigen doet. En er zijn weer wat mozaieken bijgekomen. Lekker rustig, tijd zat om te contempleren over het leven.

Winternostalgie met lentekriebels

En als ik nu in dat vuur zit te staren, en de lente maakt ernstige aanstalten om te beginnen … en het boekingsseizoen begint los te barsten, denk ik stiekem: “O, boek maar niet! Laat het een vergeten hoekje blijven, zoals in het begin …”

Effen wennen weer. Maar het wordt vast weer heel gezellig. Zoals altijd. Het is de overgang van de winter naar de lente – dat is het gewoon.(*)

.

.

.

(*)We zijn bezig om een leuk programma samen te stellen! April en mei worden de maanden voor alleengaanden, alleenstaanden, of hoe je singles ook wilt noemen … en het wordt vrij gezellig! Stellen zijn uiteraard ook welkom, als ze zich maar niet stelselmatig gedragen.

..

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn. We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus. Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.