Ontspannende massages

Ik ga meestal staren. Dat is een goed teken. En het gaat vanzelf. Ik hoef er niks voor te doen.

Vandaag viel het me ineens op. Het was weer de eerste massage sinds een tijdje. In de winter komen er niet zoveel mensen langs, maar wordt het mooi weer, dan nodigt dat meer uit.

Blijkbaar.

twee-vriendinnen-voor-ontspannende-massages

Ik vraag altijd naar een eventuele medische historie

Een hernia operatie, een blessure, artrose – het zijn dingen die je even moet weten. Er is weleens iemand geweest met een gat in zijn rug, die had een kwaadaardig melanoom moeten laten verwijderen.

Nu is dat niet iets wat je per se moet weten voordat je gaat masseren, maar het is toch een verrassing.

Ooit had ik een vriendje die fysiotherapeut was. Hij was eigenlijk een beetje te oud voor mij, maar het was een tijdje heel gezellig. Ik geloof dat fysiotherapeuten je tegenwoordig alleen nog maar aansluiten op vibrator-achtige apparaten, maar in die tijd masseerden ze nog.

En – dat weet ik inmiddels uit ervaring – na een massage of vier, vijf, ben je echt wel even op.

Hij wilde graag dat ik hem masseerde.

Hij was nogal lang, en de tafel. al stond-ie op z’n hoogste stand, was eigenlijk nét effen te laag. Dan sta je op een rottige manier gebukt, en dat kost je je rug. Na de eerste keer begon hij al te zeggen dat ik een cursus sportmassage moest gaan doen, maar dat schreef ik toen op het conto van “hèhè, eindelijk lekker ontspannen”.

Na de zoveelste keer zei hij het voor de zoveelste keer, en toen heb ik maar geluisterd. Ik deed een cursus sportmassage. Het is inmiddels al 100 jaar geleden, dus ik weet allang de namen van al die spieren niet meer, en wat ik er verder geleerd heb, maar de massagetechniek zit in je vingers. Dat is net zoiets als schaatsen – dat verleer je nooit meer.

In de jaren erna kwam het steeds weer op

Zullen we het vergelijken met de griep? Van tijd tot tijd komt het op. Zoiets. Ik deed nog ‘s een cursus “intuitief masseren”, nog ‘s een andere: “hotstones” en “shiatsu”. Een vrijwilliger leerde me in de 6 maanden dat hij hier was de techniek van stoelmassages. Ook een vorm van shiatsu. Een gast leerde me “Hawaiaanse strijkmassages”.

Het enige dat ik nooit geleerd heb, is over iemands rug lopen op de Thaise manier

Nu ben ik ook niet zo klein en tenger als die thaise dametjes …

Na ruim 30 jaar maak ik er een rommeltje van. Ik vraag naar eventuele medische akkefietjes, en verder voel ik het wel. En ik doe eigenlijk in principe altijd hetzelfde rondje. Helemaal over je lijf.

Eerst de rug, even de olie verdelen

Dan eerst ‘s even rustig naar beneden. Dan weet ik al heel veel. Hoe je spieren spanning opnemen. Waar die spanning vandaan komt. Of het stress is, of dat je spieren hard gewerkt hebben. Of je een nerveus type bent, of juist kalm. Of je een cholerisch type bent, of een warmbloedig mens. Of je veel vasthoudt. Of je een introvert bent. Of je een roker bent. Of je een drinker bent. Of je een beetje gelukkig bent.

Er valt veel te voelen aan een mensenlichaam

ontspannende-massages-in-massagekamer-de-Grot

Het was weer een tijdje geleden. Vandaag was weer de eerste keer. En ondanks dat alles hetzelfde was – dezelfde massagekamer (genaamd “De Grot”), dezelfde tafel, dezelfde muziek van de Tibetaanse monniken die altijd met hun gezang zoveel bijdragen aan de ontspanning, dezelfde olie van Weleda, was het alsof ik het voor het eerst deed.

En wat het opvallendst was: ik hoef er niet over na te denken. Het gaat inderdaad volkomen intuitief. Helemaal vanzelf. Sterker nog: hoe minder ik denk, hoe beter het gaat. Dan ga ik staren.

En meestal doe ik dan mijn ogen dicht. Kun je nog beter voelen.

Als het klaar is, doe ik zachtjes een handdoek over mijn slachtoffer heen, en sluip ik weg. De beste massages zijn die, als ik de mensen daarna moet wakker maken. (En dat is bijna altijd.)

En verder … rommel ik maar wat aan

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Digitale fotografie in een boek

Sinds een jaar schrijf ik elke maand een blogje op Portugal Portal over hoe het hier allemaal begonnen is. Leuk hoor, al die herinneringen. Het was net alsof we pioniers waren, en dat waren we natuurlijk eigenlijk ook. De grote “Ik-vertrek” stroom was nog niet op gang gekomen, en we zaten knusjes met een paar nederlanders verspreid over het hele land.

Er is veel gebeurd in die 17 jaar

Om de herinneringen weer een beetje te laten stromen, duik ik de foto’s in. Nu was het tot ongeveer 2004 nog foto’s met een filmrolletje. Ik was nooit zo’n fotograaf, er stond altijd wel een duim op, of het touwtje van de camera, of ze waren onscherp – allemaal dingen die nu niet bepaald stimuleren om eens lekker los te gaan.

Foto’s afdrukken was hier ook best duur – niet te vergelijken met Nederland. Ik heb dus niet zoveel foto’s van die begintijd. Pas toen digitaal er echt in kwam, kreeg je van die enorme hoeveelheden.

Ik kreeg wel vaak ceedeetjes van gasten en vrijwilligers met foto’s. En soms zelfs een fotoboek.

Een cd is leuk, maar een fotoboek is nog veel leuker!

Dat blader je zomaar even door, zonder dat je je computer hoeft aan te zetten, ceedeetje erin, eindeloos klikken voordat je er bent …. en dan kun je maar 1 foto tegelijk zien.

Het is een schat voor altijd

twee-opengeslagen-fotoboeken

Er zijn twee mensen geweest die zo attent en lief geweest zijn om zo’n boek te laten maken. Het is alweer een tijdje geleden, maar nogmaals: heel erg bedankt, Bart, Alex!

Zeker als je op mijn leeftijd komt – 55 toch alweer – word je wat nostalgischer. En, als genoemd, het is voor mij nu ook heel behulpzaam om aardige voorvallen weer boven water te krijgen. Dingen waar je normaal gesproken nooit meer aan denkt, maar die door die foto weer naar boven komen.

Het bracht me op een idee

Er wordt heel wat weggeklikt tegenwoordig, op al die telefoons. Zeker met bijzondere gelegenheden, zoals een vakantie toch meestal is. En wie heeft de discipline om al die foto’s na de vakantie in mapjes te doen?

Da’s een retorische vraag. En als je dat al doet, kijk je er dan ooit nog naar? Nog een retorische vraag. Je dondert het van je telefoon in de cloud, of op je computer, en dan dendert het dagelijks leven weer over je heen. Geen kans dat je even een zijklikje maakt naar je vakantieherinneringen.

Ik maak een vakantieboek voor je

Alle foto’s – of een selectie daarvan – en wat anecdotes in een prachtig herinneringsboek. Je kunt wat “aantekeningen” opnemen op je telefoon. Zie hier de instructies voor een app.

Van die opnames en je foto’s maak ik een heel mooi NagenietBoek!

Geen druk geklutter meer in je computer, je hoeft je cloud niet uit te breiden, je telefoon blijft lekker snel en je hebt niet alleen de voorpret en de vakantie zelf, maar ook nog het nagenieten achteraf. En je kunt het een stuk makkelijker aan je vrienden en familie laten zien.

Eén klik en je weet alles!

.

.Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Oefening in mindful

Als je teveel over de toekomst nadenkt, word je ongelukkig. Zegt de wetenschap.

Ongelukkig, onrustig, en met een beetje pech anxious.

(behalve als je verliefd bent natuurlijk, want dan is er niks leukers dan over de toekomst na te denken en hoe je over niet al te lange tijd weer warm en intiem bij elkaar zult zijn)

Helaas ben ik niet verliefd, dus ik moet niet te veel over de toekomst nadenken.

Ik doe dus aan mindfulness

Hartstikke hip ook nog eens een keer. Toch? Of is het alweer passé?

(ik kan het soms niet zo bijhouden. Hier in de buitengebieden gaat het leven gewoon z’n gang, zonder rekening te houden met wat voor modes dan ook)

Goed. Daar gaan we dan

blog-mindful-laarzen

Ik doe mijn sokken aan. Grassprietjes eraf halen, want ik heb net gemaaid. De boomgaard is weer netjes, nu nog de randjes afmaken. Oeps! Mag ik dat nu wel denken? Dat is verleden én toekomende tijd …. hup, terug naar het heden, jij!

Grassprietjes eraf halen dus …. sok aan, andere sok aan … laars aan, andere laars aan ….

Die heb ik tenminste! Sokken en laarzen! En ik kan ze aantrekken ook nog. Dat kan ook weleens anders zijn, op mijn leeftijd!

Want dat is het andere, dat helpt om vrolijk, rustig en vriendelijk te zijn en te blijven:

dankbaar zijn voor wat je hebt. Nu heb ik een heleboel. Een heel dorp, om te beginnen, en dan de rest nog.

Twee mooie grote slimme zoons … net een nieuwe telefoon …. al lekker wat boekingen voor de zomer …

Ik zou moeten overlopen van dankbaarheid

(dat doe ik ook wel, hoor, maar er is toch ook die andere kant, die kant van dat je dus ook alles moet schoonmaken en verven en bijplakken en oplappen en maaien, en de zorgen die je altijd over je kinderen kunt hebben, en die telefoon die een heel gevoelige persoonlijkheid heeft zo te merken, en er kunnen begin juli best nog wat boekingen bij …. dus … o ja, ik was met m’n sokken en m’n laarzen bezig!)

Laarzen zijn aan. Je mag denk ik toch wel aan je plannen voor die dag denken, hoop ik? Anders wordt het wel een beetje mindful-zinloos, wat je aan het doen bent.

Het is een eindje lopen naar de boomgaard. Ik kom langs het Sprookjesterras: …. die hangmat moet daar eigenlijk weg, nu, en er mag wel weer eens geveegd …. ho!

Je bent aan het lopen. Loop, loop, loop, loop ….

Langs de tegelwerkplaats: …. het beeld van een ruïne in het avondlicht met spoken en struikrovers bij een kampvuur komt weer op …. een nieuw mozaiek … ik heb een prachtig blauw dat erom schreeuwt om verwerkt te worden …. Ho!

Loop, loop, loop, loop …

Moeilijk hoor, mindfulness!

Mediteren gaat al jaren prima, elke dag een half uurtje, maar dit wil niet lekker aanslaan.

Ik ben meer een ander type, geloof ik. Als je mij ziet vegen, dan betekent dat dat ik ergens over na aan het denken ben. Ik vind het leuk om dingen te bedenken. Ik vind het motto van een goede vriend van mij nog altijd helemaal top: “Je mooiste speelgoed heb je altijd bij je” – en daar bedoelt-ie natuurlijk je mind mee.

Niet helemaal mijn ding, dat mindfulness. Mijn mind is te vol, ben ik bang ….

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Met pensioen in een ander land

“Het was heftig hoor, alles inpakken”, zegt Marianne, “ik ben er nu nog moe van. We moeten eerst maar eens even uitrusten.” Ze doet haar bril af en wrijft met twee vingers over haar ogen richting neus. “We moesten over alles een beslissing nemen. Weet je hoe zwaar dat is? Ik dacht: een makkelijk leven, als we met pensioen zijn!”

Ja, dat kan ik me voorstellen, dat dat niet meevalt. Over het algemeen hebben wij allemaal Heel Veel spullen. En daar zitten ook nog eens een boel spullen tussen waar je een emotionele band mee hebt. “Het lijkt me bijna niet te doen”, zeg ik mee-lijdend, “ik moet er niet aan denken dat ik dit dorp ooit leeg zou moeten opleveren ….” We lachen alletwee: “Dát gaat niet! Dát is onmogelijk!”

Dit is de andere kant van pensioen

Je kunt mooie dromen hebben, fijne plannen, maar op een mooie dag komen daar de consequenties van om de hoek kijken. Dan moet je dus je huis leeg halen omdat je het verkocht hebt, en je hebt geen nieuw huis waar je alles in kunt zetten.

Dat betekent dat je moet beslissen of dat kleurige beeld dat je ooit in Italië gekocht hebt tijdens je eerste-vakantie-samen opgeslagen wordt of weg moet, of je de oude sieraden van je moeder toch weer inpakt en meeneemt, of je de trouwbijbel van je grootouders nu eindelijk naar de veiling brengt, of dat je je lievelingsschoenen nu maar eens weg moet doen. En wat doe je met die ouwe trouwe garde? En je ivoren briefopener? En dat toetsenbord-dat-nog-goed-is?

Sommige mensen kopen dan een camper

Daar kun je wel je lievelingsschoenen in kwijt, maar dat kleurige beeld meenemen is natuurlijk onzinnig. Het scheelt misschien een paar ingrijpende beslissingen, maar niet zo veel.

Laten we zeggen: dat is de rijstebrijberg waar je je doorheen moet vreten voordat je in Luilekkerland komt. Want, stel je voor: voortaan altijd alleen maar doen waar je zin in hebt! Niet een paar weken, nee, je hele verdere leven. Daar kunnen wij normale mensen alleen maar van dromen ….

Nu moet je daar ook wel aan toe zijn

Als ik écht probeer om me dat voor te stellen, dan vermoed ik dat ik me met enige regelmaat wellicht ook best zou vervelen. Het heeft ook wat om dingen te moeten, en ach, het ergste is voorbij.

Het ergste was het rennen en vliegen met kleine kinderen. Altijd haast, altijd overal te laat komen omdat dat blijkbaar nu eenmaal zo gaat met kleine kinderen. Die hebben geen boodschap aan tijd. Dat hebben ze zat.

Zij wel. Voor hun ouders is het precies het tegenovergestelde. Die hebben nooit tijd. Bovendien zitten die meestal in de meest ambitieuze fase van hun leven, in hun dertiger jaren. Wij zijn harde werkers, we gaan maar door, dag-in, dag-uit.

Je wordt er doodmoe van

Maar als je met pensioen bent, mag je daaraan toegeven. “Ik ga zo lekker slapen”, zegt Anton, “ik ben doodmoe van dat rijden, en morgen gaan we weer verder. Dan wordt het weer een lange dag.” Anton en Dora zijn vanmiddag onverwachts langsgekomen, een gezellige verrassing. Dat kun je doen, als je met pensioen bent.

En ik kan even de tijd nemen om gezellig een biertje met ze te drinken, want ik ben eigen baas. “Toch zou ik het wel leuk vinden om weer een huis te hebben”, zegt hij, “maar de bureaucratie is hier zeker ernstig?”

een-man-en-een-vrouw-voor-een-camper

Tja, dat kan ik niet ontkennen. Ook met het kopen van een huis kom je van alles en nog wat tegen, en moet je wel even weten hoe het precies zit. En ook: “Ik ben bang dat ik straks niet veel meer kan, en dan heb ik medische hulp nodig … ik spreek de taal niet … hoe zou dat gaan?”

Hele reëele zorgen. Ik heb het vaker gezien

Mensen kopen een huis met hun zoveel-zestigste, en na een jaar of tien gaat het mis. ‘k Heb wel vaker met een kennis in het hospitaal gezeten om aan een portugese dokter uit te leggen hoe het zit. En ‘t kan echt een drama worden. Ik zou je verhalen kunnen vertellen van een vrouw die jaren alleen in haar huis gezeten heeft, omdat haar man was overleden en ze kon niet weg. ‘t Was een prachtig huis, maar veel te duur. Niet iets wat je makkelijk weer verkoopt.

“Je kunt hier een paar jaar iets huren”,

opper ik enthousiast, “dan heb je altijd iemand in de buurt, iemand die kan vertalen, iemand die je kan helpen met dit-of-dat, en je kunt ook nog gewoon weg. Als je even naar Nederland bent om je kinderen te bezoeken, dan is er iemand die op je huis past!”

“Hee, da’s geen slecht idee … ” bromt Anton, “daar ga ik ‘s even een nachtje over slapen … zeg, een jaar of 10 hier wonen zonder zorgen, en dan kun je altijd zonder problemen weer terug … hm. Ja, daar ga ik ‘s even een nachtje over slapen! Da’s misschien heel geen slecht idee!”

We nemen hartelijk afscheid. Leuk toch, als de zus van een vriendin haar zus d’r vriendin-met-nieuwe-geliefde naar je toe stuurt?

.

.Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Multi-getalenteerde vrijwilligers

Verhoudingsgewijs krijgen we hier veel (multi-)getalenteerde vrijwilligers en gasten binnen. Waarschijnlijk aangetrokken door alle eye-candy dat er al gecreëerd is de afgelopen jaren.

De eerste keer dat Bruno kwam, was het een spannende combi, want ik had een groepje van vier jonge meiden in huis. De vier kwamen uit alle windstreken, Duitsland, Canada, Frankrijk en Hongarije. Bruno kwam met zijn jeugdliefde-en-latrelatie-sinds-16-jaar Tooske, en schreef in zijn uitgebreide aanmeldingsmail dat hij het heel verrassend vond dat hij met zijn laatste verjaardag 65 geworden was.

Vanuit de hele wereld en in perfecte harmonie

Nu is de Termas ooit begonnen met de gedachte dat het een plek zou worden waar mensen, die elkaar normaal nooit zouden treffen, elkaar zouden kunnen tegenkomen. En dat is inderdaad bewaarheid, want ik heb hier de wonderlijkste combinaties mensen het prima met elkaar kunnen zien vinden.

Zo ook afgelopen herfst weer. Je krijgt er heel gezellige maaltijden van, als mensen goed met elkaar overweg kunnen. En in het geval van vrijwilligers gebeurt er op de werkvloer ook heel veel.

Ik vond het dus een geweldig idee dat Bruno weer terug kwam

Samen met zijn zoon dit keer. Jullie kennen hem al, hij is de Coco van het “broodje poep”-blogje van een paar weken geleden.

“Ik hoop dat-ie het leuk vindt hier”, zegt Bruno bij aankomst, “dat denk ik natuurlijk wel, want anders had ik het idee nooit geopperd. Maar het is afwachten … twee weken vader en zoon bij elkaar … dat is wel een tijdje geleden!” Coco is inmiddels 30, en dus al ruimschoots zelfstandig.

Ik had een huis voor ze gereserveerd. Het kan, want het is nog niet druk. We hebben tenslotte 8 huizen, dus voordat dat vol zit, moet het hoogseizoen zijn.

Een paar dagen daarna kwam mijn familie aan, 5 man sterk, gewend aan de drukte die een grote familie met zich brengt. De meeste mensen kennen dat niet zo, zo ook Coco niet, die even moest wennen. Maar ‘t kan druk zijn, het is ook heel warm en gezellig, en dat komt bij iedereen wel over.

Onze fietsen stonden klaar voor een grote beurt

multi-getalenteerde-vrijwilligers

Coco is fietsenmaker. Geweldig. Je weet niet wat er allemaal stuk kan aan een fiets, als ze door steeds andere mensen gebruikt worden! Ik had verwacht dat dat wel even zou duren, maar nee. Aan het eind van de eerste dag was het grootste werk gedaan. Indrukwekkend.

“Geweldig”, riep ik rood en bezweet, want wij waren inmiddels bezig om een vijgeboom te redden die door bramen bedreigd werd, “maarre … lekker slim, want als je wat langzamer was geweest, zat je nu nog lekker in de schaduw een bandje te plakken, lekker rustig in je eentje!”

Het was warm, tegen de 30º

Prima als je op vakantie bent, lekker rondhangen en genieten van de zon en het zeebriesje, maar als je in de volle zon op bramen aan het inhakken bent, krijg je het flink heet.

Coco zat er niet mee, en kwam zonder veel te zeggen de ploeg versterken. Hakte er lustig op los tot de noen. Daarna werd het echt te heet, en ging iedereen wat anders doen.

Engelachtig gezelschap

Bruno maakte “De Engel”, in de gang voor de voordeur van kamer Twee. Stond daar lekker in de schaduw te tekenen met pastelkrijt. “Het hondje” lag aan zijn voeten.

engelachtig-gezelschap-bij-het-schilderen-van-de-engel

“Het hondje” was een aanlopertje, een heel mager blond lieverdje. Jullie kennen haar ook al, lieve lezers, van een vorig blogje. Ik wil geen hond meer, maar niemand was het daarmee eens, “hondje” zeker al niet. Die had het prima naar haar zin, voelde zich veilig, en werd met de dag schattiger. Iedereen was dol op haar, en ik wist dat het nutteloos was om me tegen het onafwendbare te verzetten.

Alles was koek en ei

Tot ze een ongeluk kreeg. Onze hond, Donkeydog, kan uitstekend met auto’s overweg, maar “hondje” was nog te jong en te onervaren. Donkeydog vindt het leuk om achter de tractor van de buurman aan te jagen, maar die kleine kon dat nog niet. Die dacht dat ze met een hele grote hond van doen had, en dan is het niet zo erg als je eens wat over elkaar heen rolt. Maar dit was wel erg.

‘t Was een tragisch einde.

‘t Is ook een tragisch einde van een light verse blogje. Het spijt me, lieve lezers, ik had het ook liever anders gezien. Het leven is hier meestal heel aangenaam, maar een enkele keer gebeuren er ook weleens minder leuke dingen.

De Gemeente is gelukkig inmiddels bezig met een plan om de hele weg te veranderen.

En Bruno werd geinspireerd om een mooi lied te schrijven. Dat bedoel ik: multi-getalenteerd.

.

.Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

De portuguese versie van democratie: ezelcratie

Een andere cultuur, andere gewoonten ….

Als nederlandse wist ik niet veel van de portuguese cultuur, ik was er alleen als toerist geweest. Maar direct met mijn eerste stappen in het land, was het duidelijk dat het anders was. Ok, tuurlijk, dat is waarom we reizen, om andere landschappen te zien, andere mensen te leren kennen, met hun andere gewoontes.

Dat andere was heel verrassend, heel aanwezig

Het zat ‘m in de algemeen normale vriendelijkheid. Overal zag je mensen lachen, in allerlei situaties. En ze hielpen je zonder gemor of gezucht, maar graag en zelfs uit eigen initiatief. Je zult niet snel lopen tobben als buitenlander in Portugal, er komen vanzelf mensen op je af om je een handje te helpen.

Wat een verschil met die knorrige gezichten in mijn thuisstad, altijd stressig, altijd haastig, en al heel rap tamelijk aggressief. Het leek wel alsof Rotterdam op een andere planeet lag.

Ik reside met een groep, en wij waren allemaal op een heel aangename manier verrast. “Maar laten we maar ‘s in de stad gaan kijken”, spraken we op z’n nederlands-terughoudends tegen elkaar, “maar zien hoe het is in Coimbra. Kan goed, dat het in de stad heel anders is.”

Maar nee. Goed-gehumeurde mensen, glimlachen, hoffelijke manieren, aardigheid overal.

muitas-pessoas-simpaticas-em-Portugal

Ik werd verliefd op een heel land tegelijk

Maar net als in een huwelijk, veranderde dat. Het veranderde in een diepe liefde, die de schaduwzijden ook accepteert, en tegelijkertijd de leuke kanten blijft zien en waarderen.

En die schaduwzijden ben ik tegengekomen, duidelijk, maar het is grotendeels gelukt om daarmee te kunnen leven.

Het enige dat me nog steeds de das omdoet, is de gewoonte om niet te reageren als een vraag klaarblijkelijk te ingewikkeld is. Als ik iets wil dat de capaciteiten van diegene te boven gaat.

Toen we pas hier waren, hadden we een loodgieter nodig, maar we kenden nog niemand. (N.B.: we schrijven vóór het internettijdperk). Een buurman vroeg een vriend van hem, en die meneer installeerde provisorisch een waterleiding plus afvoer. Daarna belde ik hem steeds om te vragen wanneer hij het goed kwam doen, en dan zei hij: “Ja, ja, ik kom maandag”.

Niemand. Dat ging zo een paar keer door, totdat hij niet meer opnam. Hij herkende m’n nummer waarschijnlijk.

Het gebeurde recentelijk weer. Ik had een naaister nodig

Ze kwam langs, we praatten, we maakten afspraken. Ik zou weer contact opnemen zodra de stoffen aangekomen waren, dan zou zij gaan naaien. Helemaal fijn. Ik was blij dat het geregeld was. Maar nu, nu de stoffen zijn aangekomen, en ik haar bel …. niets. Ze neemt niet op, ze antwoordt niet, reageert niet op voicemails of sms-sen. Blijkbaar is ze toch niet geinteresseerd.

Okee. Ik vind dit een hele lastige gewoonte, want ik denk dat ik iets geregeld heb, maar blijkbaar toch niet. Je bent een boel tijd kwijt met proberen te bellen en te doen, totdat de tijd het je duidelijk maakt. Het leren onderscheid te maken tussen de portugese “ja” die “ja” betekent en die, die “nee” betekent, is heel moeilijk voor een buitenlander.

Maar als de bestuurders op het gemeentehuis datzelfde doen, ben ik heel onaangenaam verrast. Een wethouder, een burgemeester, die niet reageert op een aangetekende brief, niet op een mail, niet op een telefoontje? Omdat ze het hoogstwaarschijnlijk niet leuk gaan vinden wat je te zeggen hebt? Ze hebben toch minstens de plicht om een bevestiging van ontvangst te sturen, dacht ik?

Ik dacht dat we in een democratie leefden

Ik praat er met vrienden over. João zegt: “Ik denk weleens dat het enige dat die mensen op het gemeentehuis doen, is controleren of al die regels er nog allemaal zijn. Regels, regels, regels, en nog meer regels. Het doodt alle initiatief, het brengt alle energie om zeep, je blijft met een volkomen apatisch volk zitten dat de moeite niet neemt om wat dan ook te gaan ondernemen, want ze worden altijd en met alles geconfronteerd met die enorme bureaucratie.”

versão-especial-de-democracia-burrocracia

 

Bureaucratie = burocracia in het portugees, ezel = burro. Die twee samen worden natuurlijk burrocracia, oftewel een ezelcratie – de speciale portugese vorm van democratie.

Een andere vriendin, met wie ik over mijn strijd over het wegkrijgen van de weg praat, zegt: “Als de Termas-da-Azenha van de wethouder was geweest, was het allang geregeld … met nieuw asfalt, mooie bloemetjes in de berm en alles ….”

Ik vind dat tamelijk cynisch. Ik wil dat niet geloven. Als wij, burgers, ons aan de regels moeten houden, moeten onze bestuurders dat ook. Toch? Portugal is toch een democratie, of ben ik nou gek? (of te nederlands?)

Hier ben ik nog steeds confuus over. Misschien moet ik nog veel langer hier leven voordat ik dit helemaal begrijp. Maar voor die tijd ga ik dat dingetje over de weg regelen met de gemeente. Ik heb goeie hoop, maandag hebben we een gesprek.

Nou maar hopen dat die hoop terecht is …

.Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.            

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Van je familie moet je het hebben

een-man-met-twee-hondjes-zittend-op-een-tafel   

“Kom Korstiaan! We gaan!” roept Dick, “slinger die bus eens aan!”

“Ja”, zegt mijn broer Kors dan, als hij soort van naar de trap sluipt, “we gaan op een geheime missie. Dus wij zijn weg.”

Mijn zwager Dick is hier, en wij kunnen van die gesprekken hebben als:

“Je bent leuk bezig daar in die w.c. De pot zit er nog niet op hè.”

“Nee, dat komt nog, ik wil eerst een plank maken daarachter, dat je daar dingen kunt opzetten.”

“O ja. Handig. Maar de stortbak lekt een beetje.”

“Ja, de stortbak lekt. Geen idee hoe dat kan. Er zit een nieuw kraantje op, een nieuw slangetje, een nieuwe stortbak …”

“Tja … dun water hè.” zegt Dick dan, en zit vervolgens een minuutje of tien op z’n knieën voor de stortbak om watertape om het kraantje te draaien. Daarna lekt-ie natuurlijk niet meer.

Mijn familie is hier

Tenminste, een deel van mijn familie, want ik heb nogal wat. Ik ben de jongste van 8, en een nakomertje. De jongste. Een grandiose positie, die ik iedereen kan aanraden.

“Ik ben door God gegeven, dat kan ook niet iedereen zeggen”, grap ik weleens, want vroeger waren wij christelijk. Dat is er allang afgesleten, hoe onze honorabele ouders ook hun best hebben gedaan.

Die zitten regelmatig hoofdschuddend naar beneden te kijken, vermoed ik, maar ik denk dat ze afgelopen jaren regelmatig hand in hand, en met tranen in de ogen hebben zitten kijken, want er gebeuren mooie dingen in de familie.

Hollandse invasies

Ze komen allemaal naar hier, de afgelopen decenia, in diverse formaties. Met kinderen en kleinkinderen, alleen, met dochter, met vriendin; neven en nichten met hun gezinnen – you name it, en het is weleens gebeurd.

Er is er al één overleden, en er is er één gebrouilleerd. Gebeurt in de beste families. De oudste is nu thuisgebleven, want die kwam net terug van Griekenland met haar man en moest eerst haar indrukken verwerken. We zijn dus nu maar met z’n zessen, vier zussen, een broer en een zwager.

De enige vrijwilliger die er nu is, zit soms met z’n ogen te knipperen van het geschut over-en-weer. “De Rotterdamse invasie”, noemt hij het, en doet het bijna in z’n broek van het lachen als mijn zus op val-incident reageert met: “De stukken zijn nog heel!”

Terwijl ik het erg amusant vind als hij zijn bevindingen met het snoeien van de vijg-met-bramen beschrijft: ” … mijn spieren begonnen het Wilhelmus te zingen … ” om aan te geven dat hij het wel mooi vond voor vandaag.

Ze zijn hier twee weken, en ze zijn hier thuis

Iedereen doet zo z’n eigen ding met het ontbijt, maar het eindigt er altijd mee, dat er veel geklept wordt, met de vrijwilligers, met de gasten, met mekaar … ik ben m’n eigen keuken uitgezet, want: “Wij koken, dus je mag over twee weken weer je ding doen, maar we eten vanavond gado-gado. Dat je het weet. En wij doen de boodschappen, dus wegwezen nu. Ga je gras maar maaien.”

Als jongste heb je geleerd om naar je oudere zussen te luisteren, dus dat doe ik dan ook braaf.

In dit geval.

Gistermiddag gaat de bel om een uur of 5. Dat betekent borrel/theetijd. Degenen die niet drinken nemen thee, de anderen zeggen: “De 5 zit in de klok. Schenk maar in!”

Ik wil net een slok nemen als mijn op-zes-na-oudste zus me haar telefoon in handen duwt en zegt: “Kijk toch, da’s toch een mooi fornuis?”

 

Ik knik, ja, da’s een heel mooi fornuis. Zou een fijne vervanging zijn voor m’n ouwe, want daar is net de oven van stuk gegaan. En dat is heel vervelend, dan kun je eigenlijk niet veel meer.

Ja, koken, bakken en braden, maar een ovenschoteltje … en eigengemaakte pizza …. en lasagne …. en een portugese “platte kip” uit de oven …

Vervolgens stopt ze me een A-4-tje in handen. Huh?

“Van ons allemaal” staat erop, dus ook van die twee die nu gniffelend in Rotterdam zitten. Eronder is een kop uit een tijdschrift geplakt: “Broers en zussen: zo verschillend. En toch kun je niet zonder elkaar.”

Ik begin verbluft om me heen te kijken naar al die lachende gezichten. En of ik even mee wil komen.

Daar worden twee pakken uit de Rode Bus getrokken, de één nog groter dan de ander. Een fornuis. Een prachtig roestvrijstalen gasfornuis met ruimte voor 4 grote pannen, en een oven plus grill. En een mooie rooie stofzuiger.

Mensch! Van je familie moet je het hebben!

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Nou doei, ik vertrek!

Toekomstige collega’s over de vloer! Ze kwamen gisteravond helemaal euforisch aan, want ze hadden net het koopcontract getekend. Nu zijn er meer mensen die hier komen wonen, en het lijkt wel of ze allemaal even hierlangs komen. Een paar nachtjes slapen. Even kijken hoe het hier gaat.

Afgelopen week is er zelfs een stel aangekomen die hier een paar maanden blijft wonen, en van hieruit op zoek gaat naar dé plek.

Nu speel ik al een tijdje met de gedachte om meer moeite te gaan steken in het onder de aandacht brengen van de Termas als tijdelijke woonplaats, maar dan voor een paar jaar.

Want wat gebeurt er? ‘k Heb het al meerdere malen zien gebeuren. Mensen verkopen alles na hun pensionering, en kopen hier een huis.

Helemaal geweldig

Ze zitten lekker in de zon, werken heerlijk in de tuin, doen het rustig aan, maar na een paar jaar gaat het kriebelen. Je spreekt de taal niet of gebrekkig, je krijgt niet zo makkelijk contact met de lokale portugezen, je hebt geen netwerk meer, al je vrienden zijn al ‘s langsgeweest, je ziet je (klein)kinderen amper.

En daarna wordt het nog wat ongemakkelijker: je krijgt eens wat, en dan kom je in het medische circuit terecht. Zonder dat je de taal dusdanig spreekt dat je goed kan uitleggen wat er is.

een-middelbare-en-een-oudere-vrouw-voor-een-huis

Ik ging met een van de oudere “buren” naar het hospitaal

En dan krijg je ook te maken met de andere cultuur. Een dokter is een autoriteit, en wat hij/zij zegt, gebeurt. Mondige patiënten worden hier niet op prijs gesteld.

Of een andere variant: mensen zijn hier op vakantie geweest, en zijn lyrisch over het klimaat en de vriendelijke bevolking. Dat willen wij ook! De weg van droom naar daad is misschien een lange, maar er zijn zat mensen die ‘m bewandelen.

Henk en Roelanda hebben een huis met een paar kamers gekocht. Ze gaan ook “in de toeristen business” – zoals hij die avond zei.

Ik vertrek!

“Je leek niet zo enthousiast, gisteravond, toen ik dat vertelde”, zegt Henk, als hij achter mijn computer zit om z’n tickets te printen, “kan dat?”

“Ja, dat klopt wel een beetje”, geef ik toe, “er zijn namelijk nogal wat kamerverhuurders bijgekomen de afgelopen paar jaar. En allemaal in die streek waar jullie gaan zitten. Ik wil geen spelbederver zijn, maar het is nogal wat werk om het allemaal een beetje te laten lopen.”

een-stel-voor-de-Termas-da-Azenha

Want ja, ik ken inmiddels ook de andere kant van Portugal

Die van de immense bureaucratie, van het gesloten bolwerk, van hoe ingewikkeld die taal eigenlijk is, hoe je je financiële eisen moet aanpassen aan het portugese niveau. De krankzinnig hoge boetes voor hele kleine vergrijpen als het hebben van een foute versie van het klachtenboek, bijvoorbeeld. De inspectie heeft het bestaan om daar 1.500€ boete voor uit te delen.

Of, in geval van illegale verhuur, boetes van 20.000€ plus sluiting.

“Regel het allemaal legaal, als ik je een goeie tip mag geven”, zeg ik, “want je kunt enorme problemen krijgen met de autoriteiten en eventueel met verzekeringen.”

Maar ach, enthousiasme is doof voor waarschuwingen

Er komen hier vaak locals langs om een drankje te doen, of om nog weer ‘s even naar de plek te komen kijken, of om baden te nemen. Zeker in augustus gebeurt dat vaak. We maken een praatje, en ze vertellen dat ze in Luxemburg werken, of in Frankrijk. Waarom?

“Het leven is hier veel beter”, zeggen we dan tegen mekaar, “maar het is een stuk lastiger om je geld te verdienen.”

“Maar als ik gepensioneerd ben”, zeggen de portugezen er dan achteraan, “dan kom ik weer naar huis. Portugal is toch het beste.” De andere versie van “Ik vertrek”.

Tja … ‘t is blijkbaar het één of het ander. Kies ik toch maar voor het ander.

.

.Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

 

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Portugese broodjes poep

Volgende week komt er een vrijwilliger. Hij is al eerder hier geweest, samen met zijn vriendin.
Afgelopen november. Toen maakte hij een prachtige muurschildering in huisje Pomarinho.

muurschildering-in-Casa-Pomarinho-in-Termas-da-Azenha

Het is zo goed bevallen, hij komt weer terug voor een week of drie. Lekker in de lente, lekker in de tuin werken. Dit keer komt zijn volwassen zoon mee. Een leuke manier om een tijdje bij elkaar in de buurt te zijn, zonder dat je tegenover mekaar aan tafel zit.

Het nieuwe schilderproject is ook al verzonnen. Een nis in de muur naast de ingang van hotelkamer 2 schreeuwt om een beschermengel. We komen er nog wel op terug ….

Als de zoon een beetje op z’n vader lijkt …

Bruno heeft een hele goeie naam om hier in Portugal rond te fietsen. Hij fietst graag en gaat er dus regelmatig in z’n eentje op uit. Zijn zoon is fietsenmaker, dus – alhoewel ik hem nog niet ken – ga ik er maar even vanuit dat ze met z’n tweeën op de fiets erop uit zullen trekken.

Maar Coco kan beter niet zeggen hoe hij heet tegen een praatgrage portugees in een cafeetje, want die zal dat niet begrijpen dat iemand “kokos” of “poep” kan heten. Dat betekent coco namelijk in het portugees. Het ligt eraan hoe je het uitspreekt.

We hebben hier ook weleens een Connie gehad, dan zeg je dat je “kont” heet. Terwijl haar volledige naam Cornelia was, een doodnormale naam in Portugal. Daar vindt niemand raar. Maar “Kont”, tja …

daar kijken een boel mensen echt even raar van op!

Ik heb zelf nogal moeite gehad met het verschil in uitspraak tussen sommige portugese woorden. Ik weet nog steeds het verschil niet tussen avó en avô – opa en oma. Nu is dat niet zo’n probleem, want dat gebruik ik zelden. Hooguit om eens te informeren naar de gezondheid van de oma van mijn pleegzoon João Pedro – en dan maar hopen dat ik het goed gebruikt heb.

De uitdaging van coco of cocô was veel groter, want ik ben toevallig dol op kokos en bij alle pastelarias in de buurt hebben ze heerlijke bolos met coco.

Het éne spreek je uit als kokkoe, het andere als kòkkò

Het wilde maar niet lukken.

Hoe vaak ik niet een broodje poep besteld heb, weet ik niet, maar de mevrouwen achter de toonbank bleven altijd beleefd.

Moeilijke taal hoor, portugees. Maar wel een hele mooie taal, vind ik, dus dat stimuleert wel om het te leren. ‘t Zal nooit hetzelfde niveau worden als m’n moedertaal. Ik moet zo nu en dan wat improviseren en er een beetje omheen lullen. En in het geval van mijn kokos-bolo heb ik dat simpel opgelost. Ik vraag gewoon altijd om mijn “favorito” – inmiddels weten ze dat wel.

Nooit meer een broodje poep.

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....

Kamperen waar je hartje het je ingeeft

vrouw-bij-de-ATM-in-Alqueidao

“Het rook gisteravond verrukkelijk – wat van je terras af kwam waaien. De wind stond precies goed.” maak ik een grapje, “en toen durfde in natuurlijk niet meer zomaar even langs te komen met een glaasje wijn. Dat leek zo verdacht, alsof ik het erom deed.”

“Aaah! Echt waar?” Ramona kijkt me perplex aan, “ogossie, dat is jammer! Ik had veel te veel gekookt, en ik dacht nog: Ellen zou makkelijk mee kunnen eten. Maar ik vond het zo stom om dat te vragen!”

We staan bij de Multibanco in Alqueidão, omdat Ramona nooit contant geld bij zich heeft. Ze moest pinnen, en ik ging toch even boodschappen doen bij die super super hier.

Dan hoef je niet direct met die enorme camper weg.

Het is voorseizoen. Het is nog rustig

En dat is precies de bedoeling. Fluitende vogeltjes, en een tractor in de verte …. genoeg rumoer. Ze heeft pas aan het strand gestaan:

“Na een paar dagen heb ik zoiets van: kan die branding effen af? Dan heb ik echt wel weer genoeg gehad.”

Met je camper naar de wijde verten en doen wat je hartje je ingeeft. Wie zou dat niet willen? Toch zijn er niet veel die het ook echt doen. Het valt ook niet altijd mee, zeker niet als je net iemand ontmoet hebt met wie het leuk klikt. Maar als je hartje dan blijft roepen dat je naar Portugal moet, tja, wie ben jij dan om dat tegen te spreken?

De Boat &Breakfast liep best lekker

maar er zaten net iets teveel nadelen aan. Er kwamen mensen uit de hele wereld op dat prachtige plekje af, maar de woonboot was ook haar eigen huis. Als er een boeking was, moest ze al haar eigen spulletjes weghalen, en zelf even in een oude camper een stukje verderop bivakkeren. Nu is dat niet zo erg, vooral niet als het leuke gasten en dito verdiensten oplevert, maar je gaat daar op den duur genoeg van krijgen.

“Het was alleen een advertentie op AirBnB, en het liep heel goed. Ik had van alles gekregen en opgeknapt, bij de tweedehands gekocht, en ik had dat hele verhaal ook eerlijk op AirBnB gezet. Mensen vonden dat leuk, ik heb hele leuke gasten gehad.” Ramona is een beetje weemoedig bij de herinnering, “Het was ook een prachtige plek met een geweldig uitzicht, maar het werd me teveel.

En mensen gingen steeds meer last-minute boeken

Stonden ze op Schiphol, kreeg ik een telefoontje dat ze er over een paar uur zouden zijn. Moest ik weer alles inpakken, en als een haas gaan schoonmaken. Mwah … minder hoor!”

“Ja, dat ken ik”, zeg ik, “tenminste, dat last-minute. Dat is inderdaad steeds meer. Heel vervelend, want je moet alles laten vallen en lopen jakkeren omdat het nununu af moet. Ik probeer er steeds voor te zorgen, dat er een aantal huizen klaar staan, maar dat kon jij natuurlijk niet.”

“Nee, ik had niet zoveel zin om heel de tijd in die camper te improviseren omdat ik misschien wel een boeking kon krijgen.” antwoordt ze, “dus nou ja, toen had ik het idee om naar Portugal te gaan. Ik heb de boot verkocht en deze camper aangeschaft, en daar ben ik dan!”

“Enig idee wat je gaat doen?” vraag ik, een beetje beducht dat ze zal antwoorden: een B&B beginnen, want ik heb het idee dat de markt inmiddels weleens een keer verzadigd is. Er is de afgelopen jaren nogal wat bijgekomen, alleen al in deze streek zeker een stuk of tien. Nu is Turkije afgevallen als vakantieland, en Portugal schijnt het beste jaar sinds ooit te gaan hebben, maar toch – er zit een eind aan.

Maar nee, het wordt geen vaste plek voorlopig

Misschien een plekje in een community, zoals “Vegan Hill” in de Algarve. Je hebt ook nog zoiets in de Serra da Estrela, maar ja, daar is het wel heel koud in de winter. Het is een wintersportgebied. Dat verwacht je niet direct in Portugal, maar ja hoor: het allereerste jaar dat ik hier rondreed, heb ik in februari in de Serra op een slee in de sneeuw gezeten. Zeer tot mijn eigen verrassing!

We nemen afscheid. Het is tijd om weer eens verder te gaan

 

“Ik heb een heerlijke tijd hier gehad, lekker rustig, daar was ik echt even aan toe”, zegt Ramona en geeft me een dikke omhelzing, “en ik heb nog even getwijfeld of ik het hondje mee zou nemen, want het is een echte lieverd. Maar toch maar niet …. “

“Jammer”, zeg ik, maar eigenlijk ben ik ook een beetje opgelucht. Ondanks dat ik het hondje niet wou, toen ze een paar weken geleden uit de lucht kwam vallen, ben ik toch aan haar gehecht geraakt. Het is inderdaad een schatje, dus laat ‘r maar lekker hier blijven.

Er moeten ook een paar vaste bewoners hier overblijven tenslotte!

tevreden-hondje

You like? Please like! And sharing is not forbidden ....
« Older Entries