Portugese natuur, deel 1: chichorei

Het overkomt me niet vaak dat ik op vrijdag denk: “Poeh, waar moet het blogje nóú weer over gaan?” – maar dat is deze week dus wel het geval. Meestal dient het onderwerp zich vanzelf wel aan. Kwestie van het opschrijven. Deze keer kwam ik er niet uit. Alles blank.

Misschien is het omdat het deze week nogal veel tegelijk is. Zou goed kunnen!

Net terug uit Nederland (voor een vierdaags bezoekje aan mijn oudste, en aan de rest van de familie), kon ik al direct m’n harnas aantrekken en de motormaaier op m’n rug hangen. We zijn bezig met de voorbereidingen voor de aanstaande Tai Chi week. Een groep uit Delft die in diverse formaties binnen, buiten, op het kampeerterrein en in Choupal (Coimbra – daarover later meer) gaat trainen.

Prachtplan, maar vooral het veld achter het zwembad staat vol met chichorei

Chichorei groeit hier spontaan. Overal waar je maar wilt, en ook waar je het niet wilt. Op het kampeerterrein wordt natuurlijk altijd gemaaid, dus daar hebben ze geen kans. Maar achter het zwembad komt eigenlijk niemand, dus daar laat ik ze maar staan.

Waarom? Chichorei heeft een hele mooie kleur bloem, en vlinders zijn er dol op

Verder is het een irritante rotplant. Ze zijn niet uit te roeien, en je breekt je benen over hun stengels, want ze groeien vaak laag over de grond. Toen de ezels nog leefden, liepen zij er ook met een boog omheen. Geen denken aan dat ze dat zouden eten! Ze hebben natuurlijk de reputatie dat je er koffie van kunt zetten, maar ik maak me sterk dat dat een niettedrinken bocht is. Dat je dat echt alleen maar doet als je niet anders kunt.

Maar die kleur blauw … die is prachtig. Zulke schitterende kleuren vind je eigenlijk alleen maar in de natuur. Nu heb ik natuurlijk alles al platgemaaid, en toen pas het idee gekregen om hier een blogje over te schrijven, maar hier heb je een indruk:

blog_portugese-natuur-deel-1-chichorei

Het leek me een goed idee om alles helemaal aan flinters te maaien, want ik weet zeker niet alles van Tai Chi, maar ik meen me te herinneren dat je met langzame bewegingen met je voeten over de grond schuift, dus ik zag het al helemaal gebeuren. Elke keer weer een gesmoorde kreet, en daar gaat weer iemand plat op z’n gezicht … fnuikend voor de concentratie!

Wat dat betreft zitten ze in Choupal gelijk goed

Daar vind je enorme oude bomen, dito struiken (goedgoed, niet zó oud) en mooi aangeharkte pleinen van heel fijn en licht gravel. De botanische tuin van Coimbra staat op het to-do-lijstje van elke toerist, maar ik vind Choupal veel leuker.

blog_portugese-natuur-deel-1-chichorei

Het ligt vlak naast de rivier (de Mondego) waar je kinderen in kunnen spelen met alle stenen die daar liggen. Het is lekker rustig. Er komen eigenlijk alleen portugezen. Er zijn picknickbanken – en als je je eigen wifi meeneemt, zou je daar een heerlijk werkplekje kunnen hebben ook nog.

Pronto! Klaar met de reclame voor Choupal!

En klaar met de voorbereidingen! Morgenochtend nog even de terrasjes aanvegen (laatstemomentklusje) en dan mag het los!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Portugese cultuur, deel 1: het rolluik

We rijden door kleine dorpjes, allemaal bekend terrein. De weg naar Coimbra is al zó vaak gereden, maar niet zo vaak ‘s nachts. Tussen de kleine dorpjes door is het pikdonker. De maansikkel is heel klein, die geeft amper licht.

Alle huizen zijn donker. Alle rolluiken dicht

Da’s niet veel anders dan overdag, dan zijn alle rolluiken ook vaak dicht. Soms zie je weleens een huis met een open rolluik, dat wil zeggen: een spleet van een centimeter of 30 hooguit, zodat er toch wat licht binnenkomt.

Ik heb de ins en outs van het verschijnsel “rolluik” nog steeds niet opgepikt

‘k Ben weleens met een collega overdag naar zijn huis gemoeten om iets op te halen. “We komen er bijna langs, ‘t is maar een kleine omweg, dan kun je even kijken hoe ik woon!” Het was kasteelachtig in zijn huis – in het halfduister kon je nog de enorme open haard zien met twee grote leunstoelen ervoor. De rest was in geheimzinnige schaduwen gehuld, want alle rolluiken waren uiteraard dicht. “Joh, wat woon je leuk!”

Rolluiken, ongelooflijk populair in Portugal. Waarom heb je ze en wat doe je ermee?

blog_portugese-cultuur-deel-1-het-rolluik

Het hele concept is mij volkomen vreemd. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit in een huis zou wonen met rolluiken. Ik zou me ongelooflijk opgesloten voelen, want je krijgt die krengen niet zomaar open.

Een oude vriendin (letterlijk oud) woonde in een huis met rolluiken. Ze kwam op het laatst eigenlijk bijna niet meer op de bovenverdieping, dus die bleef zo goed als altijd afgesloten. Ik blijf het raar vinden om vanuit een stralende dag met oog-dichtknijpende zon naar binnen te stappen in een schemerwereld waar vanuit het niets van alles kan gebeuren.

Wij zaten altijd in haar keuken te kletsen, maar op een dag moest ze iets van boven hebben. Of ik even wilde meegaan. Maar natuurlijk, zeg maar wat ik doen moet.

Boven werd ik getroffen door dezelfde sfeer die dichte rolluiken blijkbaar bij zich hebben

Dat vleugje geheimzinnigheid, dat tikkeltje enerverende halfduister, het vermoeden van verbazingwekkende ontdekkingen – ik heb niet het idee dat er hier een thriller gaat beginnen, maar meer dat er zo een psychologische ontwikkeling van de hoofdpersonen van dit verhaal begint.

En die begon inderdaad ook, want er kwam van alles boven water wat herinneringen naar boven sleurde. Van de oude vriendin natuurlijk. Die rolluiken hebben ervoor gezorgd, dat er mooie verhalen naar buiten kwamen die middag.

In het Casa Principal van Termas-da-Azenha, waar wij onze geschiedenis in ons kleine dorpje begonnen, hadden we houten luiken. Aan de binnenkant. Dat geeft een heel andere sfeer. Je sluit actief de buitenwereld buiten. In geval van regen en storm is dat heel prettig.

Als het volle maan is, kun je ze open laten, en voordat je in slaap valt van het zachte licht genieten

Dichte houten luiken geven niet zo’n geheimzinnige sfeer. Misschien omdat je weet dat je ze zo open kunt maken. En dat is met die gemene banden van rolluiken wel anders.

Alle rolluiken waren potdicht bij alle huizen waar we langs reden vannacht. Ik ben er inmiddels aan gewend, maar er komt altijd weer de vraag van de vakantiegangers die dit verschijnsel ook niet in hun systeem hebben zitten: “Zijn die huizen wel bewoond?” Want ook overdag blijven ze dicht. En in het weekend ook. Ze gaan eigenlijk gewoon nooit open.

Die vakantiegangers komen net als ik uit een land, waar mensen in vissenkommen wonen – altijd alles open. Als de zon gaat schijnen: alles open. ‘s Avonds iedereen in de huiskamer met alle lichten aan: gordijnen en alles open.

Dat deed ik hier in het begin ook. Maar daar ben je heel rap vanaf! Als de zon gaat schijnen: alles dicht, en naar binnen. Bij regen uiteraard idem.

Lunchen met z’n allen: binnen. TL aan, tv aan, luiken dicht

Elke cultuur heeft weer z’n eigen merkwaardigheden. Het verschijnsel Rolluik is net zo Portugees als bacalhau eten. Voor beide geldt: je moet er eerst iets meer van weten!

blog_portugese-cultuur-deel-1-het-rolluik

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Lekker boek: Portugal! Portugal! Portugal!

Altijd even lezen. ‘s Avonds voor het naar bed gaan, even de zinnen verzetten. ‘s Ochtends op het gemakkie met een bakkie. Ik lees van alles, als het maar boeit.

blog_lekker-boek-Portugal-Portugal-Portugal

Het laatste boek boeide vanaf pagina 1. Hoe kan het ook anders met zo’n titel: Portugal! Portugal! Portugal!

Tijdens mijn laatste bezoekje aan Coimbra kreeg ik het van vriendin Anja te leen. Wij wisselen altijd boeken uit. Ik had al ‘s wat van Lieke Noorman gelezen, en dat was goed bevallen.

Deze begint ook weer veelbelovend:

“Portugal 2019. De ideale vakantiebestemming: strand, bergen en levendige steden. Een modern Europees land met snelwegen en wifi. Maar wie even graaft vindt onder de oppervlakte de spannende verhalen. Over wat binnen een mensenleven kan veranderen. Over de strijd van toen, die soms opspeelt in de betrekkelijke rust van nu.

Manu, Ana Paula en Andreia zijn nog steeds in mijn leven, drie zestigjarige Portugesen die de recente geschiedenis van hun land in zich mee dragen. Met hen, maar vooral op eigen houtje, maak ik een tijdreis door hun land, om steeds weer uit te komen bij het Portugal van nu. De verhalen over vroeger, mijn herinneringen en het hedendaagse Portugal, ze lopen in elkaar over in een boek vol nostalgie en levenslust. Portugal is het ideale land voor wie houdt van weemoedig zwijmelen, maar barst ook van de vitaliteit.”

Dat is nog maar bladzijde 9. Van dit boek ga ik ongetwijfeld genieten, als verportugeeste nederlander

blog_lekker-boek-Portugal-Portugal-Portugal

Wij hangen er een beetje tussenin. We zijn geen nederlanders meer, maar we zijn ook geen portugezen geworden. Het is een mix van alletwee – en ik vind dat wel het voordeel geven dat je daardoor een beetje buitenstaander bent in beide culturen.

.

.

Dan zie je meer dan dat je er middenin zit. “Middenin” is dan Nederland of Portugal

We zitten nu eigenlijk in 3 culturen, want hier in de Termas is een beetje een eigen cultuur ontstaan. Gemaakt uit de mix Portugal en Nederland, maar met invloeden uit alle hoeken van de wereld. De vrijwilligers hebben daar flink aan bijgedragen; tot aan Nieuw-Zeeland aan toe kwamen er mensen meehelpen met de opbouw van dit historische oord. En ook de gasten natuurlijk. Half Europa komt een nachtje slapen.

Veel geleerd van de portugezen. Eén van die dingen is een onbekommerde hartelijkheid

Ik moest 20 jaar geleden wel erg wennen aan dat een oud vrouwtje net zo makkelijk je hand pakte en je twee klapzoenen op je wangen gaf terwijl je haar alleen maar om de weg naar Café Xis had gevraagd. Mannen zullen je niet snel zo lichamelijk benaderen – dat is voornamelijk aan oudere vrouwen voorbehouden. Maar die zijn er zeker niet zo afgemeten in als nederlanders – die elkaar amper aanraken!

Glimlachen naar mekaar in het verkeer, voorrang geven, geduldig wachten in de rij in de supermarkt (geen gemopper te horen!), zelfs aangeven dat jij als eerste aan de beurt was in plaats van voor te dringen. Kinderen die mee gaan naar het restaurant, en om 11 uur ‘s avonds lekker zitten te smullen. Hele families die zitten te picknicken op één van de vele picknickplekjes – met toiletten, stromend water en vaste barbecues.

De hele samenleving leeft samen, lijkt het, in Portugal

Tijdens een onverwacht bezoekje van een fotografe afgelopen week, vroeg ze ineens: “Heb je er nooit spijt van gehad?” Ze vroeg naar waarom we indertijd naar Portugal zijn verhuisd. “Wat is het verhaal erachter?”

Nee, nooit spijt van gehad. ‘t Is niet altijd even makkelijk geweest, maar ach, zo zit het leven nu eenmaal in elkaar.

Non, je ne regrette rien.

Nog steeds heel blij met Termas-da-Azenha! Termas-da-Azenha! Termas-da-Azenha!

blog_lekker-boek-Portugal-Portugal-Portugal

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Een fee als inspiratie voor een nieuw mozaiek

Sommige gasten hebben het zo goed naar hun zin, dat ik spontaan dingen ga roepen als: “O, and I love you for it!”  Dat was het antwoord op: “We couldn’t get ourselves to go. So we stayed.”  En die opmerking kwam dan weer omdat ik door de grote zaal liep, en hen aan “hun” tafeltje zag zitten. Daar zaten ze al een week.

Niet fulltime natuurlijk.

Ze zaten ook bij het zwembad. En ze gingen ook passagieren. En ze deden een workshop mozaiek

blog_een-fee-als-inspiratie-voor-een-nieuw-mozaiek

Zo mag ik het graag zien. Stralende gasten in de stralende zon.

Het was een gezellig sfeertje zo ‘s avonds in de grote zaal

Dit stel zat aan “hun” tafeltje, een familie was aan het pingpongen, een andere familie een spelletje aan het doen aan de eettafeltjes aan de andere kant van de zaal, en een man stond een boek uit te zoeken bij de boekentoren.

Ondertussen liep ik de dingen te doen die ik moet doen. Wassen, de zwembaden een beetje proper houden, (belgisch) bier bijvullen in de barkoelkast, de mail beantwoorden – van die dingen die elke vakantiehuisjesverhuurder annex B&B-houder moet doen.

En ondertussen wenste ik vurig dat de gast die zo op een fee leek, ook écht een fee zou zijn, en mijn wens in vervulling zou doen gaan. Mijn wens was dat al het tot nu toe gemaakte mozaiek op de gevel van het badhuis perfect gevoegd zou zijn.

blog_een-fee-als-inspiratie-voor-een-nieuw-mozaiek

Voegen is het minst leuke van mozaieken, je bent er altijd veel langer mee bezig dan je denkt – ook al denk je vantevoren al dat je er veel langer mee bezig bent dan je denkt, dan is het nóg langer.

Je begrijpt het: niet mijn favoriet.

Het resultaat van het voegen daarentegen is geweldig. Het allerlaatste stadium is schoonmaken, maar dat is meestal een fluitje van een cent. Hoewel het regelmatig “vergeten” wordt, want na een paar uur voegen heb je pijn in spieren waarvan je niet eens wist dat je ze had, en heb je van die warme-bad-rimpels in je sophand. Heb je niet veel behoefte meer om nóg een keer over die muur heen te vegen met een schone droge doek.

Ik heb het nu natuurlijk over een flinke muur. Niet over een kunstwerkje dat je tijdens een mozaiekworkshop maakt om mee naar huis te nemen

Mijn andere wens was (want je mag toch altijd 3 wensen doen, als je een fee tegenkomt?) om te beginnen met de Draak. Dat stukje muur waar ik een paar weken geleden nog een probleem mee had, maar waar inmiddels een prachtidee voor uit de lucht gevallen was.

Ik liep te popelen.

Eindelijk had ik een zondagmiddag, en daarna nog een dinsdagochtend, en om het helemaal af te maken nog een woensdagavond. Daar was-ie dan!

blog_een-fee-als-inspiratie-voor-een-nieuw-mozaiek

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Portugezen zorgen goed voor hun kinderen

‘t Is goed geregeld hier, met zwangerschapsverloven enzo. Daar kunnen bijna alle andere europese landen nog een puntje aan zuigen! Moeder mocht met 4 maanden al ophouden met werken, vader krijgt een maand voor de uitgerekende datum vrij.

Hoezo?, vraag je? Ik ben niet direct geinteresseerd in zwangerschapsverlof … en zeker niet in Portugal

‘k Heb een nieuwtje. Ik ben een héél klein beetje oma geworden!

Hoe dat zit?

Nou, het begon zo:

blog_portugezen-zorgen-goed-voor-hun-kinderen

Dit is zich aan het ontwikkelen als een vriendschap voor het leven

Mijn jongste en João Pedro werden vriendjes in de eerste klas van het schooltje, hier in Pedrógão. Het schooltje was 1 klaslokaal rijk, 8 kinderen, en 1 juf voor 4 klassen. Dat was niet abnormaal voor de buitengebieden in Portugal.

Tot ongeveer 10 jaar geleden werden al die schooltjes open gehouden. Het criterium was minimaal 3 leerlingen. Deze sloeg zijn poorten dicht toen JP en Broes de vierde klas afgerond hadden, en gingen verhuizen naar de middelbare.

JP ging naar Louriçal, Broes naar Paião. Maar ze speelden nog steeds regelmatig

blog_portugezen-zorgen-goed-voor-hun-kinderen

In Paião voegden Hugo en Adam zich bij het vriendengroepje. Oudste zoon Fausto zat natuurlijk sowieso al aan de grote tafel in de receptie (in het afgescheiden hangjongeren-gedeelte), waar ze regelmatig met z’n vijven zaten te kletsen, grappen, gamen en orders schreeuwen (hoort bij gamen: “Kill! Kill!” “Ga! Ik ben vlak achter je!” – en het spel dat teruggromt: “So here we fight!”)

Spelen doen ze nog steeds, ook al zijn ze nu dan volwassen. Nu heet het gamen

Het groepje is een beetje uit elkaar gevallen. Adam zit in Ierland, Fausto in Nederland, maar Broes en Hugo wonen nog steeds in Termas-da-Azenha. João Pedro heeft hier ook jarenlang gewoond, dus het voelt een beetje als een zoon.

blog_portugezen-zorgen-goed-voor-hun-kinderen

Een jaar of 3 geleden kwam hij z’n grote liefde tegen, en ging met haar samenwonen. En nu hebben ze dan net hun eerste kind gekregen. Een babyjongetje. Vóór je het weet, zitten ze weer met z’n vijven aan tafel te gamen, want de “volwassen” jongens zijn daar niet mee opgehouden. JP komt regelmatig langs, en dan gaat het er weer van langs!

Nog even, en hij neemt z’n zoon mee!

blog_portugezen-zorgen-goed-voor-hun-kinderen

En toen was het dan zover. Daar is-ie dan, wereldburger nummer zoveel.

Schattig toch, zo’n babietje?

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

De Moeder van het water en herverkaveling

blog_de-Moeder-van-het-water-en-herverkaveling .

 

De ingenieur wenkt ons om binnen te komen. Dat valt alvast weer mee, dat gaat gesmeerder dan wij dachten. “Wij” is in dit geval buurman Josué en ik, op pad om een misverstand over de komende herverkaveling op te helderen.

Buurman Josué was al eerder langs, nogal opgewonden en bezorgd over de recente ontwikkelingen.

De Moeder van het water zit in de problemen! En daar is hij behoorlijk bezorgd over.

De hele vallei wordt verkaveld. Die herverkaveling is onderwerp van gesprek in veel families in de buurt, want het is ieders levensonderhoud

Dat was niet zo’n gek idee, want in de loop der eeuwen is de vallei een quilt geworden van kleine stukjes akker, voor ieder van de erfgenamen één. Er werd hier ‘s een stukje verkocht, daar ‘s een sloot veranderd omdat waterwegen nu eenmaal ondoorgrondelijk zijn.

blog_de-Moeder-van-het-water-en-herverkaveling

 

Dat had tot gevolg dat de eigenaar van een stuk land aan de éne kant van de vallei woont, en elke keer met z’n tractor naar de andere kant moet. En aangezien de vallei veel eigenaren kent, zou herverkaveling de enige oplossing zijn

Want het ging natuurlijk niet om één eigenaar. Het is een grote vallei, en iedereen heeft z’n deel. Er werden vergaderingen aangekondigd, waarvoor alle eigenaren werden uitgenodigd, om iedereen voor te lichten over de komende veranderingen.

Het is een behoorlijke operatie, het herverkavelen van 330 hectare

Volgens Josué – ik noem hem de buurman, omdat hij de aangrenzende akkers bewerkt – is er een fout gemaakt, en wil de ingenieur een sloot dwars door zijn land graven, en een waterput op ons terrrein plaatsen. Een put om je land te kunnen bewateren. Voor ons niet nodig. Die paar bomen op het kampeerterrein redden zichzelf prima, staan naast een sloot. Voor Josué ook niet. Voor de 2,5 hectare die hij bebouwd, heb je een ander kaliber bewateringssysteem nodig.

blog_de-Moeder-van-het-water-en-herverkaveling

We moesten er dus op af. In Portugal gaat dat zo. Bellen helpt niet, langsgaan wel

Onderweg naar Montemor-o-Velho, waar de ingenieur kantoor houdt, windt Josué zich zo mogelijk nog meer op. “Die bureaucraten zijn allemaal hetzelfde” schreeuwt hij, wat ik moeilijk vond want bijna over de pijngrens in die kleine ruimte, “hij zit maar achter z’n bureau, en wat weet hij nou van de echte situatie?!” Nu kan ik beter niet over bureaucraten beginnen, want anders zouden we met z’n tweeën in die auto zitten te schreeuwen van frustratie. Ik onthield me dus van verder commentaar, en probeerde iets van een plan van aanpak te bedenken.

“We pakken het als volgt aan, Josué: hij moet het mij maar uitleggen, want eerlijk gezegd snap ik het nog niet helemaal, met die Moeder van het water (“Mãe d’água” – waar het ondergrondse water naar boven komt – we hebben meerdere Moeders) en die put, en dan kijken we wel even verder. Ik ga in elk geval niet jaarlijks 85 euro betalen voor een put waar ik niet om gevraagd heb en die ik niet nodig heb.”

“Okee, je gaat dus doen alsof je dom bent?” vraagt Josué en kijkt me waarderend aan. “Ja, prima, laten we het zo maar doen. Hij moet vooral langskomen, om ter plekke te kijken waar het nou eigenlijk om gaat.”

Eenmaal binnen in het ingenieurskantoor gaat het dus veel makkelijker dan het ergste scenario waarop wij onszelf hebben voorbereid

De ingenieur is een goedlachse man, die binnen een paar minuten bereid is om af te spreken om morgen langs te komen. Doet dat ook. Tien uur de volgende ochtend hoor ik Josué roepen: “O Helena! Helena!” (*)

De vriendelijke ingenieur begrijpt het punt nu volkomen. Technisch slippertje. De Moeder van het water gaat onder de weg door en wordt naar een doorvoersloot geleid. De sloot dwars door Josué zijn akker gaat niet door, en de put idem.

Probleem in 10 minuten opgelost.

Diepe zucht.

.

* Ellen is een rare naam in het portugees. Al snel werd dat spontaan vertaald. Sindsdien ben ik “Helena van de Termas”.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

 

Ontspan, laat los, en hou het dan stevig vast, vakantiegangers!

“Ik voel mijn zenuwen alweer aanspannen” zegt de moeder van twee prachtig verklede dochtertjes aan de ontbijttafel, “dat is het naderende vertrek. Het einde van onze kampeervakantie.”

blog_ontspan-laat-los-en-hou-het-vast-vakantiegangers

Ik (her)ken het. Jullie waarschijnlijk ook. Het is mijn schuld dat ze die zenuwen voelt opkomen.

Alsjeblieft: ontspan, laat los!

Toen ik hun verse bakkie kwam brengen, hadden we even een praatje over de laatste vakantiedag, en wat dat met je doet, en ik vertelde: “De laatste vakantie die ik me herinner, was alles heel relaxed, en de laatste dag liep ik direct alweer alles tegelijk te doen: tanden poetsen terwijl ik op de wc zat, m’n schoenen aantrekken, en de laatste dingen met een boogje in de koffer gooien. Tja, dan weet je: je bent weer op weg naar je normale leven.”

Die anecdote triggerde haar zenuwen blijkbaar

Ik probeer direct mijn fout goed te maken: “Neenee, niet nodig. Jullie waren net zo ontspannen. De beste vakantiegangers ooit. Jullie zijn daar juist heel goed in, in loslaten, ontspannen – nog niet nodig om te gaan stressen!”

Het is toch ook niet zo dat je terug gaat naar een zwaar en ellendig leven. Je normale leven is voor de meeste mensen iets om tevreden en blij mee te zijn. Hier & daar een moeilijkheid, een dingetje, soms een rampje of een drama, maar over het algemeen leiden we toch een aangenaam leven thuis.

‘k Heb er nooit wetenschappelijk onderzoek naar gedaan, maar ik heb het sterke vermoeden dat ik wel goed zit met deze bewering.

En deze belgische familie is zeker en vast kampioen OO – Onthaast Ontspannen

Ik was gistermiddag aan mijn mozaiek bezig (nieuwsgierig? lees ‘t vorige blogje) en stond achter het schaduwdoek verstopt. Mijn mozaiekplek is bij het zwembad, en ‘s middags staat de zon erop. Vandaar dat ik achter het schaduwdoek stond.

Zij waren in en bij het zwembad. Pap, mam, en hun twee dochters van (schatting) 6 en 4. De jongste leert zwemmen met behulp van een ingenieus zwemvestachtig drijfding, en een duikbril met een neus. Die vind ik erg leuk. Het is nieuw, en het lijkt me wel effectief, maar het heeft bij sommigen wel een komisch effect.

(Deze meisjes zien er overal schattig mee uit, de geluksvogels!)

blog_ontspan-laat-los-en-hou-het-vast-vakantiegangers

Het visuele heb ik helemaal gemist – verstopt achter mijn schaduwdoek – maar auditief was het aangenaam. Ik zat lekker in de flow van een goed-lopend mozaiek, pakte het éne na het andere precies-passende stukje, met dat gezellige gebabbel op de achtergrond.

Iedereen met jonge kinderen kent het, dat kletsen over alles en niks. Heel harmonieus, heel gezellig

Ik kon het niet verstaan, daarvoor waren ze nét iets te ver weg, en zat ik ook nét iets teveel in mijn flow. Maar ik kon wel de diverse talen onderscheiden. Vlaams natuurlijk, de taal van het land waar ze wonen, maar ook spaans. De taal van pappa. En tussendoor frans tegen de kamperende buurvrouw. En en passant ook een paar franse zinnen tegen de dochtertjes.

Die het gewoon allemaal verstonden, en opgewekt meegingen in alle taalwisselingen

Fijn, als je zo twee- of drietalig opgroeit! Dat is een mooi cadeautje waar je je hele leven plezier van blijft hebben. De plons- en snuifgeluiden van een kind dat net leert zwemmen en heel erg haar best doet, zijn dan wel weer universeel en niet taalgebonden.

Misschien heeft het Onthaaste Ontspannen zijn wel met cultuur te maken

Misschien is deze familie wel kampioen omdat ze een twee-componenten-familie zijn, spaanse en belgische wortels hebben. Wie zal het zeggen? Daar wordt vast geen wetenschappelijk onderzoek naar gedaan.

blog_ontspan-laat-los-en-hou-het-vast-vakantiegangers

Stiekem hoop ik dat die familie – net als alle anderen die hier geweest zijn – het lukt om dat OO een beetje in te bedden in het dagelijks leven. Dat je je vakantie een beetje mee naar huis neemt. Dat het je lukt om thuis ook zo lekker OO met je kinderen te babbelen over niks. Dat je van tijd tot tijd lekker kunt uitslapen. Dat je gezellig met z’n allen gaat passagieren, en je weet helemaal niet waar naar toe.

Niks loslaten, vakantiegangers! Hou het zo lang mogelijk vast!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Wat heb je nou eigenlijk nodig op vakantie?

Het is duidelijk: de meeste kinderen hebben water nodig. En grote mensen vaak ook. Het is iets rustgevends, bij water zitten. Dat kan elke visser beamen (als-ie weer wakker is).

Dus ja, wat heb je nou eigenlijk nodig op vakantie?

Het is onze eerste levensbehoefte, water. Zonder water geen leven. Zonder water ook geen leuke vakantie.

Er zijn vast mensen die in droge bergachtige gebieden eindeloos kunnen wandelen – als je jong bent: hiken – maar dan nog is zo’n onverwacht bergmeertje een prettige verrassing. Je hoort van weinig mensen dat ze een fantastische vakantie hebben gehad in de woestijn.

En als, dan zal het nog in een oase in de woestijn zijn geweest.

Water dus. Geen punt. Hebben we hier in overvloed

blog_wat-heb-je-nou-eigenlijk-nodig-op-vakantie

credits: lonely planet

 

Termas-da-Azenha ligt in de delta van de Mondego, en hemelsbreed maar 12 kilometer van de oceaan. Alles komt naar beneden stromen vanaf de gloeiend-hete/stervens-koude, dus zo goed als onbewoonde spaanse hoogvlakte. Pas in de Serra da Estrela, Portugal wordt het weer leefbaar.

 

 

De Serra da Estrela is zo’n wandelgebied als boven beschreven, met onverwachte prettige verrassingen.

De Mondego ontspringt daar, als één van de twee rivieren die in Portugal zelf ontspringen. Er is ooit een groepje mensen geweest die de bronnen hier ontdekte. Of dat dezelfde mensen zijn geweest, die ontdekten dat ons water geneeskrachtig* geworden is op de weg hierheen – geen idee.

De plek is dus al heel oud, maar het water blijft fris en vers. Het stroomt vanaf de hoogvlakte een groot onderaards meer in, waar het wordt opgewarmd door moeder Aarde tot ongeveer 30º.

De vorige eigenaar heeft een buis in dat meer laten plaatsen – hoe en waar weet niemand, beetje jammer – waardoor het bronwater altijd door het badhuis stroomt.

Wat een luxe in deze tijden! Altijd vers bronwater van goede kwaliteit, en zomaar uit de kraan

Met als gevolg, dat er ook in de sloot een prima watertje stroomt. Vissen vinden dat heel prettig, kikkers en kreeftjes ook. Die sloot ligt achter de hotelkamers, waar deze zomer de vakantievierende kinderen de plank die we er overheen hadden gelegd, zeer konden waarderen.

blog_wat-heb-je-nou-eigenlijk-nodig-op-vakantie

“De vissen knabbelen aan je voeten!” giechelden een pas-aangekomen broer en zus, die samen op de plank met hun voeten in het water zaten. Het is niet diep, maar als je erin valt – wat natúúrlijk een paar keer gebeurde – loop je wel de kans dat je één van je slippers kwijt raakt in de modder.

En je haar wordt nat. Ook niet erg. Je gaat effen douchen, en daarna trek je je mooiste jurk aan omdat je uit eten gaat in Figueira. Even genoeg met die sloot.

blog_wat-heb-je-nou-eigenlijk-nodig-op-vakantie

De meeste kinderen kregen er geen genoeg van. En als het even gedaan was met het vangen van kreeftjes en visjes, doken ze het zwembad in. Hun ouders vonden het allemaal prima. Plezier vlakbij, lekker rommelen met z’n allen – zo heeft iedereen vakantie.

En als je weer even iets anders wilt, ga je lekker naar het zwemmeertje of één van de stranden vlakbij, of je rijdt een stukje verder naar een serra**.

Daar vind je altijd water.

Dat blijft tenslotte het leukste speelgoed op vakantie!

* Ons water geneest huidziekten als eczeem, allergieën en zelfs psoriasis patiënten komen schoon uit het bad. Het is altijd een kuuroord geweest, tot de vorige eigenaar, Dom Henrique Foja Oliveira, overleed.

** Vlakbij: de Serra de Lousã. Prachtig. Stukje verder rijden: Serra da Estrela, waar je schitterende en ijskoude bergmeertjes tegenkomt, met prachtig groen-uitgeslagen ronde rotsen.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Moeder mozaiek

Ik sta voor een uitdaging.

Het is maar een stukje van 42 bij 95 centimeter, maar het is voor m’n gevoel heel bepalend voor de rest. Waar schrijvers soms last hebben van writer’s block en angstig naar het witte papier staren, heb ik nu last van een mosaicer’s block en staar ik (in gedachten) angstig naar dat stukje witte muur.
Je kunt het maar één keer doen. Dan zit het vast.

Maar nu zit ik vast.

blog_moeder-van-alle-mozaiek

Grappig genoeg leer ik veel van mijn mozaiek cursisten

Niet altijd natuurlijk – meestal leren zij meer van mij tijdens de mozaiek workshops. Dat is uiteindelijk de bedoeling ook. Maar soms doen mensen dingen die me verbazen. Ik vind het sowieso verbazingwekkend dat iedereen iets heel anders maakt, met precies dezelfde ingrediënten. Tegeltjes, lijm en een gipsplaatje.

Je hebt niet zoveel nodig om iets moois te maken

Het is al een tijdje geleden begonnen. Het overkoepelende thema is overal: sprookjes. Niet de gebruikelijke, die Disney al verkr … excuseer, gebruikt heeft, maar onbekende. Voor mij zijn ze overbekend, want ik heb dit boek ooit van mijn zus geleend en nooit meer teruggegeven (sorry Til! Nu weet je het eindelijk!). Ik vond het zulke mooie verhalen, en het prikkelde mijn verbeelding nogal.
Kun je nagaan, want ik heb het al vanaf m’n zesde.

blog_de-moeder-van-alle-mozaiek

Samen met mijn mozaiekmaatje Astrid en enthousiaste vrijwilligster Viola begonnen we aan de fries voor boven de ingang van de grote zaal.

Meestal doe je een fries bovenaan, maar we doen hier wel vaker dingen op een ongebruikelijke manier, dus onderaan moet kunnen. Als je met mensen samenwerkt, is het handig om met plaatjes te communiceren. Anders wordt het erg moeilijk uitleggen wat voor beelden je in je hoofd hebt.

Dat adviseer ik de mozaiek-workshoppers ook vaak

Wil je een dolfijn maken? Zoek er even een plaatje bij, liefst een tekening, zodat je houvast hebt aan de lijnen. Daar gaat het uiteindelijk om. Nu wilden de laatste mozaiekers iets anders: een kleurig hart (een bekende vorm, zeker voor jonge meisjes), een vlinder (hier komt een tekening alweer handig van pas), en het portret van de jongste dochter (rechts op de foto).

Daar hoef je geen tekening van, want dat beeld staat in je hart gegrift, natuurlijk. Tenminste, als je haar moeder bent. Ik vond het een gewaagd project voor je eerste keer mozaiek, maar zoals je ziet is het prachtig gelukt! Voor mij was het bijzonderst de keuze van de achtergrond.

Ik bemoei me over het algemeen nergens mee – dat wil zeggen: ik heb het materiaal en de kennis, maar wat het ontwerp en de kleurkeuze betreft blijf ik erbuiten. Dat is aan de maker. Ik had er altijd al een hekel aan als mijn jongens op school gingen “knutselen” – dat betekende meestal dat de juf alles al klaar had, en dat ze het nog een beetje in elkaar moesten plakken en dan wat kleuren.

Heel flauw allemaal. Ook weer van geleerd!

Moeder koos een hele drukke pointilistische tegel als achtergrond. Okee. Het was niet zo dat ik op mijn tong moest bijten, maar ik moest me wel inhouden om niet te zeggen dat ik er niks van ging zeggen. Maar dat heb ik niet gezegd! Knap van mij hè!
En achteraf ben ik daar reuze blij mee, want het is schitterend.

blog_de-moeder-van-alle-mozaiek

En het werkt inspirerend. Weer wat geleerd. Alleen nu nog dat mosaicer’s block overwinnen, de juiste tegels vinden, en kom dan maar op met die 42 bij 95 centimeter!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Leuke lastminute in het hoogseizoen

Het is hoogseizoen, maar het is een bizar rustig hoogseizoen. Dat komt omdat jullie daar in het noorden een prima zomer hebben. (Da’s nu al het tweede jaar op rij! Ik dacht dat wij hier de hofleverancier van mooi weer waren, maar blijkbaar zijn de rollen omgedraaid!)

Nou ja, het veroorzaakt weer andere dingen. Een leuke last-minute bijvoorbeeld. Niet zo gek in het hoogseizoen

Ik heb na de drukte van gister vandaag een middag om te plakken.

We zijn immers begonnen aan een ambitieus mozaiek project?

Een-leuke-last-minute-in-het-hoogseizoen

Ik had gister al erg zin om te plakken, maar dat was onmogelijk. Zestien man voor de pizza-avond, een franse familie voor de portugese stoofschotel. Dat is na de lunch beginnen met de voorbereidingen, anders zitten mensen om half negen nog te wachten op hun pizza.

Het ging gesmeerd; we hebben ervaring, Broes en ik

Onverslaanbaar team in de keuken. Geen gezeur, geen gemuts. “Wat moet er nu?” vraagt hij na het snijden van de uien, en ik zeg: “Waarom word jij eigenlijk geen kok?”

“Weet je wel hoeveel stress dat is?” vraagt Broes, “ik heb eigenlijk wel meer begrip voor Gordon Ramsey – met al dat geschreeuw en gevloek.”

Maar goed, iedereen was blij gister, en wij hebben een makkelijke dag vandaag. Tijd om te plakken!!

Ik zit vlakbij appartementje One. Johan komt naar buiten (zij zijn hier al voor de derde keer, dus ik vond dat het wel mocht) en zegt: “Leuk hoor, het aardige van hier is wel, dat je elke keer weer de veranderingen ziet. Elke keer weer meer mozaiek.”

Ik druk een wit stripje op de muur en antwoord: “Ja, volgende keer dat je hier bent het helemaal af.” “Wow, het hele gebouw gemozaiekt? Dat is nog een behoorlijk werkje!”

“Eh … nou ja, afhankelijk van hoelang het duurt voordat jullie weer terug komen …” grap ik, “als je straks met Julia en haar gezin komt, en met Samuel en zijn gezin, en jullie, en je huurt hier 3 huisjes om gezellig de vakantie bij mekaar te zijn, dan zou het goed kunnen dat het hele dorp gemozaiekt is inmiddels …”

Een-leuke-last-minute-in-het-hoogseizoen

In een flits komt de recente annulering terug

Dat wás zo’n situatie. Dochter met gezin, zoon met gezin, en ouders – die hier een gezamenlijk week zouden doorbrengen.

Dat kan makkelijk. Sterker nog: het is ervoor gemáákt! Ze hadden Palmeira, Oliveira en One geboekt. Twee huisjes naast elkaar, maar met alle belangrijke dingen eigen (keuken, badkamer, slaapkamers, zitkamer – is er nog meer?) en One, met een tuin voor de hond, en een extra slaapkamer als één van de kleinkinderen bij opa en oma wilden slapen.

Het liep iets anders. Het universum had iets anders voor ze in petto

Op een mooie morgen werd dochter ge-appt dat ze aangenomen was in een nieuwe baan. En of ze per onmiddellijk kon beginnen. Oeps! Blijkbaar was het een hechte familie / een indrukwekkende nieuwe baan / tot dan een minder aangename vakantie / een schok voor iedereen, maar ze annuleerden met z’n allen, omdat ze allemaal ineens terug gingen naar België.

Toen ik aan het plakken was moest ik daaraan denken

Goed nieuws voor de dochter! Gelukwensen met je nieuwe baan! Ik vond het wel indrukwekkend dat zoon en ouders ook annuleerden vanwege deze reden, maar je weet het niet. Het éne gezin is het andere niet. Misschien leven ze heel erg met elkaar mee. Misschien hadden ze er eigenlijk geen zin in, en alles daar tussenin.

Wat het nu voor ons vooral tot gevolg heeft, is dat wij nu 3 weken lege huisjes hebben.

Een-leuke-last-minute-in-het-hoogseizoen

De zomer in het noorden was eerst heel aardig, maar nu begint het wat minder te worden, toch?

Kom lekker naar Portugal, joh! Lekker weertje hier, best bekend van vroeger: beetje bewolkt in de ochtend, zon ‘s middags, niet (te) warm, briesje – heerlijk! Als het zo heet is, kun je niks meer doen dan puffend en zuchtend in een stoel hangen en klagen dat het zo warm is.

Kom effen lekker afkoelen in Portugal. Klik hier voor deze interessante last-minute!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

« Older Entries