Sceptisch over de septic tank?

“Ja … dat zit helemaal vast …” zeg ik enigszins mismoedig, “en ik voel er eigenlijk niet zoveel voor om daarin rond te gaan woelen …”

Het ruikt ook niet bepaald aantrekkelijk, en ik zie korreltjes mais ronddrijven in het bruinige water.

De buurman ziet het ook: “Ja, wij eten veel mais …” zegt hij bijna verontschuldigend.

blog_sceptisch-over-de-septic-tank

Hij staat er ook wat mismoedig bij. Misschien hadden ze geen ervaring met een fossa – een septic tank. Had ik ook niet, stadskind dat ik ben. Ik kan me nog wel herinneren dat wij ooit terpentine en verfresten door de gootsteen spoelden, en de kwasten daar schoonmaakten. Warme kraan hard aan, en goed borstelen. Etensresten van de borden – goed proppen in die afvoer!

Geen wonder dat we nu te maken krijgen met klimaatverandering. De natuur pikt het niet meer. En de septic tank ook niet

In mijn onwetende onschuld heb ik nog wel eens een overbodige en niet-meer-zo-fleurige bloemkool door het toilet proberen te spoelen. In stukjes, dat dan weer wel, maar toch werkte het niet. De loodgieter stak zijn hand in een grote plastic zak en vervolgens onvervaard in de pot, om ‘m met een paar bloemkoolroosjes en een verbijsterde uitdrukking op zijn gezicht weer naar boven te halen. Ik stond er wat lullig bij …

Nu ben ik al jaren de trotse (!) bezitter van 3 fossa’s – zonder problemen

Eh, dat wil zeggen, behalve die éne keer, toen er iemand een luier door de w.c. gespoeld had. Hoe ze dat voor elkaar gekregen hebben – Joost mag het weten, maar wij zaten met een enorme uitdaging. We hebben een heel terras open moeten breken om te ontdekken wat het precies was.

Dat was de tijd dat ik alles leerde over pvc-pijpen, riolering, wat wel en wat niet met een septic tank

Nou, ik zal je zeggen: ook al zit je nog zo aangesloten op een pracht van een stadsriolering, een luier door de w.c. spoelen is nooit een goed idee! En nu we het er toch over hebben: doe de verlepte bloemkool maar liever in de biobak. (Die hadden we toen nog niet, hè!)

Ik heb totaal geen zin om weer mijn hoofd – en de boel open – te gaan breken om te ontdekken wat er mis gegaan is. Je moet alles 1 keer gedaan hebben in je leven; dit is afgevinkt. Ik verzin snel Plan B – en bel de aannemer voor hoeveel een nieuwe fossa is.

blog_sceptisch-over-de-septic-tank

De gemeente is weliswaar bezig met het aanleggen van riolering, maar dat duurt al een jaar of twee, en geen idee wanneer dat dan eindelijk een keer werkelijkheid wordt. Bovendien: ik ben wel fan van fossas*. Het werkt uitstekend, als je maar zorgt dat je er de goeie dingen in blijft stoppen.

Mais: uitstekend! Bleekmiddelen: uit den boze! Een vergeten kilootje kip kun je er zo in gooien, daar smullen de fossa-bacterieën van

blog_sceptisch-over-de-septic-tank

Na een week langs gaan en bellen, staan ze dan ineens op de stoep. Verrassingen, daar houden aannemers erg van – maar okee, dit is een prettige verrassing. Sérgio rijdt doelbewust de kleine graafmachine naar de plek des onheils en begint met het goede werk.

Beetje decadent gevoel overvalt me. Soort van: ik ben dit bankstel een beetje beu, dus laten we maar een ander huis kopen. Maar het gaat wel lekker snel, en het is in 1 dag opgelost!

Laat mij dan maar decadent wezen …

*Wij mogen zelfs onze fossas tot in de eeuwigheid blijven gebruiken! Jep, je moet er een vergunning voor hebben, zoals met alles hier in Portugal. Maar je mag nog wel een ongelicencieerde puf laten …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, Futurenet, en op maandagochtend op LinkedIn.

Kaarttoernooi: de kaarten zijn geschud

Je ziet regelmatig mensen kaarten in het café.

Nu is het cafébezoek nogal teruggelopen, en ik kom er ook niet zo vaak, maar áls – dan zitten er bijna standaard mensen te kaarten.

blog_kaarttoernooi-de-kaarten-zijn-geschud

credits: sportv.globo.com

‘k Heb 20 jaar geleden nogal veel gekaart. Dat was in het begin, toen we met een klein ploegje aan het opknappen waren hier. Het lijkt wel of het erbij hoort: verbouwen en klaverjassen.

En met je kinderen doe je dat natuurlijk ook – als je er echt niet onderuit kunt

Nu was ik niet de beste kaartspeler aller tijden, er is zelfs ‘s iemand geweest die schaterlachend na het potje zei, dat-ie 3 keer de boer had gespeeld, en ik niks in de gaten had gehad. Mijn partner ook niet, trouwens.

Ik hoor dus niet bij de mensen die zitten te tellen, alles opslaan wat er gespeeld wordt, en spelen om te winnen. Ik speel meer om slap te kletsen, om het gezellig te hebben. Ik hoor dus zeker niet thuis op het toernooi, dat hier in de buurt georganiseerd is.

‘k Zag het ineens hangen, toen ik bij de bakker kwam: een kaarttoernooi

blog_kaarttoernooi-de-kaarten-zijn-geschud

Niks bijzonders, zou je zeggen, hoewel: in deze digitale tijden misschien toch wel. Er zitten wellicht duizenden mensen online te kaarten, maar “live” gebeurt het niet zoveel meer.

Nee, niks bijzonders eigenlijk, totdat ik de prijzen zag.

Hoofdprijs: een varken. Tweede: een ram. Een schaap, twee hanen, enzovoort

Allemaal levende beesten. Je kunt een hele boerderij winnen! Dat vond ik nou wel bijzonder!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, Futurenet, en op maandagochtend op LinkedIn.

Blije dronkenschap

De dag begon vanochtend met heel koud zijn, verbeterde zichzelf toen gauw met een veelbelovend lente-achtig briesje, en gaf de zon een harde duw zodat het snel warmer werd.

Veel te lekker weer om te werken!

Kijk, dan heb je al snel door waar de voordelen liggen van het ondernemerschap. Je loopt risico, jawel, maar je kunt ook lekker zelf bepalen wanneer je wat doet, waar en hoe. Vooral dat wanneer is op deze prachtige winterse zonnige dagen erg prettig.

Ik lig dan al snel met mezelf in discussie, maar gelukkig win ik het altijd

“Je moet …” begin ik dan, maar já, dat is een rot begin, want daar trap ik al direct niet meer in. “Jaja”, is de standaard reactie, “Jaha, maak je niet druk, ik doe het heus wel!”

blog_blije-dronkenschap

“Ja maar”, probeer ik nog een keer, en nu laat ik me niet meer afschepen, dus het is zaak om dit zo snel mogelijk naar voren te brengen: “Je moet je vlogje doen, dus je moet je nu gaan omkleden in de nieuw kimono in een kouwe kamer maar de zon staat er wel op dus het valt wel mee en als je het niet doet wordt het nooit wat met dat Rondjebed, dus ik wor-echt heel chagrijnig als je nou niet onmiddellijk gaat, en dan hebben we nog de advertenties voor de schildercursus die je moet regelen en de documentatie van het kadaster dat je moet uitzoeken, want anders hoeft het niet meer, en dan gaat het nog niet eens over de Rondjebed-webshop, die vergeten we dan maar even …”

 

blog_blije-dronkenschap

“Ah … doe niet zo lullig … het is zulk mooi weer, dat kan ik vanavond ook wel, maar nu wil ik zo graag even verder in m’n boek … zo spannend … kom op, joh, je leeft niet om te werken …!”

Diepe zucht. Ik leef onder m’n eigen regime, en dat valt niet mee hoor!

Maar het lukt in elk geval wel om deze interne onderhandelingen tot een goed einde te brengen. “Okee, ik ga nú dat videootje maken, want dat duurt wel even voordat het is opgeladen, maar daarna ga ik toch heus heel lang in de zon zitten lunchen met een goed boek, en dan wil ik je niet meer horen, já?”

Voordeel van ouder worden: je bent het sneller met jezelf eens

Daar zit ik dan, met een goed gevoel over het videootje dat op het moment van schrijven aan het opladen is, en een goed gevuld broodje met tonijn, mayonaise en kappertjes, en een goed boek. In de zon. Het leven is zo rot nog niet. Ik lunch vaak laat, tegen borreltijd, en op zo’n dag als vandaag is een borrel een prima idee.

Daar zit ik dan, met dat goeie gevoel, dat goed gevulde broodje, het goeie boek en een goeie borrel

Alleen … wat draait daar de hele tijd rond m’n hoofd?

Ik ga even kijken hoe het gaat met het vlogje, en als ik terug kom, spartelt er een zwart stipje in m’n glas. Ach gosh, dat was het dus! Ik wist niet dat fruitvliegjes ook geinteresseerd waren in borrels. Ik vis het stipje voorzichtig uit het glas.

Ze leeft nog: “Pfoeh, dat was een krappe ontsnapping!”  Ze schudt zich ‘s flink, helemaal, en begint dan met onzekere rondjes lopen. Het is duidelijk dat ze genoeg gehad heeft. Helemaal ondergedompeld in whiskey – dat is nog ‘s borreltijd! 

blog_blije-dronkenschap

Ze schudt zich uit, loopt een paar pasjes, ja, toch heus als een dronkeman hoor. Ze probeert te vliegen maar smakt weer neer, op haar gezichtje stel ik me voor, en gaat – net alsof er niets aan de hand is – haar haar zitten kammen. Blije dronkenschap.

En pootjes wrijven, zoals vliegen dat doen, alleen zijn fruitvliegjes dan wat eleganter. Tenminste, dat vind ik nu, nu we zo buiten zitten, en zij de enige in de wijde omtrek is. Meestal is mijn reactie op die beestjes iets anders. Wat paniekeriger, wat aggressiever, en wat definitiever ook. Voor hen dan.

Ik neem de laatste slok, dan kan ze er tenminste niet meer invallen. Dan is het wel genoeg geweest. En voor haar ook …

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, Futurenet, en op maandagochtend op LinkedIn.

Over schilderen en stress, en over een schildercursus

Als ik “schilderen” lees, schiet ik gelijk in de stress.

blog_schildercursus

Dat ligt duidelijk aan mij. Na jaren huiseigenaar te zijn en dus verantwoordelijk voor alle onderhoud, denk ik bij schilderen onmiddellijk aan bladderende ramen.

Houten ramen. Die je aldoor moet schilderen. Omdat het authentiek moet blijven

Ik weet niet waarom dat schilderen heet, eigenlijk, want dat is het allerlaatste stukje van het hele pakket. Dat pakket bestaat voornamelijk uit schrappen, schuren, de pest erin hebben dat je bent uitgeschoten met je verfschrapper en een lelijke haal hebt gemaakt, spierpijn, het vervangen van glaslatjes, en het opvegen van alle rotzooi.

Als we dan nog het afplakken van de ruitjes erbij nemen, heb ik al gegeten en gedronken. Hoe langer ik dat voor me uit kan schuiven, hoe liever het me is.

blog_schildercursus

Natuurlijk kun je ook heel anders reageren als je “schilderen” leest. Dan denk je gelijk aan ezels, ateliers met grote ramen op het noorden, penselen van echt marterhaar, vrouwen met elegante wijde lange broeken met een penseel in hun nonchalante knot gestoken, een mooi palet van heldere kleuren …

En dat is precies wat we hier gaan doen: een schildercursus! In de mooiste tijd van het jaar ook nog ‘s! 

We organiseren een schildercursus, zo eentje waarin je kleuren leert mengen, je ogen dichtknijpen op een bepaalde manier, begeleiding krijgt bij het opzetten van je werk; waarin je leert schetsen, welk papier je moet gebruiken, en waarna je met een boel kennis en een boel van je eigen werk weer naar huis gaat.

Zo’n cursus waar je helemaal blij van wordt, omdat je niet alleen een heleboel dingen leert, maar je ook in een fijne omgeving verblijft, met mooi landschapjes, zingende vogeltjes ‘s ochtends vroeg, het zonnetje op je gezicht in de pauze en met gezellige mensen om je heen.

blog_schildercursus

Ik zou het zelf zó doen, zo’n schildercursus, maar ja, ik moet koken voor de cursisten …

‘k Heb lang geleden nog wel ‘s geschilderd, en ik weet nog hoe je je erin kunt verliezen. Heerlijk!

Het is in een prachtige tijd van het jaar: 13 tot 20 mei, en als er veel belangstelling is, blijven Wil en Louise nog een week langer voor de volgende groep. De eerste is al voor twee-derde vol, en we hebben nog niet eens echt reclame gemaakt.

Dat komt natuurlijk door die twee dames. Honderd jaar ervaring met z’n tweeën

Klik ‘s even door, als je dat nog niet gedaan hebt, dan kun je er nog meer over lezen. Maar het mooiste is natuurlijk wel als je gezellig komt meedoen! (info@termas-da-azenha.com)

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, Futurenet, en op maandagochtend op LinkedIn.

Het portugese rijbewijs verlengen …

Mijn portugese rijbewijs én m’n paspoort moest worden verlengd. Merkwaardigerwijs zouden ze op dezelfde datum verlopen: 27 februari. Daar hebben de goden vast weer schik in gehad. Ik was er – door ervaring wijs geworden en door een grijs voorgevoel gevoed – al in november mee begonnen.

Een kind kan de was doen, als je je paspoort in het buitenland moet verlengen

Eitje! Effen naar de site van de Nederlandse ambassade. Daar vind je alles wat je weten moet. Formulier, alles copiëren, ouwe ID mee, afspraak maken online bij de ambassade. Het adres van de juiste fotograaf staat er ook bij, even de trein opzoeken, beetje op je vingers tellen om uit te rekenen wat dan de beste tijd is – klaar! Tegen geringe meerkosten sturen ze het naar je op, aangetekend.

Hoe anders ging dat met het portugese rijbewijs verlengen!

Ik ging eerst ‘s effen naar de Fb-page van de NCA – weergaloos – een daar kreeg ik een stortvloed aan goed advies over me heen. Dankjullienogwel, collega-Nederlanders-in-het-buitenland!

Mijn grijze voorgevoel klopte dus. Ik ben boven de 55 dus ik moet medisch gekeurd. Reactie van mijn zus: “Jee, wat idioot! Dat hoef je hier pas als je 75 bent!!”

Oepsie! Vijf-en-zeventig! Dat is twintig jaar verschil!

Tja … ‘s lands wijs, ‘s lands eer, enzo. Je hebt er weinig over te zeggen

blog_mijn-portugese-rijbewijs-verlengen

Ik maakte dus een afspraak bij het Centro Médico. Graça is een aardige vrouw, wij kennen mekaar sinds de vaccinaties van de kinderen (nee, breek me de bek niet open …) Ze gaf me behalve het formulier om in te vullen ook het advies om naar de opticien in de Intermarché te gaan, want die was het snelst en het goedkoopst.

Ik wierp hier en daar eens een blik op brillenetalages, als ik ergens was, en schrok me een hoedje van de prijzen. Voor een heel simpel modelletje willen ze toch al snel een paar honderd euro hebben. Typisch. Dat is toch in Nederland heel anders? Ja, klopt, dat was via de zussenapp natuurlijk binnen 5 minuten helder.

Ik zou in november naar Nederland, dus ik maakte online een afspraak bij de Specsavers, want die zitten toevallig bij mijn zus om de hoek 

Wij brachten daar met z’n drieën een heel gezellige ochtend door, zetten de hele brillenwinkel op zijn kop, lieten het personeel met rode wangen van het lachen achter en zouden alle brillen binnen een week opgestuurd krijgen. Alle brillen?

Tja, ik kon voor een beetje meer een zonnebril op sterkte, en mijn zus was eigenlijk ook wel aan een nieuwe toe … en een zonnebril op sterkte is nooit weg, en haar schoondochter was zich aan het oriënteren …

Half december had ik twee prachtige kokers binnen, en kon ik naar de vriendelijke senhor om mijn ogen te laten meten. Dat was binnen een kwartiertje bekeken en ook nog ‘s helemaal gratis. (Sindsdien groet ik hem vriendelijk als ik de Intermarché binnen kom.)

Ik ging m’n lijstje “Portugees rijbewijs verlengen”  nog ‘s na, en kwam tot de conclusie dat ik het er wel op kon wagen

Óp naar Coimbra met m’n hele map vol met documenten en copiën daarvan – conform het advies van de NCA groep. Na een uurtje zat ik tegenover een grijze dame die me erg aan mijn vroegere Franse lerares deed denken. Neenee, dat kon niet, ze kon niets voor me doen, ik had namelijk geen inschrijving in het bevolkingsregister in Soure. “Hoe lang woont u al hier?”, en zette grote ogen op van mijn antwoord. “Maar ik ben van Soure naar Vinha da Rainha gestuurd, want ik moest me in de Freguesia inschrijven” leg ik voor de vierde keer uit, “Ik weet niet hoe dat allemaal geregeld is – als ze in Soure zeggen dat ik naar Vinha da Rainha moet, dan doe ik dat, nietwaar?”

Helaas! Het feest ging niet door. Eerst die inschrijving regelen, dan kon ze met dat nummer het systeem in duiken

Goed, goed … ik was waarschijnlijk toch van verbazing achterover gevallen als het zomaar in één keer gelukt was. Functionarissen worden er volgens mij voor betaald om te vermijden dat ze de dingen doen waar ze voor aangenomen zijn.

Ik bracht de rest van de middag door in het monumentale stadhuis van Soure, en vond uiteindelijk een vriendelijke mevrouw achter een klein deurtje die precies wist waar het over ging. Ik liep blij en gelukkig met mijn nieuw-verworven nummer de deur uit.

blog_portugese-rijbewijs-verlengen

De volgende dag ging ik terug naar het IMT. Na een uurtje wachten was ik aan de beurt. De franse lerares herkende me, maar ik had dit keer het nummer van haar buurvrouw getrokken. Ik zei vriendelijk goedemiddag tegen de opgetrokken wenkbrauwen van de franse lerares, en begon met papieren uit mijn map te trekken.

Daarbij zei ik op lijzige monotone toon: “Hier is mijn oude rijbewijs en-een-copie, hier is mijn identiteit en-een-copie, hier is mijn residência en-een-copie …” en liet daarbij de papieren op tafel neerdalen. Bij de residência-en-een-copie pakte ze het papier, en zei op precies dezelfde monotone toon: “die-heb-ik-niet-nodig … “ waarop we allebei heel hard moesten lachen.

Het ijs was gebroken, dit kon niet meer mis. Eén portugees rijbewijs coming up!

Zelfs niet toen haar buurvrouw, een beetje uit haar hum door mijn snelle terugkeer en mijn ogenschijnlijke succes, zich naar haar overboog om de inschrijving in Soure te zien: “Onbegrijpelijk dat dat niet eerder gebeurd is …” maar helaas, ze kon er niets meer aan veranderen.

Mijn rijbewijs ging onvermijdelijk verlengd worden!

En we konden er nog om lachen ook. Ik mocht zelfs op de foto lachen!

Een wonder!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, Futurenet, en op maandagochtend op LinkedIn.

Bevroren van voren, gebakken van achter

Tja … daar zitten we dan, midden tussen onze goede voornemens in de eindeloze en beetje sombere maand Januari. Je bent een beetje van de wap, omdat je je vertrouwde routines kwijt bent, en misschien wel voorgoed! (Projectie, L.?)

Ze noemen deze maand tegenwoordig: Droge Januari

Ik vermoed dat dag 1 van deze maand de dag is, waarop het minste gerookt en gedronken wordt. Als ik me tenminste de zee van peuken, lege flessen en aangeschoten mensen voor de geest haal, waar je op oudejaarsnacht in Figueira je nek over breekt, kan ik me niet anders voorstellen dat er een hele grote groep mensen is die kreunend denkt: “Oooooo … ik drink nóóit meer …. “ en vervolgens weer achterover valt in bed. Om daar als dood te blijven liggen tot de 3e.

Zilveren randje: al 3 dagen je goede voornemens waargemaakt. Check!

Die scène met de flessen dateert van jaren geleden, toen ik de jongens en hun vrienden naar Figueira bracht om daar feest te gaan vieren. Dan reed ik gauw terug naar de rust van de Termas, en kwamen ze ‘s ochtends met de eerste trein naar huis.

Merkwaardige maand, die droge Januari

Ik weet niet hoe het met jullie is, maar als je toevallig niet jarig bent in deze maand, is er niets feestelijks om naar uit te kijken. Ik vind de confrontatie met de felrealistische werkelijkheid altijd nogal heftig – januari is duidelijk niet mijn favoriete maand.

blog_bevroren-van-voren-gebakken-van-achteren

Wat zeur je nou? – zul je zeggen – je zit daar lekker in de zon. Dag in, dag uit: zon! We krijgen een 10 van Weeronline.

Jawel, dit is ook luxe geklaag

Het is weliswaar wat moeilijk om (vroeg) op te staan, dat wil zeggen: vroeg, daar dénk ik niet eens aan. Als het rond half negen is, is het vroeg genoeg. Een mens slaapt ook een stuk meer, in de winter, jullie niet?

Eerst maar ‘s een ontbijtje in de door het water verwarmde zaal. Heerlijk daar. Goed boek erbij, dan wordt het toch al snel half tien voordat het werk begint. Voordeel van eigen baas zijn. Hoewel ik ook wel een zeikerd kan zijn hoor! De interne discussies zijn zo nu en dan heftig: “Als je nou niet zorgt dat je vandaag een aardig videootje op je Facebook zet, dan … “ “Ja, wat dan?” vraag ik mezelf dan uitdagend, “ontsla je me dan?”

“Je weet precies wat ik bedoel!” zeg ik dan streng tegen mezelf, en inderdaad: natuurlijk weet ik precies wat ik bedoel. “Jaha, ik doe het heus wel”, sputter ik dan nog wat tegen, in de wetenschap dat ik er écht niet meer onderuit kom.

In het kantoor zit je ‘s ochtends te verkleumen: ‘t is vooral koud in die droge Januari

Alles is gebouwd op de warmte buiten houden, dus met de deur en de gordijnen open gaat het wel. Verwarming hebben we daar niet, naar goeie ouwe portugese traditie. ‘k Ben gister nog in een paar (nieuwe) winkels geweest, waar het personeel allemaal dik ingepakt in truien, jassen, sjaals en handschoenen loopt te werken.

Ja, het is een zonnige winter. Heerlijk!

Van half twaalf tot een uur of vier, zeker. Als je in de zon zit, dan. Ik zit achter de keuken te lunchen, en moet me half uitkleden om het te kunnen uithouden. Je wordt gestoofd daar. Pufpuf!

Moet ik toevallig even naar voren, naar het dorpsplein, omdat er mensen langskomen die iets willen vragen over het water of over de kamers, staan ze kleumend in hun dikke jassen te wijzen naar mijn blote voeten: “Olhe! A senhora não é portuguesa, pois não?” (de senhora is geen portugese zeker?)

Ik voel de kou me bekruipen, want het temperatuursverschil is ongeveer 20 graden. In 20 stappen knal je van hartje zomer naar diepvries. Het lijkt hier wel min 30!

blog_bevroren-van-voren-gebakken-van-achter

Ik vertel de mensen gauw wat ze willen weten, geef ze een kaartje mee, en stap gauw weer terug naar mijn oventje, vast van plan om die heerlijke warmte diep in mijn botten op te slaan om kracht te hebben voor over een paar uur. Dan is ze weer weg, mijn goede vriend de zon.

Tot morgen, lieve vriend! Je maakt onze nachten weliswaar siberisch, maar onze dagen een stuk makkelijker door de ijsvlakte van goede voornemens en die sombere en droge Januari te dragen!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, Futurenet, en op maandagochtend op LinkedIn.

Laatste kans op een gelukkig nieuwjaar

Jaja, ik weet het – het is voorbij, daar heb je spuit 11 ook nog ‘s een keer. Hallo, het is al 6 januari, volgens “Hoe hoort het eigenlijk” mag je vanaf vandaag niemand meer gelukkig nieuwjaar wensen …

… maar op Oudjaarsdag schoot me iets te binnen. Niet alleen dat ik naar de bakker moest, omdat de volgende dag er natuurlijk écht helemaal niets open zou zijn, maar nog wat anders ook.

En dat mag ik toch nog wel even kwijt?

blog_nieuwjaar

Ik kom uit een hecht gezin, de hoeksteen van de samenleving, nou ja, je mag wel zeggen dat ik onder die hoeksteen vandaan gekropen ben. Al lang geleden hoor. Dat was in de tijd dat er nog niemand ging scheiden, alle kinderen met twee woorden spraken, en er met Oud & Nieuw oliebollen gebakken werden.

Oliebollen en appelflappen – een paar rozijnen in vet deeg met een korstje

blog_nieuwjaar

Je begrijpt het al: ik ben geen fan. Nooit geweest. Maar daar gaat het niet over.

In die tijd ging Oud & Nieuw over terug kijken … uren, dagen, maanden, jaren … vliegen als een schaduw heen.

.

.

 

Mijn ouders waren christenen, ook al niet ongebruikelijk in die tijd. Ontkerkelijking stond nog niet in het woordenboek. Nu was het een Goede God waar ze in geloofden, dus dat scheelt weer. Het was niet die wraakzuchtige engerd die je ook wel vaak tegenkomt. Die God, die – omdat-ie zoveel van je houdt – je allerlei beproevingen te verteren geeft, en als je niet uitkijkt, je nog naar de hel stuurt ook, omdat je de juiste beslissingen niet genomen hebt.

Over vrijheid van meningsuiting gesproken!

Ik vermoed dat die God een drieling is, samen met Allah en Jehova. Alledrie nogal een wispelturig temperamentje, en of ze nou een goed karakter hebben … enfin, dit gaat allemaal veel te ver voor een blogje van een vakantiehuisjesverhuurdorpje, dus laten we na al die zijstraten het maar gaan hebben over waar ik het nou echt over wou hebben.

Vroeger – “Froegââ” zeggen mijn nicht en ik dan altijd tegen mekaar – keek je terug naar hoe je was geweest dat jaar, hoe je je gedragen had (nadruk op de slechtheid ervan), hoe het gegaan was (niet zo best), en hoe je jezelf zou kunnen verbeteren. Op basis daarvan nam je je dingen voor. Dat was een serieuze zaak, en de Goede God was daar ook bij betrokken. Die zat met tranen in z’n ogen in de hemel over je wangedrag, maar wachtte goedmoedig tot je tot inzicht zou komen.

Het verschil met froegââ en nu, is dat je nu vooruit kijkt

Wat gaan we veroorzaken in het nieuwe jaar?

Dat hele terugblik-moment is er niet meer. En de Goede God kan wachten tot-ie een ons weegt, want we houden tegenwoordig van onszelf, we vinden dat we het waard zijn, we zijn assertief tot in onze tenen, en we staan niet meer stil bij hoe het was.

Hoe het gaat worden, daar gaat het om.

We nemen ons grootse dingen voor

We vallen .. kilo af (zie je dat er 2 puntjes staan?), we gaan gezonder eten, we gaan sporten (hoort allemaal bij elkaar) en de ondernemers onder ons gaan gerichter, gefocust werken. (Er is nog veel meer hoor, qua goede voornemens, maar ik ben natuurlijk vooral geinteresseerd in het laatste.)

We gaan een omzet halen van ….. komma streepje euro (zie je dat er vijf puntjes staan?)

Ik word er nu al moe van. Tuurlijk wil ik wel een omzet van vijf puntjes komma streepje, maar daar moet je zoveel voor doen! Dat gaat allemaal ten koste van de leuke dingen, zoals praatjes maken met gasten, grote mozaieken op de muren maken en een beetje suf voor je uitstaren bij je eerste ochtendkoffie.

Maar toch kan ik het niet laten. Die goede voornemens bedoel ik. Nieuwe start, nieuwe plannen, nieuwe energie, een nieuw geluid. Het is zo verleidelijk!

‘k Heb zelfs – naar goed ouderwets portugees gebruik – met het slaan van 12 uur 12 rozijnen gegeten! (en da’s niet niks hoor, bij elke slag één, en ik ben nog steeds geen fan!)

blog_nieuwjaar

Wat zijn jullie nieuwe plannen, nieuwe starten, geluiden, waar gaat je hart sneller van kloppen? Ik ben reuze benieuwd!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, Futurenet, en op maandagochtend op LinkedIn.

Onderduikadres voor de Kerstman

Neenee, de Kerstman heeft niet hier gezeten … en het was niet zo dat we gespannen wegdoken bij het geluid van een auto. Zo erg was het nou ook weer niet, met dat onderduiken. ‘t Was nou ook weer niet zo dat het hele dorp propvol zat met onderduikers. Er waren een paar hier en daar, een enkeling en een familie, een stel en een paar vrienden.

blog_onderduikadres-voor-de-Kerstman

Er is trouwens toch geen ontkomen aan, want de kerkklok luidt elk uur met het welbekende: “Stille nacht, heilige nacht”.

Nu kun je dat nog zien als authentiek, idyllisch en landelijk

De jaren hiervoor was het “Jingle Bells”. Elk uur een beetje klungelig uitgevoerd, alsof er een kind dat het nog moet leren aan het klokkenspel zit. Ping-ping-ping, ping-ping-ping …. blèblèblèblèblèblè … en dat begint dan half november, en gaat tot half maart door. Dan heb je waar voor je geld, want die bandjes voor de klokkentoren staan wel op de begroting van de alsmaar inkrimpende kerk. Er zijn er inmiddels nog maar twee die elk half en heel uur slaan.

Stille Nacht is een stuk minder indringend en opdringerig, als je dan per se het klassieke Avé Maria moet vervangen vanwege de feestelijkheden

Verder valt het reuze mee. Als je niet naar de winkels gaat, of naar de stad, kun je de Kerst in de buitengebieden nagenoeg negeren. Hoewel ik het wel leuk vind om in de dagen vóór Kerst naar de pastelaria te gaan of naar één van de kleine familie-supermarkts in de buurt, en bij het afscheid naar iedereen te roepen: “Bom Natal à todos!” Een groepje koffiedrinkers hield zelfs op met hun gesprek, en riepen hartelijk een “Bom Natal” terug. Totale vreemden. Leuk hoor.

Op Kerstavond zitten we bij een groot kampvuur buiten bij het veld, met een goed glas en een leuk gesprek

Uit m’n ooghoek zie ik kleine silhouetten naderen. “Hee Elijah!” groet ik het eerste silhouet, “alles gut mit ihnen?” Daar komt Malou ook, en een beetje achterop, want ze moet de kleine die niet zo heel klein meer is, dragen, komt Ruth. “Olá boa noite, fröhliche Weihnachten! How are you?”

Ze gaan hun traditionele Kerstwandeling maken terwijl pappa Jens aan het koken is, en strakjes “… dürfen wir unsere Geschenke auspacken!” Malou danst op en neer, terwijl Elijah aan de wandeling begint – hoe eerder je gaat, des te eerder bem je terug. Hij heeft het idee dat de Kerstman misschien wel wat Lego achtergelaten heeft ….

blog_onderduikadres-voor-de-Kerstman

Ze vinden het een mooi vuur. Helemaal eens, gemaakt door Martin die als echte buitenman zelfs nog van nat hout zo’n prachtige vlammenzee kan maken. Hij zat vanmiddag nog in de lindebomen, en vanavond fikt het al. Dit is volgens mij een win-win-win-win: weinig Kerstsfeer qua kitschlichtjes en verplichte familiediners, gezellig gezelschap, de houtwal opruimen en geweldige fik.

Daar komt Christina ook nog even een praatje maken, en brengt een bosje salsa mee. Dat gaat morgen in de eigengemaakte soep.

Mijn Kerst kan niet meer stuk! Helemaal prima zo met die onderduikers.

Hoe was het met jullie? Leuk geweest?

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, Futurenet, en op maandagochtend op LinkedIn.

Een dief en een muziekje (of twee)

Ik ben zo blij met al die ruimte om me heen …

… zeker zo op een zaterdagmiddag, dan krijg je het gevoel dat de hele wereld vrij en open is, en kom op zeg, ben ik een workaholic of wat? Natúúrlijk moet er nog dit en dat, en nog meer, maar mag een mens ook effen zitten alsjeblief?

‘k Heb een mooi boek.

Ik ben een lezer, dus lieve lezer, als je altijd alleen maar aan je telefoon zit te friemelen – wegwezen hier!

Een Facebook vriend stuurde een mooi muziekje door. Het is een Fb-vriend met een heel goed huwelijk, dus het muziekje is ook voor andere uitleg vatbaar. (Dankjenogwel, Jan!)

En daar zit ik nou. Tranen in m’n ogen, en een hart dat bijna uit mekaar barst van emotie.

Een mooi boek.

Én een mooi muziekje.

Jezus, Maria en Jozef!*

* Zou je het boek gaan lezen, dan begrijp je deze uitdrukking beter. Welk boek?
“De boekendief”, door Markus Zusak.

Wil je nog een bonus?

Hier is nog een hele mooie.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Fijn plan: 2019 wordt het “Jaar van de Vlinder”

Dit “Jaar-van-de-Vlinder”-project – daar is toch wel weer een paar maanden in gaan zitten. Het lijkt een klein muurtje, maar al met al duurt het toch wel even. Nu hebben we het natuurlijk niet over 24/7.

Dit is in de zomer begonnen; eigenlijk is 2018 al het “Jaar van de Vlinder”

Een russisch meisje gaf de aftrap. Ze was hier met haar zusje, oom, moeder, oma en hond, voor zo’n anderhalve maand. Ze wilde graag mozaieken leren, en aangezien ik bezig was met een ander project “De kleine zeemeermin” – kon ze makkelijk meedoen.

Ze had er wel oog voor, meer dan haar kleine zusje. Die was er eigenlijk nog te klein voor, en misschien ook te ongeduldig en te snel afgeleid. Geeft niks, Lisa was lekker bezig.

Ze maakte de eerste vlinder, die roze aan de linkerkant

blog_fijn-plan-2019-wordt-het-jaar-van-de-vlinder

Daarna was het de beurt aan mijn zussen Tineke en Nettie, die er ook nog een paar gezellige bloemetjes bij maakten. En een rups.

Ik had verwacht dat er wel zomergasten zouden willen meedoen, maar ondanks dat ik veel mozaiekworkshops gegeven heb, wilde iedereen liever iets maken om mee naar huis te nemen. Franse Nathalie vond het als enige wél geweldig om een vlinder te maken, en deed dat met veel overgave. In 1 dag had ze een flink exemplaar af. Chapeau!

Na de zomer zou mijn mozaiekmaatje Astrid langskomen, en vrijwilligster Gerda had ook al aangegeven dat ze al kleine dingen gemozaiekt had, en niet kon wachten om ‘s wat groters te doen.

Dat is natuurlijk het grote voordeel van de Termas: je kunt effen lekker uitpakken. Da’s toch wat anders dan een schaal of een vogelhuisje.

Dat heeft zo z’n eigen uitdagingen hoor, vergis je niet! Klein werken is best moeilijk, maar ik kan me voorstellen dat je het zat kan zijn, dat gepriegel op de vierkante centimeter. Maar goed, ik ben iemand van het grote gebaar …

Voor- en achterkant: check, zijkant: check, bovenkant: check. Veelzijdig muurtje …

blog_fijn-plan-2019-wordt-het-jaar-van-de-vlinder

Er was wel een gast die graag meedeed met de Vlindermuur: Lucille. Ook frans, kookte geweldig, fijn stel gasten, en behalve mooie herinneringen aan lekkere maaltijden liet ze ook nog een prachtige tastbare vlinder achter.

Astrid, dochter Isabelle en Gerda voegden daar nog een paar aan toe …

… en toen ze weg waren, begon het te regenen. Daarmee blijft het liggen, dus toen de zon zich eenmaal weer liet zien, pakte ik mezelf bij de haren, maakte een bak lijm, pakte de doos met stukken wit en de mozaiektang, en ging ‘s ochtends in het zonnetje aan de slag.

Gewoon stukjes wit plakken is werk

Een mozaiek afmaken is niet altijd even leuk. Dan is het grote gebaar best een nadeel; je zou dan liever op de vierkante centimeter zitten prutsen. Enfin, kwestie van verstand op nul, blik op oneindig en doorgaan met ademhalen.

Het is af! Fijn hoor! Lokvlinders op de muur, nu nog échte vlinders in de tuin

Dat zal nog even duren, want die vinden het nu natuurlijk te koud. Maar! Hopelijk komen alle bloemetjes weer op, over niet al te lang, want in maart is het alweer lente.

In Termas-da-Azenha wordt 2019 het “Jaar van de Vlinder”

(En allemaal heel erg bedankt voor je bijdrage aan deze schitterende veelzijdige muur!)

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

« Older Entries