Mineraal water, bron van alle leven

“Als we nou hier een T weghalen, en daar een T zetten, met een stop, dan kan het, volgens mij”, zeg ik terwijl ik alles aanwijs. Broes kijkt toe, je ziet hem nadenken, en uiteindelijk stemt hij toe. Z’n moeder is nog niet zo gek als hij dacht.

Nee, ik had het niet over de high tea, die we elke middag hebben (haha) maar over het vervangen van de pomp. De loodgieter heeft geen tijd de komende maand, dus we zullen het zelf moeten doen.

De canalizador is een heel aardige man en weet z’n weg met water

blog_mineraal-water-bron-van-alle-leven

.

Hij is niet groot, maar z’n daden bennen dat wel – als je nu weet aan welke nederlandse zeeheld ik refereer, doe ik je een weekendje Termas cadeau.

We hebben een uitstekende afspraak. Ik bel hem, ik zeg erbij dat het geen haast heeft, hij komt wanneer hem dat uitkomt.

 

Maar als het wel haast heeft laat-ie alles vallen.

Een heel enkele keer heeft het wel ‘s haast. Tenslotte kun je je gasten niet zonder water laten zitten, wel? Het is in het verleden een keer gebeurd, dat er iets aan de hand was met het systeem, en ik wist echt niet wat. Ik had nog niet zoveel ervaring als nu. Dat scheelt.

En toen stond-ie er, om 8 uur ‘s ochtends, en loste het op. Tegen de tijd dat de eerste gasten wakker werden (gelukkig wil ongeveer iedereen uitslapen in de vakantie) was het klaar. Niets meer aan de hand.

Een alledaagse held

Nu heeft het ook geen haast. De oude pomp is gewoon versleten na 10 jaar, en pompt niet meer. Het systeem is uitgedokterd en uitgevoerd door vrijwilliger Ardy, lang geleden, en het werkt nog steeds. Nogmaals lof, Ardy!

blog_mineraal-water-bron-van-alle-leven

Aan ons nu de taak om die éne te vervangen. Nog nooit gedaan, maar wel genoeg met water gedaan om te weten, dat het altijd heel irritant uit een of ander gaatje blijft lekken. En dat mag niet.

Water moet in de leiding. Punt.

Het heet niet voor niks leidingwater. Hoewel … ons water is bronwater – dus dan kun je dat eigenlijk niet zeggen. Volgens dezelfde logica zou je moeten zeggen … water moet in de bron. Punt. Hm.

Laten we deze logika maar even laten zitten …

Zuiver geneeskrachtig mineraalwater. Een zegen voor je huid en ingewanden, maar een ramp voor je apparaten. De pomp heeft het nog lang uitgehouden!

Daar zitten we dan, met alles wat we denken nodig te hebben netjes op tafel uitgespreid

Er ontbreken wat dingen, we moeten nog wat T’s erbij en bochten van 90º enzo. Goedgoed, ik rij wel naar de winkel.

“Vraag nou naar een flexibele aanvoerslang”, zegt Broes dringend als ik op het punt sta om weg te gaan. Ik antwoord: “Ja, nou, nog nooit zoiets gezien of van gehoord – jaja, ik weet het, dat zegt niet alles, maar ik geeft je heel weinig kans. Nul komma nul één ofzo.”

En ik scheur weg.

Maar kijk: mijn zoon had gelijk. Ze hebben wel flexibele aanvoerslang. Wist ik dat! Nu zal het zeker en vast een eitje zijn.

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Ze komen vrijwillig terug

“Ik vind dat portugees toch zo lekker klinken” zegt Tim vrolijk terwijl ik een paar honden probeer te ontwijken die langs de weg scharrelen, “ik versta er geen moer van, maar het klinkt lekker, en dat geeft me een enorm vakantiegevoel.”

Hij gaat verder: “Ik heb het voor het eerst gehoord van de vriend van mijn tante, die heeft ze in Brazilië ontmoet – haar man was overleden en toen is ze na een tijdje een beetje gaan reizen – en toen is ze die man tegengekomen. Hij sprak geen woord engels en zij ook niet …”

“Maar hoe communiceerden ze dan?” vraag ik verbaasd

“Ach, zo’n beetje met handen en voeten … hij kwam regelmatig logeren, en dan praatten ze zo een beetje langs mekaar heen – maar ze had wel een vriendin die portugees sprak, dus die kon dan zo nu en dan ‘s een beetje vertalen … grappig hè?”

We zijn bij de bouwmarkt, ik moet eruit en zaken gaan doen. Tegels regelen. Vóór de lunchpauze. Anders gaat de winkel dicht, en valt er niks meer te regelen voor half drie.

Jammer, want Tim is een gezellige kletser. Dat kon ik me nog wel herinneren, van 12 jaar geleden

Ze waren vrijwilligers, Tim en Jessica. In september, helemaal geen slechte tijd om te vrijwilligen hier in Portugal.

blog_ze-komen-vrijwillig-terug

Het was warm, dat weet ik nog wel. ‘s Ochtends een beetje op tijd beginnen want anders zijn sommige dingen niet meer te doen. Je kunt in september beter niet in de volle middagzon paaltjes in de grond gaan slaan, bijvoorbeeld. Of onkruid wieden in de moestuin.

“Ik weet nog goed dat ik zo de pest in had, dat ik precies over dat éne steentje struikelde”, lacht Jessica bij het avondeten, “ik ben ook zo’n oen wat dat betreft. Heb je die hele brede trap, en het hele dorpsplein, en dan struikel je over een steentje.”

Haar hele gezicht staat op lachen. De positieve levenshouding straalt ervan af

“En die André … wat is daarmee gebeurd?” vraagt Tim, “dat was wel een verhaal apart!”

Ach ja, zij waren hier samen met André. En Bernadette, de Hongaarse vrijwilligster, altijd bescheiden en glimlachend. Ik weet het nooit precies meer, wie wie nou kent, dat is bijna onmogelijk om te onthouden. Er zijn inmiddels zóveel vrijwilligers langs geweest!

blog_ze-komen-vrijwillig-terug

“De jonge Bart” heeft hier bijna anderhalf jaar gezeten, en heeft ooit eens geteld hoeveel vrijwilligers er waren in die tijd. Hij kwam op 127. Ik verbaasde me over dat getal. Wat veel! Ik had helemaal dat gevoel niet.

Met veel van de vrijwilligers heb ik nog steeds contact. Met “de jonge Bart”, met Tim & Jessica, en zo nog wat meer. Je krijgt een band – het is niet alleen voor hen speciaal, voor mij zeker ook.Een aantal gaan bij de familie horen.

Soms gaat het zoals nu: eerst als vrijwilliger hier verblijven, en dan terugkomen als gast. Soms gaat het andersom. En soms raken mensen verslaafd. Of als vrijwilliger, of als gast.

Van mij mag je verslaafd raken hoor!

Sterker nog: we doen alles om dat te bevorderen. Kijk maar uit als je boekt! Voor je het weet, kom je terug om lekker in de tuin te schoffelen of om de muur te verven …

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Van droom naar daad

Stiekem, diep in m’n hart, denk ik dat wij een unieke bestemming aan het worden zijn. Niet het meest luxe, het mooist gelegen, het prachtigste uitzicht, de schitterendste locatie van allemaal, maar wel absoluut uniek.

Dat komt natuurlijk door het water en door de mozaieken. En het overkoepelende thema daarvan: sprookjes

Soms vallen dingen gewoon zomaar op hun plek. Ken je dat? Je hebt het niet zo gepland, je hebt daar nooit aan gedacht, maar het groeit terwijl je ermee bezig bent.

Precies zo is het hier gegaan. Er was een plan, een idee, dat natuurlijk wel. Ik droomde van een dorpje – maar geen idee waarom eigenlijk. Mijn eigen dorpje.

blog_van-droom-naar-daad

Wie wil dat nou?

Wie wil dat nou niet?

Ik heb een levendige fantasie, al zeg ik het zelf, en daar kwam het steeds op uit, in de jaren van voorbereiding. Een eigen dorpje. Ik wist toen niet eens dat dat in Portugal niet eens ongewoon is. Ik kreeg pas een mail binnen van een grote makelaar die 6 dorpjes in de aanbieding had … in diverse staten van ontbinding.

Het heeft een tijd geduurd, van droom naar daad

Het heeft zelfs bijna 6 jaar geduurd. Praten, praten, praten. Plannen maken. Op onderzoek uitgaan – en het internet stelde in die tijd nog niet zoveel voor. Contact zoeken met makelaars. Bellen met mensen die ergens iets van konden weten. Erheen om eens te kijken in welke streek we het het leukste vonden. De taal leren. En heel veel dromen en fantaseren.

Allemaal niet zo makkelijk te combineren met je werk, kleine kinderen en je gewone leven dat doorgaat.

Maar als je ergens enthousiast over bent, kun je bergen verzetten

In dat voorbereidende proces ben ik een half jaar hier gaan wonen. Alleen. Ik zou voor een makelaarskantoor in Coimbra de nederlandse klanten voor m’n rekening nemen.

Het lastigste half jaar van m’n leven. Het was best moeilijk om m’n gezin achter te laten, en in een schaars bemeubeld huisje in een klein dorpje net boven Coimbra te gaan wonen. Niet zo makkelijk om elke dag naar Lusatenas, het makelaarskantoor, te rijden om daar ternauwernood met mensen te kunnen communiceren, omdat die portugezen allemaal zo verd … snel praten, en ik de taal nog niet zo heel erg machtig was.

Na een half jaar ging ik weer naar huis. Lesje geleerd

Nederlanders willen een huis in de bergen met uitzicht op zee. Liefst een goedkope bouwval, maar wel turn-key. Ik had een boel kilometers gemaakt, voor eigen rekening, heel veel huizen gezien, en er uiteindelijk maar 1 verkocht. Daar kan de motor niet op draaien.

In dat half jaar ben ik op mijn zwerftochten ook bij de Termas langs gekomen. Een stil weggetje, een mooi plekkie, lekker in de zon …. ik heb hier bovenaan de trap gezeten om een broodje te eten en te genieten van de stilte en de goeie aardstralen. Een fijne plek.

Het stond al jaren leeg, toen, en het was helemaal ondergegroeid, stuk en vervallen

Kapotte ramen, gras tussen de stenen, overal torenhoge braamstruiken. Doornroosje lag er zeker niet te slapen, dus geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om het aan te melden voor de verkoop bij Lusatenas.

blog_van-droom-naar-daad

En ook geen haar op mijn hoofd die vermoedde dat ik er over een paar jaar zou wonen!

Het was een beetje boven de begroting, maar een mens moet risico’s durven nemen. We hadden een groot netwerk, en er waren veel mensen voor te porren om een beetje mee te investeren. De plannen werden concreter en realistischer, de vrachtwagen reed voor, de tickets waren geboekt, en op 13 september woonden we officieel in Portugal.

De start van een nieuw leven.

In “Ik vertrek van A tot Z” kun je in 26 amusante hoofdstukken lezen hoe het hier de eerste tijd toeging.

Binnenkort verkrijgbaar! 

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

 

 

Spelletjes veld

Wij zijn helemaal enthousiast over het maken van de speelweide!

Ik zie het al helemaal voor me: een paar tieners aan het volleyballen met het daarbij gepaard gaande gegiebel en gejoel; een vader die z’n dochter voordoet hoe je met enig beleid je golfballetje in het gaatje puttert; Broes die een geconcentreerde tiener leert hoe je met pijl en boog omgaat.

blog_spelletjesveld

En daarachter zijn dan weer een paar kinderen bezig om een hut te bouwen en die aan te kleden met kleurige lappen

Als je je erin gaat verdiepen, zijn er zoveel leuke dingen te doen.

Spelletjes doen is een geweldige manier om verbinding te maken. Gezinnen met kinderen onder de tienerleeftijd doen heel vaak spelletjes, is me opgevallen. Verleden jaar zaten ze zelfs spontaan pim-pam-pet te spelen, met de originele oude kaartjes. En ze hadden er nog een boel pret bij ook!

Dat bracht me op ideeën voor uitbreiding, meer spelletjes en: de speelweide

De pingpongtafel is al jaren een groot succes, net als de tafelvoetbal en de poolbiljart. De Verkleedkamer zorgt voor uren plezier, pijn-in-je-buik-lachbuien en goeie foto momenten, die je als herinnering mee naar huis neemt.

En daar komt dan nu het buitengebeuren bij.

De ruimte hebben we al. Het moest wel even anders ingericht, en dat was het grootste werk afgelopen winter. Als we nu de rietkraag in bedwang houden, hebben we een speelweide met een groots uitzicht ook nog ‘s een keer!

Er wordt beweerd dat kinderen niet meer voldoende spelen, en ouders hebben te weinig tijd en zijn moe

Buiten spelen, welteverstaan. Het zal schelen – als je midden in een grote stad woont zal het wellicht lastiger zijn dan als je ergens op het platteland zit of op een woonerf.

En tja, een baan plus een gezin is topsport. Hoewel ik wel het idee heb, dat mensen daar ook wat meer ervaring mee krijgen. Dat de taken beter verdeeld worden, en dat het over het grote geheel na de eerste zware jaren wel meevalt.

In de vakantie worden dat soort dingen vaak ingehaald. Dan heb je de tijd om met mekaar rond te tutten, dus dan kun je makkelijk ‘s even een uurtje gaan sjeudeboelen of hutten gaan bouwen.

En als je als ouder daar geen zin in hebt dan ga je lekker aan de kant zitten zodat je wel de boel in de smiezen kunt houden, maar dat je zelf ook ‘s een beetje in de Volkskrant Magazine kunt bladeren ofzo.

(ik las zelf altijd graag een spannend boek als mijn kinderen fijn bezig waren in de speeltuin)

Voor kinderen en tieners is het geweldig als je de ruimte krijgt om met elkaar dingen te doen.

Hebben jullie je golfslag al geoefend? Hole in one!

blog_spelletjesveld

Binnenkort gaan we bezig met de mini golf baan.

Er komt één hele serieuze baan voor de échte golfer, die zijn/haar swing en eindspel wil oefenen. De rest is vrij. Na maanden studie (= surfen op het net) kwamen we tot de conclusie dat je ongeveer alles mag met mini golf. Je moet het lekker zelf maar weten wat je doet en hoe je het doet.

Prima. Dat is dus precies wat we gaan doen.

En dan gaan we gelijk door met meer buitenspelen waar pijpen, ringen, ballen, kegels, hoepels en kringen bij betrokken zijn. Lekker luieren en spelen in je vakantie, en je hoeft er de deur niet voor uit. Nou ja, je moet ervoor naar de speelweide achter het zwembad lopen …

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

 

Vrouwelijke coaches op het strand

De strandcoaching50plus vrouwen staan op de app. Ze zijn enthousiast en nog jong (tenminste in mijn 56+ ogen). Ze willen praten over wanneer ze dit-en-dat, en hoe ze zus-en-zo gaan doen en regelen en dingesen.

Ze hebben wensen. Ze hebben eisen. Ze eisen kwaliteit en zorg, dat zijn ze gewend.

Prima.

vrouw-op-het-strand

Ik probeer contact te krijgen via whatsapp, en als vrouw van 50 plus ben ik daar (nog) niet zo bedreven in

Ik kijk ondertussen naar de foto.

Een vrouw. Zo één met een vestje, en laarzen bijna tot op de knie, en een zichtbaar lingeriesetje onder haar jurkje. Niet zozeer sexy of uitdagend, meer nonchalant en vrijmoedig. Ik schat haar op midden dertig.

Gaat zij vrouwen van 50 plus coachen?

Ik ben reuze benieuwd hoe dat gaat gaan. Mijn inschatting op voorhand: vrouwen oppeppen om te blijven meedoen met de rest, niet opgeven, leren hoe je dingen voor elkaar krijgt. Wat wil je nog bereiken in je carrière? En hoe krijg je dat voor elkaar? Kom voor jezelf op! Hoe doe je dat op een manier waar je je goed bij voelt?

Kom op! Doe mee! Het is leuk! Blijf in beweging, letterlijk en figuurlijk

Jawel, tuurlijk, maar vergeet de natuurlijke gang van de dingen niet. Vrouwen – mensen, want met mannen gaat het precies hetzelfde – gaan niet voor niks wat langzamer. Je wordt milder met ouder worden, je weet zoveel meer, je ziet zoveel meer. Je zou jongere mensen zo vaak voor misstappen kunnen behoeden, ware het niet dat je beseft dat ze dat nodig hebben omdat je leert van je fouten.

Je kunt je eigen fouten zien. Ze beoordelen voor wat ze zijn. Jezelf vergeven, en anderen in het proces. We zijn allemaal maar mensen …

Daar word je soms wat bescheidener van.

Die open, warme, grootse wijsheid, die is goud waard. De warmte van opa en oma. De wijsheid die kan luisteren naar de tranen van de jeugd. De grootsheid die beseft dat het grootste meer in kleine dingen zit dan in de Matterhorn bedwingen of naar Mars vliegen.

Maar de strandcoach50plus vrouwen hebben ook gelijk

Stilstaan is dodelijk. Waar ieder mens voor leeft, is vooruitgang, hoe klein ook. Groei en iets bijdragen aan het grote geheel – hoe “slecht” een mens ook is, dat zit altijd ergens in een hoekje van haar wezen.

Ik ben reuze benieuwd hoe dit gaat gaan.

.

.

Dit is de eerste keer dat ze hier komen, met de bedoeling dat het niet de laatste zal zijn. Van beide kanten. Zij zoeken een prettige locatie waar iedereen zo goed mogelijk uitkomt, ik zoek leuke groepen die mooie dingen toevoegen aan de al aangename vibraties hier in de Termas.

18 april is het zover. Vier dagen intensieve menselijke groei om me heen. Wow!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

 

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

De kunst van het toekijken

“Neeneenee, jij doet helemaal niets! We gaan het op de traditionele manier doen”, zeg ik opgewekt omdat mijn onderhoudsprobleem in theorie is opgelost, “Jij bent erbij om toezicht te houden, ik ben erbij om een handje toe te steken, Kors staat erbij om ernaar te kijken en opmerkingen te maken, en Broes doet het werk.”

blog_de-kunst-van-het-toekijken

We lachen allebei.

“O ja, bijna vergeten”, voeg ik toe, “en Net komt zo nu en dan even langs om te kijken of het goed gaat, en om te waarschuwen dat de koffie klaar is. En dan krijgen we “vijf pik van de baas” en dan gaat het weer door.”

We zijn over de whatsapp aan het overleggen hoe een zwaarmoedig muurtje het best behandeld kan worden.

Zoals elke huiseigenaar weet, heb je weleens wat onderhoud aan je huis

Een dingetje hier, een reparatietje daar, een lekkende kraan of een groezelige muur die nodig geverfd moet worden. Wij hebben hier niet één, maar acht huizen, dus er is altijd wel wat. En er wordt ook altijd verbeterd, dus wij zijn lekker bezig in de winter.

Nu hebben we last van een muurtje dat scheurt. Het is niet ernstig, maar je moet er wel wat aan doen. Er gaan ankers in, is zojuist besloten.

Ik heb het gelukkie om een technisch adviseur te kunnen raadplegen. Mijn zwager Dick is van alle markten thuis, een handige Harrie, en dat is erg prettig. ‘k Heb wel veel geleerd hier, maar ik weet nog lang niet alles!

Met ernstiger onderhoud is de procedure meestal:

het probleem definiëren – aan diverse mensen vragen wat zij ermee zouden doen – je gezonde verstand blijven gebruiken en je budget in de gaten houden – het voorleggen aan de technisch adviseur (degene die je voor 100% vertrouwt) – effen tijd om na te denken – knopen doorhakken.

Soms zijn die knopen het ingewikkeldst

Soms kom ik in een stadium dat ik denk: we gooien de hele boel plat en we beginnen opnieuw!

Maar dan moet het wel erg zijn hoor. Zoals met de laatste lekkage, gelukkig alweer jaren geleden. Dat duurde een paar dagen voordat we de diagnose konden stellen.  

Zonder diagnose geen behandeling, dus dat was best wel frustrerend

Uiteindelijk viel het heel erg mee. Gewoon een lekje in een verbinding, die moest even wat vaster gedraaid met een nieuw rubber erin.  ‘t Was gewoon precies op de verkeerde plek: boven een plafonnière. Er zat alleen een gipsen plafonnetje tussen.

En tja, electriciteit en water willen niet samen.

Dit muurtje heeft een speciale behandeling nodig

Het is aan twee kanten gemozaïekt. Daar ga je niet zomaar even in staan hakken, dat mag wel met wat meer subtiliteit.

Maar goed, de oplossing is er. En de uitvoering komt eraan.

blog_de-kunst-van-het-toekijken

 

Op de traditionele manier.

Kijken, kijken, en erbij blijven.

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

Aan de muzikale (piano)rol

De pianostemmer schudde droevig zijn grijze hoofd. Nee, daar was eigenlijk niets meer aan te doen … ja, hij kon nog wel wat, maar: “dan moet-ie helemaal uit elkaar, alle snaren eraf, het vilt vervangen … dat wordt zo tegen de 900 euro.”

Ik begon ook droevig met mijn hoofd te schudden. “Tjee, 900 euro, daar kun je een hele leuke tweedehands piano voor kopen”, zeiden wij tegen elkaar, en schudden elkaar hartelijk de hand. Bedankt voor het langskomen, en tot de volgende keer maar weer.

Ik begon me te oriënteren over een vervanging.

Zo één met van die kandelaars voorop, en mooie gedraaide poten

Mijn rug begon direct te protesteren, want we hadden dit kreng met ongelooflijk veel moeite hier binnen gekregen, en zo één met kandelaars voorop zijn nóg veel zwaarder.

En dat allemaal, omdat er een familie muizen een onderkomen zocht aan het begin van de winter. Welk idioot zoogdier eet er nu vilt? Waarom doen muizen dat? Maar ja, logisch, we zitten hier midden tussen het groen, er wonen van allerlei beestjes en beesten hier, en in feite hebben zij de oudste rechten.

Ze willen ook graag warm zitten in de winter.

Ik ging op zoek naar vervanging. Ik zag een heleboel mooie plaatjes van je-wilt-niet-weten-wat-een-prachtige-piano’s, maar waar het natuurlijk op neer komt is die rand van wit en zwarte toetsen. Die zijn uiteindelijk het belangrijkst. Het model minder.

blog_aan-de-muzikale-pianorol

credits: pianotechniek.nl

 

 

 

.

.

.

.

.

.

 

.

.

.

.

.

.

.

en ja – ik kan wel dromen dat ik zo’n geweldige varkenpiano heb staan, maar dat gaat nooit werkelijkheid worden. Net zoals die met die kandelaars niet.

Tijd om praktisch te worden, te zijn en te blijven.

En toen viel ik over een rol. Een pianorol

Dit leek me wel wat! Een electrische piano, maar dan terug gebracht naar de essentie: die zwart en witte toetsen. Je kunt ‘m oprollen als je ergens anders wilt zitten. Je kunt het volume harder en zachter zetten. Dat zijn al twee dingen waar ik erg enthousiast van wordt.

Reden genoeg om ‘m te bestellen.

recreatie_muziekinstrumenten

Hij ligt nu bovenop de oude piano, waar de muizen overigens allang uit verjaagd zijn. Dat lijkt me een prima plekkie. Mocht je graag piano spelen, dan kan dat dus, als je hier je vakantie viert. En zoals je ziet, hebben we ook een (kinder)viool, een (gele) ukelele, een (portugese) gitaar, een (ouderwetse) melodica, een (klein) trommeltje en een (afgekloven) blokfluit.

Er zijn aardig wat gasten die (kinderen hebben die) piano spelen

Ik vind het altijd een balsem voor de ziel om te horen. Heerlijk.

O ja, nog één kleinigheidje: de vlooienmars is verboden, net als “Für Elise”. Dat heb ik nou nét een keer te veel gehoord.

Toetje: de link naar ELO – Roll over Beethoven.

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

 

 

Een ritje naar de supermarkt (deel 2)

Verleden week schreef ik over m’n ritje naar de supermarkt, omdat ik trek had in iets lekkers.

Het resulteerde in een heerlijke maaltijd, waar onze gasten ook erg van genoten hebben. Ik had er een spinazie quiche bij gemaakt voor de échte vegetariërs, en wat liflafjes.

Was prima binnen te houden, zeiden ze

Maar het ritje veroorzaakte behalve een heerlijke maaltijd voor hen (en voor m’n zoon Broes en mij) ook nog in iets anders.

Ik mag graag naar YouTube videootjes kijken, zeker als afsluiter van een drukke werkdag. Dat zijn vaak videootjes van Arjen Lubach bijvoorbeeld. Goeie grappen, en je weet gelijk weer een beetje wat er allemaal speelt in de wereld. Heel fijn. Ik ben dol op combineren.

En dan val je weleens van het één in het ander. Ineens zat ik naar een interview met Tony Robbins te kijken, waar ik pas vaag iets over gehoord of gezien had. Een bijeenkomst met deze man zou een levensveranderende ervaring zijn – jaja, denk ik dan cynisch, hij wordt er biljonair van! Dat zal het levensveranderende er wel aan zijn!

Maar ach, het was een hele sympathieke energieke gepassioneerde man, met een mooi verhaal en eerlijkheid in z’n ogen. Dankbaar was-ie, voor alles wat hij had. Dankbaar, daar hoor je steeds meer mensen over.

Wees blij met wat je hebt, realiseer je van tijd tot tijd ‘s even wat een prachtige dingen je allemaal in je leven hebt

Nee, niet die mooie nieuwe e-bike of je dito i-phone – die niet. Meer in de trant van: de blik in de ogen van je dochter als ze leert rolschaatsen, of de onverwachte hulp van een onbekende voorbijganger toen je stond te tobben met je handen vol bij de voordeur, of de spontane lach van de cassière bij de supermarkt. Dat je goeie ogen hebt, zodat je zomaar zonder problemen je draad in één keer in de naald steekt. Gewoon, van die kleine dingen waar je blij van wordt.

Ik stapte in de auto om naar Jorge Neves te rijden voor mijn lekkere trek, en reed op mijn dooie akkertje door ons mooie landschap, in het februari zonnetje, met uitzicht op twee glanzende ooievaars die door de velden liepen te fourageren.

Hoe mooi kun je het hebben?

blog_een-ritje-naar-de-supermarkt-deel-2

Ik zag een groepje ouderen lekker in het zonnetje op een beschut plekje zitten te kaarten. ‘k Heb heel stiekem een foto gemaakt, ik wou ze liever niet storen. De ruïnes van Amieira is een populair plekje om te picknicken – dat doen Portugezen graag en veel, en overal – en in de zomer is het zwembadje altijd vol.

Zij zaten daar lekker uit de wind in de zon, aan hun meegebrachte tuintafel te klessebessen en te kaarten. Daar krijg je toch een glimlach van om je lippen?

blog_een-ritje-naar-de-supermarkt-deel-2

Een stukje verderop stond een grote grijper bij een berg afgezaagde eucalyptusstammen en grote hopen aarde. Ik had die aarde al eerder gezien, maar nu was er iemand bij aan wie ik wat kon vragen! Ik ben geinteresseerd in aarde; we hebben wat gaten op te vullen, ik kan wel een vrachtwagentje gebruiken.

Het rook geweldig naar eucalyptus, maar ‘t was ook wel erg stoffig. Ik liep om de vrachtwagen heen om ‘s te kijken of ik de machinist z’n aandacht kon trekken, en já hoor … maar de motor maakte veel te veel lawaai en ‘t was te hoog om zomaar even wat te kunnen vragen.

Geen punt. De man zette de motor af, klom naar beneden, gaf me een hand en hoorde me met een glimlach aan. Hij legde uit, dat het geen aarde was, maar biomassa, en stikvol met wortels van braamstruiken en riet.

“Oei, die hebben we net weggehaald!” riep ik lachend, “nee, dit is dan niet zo geschikt!”

Hij nam er rustig effen de tijd voor: “U bent die van de Termas, toch?”

Zo simpel kan het zijn. Iemand die aardig tegen je is en de moeite neemt om effen antwoord te geven op je vraag – en dat kom je hier in Portugal eigenlijk best wel heel erg vaak tegen. Ik realiseer me misschien niet genoeg hoeveel effect dat op je leven heeft.

Dankjewel Portugezen! Niks mis mee, gewoon een beetje aardig zijn!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

Een ritje naar de supermarkt van Jorge Neto

Ik had trek in iets lekkers. Maar er was niks in huis. Tenminste niet iets waar ik trek in had. Jammer.

Dan heb je de keuze tussen zitten smachten of zuchtend opstaan, de autosleutel pakken en naar de supermarkt van Jorge Neto in Alqueidão rijden. Ik moest toch nog dingen halen voor het gastenontbijt morgenochtend.

Nu is dat niet zo’n straf, want het is altijd gezellig in het supermarktje van Jorge Neves. Het is een goedlachse veertiger, die dit al z’n hele leven doet, en hij is er goed in. En zo klein is het nu ook weer niet – er werken 6 mensen, en ze hebben alles. Inclusief een hardnekkig goed humeur.

Een klantenbinder – dat is-ie

blog_een-ritje-naar-de-supermarkt

Ze hebben alles daar. Vers gebakken brood (elke dag, ook op zondag) en ook nog mijn favoriet: centeio. Bruin brood is hier nog steeds niet overal te krijgen, dus een lekker donkerbruin broodje pik ik altijd mee. Ze weten het al: “Todo o centeio?” – allemaal? Jazeker, dankuwel.

Maar daar kom ik nu niet voor (hoewel ze natuurlijk wel mee gaan). Cakejes erbij voor het ontbijt morgenochtend … met koffie en een cupcakeje begin je de dag goed.

Mocht je dringend deo nodig hebben of een fles drank, een kaarsenhouder voor je romantische picknick of een plastic gieter om je tere plantjes te begieten – het is er. Ze hebben verse groente van de boeren uit de omgeving, zelfs superfoods als goji bessen en notenmix. Maar ik wil niet iets verantwoords, ik wil iets lekkers. Iets lekkers hartigs … chips.

TexMex of chili, campeoneta of 3D cornchips, wat moet het worden?

Met mijn 3D-zak kom ik langs de slagerstoonbank. Daar wordt vers geitenvlees aangeprezen. Direct schiet me een recept voor een beroemde portugese stoofschotel te binnen.

Yes!

Daar heb ik trek in.

Geniet samen met mij van dit heerlijke gerecht. Het is éven een werkje, maar dan heb je ook wat! Morgen, dus ook nog ‘s veel voorpret! Nu eerst die zak 3D maar ‘s soldaat maken …

Leuke bijkomstigheid: een groepje gasten vonden het zo lekker ruiken bij de keuken, dat ze afspraken om te komen eten.

blog_een-ritje-naar-de-supermarkt-van-Jorge-Neto

Ingrediënten 4 personen

1,5 kilo geitenvlees – 75 gram chorizo – 1 el suiker – 2 uien – 1 bosje peterselie – 75 dl rode wijn – 4 el olijfolie – 1 el verse fijngehakte korianderblaadjes – 200 gram spekjes – 2 teentjes knoflook – 4 laurierblaadjes – 5 kruidnagels – 1 el paprikapoeder (niet pikant) – versgemalen zwarte peper en grof zeezout

cassarole of römer topf (in elk geval een ovenschotel met deksel)

Voorbereiding

Snijd het vlees in flinke stukken. Meng het zout, de paprikapoeder, knoflook, suiker, verkruimelde laurierblaadjes , koriander en olijfolie en smeer het vlees ermee in. Leg de reepjes of blokjes spek er tussenin, daarop de in ringen gesneden uien en maal de peper eroverheen. Overgiet alles met rode wijn. Het moet helemaal onder staan. Leg de kruidnagels erin en laat 6 à 8 uur marineren op een koele plaats, maar niet in de koelkast. Je kunt dit ‘s avonds doen, bijvoorbeeld, dan is het de volgende middag klaar voor de oven.

En verder:

Verwarm de oven voor op 180º C.
Zet het deksel op de casserole en laat zachtjes garen in de oven. Kijk elk uur na of er nog genoeg vocht in de casserole staat en voeg anders meer wijn toe, terwijl u voorzichtig roert. Als het vlees begint los te laten van de beentjes (na ongeveer 3 a 4 uur braiseren) de in stukjes van 3 cm gesneden chorizo en de gehakte peterselie toevoegen. Laat afgedekt verder garen tot het vlees volledig van de beentjes valt (nog 1 a 2 uur). In dit stadium zijn er 2 mogelijkheden : meteen serveren of laten afkoelen en de volgende dag weer opwarmen. Ik persoonlijk verkies de tweede mogelijkheid, een stoofschotel is meestal lekkerder opgewarmd.

En ik eet daar dan graag een simpel gekookt aardappeltje en sla bij. Lekker hoor!

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op dinsdagochtend op LinkedIn.

Een Olifant in de kamer

Het is niet helemaal duidelijk hoe we binnen gekomen zijn, maar binnen zijn we. Vriendin B. duikt gelijk de badkamer in, ik kijk een beetje rond. Een redelijk groot huis met lichte grote kamers, beetje rommelig, met veel spullen en boeken.

Gezellig wel, ik hou niet zo van een strakke kale boel

Als B. weer opgelucht verschijnt, neuzen we een beetje rond. We hebben niets vreselijks in de zin, maar we giechelen er een beetje nerveus bij. “Ik hoor wat!” zegt B. ineens, “Stil!”

Ik sta als verstijfd, en ja hoor, daar komt een vrouw en haar dochter de voordeur in. “Hee, kijk nu toch ‘s” zegt ze tegen haar dochter, en ze lijkt nauwelijks verbaasd, “wie hebben we daar!”

“Eh …” stamel ik, want ik weet niet hoe ik moet beginnen. Hoe leg je uit dat je bij iemand ingebroken hebt, en je bent op heterdaad betrapt?

Ze lacht, ze lijkt helemaal niet geschokt

B. is verdwenen. En de dochter ook. Hee, hoe kan dat nou? Gewoon, weg, spoorloos.

De vrouw neemt me mee naar een grote binnentuin-achtige ruimte, waar drie beelden van olifanten met de staarten in elkaar gedraaid staan. Ze zijn kleiner dan in het echt. Ze zijn hard, maar tegelijkertijd knuffelachtig zacht, en hun staarten zijn ouderwetse gekrulde telefoondraden. En die oren … dat lijken wel vlinders …. ?

blog_een-olifant-in-de-kamer

De vrouw neemt de slurf van de haak, geeft die aan mij en zegt:

“Ik denk dat je mij wél een verhaal over olifanten verschuldigd bent.”

Ja, dat kan ik niet ontkennen, dat lijkt me heel billijk.

Ik probeer: “Er was eens een klein olifantje dat aan haar moeder vroeg: “Mam, ze zeggen dat je roze kunt worden. Kan dat mam? Ik wil niet roze worden, dan zien ze me overal altijd. Ik ben toch geen flamingo! Die eten garnalen om roze te worden, en ik lust geen garnalen. En ik vind roze geen mooie kleur, en zeker niet voor een olifant. Mam?”

Moeder olifant antwoordt zuchtend: “Ach, kind, rare mensenpraat. Daar moet je je niets van aantrekken. Ze zeggen ook dat je in de kamer kunt staan. Idioot natuurlijk. Wij passen niet eens door de meeste deuren, maar toch zouden we dan ineens in de kamer staan? Gekkigheid.”

De vrouw knikt goedkeurend. “Ja, goed, aardig begin, leuk ingeleefd. En toen?”

“Eh … tja … daar moet ik even over nadenken … “ peins ik, terwijl de binnentuin langzamerhand oplost, de vrouw schimmiger wordt en er aan de voorkant van mijn hoofd scherp gearticuleerde gedachten binnendringen. Gedachten als: “Wij hebben dit al eerder gedaan, B. en ik, toen ik het OlifantHuis aan het verbouwen was … ”

Mijn eigen slaapkamer begint haar vertrouwde contouren aan te nemen. Ik staar in het oneindige, op zoek naar de droom, maar de europese vlag wordt blauwer en dominanter. Het is het plafond van mijn klamboe. Er is geen beginnen meer aan: ik ben wakker.

En toen kwam er een olifant met een lange snuit, en die blies dit verhaaltje uit

Ach, ‘t is maar goed ook. De zon schijnt, zo te zien, het is een mooie tijd om op te staan. Toevalligerwijs (?) ben ik bezig om een geweldige terrasbank te maken voor het OlifantHuis.

En ik zou toch niet veel verder meer gekomen zijn dan het beetje oubollige rijmpje:

Ben je boos / Pluk een olifant / Zet ‘m op je hoed / Ben je morgen plat

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord dat inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een zwembad rijk is. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis is een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

 

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Google+, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

« Older Entries