Het zijn de kleine dingen die het doen

Vermoedelijk hebben jullie niet zoveel behoefte aan het lezen van een blogje over de voorjaarsschoonmaak, lieve lezers, maar dat is eigenlijk het enige waar we nu mee bezig zijn

Dat geldt niet alleen voor de huisjes; we krijgen ook een nieuwe site!

De site wordt helemaal verbouwd. Het bleek dat ons theme niet meer ondersteund werd, en dan word je ook minder goed gevonden in Google.

Nu hebben wij een heel ambivalente houding ten opzichte van Google. Een haat-liefde verhouding is de beste omschrijving. Lang leve YouTube, Translate, Maps, en de zoekmachine. Maar boehoe voor alles in de gaten lopen houden, het verkopen van je ziel en zaligheid aan ieder die maar genoeg geld biedt, en hun tot in het absurde volgehouden logika.

We spreken mekaars taal niet, Google en ik.

Geeft niks, want Margriet van Buro Rader spreekt die taal wel, en die heeft deze taak op zich genomen. Zij maakt het kader, en ik kleur de plaatjes. Zo is het leuk, om een site te maken.

Bijkomend voordeel is, dat ik dus tijd heb om zoon Broes te helpen met alle hoekjes uitsoppen, alles weer lekker fris te verven waar nodig, en om hier en daar significante verbeteringen aan te brengen.

In de keuken van kamer 2 bijvoorbeeld. Beetje anders inrichten, een nieuw kooktoestelletje, nieuwe koelkast, alle hout weer gebeitst – het wacht op een stel ouders die lekker in hun tuinstoelen zitten te kijken naar hun koters plus aanhang die bij de sloot aan het spelen zijn.

blog_het-zijn-de-kleine-dingen-die-het-doenHelaas ben ik verder niet zo’n getalenteerd schrijver dat ik van dit soort saaie dingen een boeiend verhaal kan maken. Sorry. We houden het maar kort deze week, in de hoop dat jullie zelf nog ‘s komen kijken hoe het steeds weer verbeterd en mooier wordt.

Verder is alles koek en ei, pais en vree, kat-in-het-bakkie, en de lente is begonnen. Tja, wie kan er nu een spannend verhaal schrijven als alles zo aangenaam en prettig is?

Hartelijke groetjes van alle vogeltjes die het ook al verschrikkelijk naar hun zin hebben, en waarvan er één per ongeluk de keuken binnen vloog.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Emigreren naar Portugal – hoe werkt dat?

Stephanie heeft de tijd tot 30 juni – tot dan heeft Portugal alle engelse emigranten de tijd gegeven om hun papieren in orde te maken. Als dat het enige was dat je moest doen, dan viel het allemaal reuze mee!

Helaas: er komt nog wel wat meer bij kijken, als je naar Portugal gaat emigreren

blog_emigreren-naar-Portugal-hoe-werkt-dat_de-verhuiswagen

Als je europeaan bent, komt er al een overdonderende hoeveelheid bureaucratie op je af. Tegenwoordig kom je van buiten Europa, als je engels bent, en dan wordt alles anders. Ik ben onder de indruk van wat ze al opgegoogeld hebben, maar als ik het zo hoor, is dit pas het begin.

Paddy is iers van oorsprong, en heeft het dus wat makkelijker. Ierland blijft europees.

Waarom zou je gaan emigreren? En waarom naar Portugal?

Bristol was helemaal niet zo’n gekke plek om te wonen. Veel muurschilderingen overal, veel muziek, theater, kunstzinnige graffiti – en omdat zij zelf scheppers van moois zijn, vonden ze dat een hele prettige sfeer. Ze zijn sieradenmakers – maken hele mooie dingen, kijk maar eens op hun pagina op Etsy. 

London was vreselijk, Cambridge idem, Southampton nog net om uit te houden. Maar overal: ongelooflijk domme en luidruchtige mensen, en onbeschofte afzetters als huisbaas.

Ok. Het zal, ik weet het niet. Dit zijn hun ervaringen blijkbaar. Ik leef nog steeds in de veronderstelling dat alle engelsen heel beschaafd zijn, met een stiff upperlip – hoewel ik wel de engelse reputatie uit de Algarve ken. De portugezen daar zijn helemaal niet zo gelukkig met die gasten, want ze maken ongelooflijk veel kapot. En niet alleen fysieke dingen ….

Stephanie en Paddy zijn in elk geval aardige, levendige en beschaafde mensen. Met een hele rustige, beschaafde, mooie kat. Vandaar de naam van hun bedrijf: Fizzcatcreations

blog_emigreren-naar-Portugal-hoe-werkt-dat_fizzcatcreations

En dat Fizzcatcreations wordt nog een dingetje in de bureaucratische mallemolen. “Als je je auto wilt invoeren, moet je ‘m 6 maanden vantevoren in je bezit hebben”, vertelt Paddy, “maar de onze ging stuk, dus we moesten een paar weken voor vertrek een andere. En dan het bedrijf nog, daar komt ook nog wel het een en ander bij kijken! Belastingtarieven bijvoorbeeld!”

Dat was gistermiddag, toen we lekker in het zonnetje zaten te kletsen. Nu denk ik: je begint toch gewoon een nieuw portugees bedrijf, en je houdt die site aan? Maar ja, het hele systeem is anders natuurlijk, en als je niet precies weet of je én belasting moet betalen over je verkoop, én dan nog ‘s inkomstenbelasting – tja, dan snap ik dat je dat eerst ‘s grondig moet uitzoeken.

Je kunt er leuk van leven, als goudsmid, maar het is niet zo dat je bij de bovenste 1% hoort natuurlijk.

Emigreren is nog steeds niet zo eenvoudig – zelfs niet naar Portugal

Maar als je iets graag wilt, is er altijd een manier te vinden. Brexit heeft niet erg geholpen qua bureaucratische ellende, maar wel bij het doorhakken van de knoop: gaan of niet? Uiteindelijk kun je overal ter wereld goudsmeden, en je sieraden via de post versturen.

Voorlopig zijn ze hier, en ze blijven ook nog wel een tijdje. Gezellig!

Wat vinden jullie van alle nieuwelingen? Ben je blij met hun komst, of mogen ze wat jou betreft wegblijven – of iets daar tussenin? Vertel er iets over in de comments!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Nachtelijke flierefluiter in de portugese winter

Het is een milde portugese winter; het regent al een week. Je kent het: grijze luchten, laag over de velden hangend, en je kunt nergens heen lopen zonder dat je bril in matglas verandert.

Het doet me denken aan de eerste portugese winter, toen we net verhuisd waren

Het begon prachtig, in september. We wisten toen nog niet dat de zomer in Portugal tot ongeveer half oktober duurt, dus we waren elke dag weer net zo blij.

Maar eind november begon het te regenen, en het hield er nooit meer mee op.

Een regenachtige winter is mild, weet ik nu, maar toen kwamen we net uit Nederland!

blog_nachtelijke-flierefluiter-in-de-portugese-winter

Elke stap naar buiten betekende je kaplaarzen aan, paraplu zoeken en een jas, want het regende niet een beetje. De hele vallei stond boordevol. ‘k Heb wel eens drie dagen in bed gelegen, letterlijk ziek van de regen. Waar zijn we aan begonnen??? Een comfortabel huis inruilen tegen een verbouwingsproject zonder stroom en stromend water – nou ja, buiten stroomt het, maar binnen niks!

Waren we een beetje mataglap of wat?

De winters daarna waren zonnig. Geweldig. In de jaren daarna kon je de regenbuien op 1 hand tellen. Heerlijk! Elke dag was weer een feest. Midden in december in de zon sinaasappels zitten persen van je eigen bomen – zijn wij gezegend of wat? Niks mataglap!

Hoe dom waren wij. Na een paar jaar was het hele land zo uitgedroogd, dat je alleen maar intensief naar een struik hoefde te kijken of het stond al in de fik.

We kregen een enorme bosbrand over ons heen.

Nu is het hier niet zo gevaarlijk, want heel open en heel veel water, maar het kwam wel vlakbij en raasde over de top van de heuvel. Gelukkig was het eucalyptusbos dat jaar gekapt, en stonden er alleen piepkleine boompjes.

Je begrijpt, dat ik regen anders ben gaan waarderen, net als de portugese winter

blog_nachtelijke-flierefluiter-in-de-portugese-winter

We hebben water nodig. Alle wezens op deze planeet hebben water nodig. En ik weet nu ook: een regenachtige winter is niet koud. Als het helder is, en zonnig overdag, kan het ‘s nachts wel eens tegen het vriespunt aanlopen. Nu niet. Het is 16º, volgens de barometer. En – alle goden geloofd en gedankt – het waait niet!

Het is wel gezellig om lekker in je warme bed te liggen en de regen te horen. Mijn raam staat altijd open; heerlijk om frisse lucht te hebben als je slaapt (als je wakker bent trouwens ook).

Nu word ik al een tijdje midden in de nacht wakker van een vogeltje. Eerst dacht ik dat ik droomde, maar ‘t is heus een vogeltje. Midden in de nacht, midden in de regen.

Wat is dat voor een vrolijke flierefluiter? Middenin de portugese winter nacht?

Het beeld is niet zo interessant – het is m’n raamhor. Ik was te slaperig om goed na te denken. Maar het gaat om het geluid.

Iemand enig idee wat dit voor een vogeltje zou kunnen zijn?

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Hèhè! Twee mozaieken erbij in ons vakantiedorpje

De mozaïeken in ons kleine vakantiedorpje lopen (altijd) uit de hand

Waarom? De eerste fase van de entree van het badhuis is eindelijk klaar. Vier mozaïeken samen – als een weergave van wat je te wachten staat in de rest van het dorp.blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorpje

Het begon in oktober en nu zijn de twee grote mozaïeken eindelijk klaar

Ik had hulp van een paar vrienden. Dat is prettig, want bij het maken van mozaïek heb je geduld, liefde en toewijding nodig, omdat het altijd veel werk is. Hoewel je je al realiseerde dat het meer werk is dan je denkt, is het nog steeds meer werk dan je denkt.

Natuurlijk is het geen dag in, dag uit baan. Je werkt er niet elke dag acht uur aan. Er zijn veel andere dingen te doen (onderhoud, bijvoorbeeld, hier en daar schoonmaken, een badjas naaien – om er maar een paar te noemen) maar al met al denk ik dat ongeveer de helft van deze tijd daarin zit.

Maar woorden drukken niet uit wat je ziet. Laten we de rest van het verhaal maar overslaan en direct naar de foto’s gaan. Met trots presenteer ik u – het maken van “De vijver” en “Een kleurrijke zonsondergang aan de oceaan” (met daarboven “De mieren” en ernaast “Antoine, het zeepaardje”):

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

Op zoek naar de juiste compositie, de kleuren, de grootte van de stukken – soms is het keuzestress, maar meestal is het heerlijk om in de zon te zitten en te puzzelen.

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

.

Nu is het echt prettig om hulp te hebben, omdat dit bord te groot is om alleen om te draaien.

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorpControleren of alles in orde is vóór het meest opwindende deel van dit proces.

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp.

… maar ik kan het wel zelf aan de muur lijmen.

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

En nu begint het plakken ter plekke …blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

… en dat gaat een halve eeuwigheid door … in de meest onelegante en oncomfortabele denkbare posities. Het kost tijd en gedurende die tijd kun je nieuwe plannen maken. Voor een ander mozaïek bijvoorbeeld. Zoals ik deed. Mozaiekvriendin Astrid vond het een uitstekend idee.blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

Ze is hierin een geestverwant, helaas met een veeleisende baan, dus ze komt van tijd tot tijd slechts een week meemozaïeken.blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

We slaan enkele stappen over; het bovenste kleurige stuk lucht was ook ter plekke plakken. Dus ja, hoe interessant is dat? We zijn dan wel weer blij met het resultaat.

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorpDe andere heerlijke ontdekking waren de schaaldelen. Wanneer een boom in planken wordt gezaagd, gooien ze de eerste en de laatste weg omdat ze aan één kant rond zijn. Ik vind ze prachtig! Met een beetje schuren en beitsen krijg je geweldig behang. Maar dan behang in ruwe vorm …

blog_hehe-twee-mozaieken-erbij-in-ons-vakantiedorp

Het mooist van al: mooi weer! Heel gepast voor de officiële opening van de ingang, vin-je niet?

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Typische overwinteraars

“Ik kan je niet helpen, ben ik bang”, zegt Myrjam verontschuldigend, terwijl ze haar arm omhoog houdt om een steunverbandje te laten zien. “Ik zit hiermee, daar moet ik aan geopereerd worden.”    “Geen punt hoor”, antwoord ik, “je kunt toch niet met z’n twee-en een kruiwagen duwen.”    

Dat is eigenlijk wel jammer dat dat niet kan, want ik ben weer veel te enthousiast geweest met dozen tegels opladen.

“Het kan best zijn dat het allemaal weer teruggaat naar de tegelwerkplaats hoor!” zeg ik geruststellend tegen Wil, die grote ogen opzet als ze me ziet aankomen. “’t Is gewoon even proberen, even zien.”

Wil en Myrjam zijn hier nu twee dagen. Nadat ze hun eerste dag bij de schoonfamilie van Wil’s zoon hebben doorgebracht, die in Coimbra woont, willen ze lekker in het zonnetje mozaieken.

Wil komt hier al voor de zoveelste keer, en is niet een typische overwinteraar

Ze heeft hier begin vorig jaar een schildercursus gegeven, en ontwikkelt zich meer en meer als een MM. Dat betekent: een MedeMozaieker. Er zijn een heel klein select groepje die regelmatig langskomen om te helpen met een mozaiek – vaak voor een weekje, vaak in de winter.

Myrjam wil het ook wel ‘s proberen. Dat kan. Voor een docente in creatieve vakken zal deze nieuwe techniek niet zo moeilijk zijn om onder de knie te krijgen, ook al ben je al jaren gepensioneerd.

blog_typische-overwinteraars

Er zijn andere mensen, die regelmatig langskomen, vaak in de winter, ook al van die typische overwinteraars, maar niet heus

Henk is daar een van. Die stond plotsklaps – verrassing! – voor m’n neus: “Hallo, hallo! Is hier iemand?” – en daar stond-ie voor de balie. “Heb je nog iets te doen toevallig? Ik dacht dat ik hier een weekje bleef … “

Haha! Iedereen die me kent zou omvallen van verbazing als ik daarop nee zou zeggen. Er is hier altijd wel wat te doen, en zeker voor een Handige Harry als Henk.

Henk is wel een typische overwinteraar … nou ja … typisch …

Na een weekje voegde Marriet zich bij hem. Ze reizen samen, ieder in hun eigen, in mijn ogen zeer imposante, camper. Marriet moest voor een noodgeval even terug naar Nederland, maar is nu weer back on track. Zowel Henk als Marriet wonen in hun camper. Alles verkocht, de rest weggedaan, en nu in je hutje op wielen Europa door. Ze leerden elkaar kennen in Nederland, op de camperplaats waar ze beiden regelmatig staan.

Ze kunnen het heel goed met elkaar vinden. Dat kun je wel zien:

blog_typische-overwinteraarsblog_typische-overwinteraars

blog_typische-overwinteraars

Deze foto is als groetje bedoeld voor een ander stel camperaars, die ze over een tijdje weer gaan ontmoeten in het zuiden van Portugal. Als je zo’n foto samen kan maken, dan kun je het goed met elkaar vinden, of wat? Wat mij verbaasde, is dat je nog wel twee van die fantastische pruiken in je camper hebt.

Ik doe het ze niet na, met m’n dorp vol spullen en dingen. Respect.

Ze hebben mooie dingen gedaan, deze overwinteraars. En het was ook nog erg gezellig ‘s avonds aan tafel!

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Vakantiehuisjes met een florerende moestuin

Daar kwam ineens een dame met een camper op het kampeerterrein staan, die graag wat deed op een dag. “Weet je, allemaal leuk en aardig, dat vrij zijn en kunnen doen en laten wat je wilt, maar ik vind het leuk om bijvoorbeeld een beetje in de tuin te rommelen.”

Sandra is door de hemel gezonden, vermoed ik.

Er waren plannen voor een kleine uitbreiding van de moestuin …

… en dat zouden we in september al doen. Misschien ken je het, lieve lezer, van die tijd die vliegt enzo … en dat ze maar 24 uur in een dag stoppen, waarvan je toch minstens de helft niks wil doen of slapen. Het was dus wat later geworden, maar nog niet erg want de temperaturen zijn nu nog steeds aan de hoge kant.

blog_vakantiehuisjes-met-florerende-moestuin

13 – 16º is niet vervelend, zeker niet als het windstil is. En vaak zonnig

De plantjes vinden dit in elk geval top, zo te zien! Na het bezoek van Sandra – die flink meters maakte met het uittrekken van kweekgras, en een mooi terreintje bebouwbaar maakte – staat de overgeplante physalis te stralen, groeien de selderij-babietjes gezond op, en maken de slaplantjes blad na blad na blad.

We ontdekten zelfs een bedje spontaan gegroeide spinazie tussen het onkruid!

blog_vakantiehuisjes-met-een-florerende-moestuin

Er groeit en bloeit van alles in de winter. De salsa plantjes (platte peterselie) hebben een kongsi gevormd, en hebben plannen om het kruidentuintje over te nemen, maar de krulpeterselie en de bieslook verzetten zich geweldloos. De salie staat apart, beschermd in een open kasje, want salie wil alleen maar warm en liefst een beetje zanderig en schraal.

Dat hebben we dan weer niet te bieden – de grond is zware klei, en warm kun je het nu niet noemen. Toch houdt-ie dapper stand, naast de pepermunt en de coentros-uit-de-supermarkt. Coentros is koriander – heel lekker om een beetje door de sla te snipperen.

Sandra vond dat een smerig idee (mensen houden van koriander of ze haten het, een midden is er niet blijkbaar) en hield zich liever bij de rucola

“Kijk, die grote, da’s rucola-A” wijst ze aan, “die kleine blaadjes is ook rucola, smaakt een béétje anders, maar ik gebruik liever die grote. Ben je eerder klaar.” Ze kijkt me guitig aan met in haar hand een flinke bos rucola-A.

“Ik ben er dol op”, zeg ik, “een dag zonder rucola is een dag niet geleefd!”

Het mooie van al deze plantjes is dat ze zichzelf onderhouden en zichzelf uitzaaien. De enige uitdaging die nu nog overblijft, is de wind. We zitten niet zover van de kust af, dus je hebt vaak westenwind. En plantjes overleven veel, maar de meeste houden niet van wind.

Ik ook niet, maar wat doe je eraan?

Dat was aanleiding tot diverse ideeën over het windvrij maken van een moestuin

Broes en ik – Broes is de aanstichter van dit alles; het was zijn idee, de uitbreiding van de moestuin – kwamen uiteindelijk uit op paaltjes met schapengaas en plastic. Schapengaas om het stevig te maken, maar daar kun je het natuurlijk niet bij laten, want daar waait de wind gewoon doorheen.(grapje)

Je kunt mooi wel je erwtjes, tomaten en boontjes aan het gaas laten groeien. En dan plastic om het winddicht te krijgen.

Mooi plan. Nu nog de uitvoering … daar ging een boel tijd overheen om moed te verzamelen want het is best een werkje, al die gaten graven en die palen een kilometer de grond in timmeren.

Het woei niet. Dus ja. De noodzaak om er iets aan te doen is nihil. En opeens kwam het ultimate Gouden Idee naar beneden vallen: waarom gebruiken we die overgebleven strobalen niet?*

Ha! Wat een geweldig plan. Da’s een win-win-win – misschien nog wel een win!

De strobalen worden gebruikt, de wind wordt tegengehouden, dat spul vergaat en is eten voor de planten, en (ja hoor, nóg een win!) het is mulch. Mulch is fijngehakt tuinafval, bladeren, grof zaagsel, of stro dus, dat je tussen de planten strooit, zodat het onkruid ontmoedigt wordt. En slakken. En rupsen.

En dan nu dat kipje erbij … als je komende zomer komt eten, krijg je waarschijnlijk alles vers gelegd en organisch verbouwd! Dat mogen we toch wel een trekkertje noemen, nietwaar?

blog_vakantiehuisjes-met-een-florerende-moestuin

hot dog?

….*Die strobalen zijn overgebleven van de ezels. Eén keer per jaar kochten we een enorme stapel, ……maar toen ging een jaar geleden in oktober de laatste ezel dood. Blijf je zitten met zo’n piramide aan ……stro.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Verwachting voor 2020, plus een leuke aanbieding

Je moet het toegeven, 2020 is een leuk getal. Ik weet niet of ik de enige ben die (altijd) aangenaam verrast is als ik op de klok kijk en het is 11:11, als de Bitcoin op 9.999,99 staat, of als ik 33,33 moet afrekenen in de supermarkt?

Het heeft iets.

Blijkt wel, want een boel mensen zijn getrouwd op 8.8.’88 en gaan dat vast ook weer doen op 02.02.2020. En ter ere van dit leuke-nummer-jaar hebben wij iets bijzonders (maar dan moet je even doorlezen tot het eind!)

Lees vooral door, want we hebben niet alleen een motto maar ook een leuke aanbieding voor 2020!

Meestal krijgt een jaar een naam achteraf. Zo hebben we “De Gouden Zomer”, het “Crisisjaar” (2013 natuurlijk, ik moet het er tóch even bij zetten) en de laatste heet “De Kalme-Zomer-met-een-grandioos-eind. Nu heeft 2020 al een naam – en die zal het moeten gaan waarmaken:

“Het rustige wonder van een normaal leven”

Het schijnt dat Bill Clinton dat ooit gezegd heeft, waarmee hij aangeeft over meer wijsheid te beschikken dan je op het eerste gezicht zou denken.

Een normaal leven is niet spectaculair, niet sissendsuizendsprankelendkoelkoelkoel, geen aanleiding tot opgewonden verhalen. Ik hoop dat het aanleiding is tot zo een scenario:

<< “Joh, halló! Hoe gaat het met júllie! Wennen weer, hè, zo’n eerste dag!” Elizabeth kijkt op. Ze heeft de stem-met-het-gouden-randje al herkend. Tja, het zat erin. Je moet weer gewoon doen. Net als altijd. Kletspraatjes met de andere ouders als je je kind gaat ophalen. Het hoort erbij.

“Ha, hallo Francisca”, antwoordt ze wat flauwtjes, gestoord in haar dromerige flow.

“Hebben jullie ook zo’n ge-wél-dige zomer gehad?” vraagt Francisca bijna hysterisch-gelukkig maar gelukkig beheerst.

Elizabeth knikt slechts. Ze zijn gisteren pas thuisgekomen, ze wilden allevier niet naar huis. Ze wilden in dromenland blijven. Portugal. Voor altijd. Maar ja … het leven … Maar het zit nog helemaal in haar, die rust, de ontspanning, de gezelligheid.

blog_verwachting-voor-2020-met-een-leuke-aanbieding“Wij zijn in Itálië geweest, we hebben het héle land verkend!” schettert Francisca maar gelukkig wel op beschaafde wijze, “we hebben het zelfs geregeld dat we het verdronken Venetië in mochten! Toch hándig hè, die relaties die je via het Ministerie kunt bespelen!” Ze lacht gorgelend en zelfgenoegzaam.

“Ah! Daar zijn die van mij. Nou, wij moeten er als een haas vandoor! Leuk om je weer even te spreken, Elizabeth, we maken nog weer ‘s een afspraak voor een dinnerparty bij ons, goed? Kom jongens, ik sta rottig geparkeerd – oepssorry, euro in de pot! Jij naar hockey, en jij naar tekenles, we hebben maar een half uurtje om de stad door te komen.”

Elizabeth draait zich om naar haar dochter die komt aanslenteren. Ook al zo’n dromerige blik in haar ogen, denkt ze. Venetië, pfoe! Heel Italië – allemachtig, je wordt al moe als je eraan denkt.

Terwijl wij … gosh, wat hebben we gedaan ook alweer? O ja, het klimpark op dat mooie plekkie in de duinen …. gespeeld met die prachtig-groene golven op ‘t strand … en het water was heerlijk … helemaal niet koud. Zitten te zitten bij het huisje …hangen in de hangmat … lekker met een boek … zelfs Sam heeft een boek gelezen! De kinderen hebben het zo leuk gehad met z’n allen … Die plank over het slootje was een gouden vondst … kreeftjes vangen, vissen bestuderen … Even het zwembad induiken om af te koelen … Leuke buren, gezellig avondje was dat … Mooi mozaiekje gemaakt, oma vond het schitterend! Gosh, wat hebben wij gedáán eigenlijk?

Niks bijzonders, maar het was ontspannen. Gewoon dat. Ontspannen. En da’s niet zo makkelijk met een onrustig jochie van 10 en een prepubermeisje van 12!blog_verwachting-voor-2020-met-een-leuke-aanbieding

De kanotocht was geweldig … het restaurantje in Coimbra op dat pleintje … het was net alsof we terug waren in de tijd … de rit terug naar het huisje, zonder een onvertogen woord … nog een glaasje in het maanlicht, de kinderen al naar bed … en de maanverlichte nacht daarna toen we weer ‘s …. lekker bed wel …

Gosh, niks bijzonders eigenlijk, maar het was de beste vakantie ooit. >>

Het is, kortom, ons goede voornemen om jullie, toekomstige gasten, allemaal te besmetten met het “Rustige-wonder-virus”. Hoe tevreden je daarmee kunt zijn. Hoe gezellig of dat het is. Hoeveel anti-stress dat oplevert. (Je hebt geen haast meer om iets te bereiken. Je bent er al.)

En hoe ab-so-lúút niet spectaculair, maar doodnormaal dat is

 

Het bijzondere voor het 2020 is: als je een reservering maakt vóór de 20ste van de 2e maand, krijg je 20% korting. Dit geldt ook voor de mei- en zomervakantie! Refereer aan dit blog, als je een mailtje stuurt (info@termas-da-azenha.com), dan honoreren we dat onmiddellijk – als we beschikbaarheid hebben natuurlijk.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Jeukende handen

Mijn handen jeuken, figuurlijk gesproken: er ligt een kimono te wachten, er moet weer een blogje geschreven, een videootje opgenomen, kerstcadeautjes ingepakt, het nieuwe mozaiek wil graag afgeplakt, het gras mag wel weer ‘s gemaaid met dat mooie weer … maar voor al die activiteiten heb je je handen nodig!

En die jeuken. Ja, lach maar. Dit bedoel ik letterlijk

Ik werd maandag midden in de nacht wakker met brandende, jeukende handen. Met het gevoel: ik kan door blijven krabben tot op het bot. Wat is er aan de hand?

Dit is duidelijk een ander gevoel dan wanneer mijn stigmata jeuken. Daar maak ik altijd een grapje over. Als het gaat regenen, gaat het plekje precies in het midden van vooral mijn linkerpalm jeuken.

Niet erg, meer dat je het voelt. “Mijn stigmata jeuken, het gaat regenen!” roep ik dan, en krijg meestal een sceptisch gebrom terug. (maar het gaat altijd wel regenen!)

Ik roep ook vaak, dat we slecht bedeeld zijn met maar twee handen, want met een klusje zou je vaak best een paar extra kunnen gebruiken

“Gewoon twee armen erbij fokken, hoe moeilijk moet het zijn”, verzucht ik dan met een paar schroeven tussen m’n tanden, al tobbend om iets op z’n plek te houden, en die zware boormachine met 1 hand boven je hoofd op de goeie plek te slingeren.

Bijvoorbeeld. Ik zeg maar wat. Drie stukken stof bij elkaar houden en netjes onder de machine krijgen zonder dat de spelden onder het voetje komen is niet zo zwaar, maar net zo’n uitdaging.

blog_jeukende-handen

 

Dit was anders. Alsof ze in brand stonden, van binnen

Aan de buitenkant was niets te zien. Erg merkwaardig. Daar zat ik dan, midden in de nacht, met m’n handen in een bak Termas-water, want terslotte is dat geneeskrachtig met huidproblemen. Het leek me wel gepast, en bovendien bracht het verlichting.

Ik had ze liefst afgehakt en in de vriezer gestopt, maar dat is een onomkeerbaar proces, dus geen goed idee.

Het doorspitten van het zalfjes bestand bracht ook niet veel op, want wij zijn nu eenmaal ongeneeslijk gezond, dus dan heb je niet veel medicinale smeersels nodig. Trekzalf leek me niks, dan maar een niet te oud zalfje tegen bacterieën. “Dit zijn vast bacterieën”, mompelde ik tegen mezelf, “maar waar komen ze vandaan?”

Enfin, lang verhaal kort: alles bleef liggen. Niks naaien, maaien, plakken of inpakken

Ook al werk je met je hoofd, dan nog zijn je handen hele nuttige lichaamsdelen! Typen met brandende handen hou je niet zo heel lang vol. En jeuk is om gek van te worden! Bovendien wist ik niet waar het van kwam.

Diep nadenken. Het zou het wasmiddel kunnen zijn. Ik heb pas een ander merk gekocht, met ylang-ylang, een geur die ik erg lekker vind (maar in een wasmiddel helaas niet zo erg tot z’n recht komt. Jammer. Miskoop). Verder was ik niet in contact geweest met gevaarlijke stoffen, niks uitzonderlijks gedaan met scherpe dingen, nog nooit last gehad van eczeem-achtige kwaaltjes … wat is dit in vredesnaam?

Als je de halve dag met je handen in een bakje water zit, heb je wel tijd om na te denken

Opeens schoot het me te binnen. De nieuwe kipjes! Ik had zondagochtend op de markt in Louriçal 3 kipjes gekocht, als gezelschap voor Troetelkipje Carolina. En kipjes kunnen wel ‘s nare bacterieën bij zich hebben, stond me vaag bij.

blog_jeukende-handenOp het moment van schrijven zijn mijn handen gelukkig weer kiplekker.

Eh … nou ja, je begrijpt wat ik bedoel. Toch?

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

Ben je al in – sorry, aan de bonen?

“Nah … às vezes, mas obrigado”,  antwoordt Hugo als ik ‘m vraag of-ie weleens tremoços eet. Ik heb een zakje gekocht voor de foto maar ik eet ze niet. Ik vind ze tamelijk smakeloos maar ze zijn nog steeds overal heel gewild.

Hugo, hoewel een portugese jongere,  is te jong om de tremoços op waarde te schatten. Zijn vader zou het wel weten, en z’n grootouders helemaal. In hun tijd was dit boontje een enorm populaire snack in Portugal – in heel zuid-europa trouwens. Spanje en Italië kennen ‘m ook, en dan als “altramuces” of “lupini”.

Dat laatste woord verraadt de herkomst van deze boon

En onderstaande foto laat de plant van herkomst zien. Is dat niet mooi? Zulke schitterende kleuren, mooie statige bloemstelen, en daar komt dan ook nog een eetbaar boontje uit? Wow, de natuur is toch prachtig en genereus!

blog_ben-je-al-aan-de-bonen-

Iedereen die wel eens een lupineboon is tegengekomen – in een grote bak op zout water in een landelijke spaanse supermarkt, of in een bakje op de bar van een ouderwets kroegje in Portugal – weet dat ze redelijk hard blijven en de schilletjes taai en bitter. Je kunt ze wel makkelijk zelf verbouwen in je moestuin. Het zijn nog groenbemesters ook.*

Maar je kunt beter niet in de bonen zijn als je die bonen uitkiest!

(Sterker nog: je moet weten welke soort je neemt, want sommige zijn giftig. Ze bevatten bittere alkaloïden die een uitermate onprettige smaak in de mond achterlaten en zelfs het centrale zenuwstelsel kunnen aantasten.)

blog_ben-je-al-aan-de-bonen-Nu moet je die schilletjes niet eten

Hier in Portugal zijn ze nog steeds populair. Een schaaltje bonen bij je biertje als je naar het café gaat. Je wipt met een handige beweging het boontje uit het schilletje zó in je mond. Schilletje in het bakje, en als het heel gezellig is, liggen er een boel schilletjes naast.

Het wordt een beetje minder populair want de nieuwe generatie wil natuurlijk niet de dingen doen die hun grootouders ook al deden. Die gingen naar het café om een água-pé** te drinken en daarbij namen ze een schaaltje tremoços.

Letterlijk vertaald is dat voetenwater** en lupinebonen

De hele wereldgeschiedenis lang hebben we geprobeerd ons te bevrijden van bonen. In arme landen is het nog steeds rijst met bonen of bonen met rijst. Bonen eten, dat is/was het toonbeeld van armoede. Wie het ook maar een klein beetje kon betalen, ruilde onmiddellijk de bonen in voor vlees om in zijn eiwitbehoefte te voorzien.

Dat is pas vooruitgang! Van bonen naar een lap vlees op je bord

Nu zijn we zo overdadig verzadigd met die lappen vlees dat teruggrijpen op de bonen onze enige redding lijkt. Sterker nog: de beste boon om ons lot ten goede te keren, is misschien wel de meest koppige, obstinate, marginale uit de bonenfamilie.

De lupine dus. Tremoços. Altramuces. Fagioli lupini

blog_ben-je-al-aan-de-bonen-

dit is de niet eetbare soort!

We hebben een zakje liggen, om te zaaien in de vroege lente (eind februari). Het leek geen groot risico, want vlinders, bijen en hommels (zulke schattige beestjes!) vinden die bloemen ook geweldig. Mooi zo. Wellicht dat we er nog boontjes van krijgen. En wellicht dat we daar dan ook nog iets mee gaan doen.

Bonenburgers wellicht. “Fagioli lupini da casa Termal”. Klinkt lekker toch?

(Of als we de verkeerde uitkiezen: “Fagioli lupini Terminal”.)

We zullen zien, met die lupien.

~

* Groenbemesters zijn gewassen die buiten het seizoen gezaaid worden en de grond verrijken met van allerlei stoffen (afhankelijk van welke je kiest uiteraard) zodat je minder (kunst)mest hoeft te gebruiken.

** Voetenwater – água pé – is de met de voeten geperste (verleden tijd), jonge wijn.

.

<< vorige

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Holland naar Termas-da-Azenha, Portugal. Een hele stap, zeker met twee kleine kinderen. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord met inmiddels 6 vakantiehuizen, 4 gastenkamers, een kampeerterrein en een een heleboel leuke dingen om te doen. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Het oude badhuis wordt meer en meer een museum, waar je je kunt verwonderen over hoe de dingen veranderd zijn.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

We hebben leuke aanbiedingen op onze site.

Je kunt je abonneren op het blog:

Dan krijg je het elk weekend in je bus.

Op zondagochtend publiceren we de link op onze Facebookpagina, op Pinterest, en op maandagochtend op LinkedIn.

« Older Entries